အခန်း ၂၁၇

အခန်း (၂၁၇) နောက်ထပ် ခြောက်ယွမ် ထပ်ရပြန်ပြီ၊ ဆုလာဘ်အဖြစ် မြေခွေးပေါင်တစ်ချောင်းပေးခြင်း၊ လီလန် နာမည်ကြီးနေပြီ

"ခြောက်ယွမ်တောင် ရလာပြီ..."

လီလန်သည် မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ဆောင်ထားရင်း ခြောက်ယွမ်တန် ငွေစက္ကူလေးများကို ရေတွက်ကာ ကျိုးလျဲ့ရှန်း၏ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

"ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တယ် ကောင်လေး... အိမ်ပြန်ရောက်ရင် မင်းကို မြေခွေးသား ကျွေးရမယ်..."

လီလန်သည် အမောတကော အသက်ရှူနေသော ဟွမ်တာ့ရှန်း၏ ပခုံးကို ပုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးလျဲ့ရှန်း၏ အိမ်ရှိ ကြွက်ပြဿနာမှာ အဘိုးဝမ်၏ အိမ်ထက် အနည်းငယ် ပို၍ ဆိုးရွားနေလေသည်။

လီလန်နှင့် ဟွမ်တာ့ရှန်းတို့သည် ကြွက်ကြီး အကောင်နှစ်ဆယ်ကျော် ဖမ်းမိရန်အတွက် နှစ်နာရီကျော်ကြာ အချိန်ယူခဲ့ရ၏။

လီလန်သည် ကြွက်ကြီးအကောင်နှစ်ဆယ်ကျော်၏ အသေကောင်များ ပါဝင်သော ဂုန်နီအိတ်တစ်လုံးကို သယ်ဆောင်လာခဲ့လေသည်။

ထိုကြွက်များမှာ သဘာဝအားဖြင့် ဝဖြိုးနေသော ဟွမ်တာ့ရှန်းအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ဆုလာဘ်များပင် ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းတို့ကို အိမ်သို့ ပြန်ယူသွားပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသော ဟွမ်တာ့ရှန်းများကို ကျွေးမွေးနိုင်ပေသည်။

ဟွမ်တာ့ရှန်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အားကြိုးမာန်တက် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကြွက်ဖမ်းရမည်ဟု ကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားကာ တက်ကြွစွာ စတင်ဖမ်းဆီးတော့သည်။ ကြွက်တစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိသည်နှင့် တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် သေချာပေါက် ကိုက်သတ်ပစ်လေသည်။

"ခြောက်ယွမ်ရယ် မနေ့က အဘိုးဝမ်ပေးတဲ့ ငါးယွမ်ရယ် ပေါင်းလိုက်ရင် စုစုပေါင်း ဆယ့်တစ်ယွမ်တောင် ရနေပြီ..."

"နှစ်ရက်တည်းနဲ့ ဆယ့်တစ်ယွမ်ရတယ်ဆိုတော့ တော်တော်လေးကို ပျော်စရာကောင်းတာပဲ... အခုဆိုရင် အားပါးတရ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကို ကျင်းပလို့ရပြီ..."

နှစ်ရက်အတွင်း ဆယ့်တစ်ယွမ်ဆိုသည်မှာ တစ်ရက်လျှင် ခြောက်ယွမ်နီးပါး ရရှိခြင်းဖြစ်သည်။ မြို့ပေါ်ရှိ အလုပ်သမားများပင်လျှင် ထိုမျှလောက် များပြားသော ငွေကြေးကို မရှာဖွေနိုင်ကြပေ။

မြို့ပေါ်ရှိ အလုပ်သမားများသည် တစ်ရက်လျှင် တစ်ယွမ်ကျော်သာ ရရှိကြသော်လည်း လီလန်သည် ယခုတစ်ခေါက် ခရီးစဉ်အတွက်ပင် ထိုပမာဏ၏ ခြောက်ဆကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"စက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်ရတာထက် ပိုသက်တောင့်သက်သာရှိပြီး ဝင်ငွေလည်း ပိုကောင်းတယ်ဆိုပေမယ့် ဒါက တစ်ကြိမ်တစ်ခါတည်း ရမယ့်အလုပ်မျိုးပါ..."

လီလန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

ရွာသားများကို ကြွက်ဖမ်းရာတွင် ကူညီပေးခြင်းမှာ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် မတိုင်မီ ရက်အနည်းငယ်အလိုတွင်သာ လုပ်ဆောင်နိုင်သော အရာဖြစ်သည်။ နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် မိသားစုများမှ နှစ်သစ်ကူးအစားအစာများကို စားသုံးပြီးစီးကာ နွေဦးရာသီသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ ကြွက်များသည်လည်း သဘာဝအလျောက် ပြဿနာရှာခြင်းများကို ရပ်တန့်သွားကြမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အိမ်ထဲတွင် အစားအစာများ ရှိလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကြွက်များ၏ အနှောင့်အယှက်ပေးမှုမှာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်ပေသည်။

"အရင်ဆုံး ပိုက်ဆံရအောင် ရှာရမယ်... တစ်ကြိမ်တစ်ခါတည်း ရတာဖြစ်ဖြစ် မရတာဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သူက ဂရုစိုက်နေမှာလဲ..."

လီလန်သည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ရင်း သူ၏ စိတ်ထဲရှိ ရှုပ်ထွေးနေသော အတွေးများကို ဖယ်ရှားလိုက်လေသည်။

လီလန်သည် ဂုန်နီအိတ်ကို သယ်ဆောင်ကာ ဟွမ်တာ့ရှန်းကို အိမ်သို့ ခေါ်လာခဲ့သည်။

အိမ်ထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းပင် ဖခင်ဖြစ်သူ လီတာ့ဟိုင်သည် မြေခွေးတစ်ကောင်ကို အရေခွံဆုတ်ပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်း ပြန်ရောက်ပြီလား..."

အဘိုးကြီးက သူလုပ်နေသော အလုပ်ကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ကံမဆိုးပါဘူး... ဒီတစ်ခေါက် ခြောက်ယွမ်တောင် ရလာတယ်..."

လီလန်သည် ငွေစက္ကူအသေးလေးများကို ဆွဲထုတ်ကာ သူ၏ ဖခင်ရှေ့တွင် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

“အမယ်... ခေါင်းဆောင်ကျိုးက မင်းကို အဲဒီလောက် အများကြီး ပေးလိုက်တာလား..."

လီတာ့ဟိုင်က အံ့သြသွားခဲ့လေသည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် ခြောက်ယွမ်ဆိုသည်မှာ နည်းပါးလှသော ပမာဏတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

တရုတ်လူမျိုးများသည် သူတို့၏ အစားအစာများကို တစ်ကျင်းလျှင် ရှစ်ဆင့်ဖြင့် ရောင်းချကြပြီး ဝက်သားကို တစ်ကျင်းလျှင် ရှစ်ဆင့်၊ ငါးကို တစ်ကျင်းလျှင် လေးဆယ်ဆင့်ဖြင့် ရောင်းချကြသည်။ ခြောက်ယွမ်ဖြင့် ကောက်နှံများနှင့် အသားများကို အများအပြား ဝယ်ယူနိုင်ပေသည်။

"ခေါင်းဆောင်ကျိုးမှာ ပိုက်ဆံမရှားပါဘူး... သူက ဒီနှစ်ထဲမှာ အလုပ်မှတ်တွေ တော်တော်လေး ရထားတာလေ..."

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးလျဲ့ရှန်း၏ လျဲ့ရှန်တပ်ဖွဲ့သည် ဤနှစ်တွင် ရွှမ်းရွှေကွန်မြူနစ်အဖွဲ့၌ ဒုတိယအမှတ်အများဆုံး ရရှိထားသော အဖွဲ့ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ လီလန်သာ ထိုအလေးချိန် ကျင်း ခြောက်ရာကျော်ရှိသော တောဝက်ကြီးကို မလွှဲပြောင်းပေးခဲ့လျှင် ကျိုးလျဲ့ရှန်းသည် သေချာပေါက် ပထမနေရာကို ရရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ကျိုးက ကျွမ်းကျင်တဲ့ မုဆိုးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး လျဲ့ရှန်တပ်ဖွဲ့ကိုလည်း ကြီးကြပ်နေတာဆိုတော့ သူက အရည်အချင်းရှိတဲ့သူ တစ်ယောက်ပါ..."

လီတာ့ဟိုင်က လီလန်၏ အကဲဖြတ်မှုကို သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အဖေ... သန်ဘက်ခါဆိုရင် နှစ်သစ်ကူးရောက်ပြီ... ကျွန်တော်တို့ ဘာတွေ လိုအပ်သေးလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ရမလား... မနက်ဖြန် ကျွန်တော် စက်ဘီးစီးပြီး မြို့ထဲသွားဝယ်မလို့..."

ယခုအခါတွင် လီလန်၌ စက်ဘီးတစ်စီး ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် မြို့ထဲသို့သွားရန်မှာ ပို၍ လွယ်ကူသွားပြီ ဖြစ်လေသည်။

"ငါတို့ဆီမှာ ပိုက်ဆံမပြတ်ပါဘူး... မင်းက ဒီနှစ်ထဲမှာ အမဲလိုက်တာတွေ အများကြီးလုပ်ပြီး ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှာထားနိုင်တာပဲ... ငါတို့ မိသားစု လေးယောက် အားပါးတရ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကို ဆင်နွှဲလို့ရပြီ..."

အဘိုးကြီးသည် အဝါရောင်သမ်းနေသော သွားနှစ်တန်းကို ပေါ်လာသည်အထိ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်... ဒီနှစ်တော့ ကျွန်တော်တို့ အားပါးတရ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကို ကျင်းပကြတာပေါ့..."

လီလန်က လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် သူသည် ဆေးရုံကုတင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းရင်း သေဆုံးမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းကာ အထီးကျန်စွာဖြင့် နေ့ရက်များကို ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။

ဤဘဝတွင်မူ ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် ညီမငယ်နှစ်ယောက်လုံး သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေကြဆဲဖြစ်ပြီး သူတို့လေးယောက်စလုံး ပျော်ရွှင်စွာ အတူတကွ နေထိုင်ကာ အသားများစားရပြီး အဝတ်အစားသစ်များကို ဝတ်ဆင်ခွင့် ရနေပြီဖြစ်သည်။

ဤအရာထက် ပို၍ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော အရာဆိုသည်မှာ မရှိတော့ပေ။

၎င်းသည် သူ၏ ယခင်ဘဝကထက် များစွာ…အလွန့်ကို များစွာ ပိုကောင်းမွန်နေလေသည်...။

သို့သော်လည်း လီလန်အတွက်မူ သန်ဘက်ခါတွင် ကျရောက်မည့် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်နေ့သည် သူ၏ ဘဝတွင် အရေးအကြီးဆုံးနေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ပေသည်။

ဤနေ့ရက်ကို အပြည့်ဝဆုံး ဖြတ်သန်းရမည်သာ ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားကာ ထက်မြက်သော ဓားတစ်ချောင်းကို ယူ၍ အရေခွံဆုတ်ထားသော မြေခွေးထံမှ နောက်ခြေထောက်တစ်ချောင်းကို ဖြတ်ယူလိုက်လေသည်။

သူသည် နောက်ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ သူ၏ လက်ထဲတွင် အလေးချိန်ကို ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်သည်။

"ခြေထောက်တစ်ချောင်းက အသားတစ်ကျင်းလောက်တော့ ရှိမယ်ထင်တယ်..."

လီလန်သည် မြေခွေးပေါင်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ခွေးအိမ်ထဲသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် သူ နှစ်ယောက်စလုံး မြေခွေးသားကို မစားကြပေ။ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ မြေခွေးများ၏ အနောက်ဘက်တွင် အနံ့အိတ်များ ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်ပြီး သားကောင်တွင် ထိုအရာရှိနေပါက အသားသည် အနံ့ဆိုးထွက်နေမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် အမျိုးမျိုးနှင့် ငရုတ်သီးများကို ထည့်ကာ ချက်ပြုတ်ထားသော်ငြားလည်း ဤပုပ်ဟောင်နေသော အသားမှာ ချဉ်စူးစူးနှင့် နံစော်နေဆဲ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အနံ့အိတ်များသည် မြေခွေးများ၏ တစ်သက်တာလုံး ပါရှိနေတတ်ပြီး ထို့ကြောင့်ပင် မြေခွေးသားသည် အလွန်တရာ စားမကောင်းခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ ငတ်သေတော့မည့် အခြေအနေမျိုး ကြုံလာရမှသာ ဤမုဆိုးအိုကြီးများသည် မြေခွေးသားကို စားသုံးကြမည်ဖြစ်သည်။

လီလန်တို့တွင် ဝက်သား၊ ဆိတ်သား၊ သမင်သား၊ အမဲသားနှင့် ငါးများ ရှိနေသောကြောင့် သူတို့တွင် အစားအစာများ ပေါများနေကာ သဘာဝအားဖြင့် မြေခွေးသားကို စားသုံးကြမည် မဟုတ်ပေ။

အခြေအနေ ဆိုးရွားနေခြင်းနှင့် အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေခြင်းတို့မှာ လုံးဝမတူညီသော အရာနှစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

ဒုတိယအရာတွင် ရွေးချယ်စရာ ရှိသော်လည်း ပထမအရာတွင်မူ ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

မြေခွေးများအပြင် လီလန်၏ မိသားစုသည် အနောက်ဘက်တွင် အနံ့အိတ်များ ပါရှိတတ်သည့် အဝါရောင်မြွေပါများကဲ့သို့သော အချို့သော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကိုလည်း စားသုံးခြင်း မရှိကြပေ။

ဤပုပ်ဟောင်နေသော အသားကို စားရမည့်အစား တောရိုင်းဟင်းရွက်များကို စား၍ ပြောင်းဖူးယာဂုကိုသာ သောက်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။

ရွာထဲရှိ အချို့သော မုဆိုးအိုကြီးများမှာ အသားကြိုက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် အသား၏ အနံ့ကို ဂရုမစိုက်ကြဘဲ ဆားနှင့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် အမြောက်အမြားကို ထည့်ကာ ချက်ပြုတ်ပြီး ကျက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စားသုံးလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် စား၍ရနေသရွေ့ အသားက အနံ့ဆိုး ထွက်နေသည်ဖြစ်စေ၊ မထွက်သည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်ကြပေ။

လီလန်သည် မြေခွေးနောက်ခြေထောက်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ ခွေးအိမ်သို့ သွားလိုက်သည်။

သူ ခွေးအိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အမည်းရောင်တစ်ကောင်၊ အဖြူရောင်တစ်ကောင်ရှိသော အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်မှာ သူ့အား ဝန်းရံလာကြသည်။

၎င်းတို့၏ အမြီးလေးများမှာ ပန်ကာရွက်များကဲ့သို့ လှုပ်ယမ်းနေကာ အလွန်တရာ ရွှင်လန်းနေကြလေသည်။

ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့သည် လီလန်၏ လက်ထဲရှိ မြေခွေးသားကို သူတို့၏ ခွေးမျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း သွားရည်များ ကျလာကြသည်။

လူများနှင့် မတူဘဲ အမဲလိုက်ခွေးများသည် အသားနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် အစားမရွေးကြပေ။ သူတို့သည် အစိမ်းလိုက် စားသုံးနိုင်ကြပြီး သွေးနံ့သည်လည်း ထိုအနံ့ဆိုးများကို ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်လေသည်။

ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့အတွက်မူ ဤမြေခွေးခြေထောက်မှာ အလွန်တရာ အရသာရှိသော အစားအစာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါက မင်းတို့နှစ်ကောင် စားဖို့အတွက် မဟုတ်ဘူး..."

လီလန်သည် ခွေးနှစ်ကောင်ကို ကြည့်၍ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ရွီး.."

"ရွီး..."

လီလန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တာ့ဟွမ်သည် ၎င်း၏ အဝါရောင်မြွေပါ အပေါင်းအပါ ဆယ်ကောင်ခန့်နှင့်အတူ ချဉ်းကပ်လာလေသည်။

ဤသတ္တဝါလေးများသည် သူတို့၏ နှာခေါင်းများကို ထုတ်ထားကာ သေးငယ်ပြီး တောက်ပနေသော မျက်လုံးလေးများဖြင့် လီလန်၏ လက်ထဲရှိ မြေခွေးနောက်ခြေထောက်နှင့် ကြွက်များ အပြည့်ပါသော ဂုန်နီအိတ်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"တာ့ဟွမ်... မင်းရဲ့ ညီအစ်ကိုက မင်းထက် အများကြီး ပိုတော်တယ်... သူတစ်ကောင်တည်းနဲ့တင် ကြွက်ကြီး အကောင်နှစ်ဆယ်ကျော်တောင် ဖမ်းမိခဲ့တာ..."

လီလန်သည် ဂုန်နီအိတ်ကို ဖြည်ကာ အတွင်းရှိ ကြွက်ကြီးများကို လောင်းချလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ဘာသာမင်းတို့ ခွဲဝေယူလိုက်ကြတော့..."

လီလန်က တာ့ဟွမ်ကို ပြောလိုက်သည်။

“ရွီး…ရွီး”

တာ့ဟွမ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ကြွက်ကြီးတစ်ကောင်ကို ပါးစပ်ဖြင့် ကိုက်ချီကာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုန်းအောင်း၍ အားပါးတရ စားသုံးတော့သည်။

၎င်း၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ အဝါရောင်မြွေပါ အနည်းငယ်သည် သတ္တိမွေးကာ ချဉ်းကပ်လာကြပြီး ကြွက်တစ်ကောင်စီကို လုယူကာ ထွက်ပြေးသွားကြလေသည်။

မည်သည့်အန္တရာယ်မှ မရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အခြားသော အဝါရောင်မြွေပါများသည်လည်း ရောက်လာကြပြီး ကြွက်တစ်ကောင်စီကို ယူငင်သွားကြသည်။

"ရော့... ဒါယူလိုက်..."

လီလန်သည် ထိုနေ့က သူနှင့်အတူ ကြွက်လိုက်ဖမ်းခဲ့သော ဝဖြိုးနေသည့် ဟွမ်တာ့ရှန်းဆီသို့ မြေခွေးခြေထောက်ကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။

တစ်နေကုန် ပင်ပန်းစွာ အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် ဟွမ်တာ့ရှန်းသည် ကောင်းမွန်သော အစားအစာတစ်နပ်ကို စားသုံးသင့်ပေသည်။

လီလန်သည် ဆုလာဘ်များ ချီးမြှင့်ရာတွင် အတော်လေး တရားမျှတသူ ဖြစ်သည်။

သူ ခွေးအိမ်ထဲတွင် အဝါရောင်မြွေပါများကို အသားကျွေးနေစဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး လူများစွာ ငြင်းခုံနေသည့်အသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ထို့နောက် လီလန်သည် ခွေးအိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့ရာ အဘိုးကြီးနှင့် အဘွားကြီး အများအပြားမှာ သူ၏ ခြံဝင်းထဲသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအဘိုးကြီးများနှင့် အဘွားကြီးများ၏ မျက်လုံးများမှာ လီလန်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရောင်လင်းလက်သွားကြတော့သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... မင်းဆီမှာ ကြွက်ကြီးတွေကို ဖမ်းနိုင်တဲ့ ဟွမ်တာ့ရှန်း ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်..."