အခန်း ၂၁၈

အခန်း (၂၁၈) နှစ်ဟောင်းကို နှုတ်ဆက်၍ နှစ်သစ်ကို ကြိုဆိုခြင်း၊ ကဗျာစာတန်းများကပ်ခြင်းနှင့် မင်္ဂလာစာအိတ်နီများ ပေးကမ်းခြင်း

နှစ်ရက်အကြာ။

နံနက်စောစောအချိန်။

လီလန်တို့၏ အိမ်ဝိုင်းအတွင်း၌။

ဤအချိန်လေး၌ပင် အိမ်ဝိုင်းတံခါးဝရှိ နံရံပေါ်တွင် မှော်ဆန်သော မြင်ကွင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကြွက်နှင့်လည်းတူ အဝါရောင်မြွေပါနှင့်လည်းဆင်တူသော အဝါရောင် သတ္တဝါငယ်လေးတစ်ကောင်သည် ၎င်း၏ပါးစပ်ထဲတွင် ကြွက်ကြီးတစ်ကောင်ကို ကိုက်ချီထားရင်း ခြံစည်းရိုးတစ်လျှောက် အပြင်ဘက်သို့ ယှဉ်တွဲ၍ လျှောက်သွားလေသည်။

ထိုအုပ်စုကို ဦးဆောင်နေသူမှာ လီလန် အသစ်ရရှိထားသော အိမ်မွေးသားရဲ တာ့ဟွမ်ပင်ဖြစ်သည်။

တာ့ဟွမ်သည် ပါးစပ်ထဲတွင် ကြွက်ကြီးနှစ်ကောင်ကို ကိုက်ချီထား၏။

ဟွမ်တာ့ရှန်း၏ နှစ်ရက်တာ ကာလရှည် အလုပ်ကြမ်းလုပ်ခြင်းမှာ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်၍ မောင်းအာတောင်သို့ ပြန်ရမည့်အချိန် ရောက်လာလေပြီ။

လီလန်သည် နံရံအောက်တွင် ရပ်နေရင်း အဝါရောင်သတ္တဝါငယ်လေးများကို မော့ကြည့်ကာ မျက်လုံးမှေးကြည့်လိုက်သည်။

"တာ့ဟွမ်... သူတို့ အိမ်ပြန်တဲ့လမ်းမှာ ခြုံပုတ်တွေကို သတိထားဖို့ ပြောလိုက်ပါ... ရွာထဲမှာ အမဲလိုက်ခွေးတွေ အများကြီးရှိတယ် သတိထားကြလို့..."

"အိုး... ထားလိုက်ပါတော့ ဒါက မလုံခြုံဘူး... မင်းတို့ကို ဟေးလုံနဲ့ ပိုင်လုံက တစ်လမ်းလုံး လိုက်ပို့ပေးလိမ့်မယ်..."

လီလန်သည် ခွေးအိမ်ဘက်သို့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"ဟေးလုံ... ပိုင်လုံ... သွားပြီး တာ့ဟွမ်တို့ကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးလိုက်ကြ... သူတို့ကို တောင်ခြေအထိပဲ ပို့ပေးလိုက်..."

အမည်းရောင်တစ်ကောင်နှင့် အဖြူရောင်တစ်ကောင်ဖြစ်သော အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်သည် ခွေးအိမ်ထဲမှ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်လာကြပြီး ဟွမ်တာ့ရှန်းအစောင့်များကို ကာကွယ်ရန် အုပ်စု၏ အရှေ့ဘက်သို့ ပြေးသွားကြလေသည်။

တကယ်တော့ ဤမျှ ရှုပ်ထွေးနေရန် မလိုအပ်ပေ။ ရွှမ်းရွှေရွာရှိ အမဲလိုက်ခွေးများအားလုံးမှာ ဟေးလုံ၏ နောက်လိုက်များသာ ဖြစ်ကြသည်။

ဟေးလုံ ဟိန်းဟောက်လိုက်လျှင် အမဲလိုက်ခွေးများသည် ထိုအဝါရောင်မြွေပါများကို မည်သို့မျှ မလုပ်ရဲကြပေ။

သို့သော် လီလန်၏ အဓိကစိုးရိမ်မှုမှာ အမဲလိုက်ခွေးများ မဟုတ်ဘဲ လူများပင် ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း လီလန်သည် ရွာသားများအတွက် ကြွက်များ ဖမ်းပေးနေခဲ့ပြီး သူသွားလေရာတိုင်းတွင် အဝါရောင်မြွေပါတစ်ကောင်ကို ခေါ်ဆောင်သွားလေ့ရှိသည်။

လီလန်တို့အိမ်မှ အဝါရောင်မြွေပါများစွာ ထွက်လာသည်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က မြင်တွေ့သွားပါက သေချာပေါက် သံသယဝင်လာမည် ဖြစ်သည်။

မည်သူက ဟွမ်တာ့ရှန်း ဆယ်ကောင်ကျော်ခန့်ကို မွေးမြူထားနိုင်မည်နည်း။

ထိုအရာက အလွန်ထူးဆန်းနေလေသည်။

မြင်တွေ့ခံရခြင်းကိုပင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။

လီလန်အနေဖြင့် ဤဟွမ်တာ့ရှန်းများနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်ခြင်းမှာ အဓိကအားဖြင့် တာ့ဟွမ်ကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။

တာ့ဟွမ်သည် ထိုနှစ်ခုကြားတွင် ဘာသာပြန်သူအဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့ပြီး ၎င်းက လီလန်အား ရွာသားများ၏ အိမ်များတွင် အမဲလိုက်ရန် ဟွမ်တာ့ရှန်းများကို ညွှန်ကြားနိုင်စေခဲ့သည်။

တာ့ဟွမ်နှင့် သူ၏ ဟွမ်တာ့ရှန်း မိသားစုတစ်ခုလုံး ထွက်ခွာသွားသောအခါ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးမှာ ရုတ်တရက် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ဟူး... အခုတော့ တိတ်ဆိတ်သွားပြီ..."

လီလန်သည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေစက္ကူတစ်ထပ်ကို ထုတ်ယူကာ ခွေးခြေခုံငယ်တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်၍ ငွေများကို စတင်ရေတွက်လေသည်။

"တစ်ယွမ်... နှစ်ယွမ်... သုံးယွမ်... ဆယ်ယွမ်... သုံးဆယ့်နှစ်ယွမ်..."

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း အဘိုးဝမ် ကျိုးလျဲ့ရှန်နှင့် သူ၏လူများကို ကြွက်ရန်နှိမ်နင်းရာတွင် ကူညီပေးခဲ့သောကြောင့် လီလန်သည် စုစုပေါင်း ယွမ်သုံးဆယ် ရရှိခဲ့သည်။

ငါးယွမ် ကောက်ခံခဲ့သော အဘိုးဝမ်နှင့် ခြောက်ယွမ် ကောက်ခံခဲ့သော ကျိုးလျဲ့ရှန်တို့မှလွဲ၍ လီလန်သည် အခြားရွာသားများထံမှ တစ်ယောက်လျှင် နှစ်ယွမ်စီသာ ကောက်ခံခဲ့သည်။

ငွေကြေးခက်ခဲပြီး စားစရာပင် မရှိသော ရွာသားများအတွက်မူ လီလန်သည် အမှတ်တရအနေဖြင့် တစ်ယွမ်သာ ကောက်ခံခဲ့သည်။

ဤကြွက်နှိမ်နင်းရေး အခကြေးငွေများအားလုံး ပေါင်းလိုက်ပါက စုစုပေါင်း သုံးဆယ့်နှစ်ယွမ်ဖြစ်သည်။

သုံးဆယ့်နှစ်ယွမ်ဆိုသည်မှာ မြို့ပေါ်ရှိ တတိယအဆင့် အလုပ်သမားတစ်ယောက်၏ တစ်လစာလစာနှင့် ညီမျှသည်။

"မြို့ပေါ်က အလုပ်သမားတစ်ယောက်ရဲ့ တစ်လစာကို နှစ်ရက်အတွင်းရှာနိုင်တာ သိပ်ကောင်းတာပဲ..."

လီလန်သည် မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ငွေစက္ကူများကို ရေတွက်လိုက်သည်။

ငွေများ ရေတွက်ပြီးနောက် လီလန်သည် သူ၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး ဗီရိုထဲမှ ကွတ်ကီးမုန့်ဗူးတစ်ဗူးကို ယူလိုက်သည်။

လီလန်သည် ဗူးကိုဖွင့်ကာ သုံးဆယ့်နှစ်ယွမ်လုံးကို ထည့်လိုက်၏။

"ဒီနှစ်ရက်ပဲဆိုတော့ နှမြောစရာပဲ... အချိန်ပိုကြာရင် ဒီထက်ပိုပြီး အများကြီး ရှာနိုင်မှာ..."

သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူ လောဘကြီးလွန်းနေသည်ဟု တွေးကာ လီလန် ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

ရွာထဲတွင် အိမ်ခြေ ဒါဇင်အနည်းငယ်ခန့်သာရှိပြီး အများဆုံး အိမ်တစ်ဝက်လောက်သာ ကြွက်ဒုက္ခပေးခံရခြင်း ဖြစ်သည်။ ကြွက်နှိမ်နင်းရေး အလုပ်များစွာကို မည်သည့်နေရာမှ ရှာတွေ့နိုင်မည်နည်း။

"ငါတို့ရဲ့ အလုပ်ကို နောက်ရွာ ဒါမှမဟုတ် အနီးအနားက ရွာတချို့အထိ တိုးချဲ့မှပဲ ရတော့မယ်..."

"ထားလိုက်ပါတော့... နှစ်သစ်ကူးပြီးမှပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့..."

ယနေ့သည် တရုတ်နှစ်သစ်ကူးနေ့ဖြစ်ပြီး လုပ်စရာအလုပ်များစွာဖြင့် သူ အလွန် အလုပ်များနေသည်။

"အိုး... မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်စောစော ထနေတာလဲ..."

လီတာ့ဟိုင်သည် သူ၏ အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး လီလန်လည်း နိုးနေသည်ကို မြင်သောအခါ မေးလိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့က တရုတ်နှစ်သစ်ကူးနေ့လေ... စောစောထပြီး ကဗျာစာတန်းတွေ ကပ်မလို့..."

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

နှစ်သစ်ကို ကြိုဆိုရန်နှင့် နှစ်ဟောင်းကို နှုတ်ဆက်ရန်အတွက် လူတစ်ယောက်သည် စောစောထကာ လုံ့လဝီရိယရှိရမည်ဖြစ်ပြီး သို့မှသာ နှစ်သစ်တွင် ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုနှင့် ကံကောင်းမှုများ ရရှိလာမည်ဖြစ်သည်။

"အဖေ... ဒုတိယညီမရော..."

"ကန်းပေါ်မှာ အိပ်နေတုန်းပဲ..."

"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် သူတို့ကို ခဏလောက် ထပ်အိပ်ခိုင်းထားလိုက်..."

လီလန်သည် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး အနီရောင်စက္ကူလိပ်ကြီးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ကတ်ကြေးဖြင့် အနည်းငယ် ဖြတ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ကွတ်ကီးမုန့်ဗူးထဲမှ တစ်ယွမ်တန် နှစ်ရွက်နှင့် ဆယ်ယွမ်တန် တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ အနီရောင်စက္ကူဖြင့် ထုပ်ပြီး သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်လေသည်။

ဤသည်မှာ နှစ်သစ်ကူး မင်္ဂလာစာအိတ်နီငွေ ဖြစ်သည်။

ဤခေတ်တွင် ငွေထည့်နိုင်သော ယခင်ဘဝကဲ့သို့ စတုရန်းပုံ မင်္ဂလာစာအိတ်နီများ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ လီလန်တို့ရွာတွင်မူ နှစ်သစ်ကူး မင်္ဂလာစာအိတ်နီငွေများကို ထုပ်ပိုးရန်အတွက် အနီရောင်စက္ကူများကိုသာ အသုံးပြုကြသည်။

တစ်ယွမ်တန် ငွေစက္ကူကို အကြိမ်အနည်းငယ် ခေါက်ကာ နှစ်သစ်ကူးလက်ဆောင်အဖြစ် အနီရောင်စက္ကူကွင်းဖြင့် ပတ်ထားလိုက်သည်။

လီလန်သည် စုစုပေါင်း နှစ်ကူးစာအိတ်နီ သုံးအိတ် ပေးကမ်းခဲ့သည်။

၎င်းတို့မှာ ဒုတိယညီမအတွက် တစ်ယွမ်နှင့် သူ၏အဖေအတွက် ဆယ်ယွမ်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ဒုတိယညီမမှာ ကလေးသာ ဖြစ်ပြီး သူမအတွက် တစ်ယွမ်ဆိုသည်မှာ ကြီးမားသော ငွေပမာဏတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ကလေးများသည် ပို၍ ပေါ့ဆတတ်ကြသည်။

တရုတ်နှစ်သစ်ကူးကာလအတွင်း မင်္ဂလာစာအိတ်နီငွေများ ရရှိပြီးနောက် သူတို့သည် အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်ထားကာ အပြင်တွင် ဆော့ကစားရင်း ခုန်ပေါက်နေစဉ် ပျောက်ဆုံးသွားနိုင်လေသည်။

တစ်ယွမ်ပါသော အိတ်တစ်အိတ်မှာ အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်ပြီး ပျောက်သွားလျှင်ပင် နှမြောစရာ မကောင်းပေ။

သူ၏အဖေအတွက် ဆယ်ယွမ်ဆိုသည်မှာ ကြီးမားသော ငွေပမာဏတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဝက်သားတစ်ကျင်းလျှင် ပြားရှစ်ဆယ်သာ ရှိသောကြောင့် ဆယ်ယွမ်ဖြင့် ဝက်သား တစ်ဆယ့်နှစ်ကျင်း ဝယ်နိုင်လေသည်။

မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း သူ့ဖခင်သည် သူ့ကိုရော ညီမငယ်နှစ်ယောက်ကိုပါ ကျွေးမွေးပြုစုရန်အတွက် ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့တွင် နေ့ရောညပါ အလုပ်မှတ်များရရန် အလုပ်လုပ်ခဲ့ရပြီး တောင်ပေါ်သို့ အမဲလိုက်ထွက်ခဲ့ရာမှ ခါးဒဏ်ရာများ ရရှိခဲ့လေသည်။

ယခုအခါတွင် သူ၏ မိသားစုမှာ ချမ်းသာပြီး ငွေကြေးများ ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် လီလန်သည် သူ၏ အဖေကို ပျော်ရွှင်စေရန်အတွက် ကြီးမားသော မင်္ဂလာစာအိတ်နီကြီးတစ်ခု ပေးချင်နေသည်။

ဘဝတွင် အရေးအကြီးဆုံးအရာမှာ ပျော်ရွှင်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လီလန်သည် ကတ်ကြေးဖြင့် နောက်ထပ် အနီရောင်စက္ကူ အနည်းငယ်ကို ထပ်ဖြတ်လိုက်လေသည်။

"ငါးယွမ်... ဒါက အစ်မပိုင်ကျဲ့အတွက်..."

အစ်မပိုင်ကျဲ့သည် ယခုအခါတွင် သူ၏ မိန်းမ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ကာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရှိနေကြပြီဖြစ်ရာ သဘာဝကျကျပင် သူ သူမကို မကောင်းမဆက်ဆံနိုင်ပေ။

လီလန် အသားစားရလျှင် သူ၏ မိန်းမလည်း အသားစားရမည်ဖြစ်သည်။

အစ်မပိုင်ကျဲ့သည် လောလောဆယ်တွင် အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်နေပြီး ဦးလေးပိုင်မှာလည်း ဖျားနာနေသည်။ သူမ နှစ်သစ်ကူးကို ကောင်းကောင်း ဖြတ်သန်းနိုင်ရန်အတွက် ငါးယွမ်ပေးလိုက်မည်။

လီလန်သည် သုံးယွမ်စီပါသော မင်္ဂလာစာအိတ်နီနှစ်အိတ်ကိုလည်း ပေးခဲ့ရာ ၎င်းတို့မှာ ဒုတိယညီမ၏ ဆရာမနှစ်ယောက်ဖြစ်သော တုံယွီရှုနှင့် လုအန်းနာတို့အတွက် ဖြစ်သည်။

နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် ဒုတိယညီမသည် ဆရာမတုံထံတွင် ဆက်လက် ပညာသင်ကြားမည်ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဆရာမလု၏ ကျောင်းတွင် ပညာသင်ကြားနေသဖြင့် နှစ်သစ်ကူး မင်္ဂလာစာအိတ်နီအတွက် ကျေးဇူးဆပ်သည့်အနေဖြင့် အနည်းငယ် ပြန်လည်ပေးကမ်းရမည် ဖြစ်သည်။

တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လီလန်သည် လုအန်းနာ၏ နှစ်သစ်ကူး မင်္ဂလာစာအိတ်နီငွေထဲသို့ နောက်ထပ် နှစ်ယွမ် ပိုထည့်လိုက်လေသည်။

လမ်းခရီးတွင် ရွာမှဓားပြများက သူတို့ကို လုယက်ခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်နောက်ပိုင်း သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ လျင်မြန်စွာ ရင်းနှီးလာခဲ့ပြီး သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို တရားဝင်ကြေညာရန်သာ လိုတော့လောက်အောင် အနည်းငယ် မပွင့်တပွင့် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဆရာမ တုံယွီရှုနှင့် သူမှာ ရိုးရိုးသာမန် ဆက်ဆံရေးမျိုးသာရှိပြီး သိပ်မပြောဖြစ်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် သူမကို အမှတ်တရအနေဖြင့် သုံးယွမ်ပေးခြင်းမှာ လုံးဝ လက်ခံနိုင်စရာဖြစ်သည်။

"အိုး... ငါ ဟိုကောင်လေးနှစ်ယောက်ကို မေ့တော့မလို့..."

လီလန်သည် နောက်ပိုင်းတွင် ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် ကျောက်လျူတို့ကိုပေးရန် နှစ်ယွမ်စီပါသော မင်္ဂလာစာအိတ်နီနှစ်အိတ်ကိုလည်း ပြင်ဆင်ထားလိုက်လေသည်။

ထိုနှစ်ယောက်မှာ ယခုအခါ သူ၏ မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့၏ တရားဝင်အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်နေကြပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ နောက်လိုက်များ ဖြစ်ကြသည်။

အစ်ကိုကြီးက အသားစားလျှင် ညီငယ်က စွပ်ပြုတ်သောက်ရမည်ဖြစ်ရာ သဘာဝကျကျပင် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး နှစ်သစ်ကူး မင်္ဂလာစာအိတ်နီငွေကို ဝေစုရကြမည် ဖြစ်သည်။

"နှစ်သစ်ကူး မင်္ဂလာစာအိတ်နီတွေက တကယ် ကုန်ကျစရိတ်များတာပဲ... ချက်ချင်းဆိုသလို ယွမ်သုံးဆယ်လောက် ကုန်သွားပြီ..."

မတွက်ကြည့်လျှင် သိပ်မဆိုးသော်လည်း တွက်ကြည့်လိုက်သောအခါ လန့်သွားရသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့... ထားလိုက်ပါတော့... ငါတို့ ပြင်ဆင်ပြီးသွားပြီပဲ... ငွေကတော့ အမြဲတမ်း ထပ်ရှာလို့ရပါတယ်လေ..."

လီလန်သည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

လပြက္ခဒိန် နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် နွေဦးပေါက်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။

နွေဦးရောက်လာပြီးနောက် ဤမုဆိုးများနှင့် တောင်ပေါ်သားများ သူတို့၏ စွမ်းရည်များကို ပြသရန် အချိန်ရောက်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။

နွေဦးရောက်လာသောအခါ အရာခပ်သိမ်း ပြန်လည်နိုးကြားလာပြီး တောင်ပေါ်ရှိ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များသည် ဆောင်းခိုရာမှ နိုးထလာကြလေသည်။ ထိုအချိန်သည် "ဆားဖောင်ဇီများကို တုတ်ဖြင့် ရိုက်ဖမ်းနိုင်ပြီး ငါးများကို ရေမှုတ်ဖြင့် ခပ်ယူနိုင်ကာ တောကြက်ရိုင်းများမှာ ချက်ပြုတ်မည့်အိုးထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာမည့်" အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များအပြင် တောင်ပေါ်စာများလည်း ပေါများလှပေသည်။ နှင်းများ အရည်ပျော်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မျောက်ခေါင်းမှိုများနှင့် သစ်ခေါက်မှိုများ၊ တောရိုင်း လင်ဇီးမှိုများကို ရှာဖွေရ ပိုမိုလွယ်ကူသွားမည် ဖြစ်သည်။

တောင်များနှင့် မြစ်များကို မှီခို၍ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုကြသော ဤမုဆိုးများအတွက် ငွေအမြောက်အမြား ရှာနိုင်ရန် နွေဦးရာသီမှာ အကောင်းဆုံးအချိန်ပင် ဖြစ်သည်။