အခန်း ၁၇၅

အခန်း ၁၇၅ ဤသည်ကား ကျန့်ရှန်းခံတပ် ဖြစ်သည်၊ ငါကား အင်မော်တယ်တစ်ဦးတည်း။

နတ်ဘုရားနယ်မြေသည် သင်္ဘောတစ်စင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

မြူခိုးများကို ဖြတ်ကျော်ကာ မသိနားမလည်နိုင်သော အရပ်ဆီသို့ ဦးတည်ခုတ်မောင်းနေ၏။

“ဒီနတ်ဘုရားတွေက...”

လီယွဲ့သည် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ခံတပ်ပေါ်ရှိ မြင့်မားလှသော နတ်ဘုရားများကို လေးနက်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ထိုနတ်ဘုရားများသည် မျက်နှာများ တောင့်တင်းနေပြီး မျက်လုံးများမှာ သက်မဲ့ဖြစ်နေကာ သူ့ကို ကြည့်နေသည့်နှယ် ရှိသော်လည်း သူ သတိပြုမိသည်မှာ…

ဤနတ်ဘုရားများ၌ မည်သည့်သက်ရှိအငွေ့အသက်မျှ လုံးလုံးလျားလျား မရှိချေ။

သူတို့သည် မည်သည့်ခေတ်ကာလကမှန်းမသိဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင်…

သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုချိန်တွင် ဤမြင့်မားလှသော နတ်ဘုရားများသည် အမှန်တကယ်တော့ နတ်ဘုရားအလောင်းများ မဟုတ်ဘဲ အစစ်အမှန်ကဲ့သို့ ပေါ်လာသော ပုံရိပ်ယောင်များသာ ဖြစ်နေကြသည်။

ဝုန်း…

နတ်ဘုရားနယ်မြေသည် ပျက်စီးနေသော ခံတပ်ကို တိုက်မိသွားသည်။

နတ်ဘုရားနယ်မြေတစ်ခုလုံး အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး လက်ရှိ ရွေ့လျားနေသော အခြေအနေမှ ရပ်တန့်သွား၏။

လီယွဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်သွားပြီးနောက် နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲမှ ထွက်လာကာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ခံတပ်ပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

သူ့ပတ်ပတ်လည်တွင် မျက်နှာတောင့်တင်းနေသော နတ်ဘုရားရိပ်ယောင်များ ရှိနေပြီး သူ လှုပ်ရှားလိုက်သည့်အခါ ထိုသူတို့၏ ဦးခေါင်းများနှင့် အကြည့်များသည် စက်ရုပ်ကဲ့သို့ သူ့ထံသို့ လှည့်လာကာ စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အခြားမည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိချေ။

သို့သော်ငြားလည်း ဤသည်က အတော်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ခြောက်ကပ်ပြီး သေခြင်းတရားနှင့် ကြေကွဲဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်များက ခံတပ်ပေါ်တွင် လွှမ်းမိုးနေသည်။

လေတိုးသံက တဝူးဝူး မြည်ဟည်းနေ၏။

၎င်းသည် ယခင်က နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ပူဆွေးသောကရောက်မှုကို ထင်ဟပ်စေသည်။

"ဘယ်လောက် ခန့်ညားထည်ဝါတဲ့ ခံတပ်ကြီးလဲ..."

လီယွဲ့သည် ခံတပ်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော်လည်း မည်သည့်ဘက်တွင်မျှ အဆုံးကို မမြင်နိုင်ချေ။

ဤခံတပ်သည် အလွန်တရာ ကျယ်ပြောလှသဖြင့် မိုင်ပေါင်းသောင်းချီ၍ ရှည်လျားလှသည်

၎င်း၏အမြင့်မှာ ပေပေါင်းသန်းချီရှိပြီး ကမ္ဘာလောကတစ်ခုကို ခြားနားထားနိုင်သကဲ့သို့ ရှိသည်။

မြေပြင်ကို မီးခိုးရောင် ကျောက်တုံးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ၎င်းပေါ်တွင် နက်မှောင်သော နတ်ဘုရားသွေးစက်များကို တွေ့နိုင်သည်။

ဝေးကွာသော အရပ်၌…

စုတ်ပြဲနေသော အလံတစ်ခုက လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေပြီး ၎င်း၏မျက်နှာပြင်တွင် ရေတွက်၍မရသော နတ်ဘုရားအမှတ်အသားများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

သို့သော်လည်း နတ်ဘုရားအမှတ်အသား အားလုံးနီးပါးသည် မပြည့်စုံဘဲ မသိနားမလည်နိုင်သော ထိတ်လန့်ဖွယ် စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် ဖြတ်တောက်ခြင်း ခံထားရသည်။

အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့သော ခံတပ်မျိုး ရှိနေရသနည်း။

"ဒါက နတ်ဘုရားတွေ စောင့်ကြပ်ခဲ့တဲ့ ခံတပ်ပဲ"

"ဒီခံတပ်က နတ်ဘုရားတွေ ရန်သူကြီးတွေကို ခုခံကာကွယ်ခဲ့တဲ့ နေရာ ဖြစ်နိုင်မလား"

အဘယ်ကြောင့် ငါက ရုတ်တရက် ဤနေရာသို့ ရောက်လာရသနည်း။

"ဘာက ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားနယ်မြေကို သင်္ဘောတစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲစေပြီး ငါ့ကို ဒီနေရာကို ခေါ်ဆောင်လာရတာလဲ"

လီယွဲ့သည် မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ ခံစားချက်တစ်ခု ရရှိနေသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် ဤနေရာ၌ ကမ္ဘာလောက၏ အဆုံးစွန်သော လျှို့ဝှက်ချက်အချို့နှင့် ထိတွေ့ခွင့်ရရှိနိုင်ပေသည်။

ဝုန်း…

ရုတ်တရက်။

အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ မြင့်မားလှသော နတ်ဘုရားရိပ်ယောင်များ ကွဲကြေသွားပြီး အဆုံးမရှိသော ကြယ်ပွင့်များကဲ့သို့ လင်းလက်တောက်ပသော အလင်းစက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ စုတ်ပြဲနေသော အလံတော်ကြီးထဲသို့ တိုးဝင်သွားကြသည်။

ပျက်စီးနေသော ခံတပ်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်းပင် ရှင်းလင်းသွားခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်ဆုံးကြည့်လိုက်လျှင် နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ အရိပ်ယောင်မျှပင် မရှိတော့ချေ။

လီယွဲ့ဟူသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးတည်းသာ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေပြီး ဤနေရာကို တစ်ဦးတည်း စောင့်ကြပ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

လေညင်းက တိုက်ခတ်နေပြီး ခြောက်ကပ်ကာ အထီးကျန်လှသည်။

"ဒီအလံကတော့..."

လီယွဲ့ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ဝေးကွာသော အရပ်ရှိ စုတ်ပြဲနေသော အလံကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထိုနတ်ဘုရားရိပ်ယောင်များ တည်ရှိနေနိုင်ခြင်းမှာ ဤစုတ်ပြဲနေသော အလံကြောင့်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူသည် ခံတပ်၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

ခံတပ်နှင့် တိုက်မိခဲ့သော သူ၏ နတ်ဘုရားနယ်မြေ ဘက်ခြမ်းသည် ခံတပ်၏ အတွင်းပိုင်းနယ်မြေ ဖြစ်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ခံတပ်က တစ်ချိန်က ကာကွယ်ပေးခဲ့သော ဘက်ခြမ်း ဖြစ်သည်။

ယခုမူ…

သူသည် တစ်ချိန်က ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော ခံတပ်၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ခံတပ်တစ်ခုလုံးသည် မိုင်ရာချီ ကျယ်ပြောပြီး ခြေဖဝါးအောက်ရှိ မီးခိုးရောင် ကျောက်ပြားများပေါ်တွင် ရေတွက်၍မရသော နတ်ဘုရားအမှတ်အသားများ ထုဆစ်ထားသည်။

သို့သော် စုတ်ပြဲနေသော အလံတော်ပေါ်တွင်ကဲ့သို့ပင် နတ်ဘုရားအမှတ်အသား အားလုံးသည် ဖြတ်တောက်ခံထားရပြီး တစ်ခုမျှပင် ပြည့်စုံခြင်း မရှိတော့ချေ။

မိုင်တစ်ရာဆိုသည်မှာ ဝေးကွာလှသော ခရီးတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

ခဏမျှအတွင်း လီယွဲ့သည် ခံတပ်၏ အစွန်းတွင် မတ်တပ်ရပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဟိုးဘက်မှာက..."

သူ၏မျက်စိသူငယ်အိမ်များ ပြန်လည်ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

ယခင်က နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲတွင် ရှိစဉ်က အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်လျှင် ဝေဝါးသော မြူခိုးများကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ပျက်စီးနေသော ခံတပ်သည် မြူခိုးများထဲတွင် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ဦးတည်ရာမရှိ လွင့်မျောနေကာ ပန်းတိုင်ကို မသိရှိခဲ့ရချေ။

သို့သော် ယခုမူ…

နောက်ဆုံးတွင် ပျက်စီးနေသော ခံတပ်ပေါ်တွင် ရပ်ကာ အခြားတစ်ဖက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ခံတပ်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် မြူခိုးတစ်စွန်းတစ်စမျှပင် မရှိသည်ကို သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

၎င်းသည် သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသော ပင်လယ်ပြင်ကြီး ဖြစ်သည်

သွေးပင်လယ်ကြီးသည် အဆုံးမရှိ ကျယ်ပြောလှသော်လည်း အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး ပျက်စီးနေသော ခံတပ်ကို မနားတမ်း ရိုက်ခတ်နေသည်။

ဖြတ်တောက်ခံထားရသော နတ်ဘုရားအမှတ်အသား တစ်ခုချင်းစီသည် မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်များကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။

၎င်းသည် အဆုံးမရှိသော သွေးပင်လယ်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ရုန်းကန်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝေးကွာသော အရပ်၌။

သွေးပင်လယ်၏ အထက်တွင် ခန့်ညားထည်ဝါသော ပုံရိပ်တစ်ခု တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ထိုမြင့်မားလှသော ပုံရိပ်သည် ကောင်းကင်သို့ ထိလုနီးပါး ရှိနေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို သွေးပင်လယ်များ စုစည်းမှုဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားကာ သွေးစက်တိုင်းတွင် ရေတွက်၍မရသော အမှတ်အသားများ ပါရှိသည်။

"နတ်ဘုရားအသစ်လား..."

"ဒီလောက်မြန်မြန်နဲ့ နတ်ဘုရားအသစ်တစ်ပါး ပေါ်လာတာလား..."

"ဒါပေမဲ့ နတ်ဘုရားအသစ်တွေ ဆက်တိုက်လာနေရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ..."

"နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်က ပျက်စီးဖို့ ကံပါပြီးသားပဲ"

ဝေးကွာသော အရပ်ရှိ မြင့်မားလှသော ပုံရိပ်ထံမှ သီးခြားဆန်သော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသံ ကျဆင်းသွားခြင်းသည် တာအိုတရား ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

လီယွဲ့ ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်မှာ…

သူ ပိုင်ဆိုင်ထားသော နတ်ဘုရားနိယာမများသည် မှေးမှိန်သွားပြီး တစ်ဖက်လူ၏ စကားလုံးများကြောင့် လုံးလုံးလျားလျား ငြိမ်းသတ်သွားတော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ဖက်လူက နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်သည် ပျက်စီးရန် ကံပါပြီးသားဟု ပြောဆိုခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့ဆိုလျှင် ဤနတ်ဘုရားသည် မတည်ရှိသင့်တော့ချေ။

ရှဲ…

စုတ်ပြဲနေသော အလံတော်သည် လေထဲတွင် လွင့်ပျံသွားပြီး ၎င်းထံမှ နတ်ဘုရားသန်းပေါင်းများစွာ၏ အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံများ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ပျက်စီးနေသော ခံတပ်တစ်ခုလုံး အနည်းငယ် ပိုမိုလင်းလက်လာသည်။

လီယွဲ့သည် မှေးမှိန်သွားသော နတ်ဘုရားနိယာမများ ပြန်လည်တောက်ပလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

မည်သည့်တုံ့ဆိုင်းမှုမျှမရှိဘဲ သူသည် ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

သူ ခံတပ်၏ အစွန်းမှ ဝေးကွာသွားသည်နှင့်အမျှ ဝေးကွာသော အရပ်မှ မြင့်မားလှသော ပုံရိပ်သည်လည်း အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

၎င်းက ဘာလဲ။

"စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ငါကျွမ်းကျင်ထားတဲ့ နတ်ဘုရားနိယာမတွေကို ငြိမ်းသတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားစေတယ်"

"သတ္တမအဆင့် နတ်ဘုရားထက်မနိမ့်တဲ့ ငါ့ရဲ့စွမ်းအားနဲ့တောင် ငါ့မှာ ခုခံနိုင်စွမ်း အနည်းငယ်မျှတောင် မရှိခဲ့ဘူး"

"ဒါက လူသားဧကရာဇ်နဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့ တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်နေမလား"

လီယွဲ့သည် မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ၏အမူအရာသည် အလွန်တရာ လေးနက်နေ၏။

ထို့နောက်… သူသည် ပျက်စီးနေသော ခံတပ်ပေါ်ရှိ တစ်ခုတည်းသော အဆောက်အဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။

လုံးဝ ပျက်စီးခြင်းမရှိဘဲ ပြည့်စုံနေသော မြို့တံခါးမျှော်စင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုမြို့တံခါးကို စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း ထိုနေရာသို့ သွားရန် ရည်ရွယ်ချက် မပြခဲ့ချေ။

၎င်းအစား သူသည် မိမိ၏ နတ်ဘုရားနယ်မြေ ဆီသို့ ချက်ချင်း ဦးတည်လိုက်သည်။

"နောင်လာနောက်သား နတ်ဘုရားက ဒီအဘိုးကြီးနဲ့ စကားမပြောချင်ဘူးလား..."

ရုတ်တရက်…

အိုမင်းရင့်ရော်သော အသံတစ်ခုသည် ပြည့်စုံနေသော မြို့တံခါးမျှော်စင်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအိုမင်းလှသောအသံသည် ပူဆွေးသောကရောက်မှုနှင့် မောပန်းနွမ်းနယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

၎င်းသည် မြေကြီးထဲသို့ တစ်ဝက်ခန့် နစ်ဝင်နေပြီဖြစ်သော အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ အကူအညီမဲ့ အသံနှင့် တူလှသည်။

လီယွဲ့ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူသည် မိမိ၏ နတ်ဘုရားနယ်မြေ သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

"ဘာလို့လဲ……"

"တကယ်ကို ပါးနပ်တဲ့ နတ်ဘုရားအသစ်ပဲ"

"ငါက နတ်ဘုရားတစ်ပါး မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ"

မြို့မျှော်စင်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အိုမင်းလှသည့် အသံသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး တည်ငြိမ်အေးစက်သော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အသံတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ထိုအသံကို နားထောင်ရုံမျှဖြင့် ကမ္ဘာလောကကို လွှမ်းမိုးထားသော အနိုင်မခံအရှုံးမပေးသည့် စိတ်ဆန္ဒကို ခံစားရနိုင်ပြီး ကမ္ဘာလောကသုံးထောင်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်သကဲ့သို့ ရှိသည်။

"ခံစားချက်အရပဲ"

မိမိ၏ နတ်ဘုရားနယ်မြေ တွင် ရပ်နေရင်း လီယွဲ့သည် ချက်ချင်း စိတ်အေးသွားကာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ခံစားချက်က တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာကောင်းတာပဲ"

"အကြိမ်ပေါင်းများစွာမှာ ခံစားချက်က အထူးသဖြင့် အရေးကြီးတယ်"

သူ၏ တည်ငြိမ်အေးစက်သောအသံတွင် ချီးမွမ်းမှုအချို့ ပါဝင်နေသည်။

သို့သော် ချီးမွမ်းခြင်းဖြစ်သော်လည်း…

၎င်းသည် ကမ္ဘာလောကရှိ အရာအားလုံးကို အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်နေသကဲ့သို့ အေးစက်မြဲ အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ငါ့မှာ မေးခွန်းတစ်ခုရှိတယ်… မင်း ဖြေပေးနိုင်မလား"

လီယွဲ့သည် မြို့တံခါးမျှော်စင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ခန့်ညားထည်ဝါသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် မြို့မျှော်စင်ပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသကဲ့သို့ ရှိပြီး ဝေးကွာသော အရပ်၌ ပေါ်လာလိုက် ပျောက်ကွယ်သွားလိုက် ဖြစ်နေသည်။

ထိုပုံရိပ်သည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံမျှဖြင့် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော လွှမ်းမိုးမှုနှင့် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

"မင်း မေးဖို့ မလိုပါဘူး"

"ဒီခံတပ်ကို ကျန့်ရှန်းခံတပ်လို့ ခေါ်တယ်"

"ငါက အင်မော်တယ်ပဲ"

ထိုခန့်ညားလှသော ပုံရိပ်မှ တည်ငြိမ်အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။