အခန်း ၁၇၆

အခန်း ၁၇၆ - ငရဲ (၁၈) ထပ် နှင့် မဟာနေမင်း နတ်ဘုရားနန်းတော် ကို ထိန်းချုပ်ထားသော နတ်ဘုရား

အင်မော်တယ်

လီယွဲ့၏ အမူအရာ လေးနက်သွားသည်။

မြို့ရိုးအတွင်း၌ ပိတ်မိနေပြီး အပြင်သို့ မထွက်နိုင်သော ထိုခန့်ညားလှသော ပုံရိပ်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အင်မော်တယ် ဟု အမှန်တကယ် ခေါ်ဆိုလိုက်ခြင်းလော။

တစ်ဖက်လူကလည်း ဤခံတပ်ကို ကျန့်ရှန်းခံတပ် ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။

နတ်ဘုရားများ၏ အကြီးမားဆုံးသော ရန်သူများထဲမှ တစ်ဦးသည် အင်မော်တယ် ဖြစ်နေခြင်းလော။

ဤသည်က သူ့ကို အလွန်တရာ တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။

အင်မော်တယ် ၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ရေတွက်၍မရနိုင်အောင် များပြားလှသည်။

စကြာဝဠာ၏ အဆုံးစွန်သော အမှန်တရားအားလုံးကို လုံးလုံးလျားလျား နားလည်သဘောပေါက်ထားသော တည်ရှိမှုများသာ အင်မော်တယ် ဟု ခေါ်ဆိုရန် အရည်အချင်းရှိကြသည်။

ထိုသူတို့သည် ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်ရှိ တည်ရှိမှုများ ဖြစ်ကြသည်။

ထို့ပြင် သူ၏ အတိတ်ဘဝမှ ဒဏ္ဍာရီများနှင့် ပုံပြင်များတွင် အင်မော်တယ်များနှင့် နတ်ဘုရားများသည် အမြဲတမ်း တစ်ခုတည်း ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ဤကမ္ဘာတွင်မူ အင်မော်တယ် များသည် နတ်ဘုရားများ၏ ရန်သူများ ဖြစ်နေကြသလော။

နတ်ဘုရားများသည် အင်မော်တယ် များကို တားဆီးရန်အတွက် ကြီးမားလှသော အတားအဆီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြခြင်းလော။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်။

သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ရေတွက်၍မရသော အတွေးများ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ဝုန်း…

သူ၏ နတ်ဘုရားနယ်မြေ သည် ရုတ်တရက် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး ပျက်စီးနေသော အတားအဆီးမှ ချက်ချင်း ရုန်းထွက်ကာ အတားအဆီး၏ ဘေးဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ဝေးကွာသွားခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း။

ပျက်စီးနေသော ခံတပ်သည် လီယွဲ့၏ အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဝေဝါးသော မီးခိုးရောင် မြူခိုးများက အမြင်အာရုံတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားစေပြီး အခြားသော ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းအားလုံးကို ဖုံးကွယ်သွားခဲ့သည်။

နတ်ဘုရားနယ်မြေသည် သင်္ဘောတစ်စင်းကဲ့သို့ လေကိုစီးကာ လှိုင်းတံပိုးများကို ဖြတ်ကျော်နေသည်။

လီယွဲ့သည် အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည်ကို မသိရှိခဲ့ချေ။

မြူခိုးအားလုံးသည် တစ်ခါမျှ မတည်ရှိခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူ့ရှေ့တွင်မူ…

(၁၈) ထပ်ရှိသော ကမ္ဘာလောကတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကမ္ဘာလောက၏ အလွှာတစ်ခုချင်းစီသည် တောက်ပသော နေမင်းကြီးကဲ့သို့ ကြီးမားလှပြီး အလွန်တရာ ကျယ်ပြောလှသည်။

ကမ္ဘာလောက၏ အလွှာတစ်ခုချင်းစီသည် အလွန်တရာ မှောင်မိုက်နေပြီး အေးစက်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး စိတ်ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ငရဲ(၁၈) ထပ်..."

လီယွဲ့သည် ဤ(၁၈) ထပ်ရှိသော ကမ္ဘာကို မြင်တွေ့ချိန်တွင် ဤစကားလုံးများသည် သဘာဝအတိုင်း စိတ်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဝုန်း…

သူ၏ နတ်ဘုရားနယ်မြေ သည် (၁၈) ထပ်ရှိသော ကမ္ဘာ၏ အပေါ်ဆုံးအလွှာကို အသာအယာ တိုက်မိပြီး ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

"အရင်တုန်းကတော့ ပျက်စီးနေတဲ့ ခံတပ်တစ်ခုပဲ"

"အခုတော့ ဒါက ငရဲရဲ့ (၁၈) ထပ်မြောက် ကမ္ဘာ ဖြစ်နေပြီ"

နောက်ပိုင်းမှာ အခြားနေရာတွေ ရှိသေးလား။

လီယွဲ့၏ အမူအရာသည် တစ်လျှောက်လုံး လေးနက်နေခဲ့သည်။ သူသည် နတ်ဘုရားနယ်မြေ ထဲမှ ခြေလှမ်းထွက်ကာ ဤငရဲအလွှာတွင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

အထူးသီးသန့် နတ်ဘုရားနိယာမတစ်ခုက ဤကမ္ဘာလောက၏ အလွှာကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

သို့သော် ဤအထပ်သည် လုံးလုံးလျားလျား ဗလာဖြစ်နေပြီး သူမှတစ်ပါး အခြားမည်သည့် သက်ရှိသတ္တဝါမျှ မရှိချေ။

တောင်များ မရှိ၊ အပင်များ မရှိဘဲ ကျယ်ပြောလှသော မြေပြင်ကြီးသာ ရှိသော်လည်း ၎င်းသည် မိုင်ပေါင်း ဘီလီယံချီ၍ ရှည်လျားလှသည်။

"လျှာဖြတ်ငရဲ..."

လီယွဲ့သည် မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဤအဆင့်ရှိ အထူးနတ်ဘုရားနိယာမမှာ လျှာဖြတ်ခြင်းနိယာမ ဖြစ်သည်။

ဤနေရာသို့ ကျရောက်လာသော မည်သည့်ဝိညာဉ်မဆို လျှာဖြတ်ခြင်းနိယာမ ၏ သက်ရောက်မှုကို ခံရမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ လျှာများကို အစဉ်မပြတ် ဆွဲထုတ်ခံရသည့် နှိပ်စက်မှုကို ခံရမည်ဖြစ်သည်။

"ငါ ထင်တာကတော့..."

"ဒီနေရာမှာ လျှာဖြတ်ခြင်းနိယာမ ရဲ့ အငွေ့အသက်အချို့ကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်ဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်..."

သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက်…

ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်မှ နတ်ဘုရားနိယာမ အမျှင်တန်းများသည် စုစည်းလာပြီး သူ၏လက်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သည်။

၎င်းသည် ဤကမ္ဘာလောကကိုယ်တိုင်က သူ့အား နတ်ဘုရားနိယာမများကို အပ်နှင်းလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း…

သူသည် ဤကမ္ဘာလောက၏ နတ်ဘုရားနိယာမ အငွေ့အသက်အချို့ကို ဆုပ်ကိုင်မိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ"

"အခုကစပြီး ငါ ဒီနေရာဆီ ဦးတည်တဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ပြီ"

"သက်ရှိတွေရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို လျှာဖြတ်ခံရတဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို ခံယူဖို့ ဒီနေရာကို ပို့ဆောင်နိုင်ပြီ"

လီယွဲ့၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း…

သူသည် ဤကျယ်ပြောလှသော "လျှာဖြတ်ငရဲ" ထဲမှ အချင်း မိုင်ကိုးထောင်ရှိသော နယ်မြေတစ်ခုကိုသာ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် "လျှာဖြတ်ငရဲ" အဖြစ် ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့သည်။

"ဒီငရဲ(၁၈) ထပ်က နတ်ဘုရားအားလုံးအတွက် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ငရဲ(၁၈) ထပ်ပဲ"

"မင်း အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်သွားတာနဲ့ ဒီနေရာကို လာပြီး မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ငရဲ(၁၈) ထပ်ကို ရွေးချယ်နိုင်တယ်"

"ဒါပေမဲ့…"

"ငါက ပထမဆုံး ရောက်လာတဲ့သူ ဖြစ်လို့ အချင်း မိုင်ကိုးထောင်ရှိတဲ့ နယ်မြေကို ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့တာ"

"ဒုတိယမြောက် ရောက်လာတဲ့သူကတော့ အချင်း မိုင်ခြောက်ထောင်ရှိတဲ့ နယ်မြေကိုပဲ ရွေးချယ်နိုင်တော့မယ်"

လီယွဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လင်းလက်သွားပြီး သူသည် လေထဲတွင် ပျံသန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ဤအဆုံးမရှိ ကျယ်ပြောလှသော "လျှာဖြတ်ငရဲ" ထဲတွင် အချိန်မည်မျှကြာအောင် ပျံသန်းခဲ့သည်ကို မသိရချေ။

ရုတ်တရက် ကြီးမားလှသော စမ်းရေတွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

စမ်းရေတွင်းသည် နက်မှောင်သော ရေများကို အစဉ်မပြတ် မှုတ်ထုတ်နေပြီး မြစ်ရှည်ကြီးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ထိုအင်အားကြီးမားသော မြစ်သည် မိုင်သုံးထောင်ခန့် စီးဆင်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျယ်ပြောလှသော အိုင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"ဒီလောက်ကြာအောင် ရှာဖွေပြီးတဲ့နောက်မှာ မတူညီတဲ့ တစ်ခုတည်းသော နေရာကို ရှာတွေ့ခဲ့တာ ဒါပဲ"

"စမ်းရေတွင်းတစ်ခု၊ မြစ်ရှည်ကြီးတစ်ခုနဲ့ အိုင်ကြီးတစ်ခု"

"ဒါပဲပေါ့"

လီယွဲ့သည် လေထဲတွင် ရပ်ကာ လက်ဖြင့် အမှတ်အသားတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ဝုန်း…

သူ၏လက်ထဲမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အရပ်မျက်နှာအသီးသီးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ၎င်းသည် အချင်း မိုင်ကိုးထောင်ရှိသော နယ်မြေကို လွှမ်းမိုးသွားပြီးနောက် လျှာဖြတ်ငရဲ ထံမှ ခွဲထုတ်လိုက်သည်။

သူကျွမ်းကျင်ထားသော လျှာဖြတ်ခြင်းနိယာမ ၏ အပိုင်းအစသည် ဤမိုင်ကိုးထောင်ကျယ်ဝန်းသော နယ်မြေကို အုပ်ချုပ်သည့် နိယာမအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဤနေရာသည် ယခုအခါ သူ့ထံသို့ လုံးလုံးလျားလျား ပိုင်ဆိုင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူနှင့်မသက်ဆိုင်သော နတ်ဘုရားနိယာမ အငွေ့အသက်မျှပင် မရှိတော့ချေ။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်…

သူသည် လင်းလက်သွားပြီး ဒုတိယမြောက် ကမ္ဘာလောကအလွှာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ဤကမ္ဘာလောကအလွှာမှာ ကတ်ကြေးငရဲ ဖြစ်သည်။

ဤငရဲအဆင့်တွင်လည်း လီယွဲ့သည် အချင်း မိုင်ကိုးထောင်ရှိသော နယ်မြေတစ်ခုကို မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် ကတ်ကြေးငရဲ အဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

သူ၏ ကတ်ကြေးငရဲ တွင် ကြီးမားလှသော ကတ်ကြေးတစ်စုံနှင့် တူသော ကတ္တရာစေးကဲ့သို့ နက်မှောင်သော တောင်တစ်လုံး ရှိနေသည်။

ဤသည်မှာ သူ ကတ်ကြေးငရဲ ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေပြီးနောက် တွေ့ရှိခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော ထူးခြားမှု ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်…

သူသည် သံပင်ငရဲ၊ ကြေးမုံငရဲ၊ ပေါင်းအိုးငရဲ၊ ကြေးတိုင်ငရဲ တို့သို့ ဆက်လက်သွားရောက်ခဲ့သည်...

ငရဲ၏ အလွှာတစ်ခုချင်းစီတွင် သူသည် အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေပြီးနောက် ထူးခြားမှုများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိကာ ၎င်းတို့ကို မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ထူးခြားသော ငရဲများအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့သည်။

...

"ဒါက ငရဲရဲ့ (၁၈) ထပ်မြောက် အလွှာလား..."

"အဝီစိငရဲ..."

လီယွဲ့သည် ပထမဆုံးအလွှာဖြစ်သော လျှာဖြတ်ငရဲ ထက် ပိုမိုဆိုးရွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကမ္ဘာလောကတစ်ခုတွင် မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့သည်။

ကောင်းကင်သည် မှောင်မိုက်ပြီး လေးလံနေကာ ယင်စွမ်းအင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော အဆုံးမရှိသော မှောင်မိုက်သော တိမ်တိုက်များ ရှိနေပြီး ၎င်းတို့သည် ရေစက်များ ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေကာ အရာအားလုံးကို တိုက်စားပစ်တော့မည့်အတိုင်း ရှိနေသည်။

"ဒီငရဲကတော့ အလွန်ကို ကွဲပြားခြားနားတယ်"

"ဒီမှာ ပျက်စီးနေတဲ့ မြို့တွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ..."

သူသည် လေထဲတွင် ရပ်နေရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ပျက်စီးနေသော မြို့များသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု သူ၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ပျက်စီးနေသော မြို့တစ်မြို့ချင်းစီကို ထူးခြားသော ကျောက်တုံးနက်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး ရေတွက်၍မရသော နတ်ဘုရားအမှတ်အသားများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော်လည်း ထိုပျက်စီးနေသော ခံတပ်ကဲ့သို့ပင် နတ်ဘုရားအမှတ်အသားများသည် ဖြတ်တောက်ခံထားရသည်။

(၁၇) ထပ်သော ငရဲများသည် လုံးလုံးလျားလျား ဗလာဖြစ်နေခဲ့ပြီး သူသည် အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေပြီးမှသာ ထူးခြားမှုတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤနေရာတွင်မူ…

အဘယ်ကြောင့် ဤမျှများပြားလှသော မြို့များ ရှိနေရသနည်း။

လွန်ခဲ့သော အချိန်အတော်ကြာက ဤနေရာတွင် သတ္တဝါအများအပြား နေထိုင်ခဲ့ကြခြင်းလော။

ငရဲ(၁၈) ထပ်၏ အောက်ခြေအကျဆုံးနေရာတွင် မည်သူ နေထိုင်သနည်း။

ဤကမ္ဘာလောကတွင် မည်သူက သေခြင်းတရားမှ လွတ်မြောက်နိုင်သနည်း။

ဤကမ္ဘာလောကတွင် မည်သည့်နတ်ဘုရားက မပျက်စီးဘဲ တည်ရှိနိုင်သနည်း။

"မသေနိုင်ဘဲ မပျက်စီးနိုင်ဖို့က အလွန်ကို ခက်ခဲလှပါတယ်..."

ရုတ်တရက် တိုးညှင်းသောအသံတစ်ခု သူ၏နားထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်စုံတစ်ဦးက သူ၏ နားရွက်နားတွင် ကပ်၍ ပြောဆိုနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

လီယွဲ့၏ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်သည် တောက်ပစွာ လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် သတ္တမအဆင့် နတ်ဘုရားအတတ်ဖြစ်သော အဆင့်မြင့် အလင်းထုတ်လုပ်ခြင်းအတတ် ကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

"သိပ်ပြီး မစိုးရိမ်ပါနဲ့"

"ငါက အတိတ်ကို မေ့လျော့နေတဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်တစ်ခုမျှသာပါ"

တိုးညှင်းသောအသံသည် နားထဲတွင် ဆက်လက်မြည်ဟည်းနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ဤအကြိမ်တွင် ၎င်း၌ ပူဆွေးသောကရောက်မှုအချို့ ပါဝင်နေသည်။

လီယွဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူသည် မိမိ၏ ပတ်ပတ်လည်ကို အကြိမ်ပေါင်း ရာချီ၍ စကန်ဖတ်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးကြားရှိ တတိယမြောက်မျက်လုံးကိုလည်း ဖွင့်လှစ်လိုက်သော်လည်း ဘာမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။

စကားပြောသူနှင့် သူသည် တစ်ခုတည်းသော နေရာလွတ်တွင် ရှိမနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ငါ့ကို ဒီနေရာကနေ ခေါ်ထုတ်သွားပေးပါ..."

"ငါ အိမ်ပြန်ချင်တယ်..."

"ငါ့အိမ်...ငါ့အိမ်...ငါ့အိမ်က ဘယ်မှာလဲ..."

"သြော်… ဟုတ်သားပဲ"

"ငါ့အိမ်က နေမင်းရဲ့အထက်မှာ ရှိတာ"

"ငါက မဟာနေမင်း နတ်ဘုရားနန်းတော် ရဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲ"

တိုးညှင်းသောအသံသည် ပထမတွင် ပူဆွေးနေပြီးနောက် ဝေခွဲမရဖြစ်နေကာ နောက်ဆုံးတွင် အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး အသံပမာဏလည်း ပိုမိုကျယ်လောင်လာခဲ့သည်။

မဟာနေမင်း နတ်ဘုရားနန်းတော် ဟူသော စကားလုံးများကို ပြောဆိုလိုက်ချိန်တွင်။

ဤငရဲပြည်ရှိ မြို့အားလုံးသည် ရုတ်တရက် စူးရှတောက်ပသော အလင်းရောင်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။