အခန်း ၂၁၂

အခန်း (၂၁၂)

ဆေးနတ်သမီး၏ သုတေသနနှင့် ကျူးလောင်၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ပေါ်ထွက်လာခြင်း

ဖန်းဟန်သည် သူ့တွင် ရောဂါကူးစက်ခံထားရသည်ကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

အကယ်၍ ဤကိစ္စသာ ပြင်ပသို့ ပေါက်ကြားသွားပါက သူ၏ အသစ်တည်ဆောက်ထားသော သြဇာအာဏာကို ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်စေမည်ဖြစ်ပြီး ချင်းရှီးခရိုင်တွင် မနည်းတည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်ထားရသော အုပ်ချုပ်ရေး စနစ်မှာလည်း ချက်ချင်းပင် ပြိုလဲသွားမည် ဖြစ်ချေသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင်မူ သူသည် 'ရှင်းလင်ထျန်ကုန်း' ကို တာဝန်ယူထားသော လျူရူမေကို လျှို့ဝှက်စွာ ခေါ် ယူလိုက်ပြီး လုံးဝ လျှို့ဝှက်ထားသော တိတ်ဆိတ်သည့် အခန်းတစ်ခန်းထဲ၌ ပြီးခဲ့သောညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ဖွင့်ဟပြောပြလိုက်လေ၏။

လျူရူမေသည် တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့သော်လည်း ဖန်းဟန်၏ အသက်ဝင်နေသော ဇီဝအဆိပ် နှင့် ဖယ်ရှား ၍ မရနိုင် ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာလေးမှာ ချက် ချင်းပင် အလွန်ပြင်းထန်စွာ တည်တင်းသွားခဲ့ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးရောင်များ ဆုတ်ယုတ်သွားခဲ့လေသည်။

ဖန်းမိသားစုတွင် အကျွမ်းကျင်ဆုံး သမားတော်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် ထိုစကားလုံးများ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေးနက်မှုကို မည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ နားလည်ထားလေသည်။

ဤသည်မှာ သူမ၏ အမျိုးသားသည် သေရေးရှင်ရေး အကျပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့ သခင်ကြီး...”

စုနျန်သည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ အထိတ်တလန့်ဖြစ်မှုများကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားကာ အသက်ကို ပြင်း ပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသော ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် ပြတ်သားမှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် ၊

“ကျွန်မ အသက်ကို ပေးရမယ်ဆိုရင်တောင် အရှင့်အတွက် အဖြေတစ်ခုကို သေချာပေါက် ရှာဖွေပေးပါ့မယ်...”

သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ ပြတ်သားမှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဖန်းဟန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူသည် လက်ကိုလှမ်းကာ သူမကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး နူးညံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

“ကိုယ် မင်းကို ယုံတယ်... ဒါပေမယ့် အချိန်တိုင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့က ပထမဦးစားပေးဆိုတာကို မှတ်ထားပါ...”

ထို့နောက်တွင်မူ ဖန်းဟန်သည် မထင်မှတ်ထားသော အခြေအနေများအတွက် သူ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော အခြေခံ ဇီဝဗေဒ စမ်းသပ်စစ်ဆေးရေး ကိရိယာတစ်စုံကို စနစ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

ဤနေရာတွင် အရေးအကြီးဆုံး အစိတ်အပိုင်းမှာ အဆင့်မြင့် အလင်းပြန် အဏုကြည့်မှန်ပြောင်းပင် ဖြစ်ပေ သည်။

သူသည် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သော လျူရူမေအား အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို မည်သို့ချိန်ညှိရမည်နှင့် ဖန်ပြားနမူနာများကို မည်သို့ပြင်ဆင်ရမည်တို့ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် သင်ကြားပြသပေးခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ပိုးသတ်ထားသော ငွေအပ်များကို အသုံးပြု၍ သူနှင့် သတိလစ်နေသော လင်းရွှမ်းရွှယ်တို့၏ လက်ချောင်းထိပ်များကို ဖောက်ကာ သွေးနမူနာနှစ်ခုကို ဂရုတစိုက် ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

လျူရူမေသည် အသက်အောင့်ထားလိုက်ပြီး ဖန်းဟန်၏ ညွှန်ကြားချက်များအတိုင်း သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှန်ပြောင်းအနီးသို့ ကပ်ကာ ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။

သို့သော် အဆပေါင်းများစွာ ချဲ့ကားထားသော မြင်ကွင်းအောက်တွင်မူ လုံးဝန်းပြီး ပုံမှန်ဖြစ်နေသော သွေးနီဥ များနှင့် သွေးဖြူဥအချို့မှလွဲ၍ ပုံမှန်မဟုတ်သော မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ရချေ။

ဖန်းဟန်၏ နှလုံးသားမှာ ပို၍ပင် နစ်မြုပ်သွားခဲ့ရပေသည်။

ဗိုင်းရပ်စ်များသည် နာနိုမီတာ အရွယ်အစားတွင် ရှိနေပြီး အလင်းပြန် အဏုကြည့်မှန်ပြောင်းများ၏ လေ့လာ နိုင်စွမ်း ကန့်သတ်ချက်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေသည်ကို သူ မေ့လျော့နေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

အီလက်ထရွန် အဏုကြည့်မှန်ပြောင်းများ မရှိသော ရှေးခေတ်ကာလတွင် ဗိုင်းရပ်စ်များ၏ တည်ရှိမှုကို လေ့လာ စောင့်ကြည့်ရန်မှာ အချည်းနှီးသော အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

နည်းပညာ ကွာဟမှုကြောင့် သူ၏ ပထမဆုံးကြိုးစားမှုမှာ အဟန့်အတား ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။

သုတေသနမှာ အခက်အခဲနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရပြီ ဖြစ်၏။ သို့သော် ဗိုင်းရပ်စ်ကမူ စောင့်ဆိုင်းနေမည် မဟုတ်ပေ။ နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက် ကျင်းယာရွှယ်တွင် သီးသန့်ခွဲထားခြင်း ခံရသော လင်းရွှမ်းရွှယ်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဖျားနာလာခဲ့လေသည်။

သူမသည် အဆက်မပြတ် အဖျားတက်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်လောက် အောင် မြင့်မားနေကာ အိပ်မက်ဆိုးများမက်ရင်း နက်ရှိုင်းသော မေ့မြောခြင်းထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး၊

“မွေးစားအဖေ...”

“သမီး တောင်းပန်ပါတယ်...”

“သမီးကို သတ်လိုက်ပါ...”

အစရှိသဖြင့် နားလည်ရခက်သည့် စကားလုံးများကို အဆက်မပြတ် ရေရွတ်နေခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူမသည် အဆုတ်များ ထွက်ကျလာမတတ် ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလာခဲ့ပြီး သူမ ဟပ် ထုတ်လိုက်သော သလိပ်များထဲတွင် သိသာထင်ရှားသော သွေးစသွေးနများ ပါဝင်နေခဲ့ပေသည်။

အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံး အရာမှာ တတိယမြောက်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် ဖြစ်ပွားလာခဲ့လေ၏။

ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် တာဝန်ကျသော အစေခံမိန်းကလေးမှာ ရေစိုပဝါကို လဲလှယ်ပေးနေစဉ် ကြောက်လန့် တကြား အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ အရေပြားပေါ်ရှိ ရင်ဘတ် နှလုံးတစ်ဝိုက်မှ စတင်ကာ သက်ရှိသတ္တဝါများနှင့် ဆင်တူသော အနက်ရောင်သန်းနေသည့် အနီရောင်မျဉ်းကြောင်းများ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေ၏။

လိမ်ကောက်နေသော သွေးကြောများ သို့မဟုတ် ထူးဆန်းသော ပုံရိပ်များနှင့် ဆင်တူသည့် ထိုမျဉ်းကြောင်းများ သည် သူမ၏ လည်ပင်းနှင့် ခြေလက်အင်္ဂါများဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာနှင့် သိသာထင်ရှားစွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်။

အဝေးမှကြည့်လျှင် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံမှာ သူမ၏ အတွင်းပိုင်းမှ ဖြည်းညင်းစွာ နိုးထလာ သည့် မိစ္ဆာနဂါးတစ်ကောင်နှင့် ပင် တူညီနေခဲ့ပေသည်။

'ကျူးလောင်သွေး' ဆိုသည်မှာ တကယ်ကိုပင် သင့်လျော်လှသော အမည်နာမ ဖြစ်ပေသည်။

သတင်းကို ရရှိပြီးနောက် လျူရူမေသည် လုံးဝ တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ချေ။

သူမသည် ဖန်းဟန်က ညတွင်းချင်း ကမန်းကတန်း ပြုလုပ်ထားသော အနည်းငယ် ထူးဆန်းသော်လည်း တစ် ကိုယ်လုံးကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် ရိုးရှင်းသော ကာကွယ်ရေးဝတ်စုံကို ချက်ချင်း ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး အစေခံများ၏ တားမြစ်ချက်များကို လျစ်လျူရှုကာ ဆေးပန်းကန်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုင်ဆောင်လျက် လူတိုင်းက တားမြစ်နယ်မြေ အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော သီးသန့်ခွဲထားသည့် အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေသည်။

အခန်းထဲတွင် ဆေးနံ့နှင့် သွေးညှီနံ့တို့ ရောနှောနေသည့် ထူးဆန်းသော အနံ့ဆိုးတစ်ခု ပြည့်နှက်နေလျက်ရှိ နေ လေ၏။

ပြင်းထန်သော အဖျားရောဂါနှင့် ဝေဒနာများ၏ နှိပ်စက်ခြင်းကို ခံနေရကာ ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော လင်းရွှမ်းရွှယ်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနက်ရောင်သန်းနေသည့် အနီရောင်အမှတ်အသားများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူရူမေသည် လူနာအပေါ် သနားကြင်နာမိသလို ဤ အမည်မသိရောဂါနှင့် ပတ်သက်၍လည်း ပြင်းထန်သော စိုးရိမ်မှုနှင့် အကြောက်တရားကို ခံစားလိုက် ရလေ သည်။

သူမသည် မေ့မြောနေသော လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဂရုတစိုက် သုတ်သင်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးစပ်ကို အသာအယာဟကာ ပြင်ဆင်ထားသော အပူကျဆေးနှင့် အဆိပ်ပြေဆေးများကို နည်းနည်းချင်းစီ တိုက်ကျွေး လိုက်လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေကာ ပြတင်းပေါက်စက္ကူရှိ အပေါက်လေးများမှတစ်ဆင့် အရာအားလုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရှုနေခဲ့ပေသည်။

သူ၏ နှလုံးသားမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မှုများနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

လျူရူမေ၏ ကာကွယ်ရေးဝတ်စုံမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလွန်းနေပြီး ဤအဆင့်ရှိ ဇီဝဗိုင်းရပ်စ်ကို ကာကွယ်ရန် သိပ်၍ ထိရောက်မှုရှိမည် မဟုတ်သည်ကို သူ သိရှိထားလေသည်။

သို့သော် သူ့တွင် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။ ခေတ်သစ်ပညာရှင်သုံး ကာကွယ်ရေးဝတ်စုံများမှာ ထင်ရှားလွန်းနေပြီး ၎င်းတို့၏ ဇာစ်မြစ်ကို သူ ရှင်းပြနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သူသည် စိတ်ထဲမှသာ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆုတောင်းနိုင်ခဲ့ပြီး အခန်းထဲရှိ လျူရူမေအား ထပ်ခါတလဲလဲ တီးတိုးရေ ရွတ်ကာ သတိပေးနေခဲ့လေသည်။

“မေအာ... အချိန်တိုင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့က ပထမဦးစားပေးဆိုတာကို မှတ်ထားပါ... နေလို့ မကောင်းဘူးလို့ ခံစားရရင် ချက်ချင်း ထွက်လာခဲ့နော်...”

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင်မူ ဖန်းဟန်သည် သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲတွင် လက်သီးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့လေတော့သည်။