အခန်း ၂၁၃

အခန်း (၂၁၃)

သွေးစက်များ ပျံ့လွင့်ခြင်းနှင့် ကျဆင်းသွားသော နတ်ဘုရားမ

လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ အခြေအနေမှာ တိုးတက်မလာခဲ့ဘဲ လျင်မြန်စွာ ဆိုးရွားလာခဲ့လေ၏။

အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံး မြင်ကွင်းမှာ တတိယမြောက်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

ရေဇလုံကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အစေခံမလေးတစ်ဦးသည် လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ နဖူးပေါ်မှ ရေပတ်ဝတ်ကို လဲလှယ်ပေးရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် စောင်၏ ထောင့်စွန်းလေးကို မတင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သော အသံက ကျင်းယာရွှယ်၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်လေ တော့သည်။

လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ ဖြူဖွေးနေသော အသားအရေပေါ်တွင် နှလုံးသားနေရာမှ စတင်၍ သက်ရှိသတ္တဝါများကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေဟန်ရှိသော အနက်ရောင်သန်းနေသည့် အနီရောင်မျဉ်းကြောင်းများ ပေါ်ထွက်နေခဲ့လေ၏။

ထိုပုံစံများမှာ ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်ပြီး ထူးဆန်းလှကာ လိမ်ကောက်နေသော သွေးကြောများ သို့မဟုတ် မကောင်းဆိုးဝါး အမှတ်အသားတစ်ခုကဲ့သို့ပင် သူမ၏ လည်ပင်းနှင့် ခြေလက်များဆီသို့ မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် တရွေ့ရွေ့ တက်လာနေခဲ့ပေသည်။

သတင်းကို ကြားသိရသောအခါ လျူရူမေ ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားခဲ့ရလေသည်။

သူမသည် ဖန်းဟန်က ညတွင်းချင်း ဖယောင်းနှင့် ချည်သားအနုတို့ဖြင့် ချုပ်လုပ်ပေးထားသော ယာယီ ကာကွယ် ရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး ကိုယ်တိုင်ပြုလုပ်ထားသော မှန်ပြောင်းများနှင့် မျက်နှာဖုံး အထပ်ထပ်ကို အသုံး ပြုကာ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးကို လုံခြုံစွာ ဖုံးအုပ်လိုက်လေ၏။

"သခင်မလေး မသွားပါနဲ့ အတွင်းမှာ အရမ်း အန္တရာယ်များပါတယ်..."

အစေခံမလေးများသည် ငိုယိုကာ သူမအား တားဆီးရန် ကြိုးစားကြလေသည်။

လျူရူမေသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အနည်းငယ်မျှပင် တွေဝေခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သူမသည် အစေခံမလေးများ၏ ငိုသံများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အနက်ရောင် ဆေးခွက်ကို ကိုယ်တိုင် ယူဆောင်ကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ရန် လှည့်လိုက်လေ၏။

အခန်းတွင်း၌ ထူးဆန်းပြီး မူးဝေအော့အန်ချင်စရာကောင်းသော အနံ့တစ်ခု ပြည့်နှက်နေကာ ဆေးနံ့ ချွေးနံ့နှင့် သွေးနံ့သဲ့သဲ့တို့ ရောနှောနေလေသည်။

လျူရူမေသည် သတိလစ်နေသော လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပူလောင်နေသော အပူချိန်ကို ဂရုတစိုက် သုတ် သင်ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ တင်းကြပ်စွာ စေ့ပိတ်နေသော သွားများကို ငွေဇွန်းငယ်လေးဖြင့် ခက်ခဲစွာ ဟ လိုက်ကာ အပူကျပြီး အဆိပ်ပြေစေသော ဆေးရည်ကို နည်းနည်းချင်းစီ တိုက်ကျွေးလိုက်လေ၏။

လျူရူမေသည် လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ အခြေအနေ ပြောင်းလဲမှုတိုင်းကို မမောမပန်း မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ပြီး မတူညီသော ဆေးဘက်ဝင်အပင် ပေါင်းစပ်မှု ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို စမ်းသပ်ခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ်မျှသာ သက်ရောက်မှု ရှိခဲ့ပေသည်။

ထို ကျူးလောင်သွေး ၏ ကြီးစိုးလွှမ်းမိုးနိုင်သော သဘာဝမှာ ဤလောကရှိ အဆိပ်အားလုံးအပေါ် သူမ၏ နားလည်ထားမှုထက်များစွာ သာလွန်နေခဲ့လေသည်။

ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင်လည်း ထုံးစံအတိုင်း လျူရူမေသည် လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အား ရေနွေးနွေးစိမ်ထား သော ရေပတ်ဝတ်ကို အသုံးပြု၍ သုတ်သင်ပေးကာ ကိုယ်အပူချိန် ကျဆင်းစေရန် ကြိုးစားနေခဲ့လေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် မမျှော်လင့်ထားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေတော့၏။

မူလက သတိလစ်နေသော လင်းရွှမ်းရွှယ်သည် မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခုက သူမ၏ အတွင်းကလီစာများကို ဆွဲဖြဲနေသည့်အလား မည်သည့်ကြိုတင်သတိပေးချက်မျှမရှိဘဲ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ တက်လာခဲ့လေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပုစွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကွေးညွှတ်သွားစေပြီး လည်ချောင်းထဲမှ ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ပါးစပ်ကို ဟလိုက်လေ၏။

"ဖူး..."

မည်သည့်အချက်ပြမှုမျှမရှိဘဲ မရေမတွက်နိုင်သော သွေးမြှုပ်များ ရောနှောနေသည့် အနက်ရောင်သန်းသော သွေးတစ်ပွက်က ပေါက်ကွဲထွက်လာသည့် အဆိပ်မြူများကဲ့သို့ လျူရူမေ၏ မျက်နှာဆီသို့ ပန်းထွက်လာခဲ့လေ တော့သည်။

သွေးများသည် မိုးပေါက်များကဲ့သို့ ပျံ့လွင့်လာကာ သူမ၏ လွတ်မြောက်ရာလမ်းကြောင်းအားလုံးကို ချက်ချင်း ပင် ပိတ်ဆို့သွားခဲ့လေ၏။

ဤရုတ်တရက် အခြေအနေမှာ အလွန်လျင်မြန်လွန်းသဖြင့် စဉ်းစားရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ပေ။

လျူရူမေ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အံ့မခန်း မြန်ဆန်လှပေသည် လင်းရွှမ်းရွှယ် ကိုယ်ကို ကွေးညွှတ်လိုက်သည့် အခိုက်အ တန့်မှာပင် သူမသည် အလိုအလျောက် ဘေးဘက်သို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ အလွန်ပင် နီးကပ်လွန်းပြီး အလွန်လျင်မြန်လွန်းလှချေသည်။

သွေးမြှုပ်အများစုကို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မှန်ပြောင်းတို့က ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း သေစေနိုင်သော ဗိုင်းရပ်စ်များ ပါဝင်သည့် ပူလောင်သော သွေးစက်အနည်းငယ်မှာမူ ယာယီမှန်ပြောင်း၏ ကွက်လပ်များမှ တစ်ဆင့် ဖောက်ထွက်လာကာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲသို့ တိကျစွာ ပက်ဖျန်းမိသွားခဲ့လေတော့၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လျူရူမေ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အေးခဲသွားခဲ့ရလေသည်။

သွေးစက်များ မျက်လုံးနှင့် ထိတွေ့သွားသော နေရာမှစတင်၍ အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားစေသော အေးစက်သည့် ခံစားချက်တစ်ခုက ချက်ချင်းပင် ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ပေသည်။

သူမသည် ရေခဲချောက်ကမ်းပါးအတွင်းသို့ ဆွဲချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေ၏။

*အားလုံး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ…*

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုစကားလုံးများသာ ကျန်ရစ်နေခဲ့တော့သည်။

သူမသည် နှလုံးသားထဲမှ ဗြောင်းဆန်နေမှုကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ အနည်းငယ်မျှပင် ထူးခြား မှုမရှိကြောင်း ပြသနေခဲ့လေ၏။

သူမသည် အခြေအနေကို တည်ငြိမ်စွာ ဖြေရှင်းလိုက်ပြီး ညစ်ညမ်းနေသော ရေပတ်ဝတ်များနှင့် သူမ၏ အင်္ကျီကို ပိုးသတ်ရန်အတွက် ထုံးပုံးထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ကာ အထီးကျန်အခန်းထဲမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် အပြင်ဘက်ရှိ အစေခံမလေးများကို အနီးသို့ မလာရန် ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။

သူမ မည်သူ့ကိုမျှ မပြောပြခဲ့ပေ။

သူမကို ဂရုစိုက်သော ညီအစ်မများကိုလည်း မပြောပြခဲ့သလို သူမ အချစ်ဆုံးအမျိုးသားဖြစ်သည့် ဖန်းဟန် ကိုလည်း မပြောပြခဲ့ချေ။

သူမသည် အခန်းထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း ပြန်သွားကာ တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ရေသန့်ဖြင့် မျက်လုံးများကို အကြိမ်ကြိမ် ဆေးကြောလိုက်လေ၏။

အေးစက်သောရေက သူမ၏ မျက်လုံးများကို စူးရှနာကျင်စေခဲ့သော်လည်း အချိန်နှောင်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိနေခဲ့ပေသည်။

သူမသည် မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး မှန်ထဲရှိ ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ လှပနေဆဲဖြစ်သော သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး လုံးဝ တည်ငြိမ်မှုနှင့် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်မှုတို့ဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက် လာခဲ့လေ၏။

သူမသည် စက္ကူနှင့် ကလောင်တံကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ တည်ငြိမ်နေကာ လက်ရေး မှာလည်း ရှင်းလင်းနေခဲ့ပေသည်။

[မွန်းလွဲ သုံးနာရီ လေးဆယ့်ငါးမိနစ်တွင် မျက်လုံးများသည် ကူးစက်ခံရသူ၏ သွေးများနှင့် မတော်တဆ ထိတွေ့ မိခဲ့သည် ကိုယ်အပူချိန် ပုံမှန်ဖြစ်ပြီး နှလုံးခုန်နှုန်း တည်ငြိမ်ကာ ချက်ချင်းပေါ်လာသော ရောဂါလက္ခဏာများ မရှိ ပါ...]

သူမသည် ဖန်းဟန်နှင့် ဤမိသားစုအတွက် ဤမျိုးဗီဇပြောင်း ဗိုင်းရပ်စ်နှင့်ပတ်သက်သော အဖိုးတန်ဆုံး ပြည့်စုံမှု အရှိဆုံးနှင့် တိကျမှုအရှိဆုံး ပထမတန်းစား အချက်အလက်များကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ရန် သူမကိုယ်တိုင်နှင့် သူမ၏ အသက်ကို အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

တစ်ရက်အကြာတွင် လျူရူမေသည် မှတ်တမ်းရေးနေစဉ် အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။

[သန်းခေါင်ယံ တစ်နာရီဆယ့်ငါးမိနစ်တွင် အလွန်ချမ်းစိမ့်မှုကို စတင်ခံစားရပြီး ခြေလက်များ အနည်းငယ် အေးစက်လာသည်...]

ဟူ၍ သူမ ရေးသားလိုက်လေသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း နောက်နေ့နံနက်ခင်းတွင် အဖျားကြီးလာခဲ့လေတော့သည်။ ၎င်းမှာ လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ လက္ခဏာများထက် ပိုမိုမြန်ဆန်ပြီး ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပေသည်။

၎င်း၏ စွမ်းအင်အားလုံးကို စုဆောင်းထားသော မီးတောင်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် လျူရူမေ၏ ခွန်အားနှင့် တည်ငြိမ်မှု အားလုံးကို ချက်ချင်းပင် မျိုချသွားခဲ့လေ၏။

အစေခံမလေးသည် ထုံးစံအတိုင်း နံနက်စာ လာပို့သောအခါ တံခါးကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ခေါက်ခဲ့သော်လည်း မည်သူမျှ ပြန်မထူးခဲ့ပေ။

စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသဖြင့် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ လျူရူမေမှာ စားပွဲခုံပေါ်တွင် လဲကျနေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေတော့သည်။

သူမသည် သတိလစ်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ မီးပူတိုက်ထားသကဲ့သို့ ပူလောင်နေကာ အသက် ရှူနှုန်းမှာလည်း မြန်ဆန်ပြီး ပူနွေးနေခဲ့လေ၏။

အစေခံမလေးကို အထိတ်လန့်ဆုံးဖြစ်စေခဲ့သောအရာမှာ အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်သော အနက်ရောင်သန်းနေသည့် အနီရောင်မျဉ်းကြောင်းများစွာက သူမ၏ ဖြူဖွေးသော လည်ပင်းပေါ်တွင် ရှင်းလင်း စွာ မြင်တွေ့နေရခြင်းပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

"အား..."