အခန်း ၂၁၄

အခန်း (၂၁၄)

အာဏာရှင်၏ တည်ငြိမ်မှု ပျက်ပြားသွားခြင်းနှင့် ကပ်ရောဂါ ဖြစ်ပွားလာခြင်း

စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုက ခြံဝင်းနံရံအထပ်ထပ်ကို ဖောက်ထွင်းကာ ဖန်းဟန်၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာ ခဲ့လေ၏။

ထိုအသံသည် မေအာ၏ အခန်းရှိရာ အရပ်မှ ဖြစ်ပေသည်။

လျှို့ဝှက်ဓာတ်ခွဲခန်းထဲတွင် နမူနာများကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေသော ဖန်းဟန်သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့် လိုက်ရာ သူ၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက်ခုန်သွားခဲ့ပြီး နိမိတ်မကောင်းသော ကြိုတင်ခံစားမှုတစ်ခုက သူ၏ စိတ် ထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဓာတ်ခွဲခန်းတံခါးမှာ ပြင်းထန်စွာ ပွင့်ဟသွားပြီး အစေခံမလေးတစ်ဦးက ပြာယာခတ်ကာ ပြေးဝင်လာခဲ့ရာ သူမ၏ မျက်နှာတွင် မျက်ရည်များနှင့် ထိတ်လန့်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေပြီး စကားကိုပင် ပီသစွာ မပြောနိုင်တော့ပေ။

"သခင်ကြီး... တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီ... သခင်မလေး လျူ... သူမလည်း..."

သခင်မလေး လျူ ဟူသော အမည်နာမကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖန်းဟန်သည် ထိုင်ခုံမှ ရုတ်တ ရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် အနောက်ဘက်ရှိ စားပွဲများနှင့် ကုလားထိုင်များကိုပင် လဲကျသွားစေခဲ့လေသည်။

"ခွမ်း..."

ဓာတ်ကူပစ္စည်းအမျိုးမျိုး ပါဝင်သော ဖန်ထည်ပစ္စည်း တစ်တန်းလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျကွဲသွားခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်၏ စိတ်ထဲတွင် လုံးဝ ဗလာကျင်းသွားခဲ့တော့သည်။

"ရူမေ..."

သူသည် အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားခဲ့ပြီး သူ တစ်ခါမျှ မသွားဖူးသော အမြန်ဆုံး အမြန်နှုန်းကို အသုံးပြုလိုက်လေသည်။ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ခြံဝင်းကို ဖြတ်သန်းသွား ကာ လျူရူမေ၏ အခန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားခဲ့ပေသည်။

သူ တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏ ချစ်သူမှာ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေကာ မျက်နှာမှာ နီရဲနေပြီး အသက် ရှူနှုန်း မြန်ဆန်ကာ သတိလစ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ ဖန်းဟန်၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားခဲ့လေ၏။

"မေအာ..."

သူသည် အော်ခေါ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ လှမ်းကာ လျူရူမေ၏ ပူလောင်နေသော နဖူးကို ထိတွေ့ရန် လက်လှမ်းလိုက် လေသည်။

"အရှင်... မလုပ်ပါနဲ့..."

သွယ်လျသော လက်တစ်ဖက်က သူ၏ လက်မောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ရာ ထိုသူမှာ အနည်းငယ် နောက်ကျပြီးမှ ရောက်ရှိလာသော နန်ကုန်းယွင်ရှူပင် ဖြစ်လေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာမှာလည်း ဖြူဖျော့နေခဲ့သော်လည်း သူမ၏ နောက်ဆုံးသော အသိတရားလေးကို ထိန်းသိမ်းထား နိုင်ခဲ့ပေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်နေပြီး အသံမှာ တုန်ယင်နေသော်လည်း အလွန် တရာ ခိုင်မာပြတ်သားနေခဲ့လေ၏။

"ရှင် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားလို့ မရဘူး... ဒီမိသားစုက ရှင်မပါဘဲ အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဖန်းဟန်မှာ အေးခဲတောင့်တင်းသွားခဲ့ရလေသည်။

သူသည် မိမိ၏ လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိရာ သူ၏ ချစ်သူကိုပင် မထိတွေ့နိုင်တော့ပေ။

သူ့ကို ဝါးမျိုသွားတော့မည့်အလား ကြီးမားလှသော နောင်တတရားနှင့် ကူကယ်ရာမဲ့ခြင်း လှိုင်းတံပိုးတစ်ခုက မိစ္ဆာရေလှိုင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏ အပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်လာခဲ့လေ၏။

ဤခေတ်ကာလထက် သာလွန်သော စွမ်းအားကို သူ ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း အရာအားလုံးကို သူ ထိန်းချုပ်နိုင် ကြောင်းနှင့် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ကြောင်း သူ အမြဲတမ်း ယုံကြည်ခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်ရောက်မှသာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အားနည်းချက်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ အမှန် တကယ် နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့လေသည်။

ချစ်ရသူတစ်ဦးကို ဆုံးရှုံးရမည့် ကြောက်ရွံ့မှုမှာ သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်ထက် များစွာ ပို၍ နာကျင်ရပေသည်။

"ငါ့အမှားပါ... ငါ့အမှားပါ..."

သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ပြင်းထန်စွာ အပြစ်တင်မှုများနှင့် နှလုံးနာကျင်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြောင်ငေးကာ တီးတိုးရေရွတ်နေခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ ဒေါသနှင့် နာကျင်မှုတို့ကို မဖိနှိပ်နိုင်တော့ဘဲ သူ၏ အနီးရှိ နံရံကို လက်သီးဖြင့် အားကုန် ထိုးချလိုက်လေတော့သည်။

"ဒုန်း..."

လုံးထွေးနေသော အသံတစ်သံနှင့်အတူ အဆုံးမရှိသော နောင်တတရားများ ပြည့်နှက်နေသည့် သူ၏ လက်သီး ချက်က အပြာရောင်အုတ်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မာကျောသည့် နံရံပေါ်တွင် တိမ်သော ချိုင့်ခွက်တစ်ခုကို ထွက်ပေါ်သွားစေခဲ့ပြီး အုတ်ခဲများ ကွဲအက်ကာ ဖုန်မှုန့်များ တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းလာခဲ့လေ၏။

သို့သော်လည်း ဆိုးရွားသော သတင်းများမှာ ကမ်းပါးကျိုးကျသွားသော ရေကြီးမှုတစ်ခုကဲ့သို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့ပေသည်။

ဖန်းဟန် တည်ငြိမ်မှု ပျက်ပြားသွားချိန်မှာပင် ရှင်းလင်ထျန်ကုန်း အလုပ်ရုံမှ အရေးပေါ်အခြေအနေတစ်ခု ထွက် ပေါ်လာခဲ့လေသည် လျူရူမေနှင့် နီးကပ်စွာ ထိတွေ့ခဲ့သော သမားတော် နှစ်ဦးနှင့် ပြုစုစောင့်ရှောက်သူ တစ်ဦးတို့ မှာ ထိုနေ့နံနက်မှာပင် ရောဂါကူးစက်ခံရကာ လဲကျသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်လေ၏။

ရောဂါလက္ခဏာများမှာ လျူရူမေ၏ ကနဦး ရောဂါဖြစ်ပွားမှုအဆင့် လက္ခဏာများနှင့် လုံးဝ ထပ်တူကျနေခဲ့ပေ သည်။

ကပ်ရောဂါတစ်ခု ဖြစ်ပွားလာခဲ့လေပြီ။

ထိတ်လန့်မှုများက ဗိုင်းရပ်စ်ကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့ပင် ဖန်းစံအိမ်တော်အတွင်း၌ ပိုမိုမြန်ဆန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရူးသွပ်စွာ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့လေ၏။

ဖန်းမိသားစု စံအိမ်တော်တစ်ခုလုံးမှာ သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်း တိမ်တိုက် တစ်ခုအောက်တွင် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ရလေတော့သည်။

ဖန်းဟန်သည် ခြံဝင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်နေကာ အေးစက်သော လေပြေများကို တိုက်ခတ်ခွင့်ပြုထား လိုက်လေ၏။

သူသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လိုက်ရာ နီရဲနေသော မျက်ဝန်းများထဲမှ နာကျင်မှုနှင့် နောင်တတရားများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

၎င်းအစား နှစ်သောင်းချီ၍ အေးခဲနေသော ရေခဲများကဲ့သို့ သေမင်းတမန်တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် အေးစက်မှုတို့ကသာ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့ပေသည်။

သူ လဲကျသွား၍ မဖြစ်ပေ။

အကယ်၍ သူသာ ထိတ်လန့်သွားပါက နန်ယန်တစ်ခုလုံး ပြီးဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

သူသည် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာသော အစောင့်တပ်မှူး ဇီယင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ အက် ကွဲနေသော်လည်း ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့လေ၏။

"ငါ့အမိန့်ကို ဆင့်ကဲပေးလိုက်..."

"ပထမအချက် သခင်မလေး လျူ အပါအဝင် ရောဂါကူးစက်ခံရသူ အားလုံးကို မြို့ပြင်မှာရှိတဲ့ အမြင့်ဆုံးအဆင့် သီးသန့်စောင့်ကြည့်ရေးနယ်မြေကို ချက်ချင်း ပြောင်းရွှေ့ပေးရမယ်... ထိတွေ့ခဲ့သူ အားလုံးကို စောင့်ကြည့်ဖို့ သီးသန့်ခွဲထားရမယ်... ရှင်းလင်ထျန်ကုန်းကိုလည်း ပိတ်ဆို့ထားလိုက်..."

"ဒုတိယအချက် နန်ယန်မြို့ကို အပြည့်အဝ ပိတ်ဆို့ထားရမယ်... မြို့တံခါး အားလုံးကို ချက်ချင်းပိတ်ထားပြီး ဘယ်သူမှ ဝင်ထွက်ခွင့် မပြုရဘူး... မြို့တစ်မြို့လုံးကို အမြင့်ဆုံးအဆင့် စစ်မက်ကာလ ထိန်းချုပ်မှု အကောင် အထည်ဖော်ရမယ်..."

ဇီယင်း၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ဖန်းဟန် ဤမျှ အေးစက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်ကို သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သူမသည် ချက်ချင်းပင် အရိုအသေပေးကာ အမိန့်ကို လက်ခံလိုက်လေ၏။

"ဟုတ်ကဲ့... အမိန့်တော်ကိုနာခံပါ့မယ်..."

သူ၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း ငြင်းပယ်၍မရသော စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။

"တတိယအချက် ကပ်ရောဂါအတွက် ဖြေရှင်းနည်းကို ရှာဖွေဖို့ ငါ သီးသန့် တရားကျင့်မယ်... ဒါကြောင့် ဒီကာလ အတွင်းမှာ နန်ကုန်းယွင်ရှူက ပြည်တွင်းရေးတွေကို တာဝန်ယူရမယ် ပြီးတော့ ဇီယင်း နျူအာနဲ့ မာပေါ်ကော့ တို့က စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ကွပ်ကဲမှုကို ပူးတွဲကိုင်တွယ်ရမယ်... မှတ်ထားပါ တည်ငြိမ်ရေးက အရေးအကြီးဆုံးပဲ..."

သူ၏ အကြည့်များက တုန်ယင်နေသော လက်အောက်ငယ်သားများအပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲသွားကာ လေထုကိုပင် အေးခဲသွားစေမည့်အလား သူ၏ အသံမှာ အလွန်တရာ အေးစက်နေခဲ့လေ၏။

"ဒီကာလအတွင်းမှာ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းအောင် လုပ်ရဲတဲ့သူ ကောလာဟလတွေ ဖြန့်တဲ့သူ ဒါမှမဟုတ် ပြည်သူ တွေကြားမှာ သွေးခွဲဖို့ ကြိုးစားတဲ့သူ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်..."

သူသည် အနည်းငယ် ရပ်တန့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာ ခဲ့လေသည်။

"ထောက်ထားညှာတာမှုကင်းမဲ့စွာနဲ့ သတ်ပစ်လိုက်..."

"အမိန့်တော်အတိုင်း နာခံပါ့မယ်..."