အခန်း ၂၁၅

အခန်း (၂၁၅)

ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ ရူးသွပ်သော ရယ်မောသံနှင့် လောကကြီးအတွက် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်း

ပြင်းထန်သော မိုးခေါင်ရေရှားမှုဖြစ်ပွားနေသည့်နှစ်တွင် အံ့ဖွယ်တမျှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သော မျှော်လင့်ချက် မြို့တော်ဖြစ်သည့် နန်ယန်မြို့သည် ရုတ်တရက် အလုံးစုံ ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရလေ၏။

ထိုသတင်းမှာ တောင်ပံပေါက်နေသည့်အလား တောမီးပမာ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်။

သတင်းအချက်အလက်များကို နန်ယန်မြို့အတွင်း စိုက်ပျိုးထားသော ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ သူလျှိုမှတစ်ဆင့်

သူ၏ ကွပ်ကဲရေးတဲအတွင်းသို့ အမြန်ဆုံး ပေးပို့လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်၏ လက်အောက်တွင် 'ဆေးနတ်သမီး' ဟု လူသိများသော သခင်မလျူသည်လည်း ထိုကုသ၍မရသော ရောဂါကို ကူးစက်ခံရကာ သေလုမျောပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေချေပြီ ဖြစ်၏။

ဖန်းမိသားစုခြံဝင်းအတွင်း၌ ကပ်ရောဂါ ဖြစ်ပွားနေချေပြီ။ ကွပ်ကဲရေးတဲအတွင်း၌ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်မှာ တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်နေလေသည်။

သူလျှို၏ သတင်းပို့ချက်ကို ကြားပြီးနောက် လီရွှမ်ချဲ့မှာ ကြောင်အသွားခဲ့လေ၏။

ထို့နောက် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခုက ပြန့်နှံ့လာခဲ့ပြီး သူ၏ပခုံးများမှာ မထိန်းချုပ်နိုင် အောင် လှုပ်ခါလာသည်အထိ ရီမောလာခဲ့လေသည်။

"ဟားဟား…ဟား...ဟားဟား…ဟားဟား... "

ထိန်းချုပ်၍မရနိုင်သော ရူးသွပ်သည့် ရယ်မောသံကြီးတစ်ခုက သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ ရာ သူသည် ခါးကိုင်းသွားပြီး မျက်ရည်များကျလာသည်အထိ ပြင်းထန်စွာ ရယ်မောနေခဲ့လေတော့သည်။

"ကောင်းတယ်...၊ အရမ်းကောင်းတယ်...။ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ကျူးလောင်သွေးဆက်ပဲ...။ ငါ့ရဲ့ လိမ္မာတဲ့ မွေးစားသမီးလေးက ငါ့ကို တကယ်ပဲ စိတ်ပျက်မသွားစေဘူးပဲ..."

သူ၏မျက်နှာမှာ ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်ပြီး လွန်ကဲသော ဝမ်းသာအားရမှုတို့ဖြင့် ရှုံ့မဲ့နေလေ၏။

မူလက သူသည် ဖန်းဟန်ကို နန်ယန်မြို့တွင် ပိတ်မိနေစေရန်အတွက် ဖြေရှင်း၍မရနိုင်သော ရှင်းလင်းသည့် အကြံအစည်ဖြစ်သည့် 'ကျူးလောင်သွေး' ကိုသာ အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် လူတိုင်း၏ အံ့အားသင့်မှုမှာ ထိုမီးတောက်သည် ဖန်းဟန်၏ နောက်ဖေးခြံဝင်းအတွင်းနှင့် သူ အချစ်ရ ဆုံး အမျိုးသမီးထံသို့ တိုက်ရိုက် ကူးစက်သွားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံက သူ့ကို ကူညီနေသည့်အလားပင် ဖြစ်ချေသည်။

"ဖန်းဟန်...၊ မင်းက သက်ရှိနတ်ဘုရား မဟုတ်ဘူးလား...။ မင်းက ကျောက်တုံးတွေကို စမ်းရေဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲပေးနိုင်ပြီး သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေကို အသက်ပြန်ရှင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

ကျင်းပေမြို့စားကြီးသည် စားပွဲပေါ်မှ ဝိုင်ခွက်တစ်ခွက်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ရှုံ့မဲ့ နေကာ နန်ယန်မြို့ဘက်သို့ လှည့်၍ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"မင်းရဲ့ မိန်းမကို မင်း ဘယ်လိုကယ်တင်မလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့...။ ငရဲခန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲတော့ မယ့် မင်းရဲ့ နန်ယန်မြို့ကို မင်း ဘယ်လိုကယ်တင်မလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့..."

"ခွမ်း..."

သူသည် သူ၏လက်ထဲရှိ ကြေးဝါဝိုင်ခွက်ကို မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲကြေသွားခဲ့ လေတော့သည်။

"ငါ့ရဲ့ အမိန့်တွေကို ဆက်ပေးလိုက်..."

ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းသော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေကာ သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ အမိန့်များကို ဆက်တိုက် ချမှတ်လိုက်လေ၏။

"တပ်မတော်တစ်ရပ်လုံး လီ (၃၀) ဆုတ်ခွာရမယ်...။ တပ်စခန်းချပြီး ရန်သူကို မတိုက်ခိုက်ဘဲ ဝန်းရံထားလိုက်..."

"ဗျာ..."

ဒုတိယဗိုလ်တစ်ဦးက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"သခင်ကြီး...၊ နန်ယန်မြို့က လူတွေဟာ အခုအချိန်မှာ ကပ်ရောဂါဖြစ်ပွားနေလို့ ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်နေကြ တာပါ...။ ဒါက ကျွန်တော်တို့အတွက် မြို့ကို တစ်ဟုန်ထိုး တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေး ပါပဲ..."

"လူမိုက်..."

ကျင်းပေမြို့စားကြီးက လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

"မြို့ကို တိုက်ခိုက်မယ် ဟုတ်လား...။ ဘာလို့ ငါတို့ရဲ့ လူတွေကို ကပ်ရောဂါကူးစက်ခံရဖို့ စွန့်စားရမှာလဲ...။ ငါလို ချင်တာက ပြည့်စုံပြီး စည်ကားတဲ့ နန်ယန်မြို့ကိုပဲ...၊ အပျက်အစီးတွေကို မဟုတ်ဘူး..."

သူသည် မြေပုံဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး နန်ယန်မြို့၏ တည်နေရာပေါ်သို့ သူ၏ လက်ညှိုးဖြင့် အားပြင်းစွာ ဖိချ လိုက်လေ၏။

"နန်ယန်မြို့ကို သံစည်ပိုင်းကြီးတစ်ခုလို ဝိုင်းရံထားလိုက်...။ ယင်ကောင်တစ်ကောင်တောင် ထွက်မပြေးစေ ရဘူး...။ ငါ မြို့စားကြီးက ဖန်းဟန်နဲ့ မြို့ထဲက လူတိုင်းကို လှောင်ချိုင့်ထဲက သားရဲတွေလို ဖြစ်စေပြီး မျှော်လင့် ချက်မဲ့မှုနဲ့ ကပ်ရောဂါထဲမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပုပ်သိုးသေဆုံးသွားအောင် လုပ်ပစ်မယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တဲအတွင်းရှိ စစ်သူကြီးများမှာ မြို့စားကြီး၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားကြပြီး သူတို့တစ်ဦးစီတိုင်း၏ ကျောရိုးများတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားကာ အသက်ရှူမှားသွားခဲ့ ကြလေတော့သည်။

စစ်သည်တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ဆုံးရှုံးစရာမလိုဘဲ ထိုခိုင်ခံ့သောမြို့ကြီးကို အတွင်းဘက်မှ ပုပ်သိုးကာ ပြိုကျသွား စေမည် ဖြစ်ပေသည်။

ဤအကြံအစည်မှာ တစ်မြို့လုံးကို သတ်ဖြတ်ခြင်းထက် အဆတစ်ရာမက ပို၍ ရက်စက်ယုတ်မာလှပေ၏။ ဤသည်မှာ ရန်သူကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

သူတို့သည် ကျင်းပေမြို့စားကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရိုသေမှုတို့သာ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေတော့သည်။

"နောက်တစ်ချက် ရှိသေးတယ်..."

ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားခဲ့လေသည်။

"လူတွေကို ချက်ချင်း ထပ်လွှတ်ပြီး လောကတစ်ခွင်လုံးကို သတင်းဖြန့်လိုက်...။ နန်ယန်မြို့က မှော်ဆရာ ဖန်းဟန်ဟာ ဖောက်ပြန်တဲ့လုပ်ရပ်တွေကို လုပ်ပြီး သူ့ရဲ့ မှော်ပညာကို အလွဲသုံးစားလုပ်ခဲ့တာကြောင့် နောက်ဆုံး မှာ ကောင်းကင်ဘုံကို ဒေါသထွက်စေခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီလို့ သူတို့ကို ပြော လိုက်..."

"နန်ယန်စီရင်စု တစ်ခုလုံးဟာ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းနဲ့ ကပ်ရောဂါကို ခံစားနေရပြီလို့ လူတိုင်းကို ပြောလိုက်...။ မြို့ထဲမှာ အလောင်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး ငရဲခန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ...။ နန်ယန်မြို့ထဲကို ခြေချတဲ့ ဘယ်သူမဆို နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံရပြီး ပြည်တွေ၊ သွေးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အရိပ်အယောင်တောင် ကျန်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောလိုက်..."

ထိုသတင်းသည် လောကတစ်ခွင်လုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့လေ၏။

အစပိုင်းတွင် ဖန်းဟန်၏ ကြင်နာတတ်သော အုပ်ချုပ်မှုကို ကြည်ညိုလေးစားခဲ့ကြသည့် မရေမတွက်နိုင်သော ဒုက္ခသည်များနှင့် ကုန်သည်များမှာ သူ၏ နာမည်ကို ကြားလိုက်ရုံဖြင့် ရုတ်တရက် မျက်နှာများ ဖြူရော်သွားခဲ့ ကြပြီး သူ့ကို ရှောင်ကွင်း၍ သွားလာလာခဲ့ကြလေသည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဖန်းဟန် ခက်ခက်ခဲခဲ တည်ဆောက်ထားခဲ့သော ဂုဏ်သတင်းမှာ ကျင်းပေမြို့စား ကြီး၏ လွှမ်းမိုးနိုင်သော ဝါဒဖြန့်စစ်ပွဲအောက်တွင် ထိုးကျသွားခဲ့ပြီး အားလုံးက လေးစားကြည်ညိုရသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးအဖြစ်မှ လူတိုင်းက မုန်းတီးပြီး ကြောက်ရွံ့ရသည့် 'နတ်ဆိုး' နှင့် 'ကံဆိုးစေသူ' အဖြစ်သို့ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

ကျင်းပေမြို့စားကြီးသည် စစ်စခန်းအပြင်ဘက်ရှိ တောင်ကုန်းမြင့်တစ်ခုပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေရင်း တိုက်ခတ်နေသော လေပြင်းကို မျက်နှာမူကာ နန်ယန်မြို့ဘက်သို့ စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

သူသည် အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ရန် ကျရှုံးခဲ့ရသော ခိုင်ခံ့သည့် မြို့ကြီးမှာ ယခုအခါ ကပ်ရောဂါ၏ ဖျက်ဆီးမှုအောက်တွင် အတွင်းဘက်မှ ပုပ်သိုးကာ ပြိုကျနေသည်ကို မြင်တွေ့နေရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ချေသည်။

သူသည် စစ်သည်တစ်ဦးတစ်ယောက်အတွက်ပင် တန်ဖိုးပေးဆပ်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

သူ လုပ်ရန်လိုသည်မှာ စောင့်ဆိုင်းရန်သာ ဖြစ်လေသည်။

ဖန်းဟန် လုံးဝ အရှက်ကွဲသွားပြီး နန်ယန်မြို့ကြီး အစစ်အမှန် သေမင်းမြို့တော်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည့်အချိန် အထိ သူ စောင့်ဆိုင်းမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအခါ သူ၏ တိုက်ပွဲဝင်ဆုလာဘ်များကို အလွယ်တကူ သိမ်းပိုက်ရယူနိုင်မည် ပင် ဖြစ်ပေသည်။