အခန်း ၂၁၆

အခန်း (၂၁၆)

သတ်...၊ ယွင်ရှူ၏ သံမဏိလက်သီး

“မင်းတို့ ကြားပြီးပြီလား...အင်မော်တယ် ဖန်းရဲ့ ဇနီးတောင် လဲကျသွားပြီတဲ့... နောက်တစ်ယောက်က ငါတို့ပဲ ဖြစ်တော့မယ်...”

“ပြီးသွားပြီ... မြို့ပြင်မှာက ကျင်းပေမြို့စားကြီးရဲ့ စစ်တပ်ရှိနေပြီး မြို့ထဲမှာက သေစေနိုင်တဲ့ ကပ်ရောဂါကြီး ရှိနေ တယ်... ငါတို့အားလုံး ဒီနေရာမှာတင် သေကြရတော့မှာပဲ...”

“ချီးလိုပဲ... သူက ဘာအင်မော်တယ်လဲ... သူက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းကို ခံရတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်... အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ အပြင်ထွက်မလာရဲရတာလဲ...”

နံနက်ခင်းအချိန် နန်ယန်မြို့ကြီးမှာ အသက်ဝင်မှုမရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်နေကာ လမ်းမများနှင့် လမ်းကြားလေးများ ထဲတွင် တိုးတိတ်စွာ ငိုကြွေးသံများနှင့် ကောလာဟလများသာ ပျံ့နှံ့နေလေ၏။

အထိတ်တလန့်ဖြစ်ခြင်းက ကပ်ရောဂါထက်ပင် ပို၍ သေစေနိုင်စွမ်းရှိပေသည်။

မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့ခြင်းများ ပြည့်နှက်နေသော လေထုထဲတွင် အချို့သော ရက်စက်ယုတ်မာသည့် အကြည့်များ က ဆုံတွေ့လာကြလေသည်။

ဖန်းဟန်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများ သိမ်းဆည်းခံရပြီး အာဏာသိမ်းခံရသော်လည်း လွတ်မြောက်သွားခဲ့ကြသော မြေရှင် များနှင့် သူဌေးများမှာ အခွင့်အရေးကို အနံ့ခံမိသည့် မြောင်းထဲမှ ကြွက်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြလေ၏။

သူတို့သည် စည်းစိမ်ဥစ္စာများနှင့် အဆင့်အတန်းများကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး ဖန်းဟန်အပေါ် မုန်းတီးမှုမှာ သူတို့၏ အရိုးများထဲအထိ စိမ့်ဝင်နေခဲ့လေသည်။ ယခုအခါတွင်မူ သူတို့သည် ဘဝတွင် တစ်ခါသာရနိုင်မည့် အခွင့်အ ရေးတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ညီအစ်ကိုတို့... ငါတို့ သေဖို့ ထိုင်စောင့်နေလို့ မဖြစ်ဘူး... ဖန်းဟန်ကိုယ်တိုင်လည်း သေလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ... ဖန်းမိသားစုခြံဝင်းထဲကို ဝင်ပြီး စားစရာတွေ လုကြ... အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းစကို ရှာကြ...”

“ဟုတ်တယ်... ရှင်းလင်ထျန်ကုန်းမှာ ကပ်ရောဂါဆိုးတွေ ပြည့်နေတယ်... အဲဒါကို မီးရှို့ပစ်တာကမှ ဘေးအန္တရာယ်ကို တားဆီးနိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ...”

သူတို့၏ သွေးထိုးလှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုတို့ကြောင့် ရူးသွပ်နေသော လူတစ်စု သည် ရှင်းလင်ထျန်ကုန်းနှင့် အခြားသော သီးသန့်စောင့်ကြည့်ရေးနယ်မြေများဆီသို့ စတင် ဝင်ရောက်စီးနင်း လာခဲ့ကြလေတော့သည်။

နန်ယန်မြို့ကြီးမှာ ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။

ဤအရေးကြီးသော အချိန်တွင်...။

“ဒိုင်း...”

ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံး၏ တံခါးကြီးများမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်ဟသွားခဲ့လေ၏။

လူအုပ်ကြီး၏ ဆူညံသံများမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး လူတိုင်းက အလိုအလျောက် မော့ကြည့်လိုက်ကြ ရာ အားလုံးပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြလေသည်။

လှေကားထစ်များ၏ အပေါ်ဆုံးတွင် ရပ်နေသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ နန်ကုန်းယွင်ရှုပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် သူမသည် သူတို့ သိကျွမ်းထားသည့် သခင်မယွင်ရှူ မဟုတ်တော့ပေ။

ကျက်သရေရှိသော ဝတ်ရုံများ နေရာတွင် သူမ၏ ရင့်ကျက်ပြီး အသက်ရှူမှားလောက်ဖွယ် ကောင်းလှသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကို ပေါ်လွင်စေသည့် အနက်ရောင် စစ်ဝတ်စုံကျပ်ကျပ်ကို အစားထိုး ဝတ်ဆင်ထားလေ သည်။

တစ်ချိန်က နူးညံ့ပြီး လှပခဲ့သော သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ယခုအခါ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေလေ၏။

အထိတ်လန့်ဆုံးအရာမှာ သူမ၏ ဖြူဖွေးသော ခါးလေးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော အနက်ရောင် သံမဏိလက်နက်တစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုအရာက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေရင်း သူမ၏ အေးစက်သော အကြည့်များက လူတိုင်းအပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲသွားရာ ထောင်ပေါင်းများစွာသော ဆူပူအုံကြွသူများအနက် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်းမျှ ရှေ့သို့ မတိုးရဲကြတော့ပေ။

“ငါ့ခင်ပွန်းက မြို့သူမြို့သားအားလုံးအတွက် ကပ်ရောဂါကို ကုသပေးနိုင်မယ့် အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်းကို ရှာဖွေဖို့ သီးသန့်နေထိုင်နေတယ်... နင်တို့က ဒီနေရာမှာ ပြဿနာရှာရဲတယ်ပေါ့လေ... နန်ယန်မြို့ကြီးကို ပျက်စီးသွား အောင် လုပ်ချင်နေကြတာလား...”

သူမ၏ အသံမှာ အလွန်အမင်း ကျယ်လောင်နေခြင်း မရှိသော်လည်း ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး အေးစက်နေကာ ငြင်းပယ်၍မရနိုင်သော ဩဇာအာဏာအပြည့် ပါဝင်နေသဖြင့် လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ် သွားခဲ့လေသည်။

လူအုပ်ထဲတွင် သွေးထိုးလှုံ့ဆော်သူ အချို့က အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး သူတို့ထဲမှ ရဲတင်း သူတစ်ဦးက ခုန်ထွက်လာကာ ကြောက်ရွံ့မှုမရှိဘဲ အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

“လိမ်မနေနဲ့... ဖန်းဟန် ကိုယ်တိုင်လည်း ဒုက္ခရောက်နေတာပဲ... သူ့ကို မယုံကြနဲ့... သူက ငါတို့အားလုံးကို ဒီနေရာမှာ သေစေချင်နေတာ...”

နန်ကုန်းယွင်ရှု၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားခဲ့လေသည်။

သူမသည် စကားအပိုများ မပြောတော့သကဲ့သို့ တစ်စက္ကန့်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ချေ။

ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံး၏ တစ်ဖက်တွင် သပ်ရပ်စွာ တန်းစီနေကြသော အစောင့်တပ်သားများနှင့် သူတို့၏ ရှေ့ဆုံး မှ မာပေါ်ကော့တို့ကို ကြည့်ကာ သူမသည် နန်ယန်ကို ထိန်းချုပ်ရန် သူမ၏ ပထမဆုံးအမိန့်ကို ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ပေးလိုက်လေ၏။

“မာပေါ်ကော့...”

“လက်အောက်ငယ်သား ဒီနေရာမှာ ရှိပါတယ်...”

မာပေါ်ကော့သည် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လိုက်ရင်း သူ၏ ဟိန်းထွက်နေသော အသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

“အစောင့်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး မြို့ထဲက အဓိကလမ်းမကြီးတွေ အားလုံးကို ချက်ချင်း ပိတ်ဆို့လိုက်... ဆူပူအုံကြွ အောင် လှုံ့ဆော်တဲ့သူ၊ သီးသန့်စောင့်ကြည့်ရေးနယ်မြေကို ဝင်စီးတဲ့သူ ဒါမှမဟုတ် လူထုစိတ်ဓာတ် ကျဆင်း အောင် ကောလာဟလဖြန့်တဲ့သူ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ခြွင်းချက်မရှိ သတ်ပစ်လိုက်...”

'ခြွင်းချက်မရှိ သတ်ပစ်လိုက်' ဟူသော စကားလုံးများမှာ သူမ၏ လှပသော နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများမှ ထွက်ပေါ်လာ ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အလောင်းကောင်များ တောင်လိုပုံကာ သွေးများ ပင်လယ်လို စီးဆင်းနေသည့် ကြောက် မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသဖြင့် လူတိုင်း၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားစေ ခဲ့လေသည်။

မာပေါ်ကော့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြင်းထန်သော ကြည်ညိုလေးစားမှုများ လက်ကနဲ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်လေ၏။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်မ...”

ထိုနောက်တွင်မူ နန်ကုန်းယွင်ရှုသည် သူမ၏ ဒုတိယမြောက် အမိန့်ကို ထပ်မံပေးလိုက်လေသည်။

“ယာယီမြို့စား တာဝန်ယူထားသူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ ကြေညာမယ်... ကျန်းမိသားစု ဆန်ဆိုင်၊ လျူမိသားစု အထည်ဆိုင်၊ ကျောက်မိသားစု ငွေလဲလှယ်ရေးဆိုင် စတဲ့ မြို့ထဲက စီးပွားရေးလုပ်ငန်း ခုနစ်ခုက တိုင်းပြည် ဒုက္ခ ရောက်နေချိန်မှာ နိုင်ငံကို အလုပ်အကျွေးမပြုတဲ့အပြင် ကုန်ပစ္စည်းတွေကို သိုလှောင်ပြီး ဈေးတင်ရောင်းချကာ နန်ယန်ကို ဖြုတ်ချဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်... သူတို့ရဲ့ ပြစ်မှုတွေက အလွန်ကြီးလေးတယ်... သူတို့ကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆီးသိမ်းပိုက်လိုက်...”

သူမ စကားပြော၍ပင် မဆုံးသေးမီ မာပေါ်ကော့သည် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ယူနီဖောင်းဝတ်ဆင် ထားပြီး လှံများ ကိုင်ဆောင်ထားကြသော အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များမှာ မြို့၏ နေရာအနှံ့အပြားသို့ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားကြလေတော့သည်။

အိပ်ရာပေါ်တွင် ချမ်းသာမည့် အိမ်မက် မက်နေကြဆဲဖြစ်သော ထိုမြေရှင်များနှင့် ကုန်သည်များမှာ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ကြချေ။

“ဒုန်း...”

တံခါးများမှာ အသံကျယ်လောင်စွာဖြင့် ကန်ဖွင့်ခံလိုက်ရလေသည်။

အစောင့်များမှာ အထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကြပြီး ဖောင်းကားနေသော မြေရှင်များကို သူတို့၏ နွေးထွေးသော အိပ်ရာ များပေါ်မှ ကိုယ်လုပ်တော်များနှင့်အတူ ဝတ်လစ်စလစ်ဖြင့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆွဲထုတ်လာခဲ့ကြ လေတော့၏။

“အား... မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ... မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ... မင်းတို့ ပုန်ကန်နေတာပဲ... မင်းတို့တွေ ကောင်းကင်ဘုံကို အံတုနေတာပဲ...”

စူးရှသော အော်ဟစ်သံများမှာ လမ်းမများနှင့် လမ်းကြားလေးများ တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေသည်။

သို့သော် သူတို့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်မှာ အေးစက်သော ဓားသွားများနှင့် သနားညှာတာမှု ကင်းမဲ့သည့် သံကြိုးများသာ ဖြစ်ပေသည်။

နာရီဝက်ပင် မကြာမီတွင် လုပ်ငန်း ခုနစ်ခု၏ ခေါင်းဆောင်များ အားလုံးမှာ တုပ်နှောင်ခံလိုက်ရပြီး ခရိုင်အုပ်ချုပ် ရေးမှူးရုံးရှေ့ရှိ ရင်ပြင်သို့ သေနေသော ခွေးများကဲ့သို့ ဆွဲခေါ်လာခြင်းကို ခံခဲ့ရလေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့၏ ဂိုဒေါင်များထဲမှ ဆန်စပါးလှည်းများစွာကို ဆက်တိုက် သယ်ထုတ်လာကြပြီး ရင်ပြင်ပေါ်တွင် တောင်ငယ်လေးများသဖွယ် ပုံထားလိုက်ကြလေ၏။

ဆာလောင်မွတ်သိပ်လွန်း၍ မျက်စိများပင် ပြာနေကြပြီဖြစ်သော မြို့သူမြို့သားများမှာ ဖြူဖွေးနေသော ဆန်များ နှင့် ရွှေရောင် လူးဆန်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ လိုချင်တပ်မက်မှုများကြောင့် နီရဲလာခဲ့ကြလေသည်။

*ဘုရားရေ... စားစရာတွေ အများကြီးပဲ...*

“ဒီကျိန်စာသင့်မယ့်ကောင်တွေ... ငါတို့တွေ ငတ်သေနေကြရတာကို သူတို့က စားစရာတွေ အများကြီး ဖွက်ထား ကြတယ်...”

လူအုပ်ကြီး၏ ဒေါသမှာ ချက်ချင်းပင် မီးဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်သွားခဲ့လေ၏။

မြင့်မားသော နေရာတွင် ရပ်နေသည့် နန်ကုန်းယွင်ရှုသည် ဒေါသထွက်နေသော လူအုပ်ကြီးနှင့် ကျိန်ဆဲနေကြဆဲ ဖြစ်သော မြေရှင်အနည်းငယ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး အေးစက် သော အသံမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်၏။

“တိုင်းပြည် အန္တရာယ်ကြုံနေချိန်မှာ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို သိုလှောင်ပြီး ဈေးကစားတာက နိုင်ငံတော်ကို သစ္စာ ဖောက်တာနဲ့ အတူတူပဲ...”

နန်ကုန်းယွင်ရှု၏ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်သော အသံမှာ ရင်ပြင်တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေသည်။ သူမ သည် မြေရှင်များကို ရှင်းပြရန် အခွင့်အရေး မပေးတော့ဘဲ သူမ၏ လက်ကို လျင်မြန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရင်း စကားတစ်ခွန်းတည်းကိုသာ ပြောလိုက်လေ၏။

“သတ်စေ...”

အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရသော ဂျာဒင်များမှာ ထိုအသံနှင့်အတူ လှုပ်ရှားလိုက်ကြလေတော့ သည်။

“ဒုတ်... ဒုတ်... ဒုတ်...”

ထက်မြက်သော ဓားသွားများက အသားထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည့် တုံးတိတိ အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ် လာခဲ့လေသည်။

ခေါင်းခုနစ်လုံးမှာ လူအုပ်ကြီး၏ ခြေရင်းသို့ လိမ့်ကျလာခဲ့ပြီး နွေးထွေးသော သွေးများမှာ ရှေ့ဆုံးတန်းရှိ လူများ ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ပေကျံသွားခဲ့လေ၏။

နေရာတစ်ခုလုံးမှာ သုသာန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။ သွေးထွက်သံယိုဖြစ်စေသော လုပ်ရပ် များက ဆူပူအုံကြွမှုအားလုံးကို ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွားစေခဲ့လေ၏။

ထိုနောက်ချက်ချင်းပင် နန်ကုန်းယွင်ရှု၏ အသံမှာ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ နှစ်သိမ့်ပေးသည့် သဘောသဘာဝများ ပါဝင်နေလေသည်။

“သိမ်းဆည်းရမိတဲ့ ဆန်စပါးအားလုံးကို မြို့ရဲ့ အရှေ့ဘက်နဲ့ အနောက်ဘက်မှာ ဖွင့်လှစ်ထားတဲ့ စတုဒီသာ မျှော်စင်တွေကို ချက်ချင်း အခမဲ့ ခွဲဝေပေးလိုက်... ငါ နန်ကုန်းယွင်ရှု အသက်ရှင်နေသရွေ့၊ ဖန်းမိသားစုခြံဝင်း ရှိနေသေးသရွေ့၊ နန်ယန်မြို့သူမြို့သား တစ်ယောက်ကိုမှ ငါ ဘယ်တော့မှ ငတ်မသေစေရဘူး...”

ပထမဆုံးအနေဖြင့် မိုးကြိုးသဖွယ် ပြင်းထန်ပြီး သွေးထွက်သံယိုဖြစ်စေသော နှိမ်နင်းမှု ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီးနောက် တွင်မူ အသက်များကို ကယ်တင်မည့် စစ်မှန်သော ကျေးဇူးတော်က ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဆွဲယူခြင်းနှင့် ရိုက်နှက်ခြင်းတို့ဖြင့် ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသော စိတ်ဓာတ်များမှာ ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်သွား ခဲ့လေ၏။

“ဘုန်း... ဘုန်း...”

ရာပေါင်းများစွာသော မြို့သူမြို့သားများမှာ အလိုအလျောက် ဒူးထောက်ချလိုက်ကြပြီး လှေကားထစ်များပေါ်မှ စစ်ဝတ်စုံနှင့် လှပသော ပုံရိပ်လေးအား လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြလေတော့သည်။

“သခင်မယွင်ရှူ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ...”

“ဖန်းမိသားစုခြံဝင်းကြီး သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ...”

မိုးကြိုးသဖွယ် ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံများက နန်ယန်မြို့ကြီးအပေါ် လွှမ်းမိုးထားသော ကြောက်ရွံ့မှု တိမ်တိုက်များကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်လေသည်။

နန်ကုန်းယွင်ရှုသည် အောက်ဘက်ရှိ အကြောက်တရားနှင့် နာခံမှုတို့ကို ပြန်လည်ရရှိသွားကြသော လူများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးမှသာ သေနတ်လက်ကိုင်ပေါ်မှ သူမ၏ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကို အနည်းငယ် ဖြေလျှော့လိုက်လေ တော့၏။

*ငါ့ခင်ပွန်း ဒီနေရာမှာ မရှိရင်တောင် ဒီအိမ်တော်နဲ့ ဒီမြို့က ဘယ်သူမဆို လာထိလို့ရတဲ့ နေရာတွေ မဟုတ်ဘူး...*