အခန်း ၂၁၇

အခန်း (၂၁၇)

ကျီရို၏ ဇွဲလုံ့လနှင့် ဇီယင်း၏ လျှို့ဝှက်ဓား။

နန်ကုန်းယွင်ရှူသည် မြို့လယ်ခေါင်တွင် အခြားသူများအား သတိပေးဟန့်တားနိုင်ရန်အတွက် စံပြအနေဖြင့် ပြင်းထန်သော ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများကို လုပ်ဆောင်နေချိန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

အခြားသော လူအုပ်ကြီးတစ်အုပ်သည် ရှင်းလင်ထျန်ကုန်း၏ တံခါးပြင်ပသို့ အလုံးအရင်းဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့ ကြလေ၏။

ဤနေရာသည် ကပ်ရောဂါ၏ မြစ်ဖျားခံရာဖြစ်ပြီး လူနာအားလုံး စုဝေးနေသည့် နေရာလည်း ဖြစ်ပေသည်။ လူအုပ်ကြီး၏ အမြင်တွင်မူ ဤနေရာသည် ကံဆိုးမှုနှင့် ဘေးဒုက္ခများ၏ အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်နေလေတော့သည်။

“ဒီနေရာကို မီးရှို့ပစ်ကြ... အထဲက ကပ်ရောဂါနတ်ဆိုးကိုပါ မီးရှို့ပစ်ကြ...”

“ဒီလူနာတွေ အားလုံးကို ဆွဲထုတ်ကြ... သူတို့ အသက်ရှင်နေတာက ဒုက္ခပေးရုံသက်သက်ပဲ...”

လူအုပ်ကြီးသည် ရိုင်းစိုင်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး ကျောက်ခဲများ၊ တုတ်များနှင့် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို အသုံးပြုကာ ရှင်းလင်ထျန်ကုန်း၏ လေးလံသော သစ်သားတံခါးကြီးကို ထုနှက်လိုက်ကြလေသည်။

“ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...”

ထုနှက်ချက်တစ်ခုစီတိုင်းက တံခါးကြီးအား နာကျင်စွာ မြည်တမ်းသွားစေခဲ့ပြီး ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုများ အောက်တွင် တံခါးမင်းတုပ်များမှာလည်း အက်ကွဲလာခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

ရှင်းလင်ထျန်ကုန်းအတွင်း၌မူ ကျန်ရှိနေသော သမားတော်များနှင့် ဖန်းမိသားစုခြံဝင်းမှ အစေခံဆယ်ကျော်ခန့်မှာ မျက်နှာများ ဖြူရော်နေကြပြီး အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ကြလေ၏။

အပြင်ဘက်မှ နားကွဲမတတ် ဆူညံနေသော အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတို့သည် ကမ္ဘာပျက် မည့်အချိန် ရောက်လာပြီဟုပင် ခံစားလိုက်ကြရပေသည်။

“ပြီးသွားပြီ... သူတို့ ဝင်လာကြတော့မယ်...”

အစေခံလူငယ်တစ်ဦး၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး သူသည် မိမိ၏ လှံကိုပင် သေချာစွာ မကိုင်တွယ်နိုင်တော့ချေ။

တံခါးကြီးမှာ အတင်းအဓမ္မ ဖွင့်ခံရတော့မည့် အချိန်နှင့် လူတိုင်း မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေချိန်၌ပင် ဖြစ်လေ သည်။

“မင်းတို့အားလုံး... ထကြစမ်း... တံခါးကို ပိတ်ထားကြ...”

ငိုရှိုက်သံများ ရောယှက်ကာ တုန်ယင်နေသော်လည်း ခိုင်မာသော ခွန်အားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် အသံတစ်သံ က သူတို့၏ နောက်ကွယ်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

အစေခံများသည် အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ အားလုံးပင် အံ့အားသင့်ကာ ကြောင်အသွားခဲ့ကြ လေသည်။

ပိုင်ကျီရိုပင် ဖြစ်လေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ညင်သာစွာ စကားပြောဆိုတတ်ပြီး သွေးကိုပင် ကြောက်ရွံ့တတ်သော ပထမဇနီးမှာ ယခုအခါတွင် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းကြပ်စွာ ကိုက်ထားခဲ့လေသည်။ သူမ၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာထက်တွင် မျက်ရည် များ စီးကျနေသော်လည်း သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများထဲတွင်မူ သူတို့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သော မီး တောက်တစ်ခုက တောက်လောင်လျက် ရှိနေပေသည်။

သူမသည် သူမ၏ လက်ထဲတွင်လည်း လှံရှည်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသေး၏။

“သခင်မ...”

“အပိုတွေ ပြောမနေကြနဲ့...”

ပိုင်ကျီရိုသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး အစွမ်းကုန် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

“နန်ယန်မြို့အတွက် အပင်ပန်းခံ အလုပ်လုပ်ပေးခဲ့ကြတဲ့ သမားတော်တွေ အထဲမှာ လဲလျောင်းနေကြတယ်... သူတို့က ငါတို့ရဲ့ ဆွေမျိုးတွေနဲ့ ငါတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်ပဲ... တကယ်လို့ ငါတို့သာ နောက်ဆုတ်သွားရင် နန်ယန်မြို့လည်း ပြီးဆုံးသွားပြီပဲ...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ရှေ့သို့ ဦးစွာ ပြေးထွက်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ပိန်ပါးသော ပခုံးလေးများကို အသုံးပြု ကာ ယိုင်နဲ့နေသော တံခါးကြီးကို ခိုင်မြဲစွာ ထောက် ထားလိုက်လေတော့သည်။

အစေခံဆယ်ကျော်ခန့်မှာ သူတို့၏ သခင်မက စံပြအဖြစ် လုပ်ဆောင်ပြနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့ ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှနေ၍ ဦးနှောက်အထိ သွေးများ ဆူပွက်လာခဲ့ပြီး အကြောက်တရားများအားလုံး ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

“သခင်မနဲ့အတူ ရပ်တည်ကြ... တောင့်ထားကြ...”

“ကျစ်... သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ကြစို့...”

သူတို့သည် ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်အော်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ အသွေးအသားများဖြင့် ပိုင်ကျီရိုနှင့်အတူ ပူးပေါင်း ကာ နုနယ်သော်လည်း ခိုင်မာသည့် လူသားတံတိုင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ကြလေ၏။

“ဘယ်သူမဆို ငါ့ကို ကျော်သွားချင်ရင် ငါ့ရဲ့ အလောင်းကို အရင်ကျော်သွားရမယ်...”

ပိုင်ကျီရို၏ အသံသည် တံခါးအက်ကွဲကြောင်းများကြားမှ အပြင်ဘက်သို့ လွင့်ပျံသွားခဲ့လေသည်။

ထိုအသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် အားထုတ်မှုတို့ကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့သော်လည်း ၎င်းတွင် ပါဝင် နေသော စိတ်ဆန္ဒမှာ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောလှပေသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော ခွန်အားများကြောင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ ကြရလေ၏။

ခဏတာမျှ တံခါးကို ထုနှက်နေမှုများပင် တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။

သို့သော် အစစ်အမှန် သတ်ဖြတ်မည့် လှုပ်ရှားမှုမှာ မည်သူမျှ မမြင်နိုင်သော အရိပ်များထဲတွင် ပုန်းကွယ်လျက်

ရှိနေပေသည်။

လူအုပ်ကြီး၏ နောက်ကွယ်နှင့် ဘေးဘက်များတွင် အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်အချို့သည် ညအမှောင် ထုထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားသော တစ္ဆေများကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လှုပ်ရှားနေခဲ့ကြလေသည်။

အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်နေသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဇီယင်းပင် ဖြစ်လေ၏။

သူမနှင့် သူမ၏ တစ္ဆေအစွယ်အဖွဲ့သည် လူအုပ်ကြီးကြားတွင် ပြဿနာဖန်တီးနေသည့် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူကို နန်ကုန်းယွင်ရှူထံမှ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုမှတစ်ဆင့် ရရှိထားသော သတင်းအချက်အလက်များကို ယခုလေးတင် လက်ခံရရှိထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဇီယင်းသည် အစစ်အမှန် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ပစ်မှတ်၏ လည်ပင်းကို ဓားမြှောင်ဖြင့် လှီးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။

“အွတ်...”

လူအုပ်ကြီးကို အပြင်းထန်ဆုံး သွေးထိုးလှုံ့ဆော်နေခဲ့သော ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းသည့် အမျိုးသားကြီးမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။

သူသည် သူ၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဘေးပတ်လည်ရှိ လူများကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်ရှုလျက် အကူ အညီတောင်းခံရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း လေထွက်သံတရှူးရှူးသာ ထွက်ပေါ်လာနိုင်ခဲ့ကာ အားပျော့စွာ လဲကျသွားပြီး ဆူပူသောင်းကျန်းနေသော လူအုပ်ကြီး၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ချက်ချင်းပင် ခံလိုက်ရလေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လူအုပ်ကြီး တစ်ခုလုံးအတွင်း၌လည်း အလားတူပင် ဖြစ်ပျက်နေခဲ့လေ၏။

လက်သီးကို ဝှေ့ယမ်းနေသော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးမှာ သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ရုတ်တရက် အေးစိမ့်သွား သည်ကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ ရင်ဘတ်မှ ထိုးထွက်နေသော သွေးစွန်း နေသည့် ဓားသွားတစ်ချောင်းကို မြင်လိုက်ရပေသည်။

မီးရှို့ရန် ပြင်ဆင်နေသော အခြားလူတစ်ဦးမှာလည်း သူ၏ လည်ပင်းကို နောက်ကျောဘက်မှ သံညှပ်ကဲ့သို့သော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ခံလိုက်ရသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ အနည်းငယ် လိမ်ချိုးလိုက်သည်နှင့် “ဂျွတ်” ဟူသော အသံနှင့်အတူ လောကကြီးတစ်ခုလုံး အမှောင်ကျသွားခဲ့လေတော့သည်။

သေဆုံးမှုများကို အရိပ်များထဲတွင် ထိရောက်စွာ အကောင်အထည်ဖော်နေခဲ့ကြလေ၏။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ လောင်ကျွမ်းချိန်ပင် မပြည့်မီ စာရင်းထဲရှိ ခေါင်းဆောင်ခြောက်ဦးစလုံးမှာ အေးစက်နေ သော အလောင်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်လေသည်။

ခေါင်းဆောင်မရှိတော့သဖြင့် လူအုပ်ကြီး၏ ဆူညံအော်ဟစ်မှုများနှင့် စိတ်အားထက်သန်မှုများမှာ အပေါက် ဖောက်ခံလိုက်ရသော ပူဖောင်းတစ်လုံးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ထူးဆန်းသော အေးစိမ့်မှုတစ်ခုက သူတို့၏ ခြေဖဝါးများမှနေ၍ ဦးခေါင်းထိပ်အထိ တိုက်ရိုက် ပြေးဆင်းသွားခဲ့ လေ၏။

ထိုစဉ်မှာပင် အဝေးဆီမှ လျင်မြန်ပြီး စနစ်ကျသော မြင်းခွာသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“အစောင့်တပ်ဖွဲ့ပဲ... ဒုတိယတပ်မှူး မာပေါ်ကော့တို့ ရောက်လာပြီ...”

ထိုအသံသည် ကုလားအုတ်၏ ကျောကို ကျိုးစေသည့် နောက်ဆုံးကောက်ရိုးမျှင် ဖြစ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လူအုပ်ကြီးမှာ အလုံးစုံ ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကာ ငှက်များနှင့် သားရဲများ ကဲ့သို့ ဖရိုဖရဲ ထွက်ပြေးသွားကြလေတော့သည်။

တံခါးဝရှိ ဖိအားများမှာ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားခဲ့လေ၏။

ပိုင်ကျီရို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားပျော့သွားခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း ကံကောင်း ထောက်မစွာဖြင့် ဘေးနားရှိ အစေခံများက သူမကို အချိန်မီ ဖမ်းထိန်းထားနိုင်ခဲ့ကြလေသည်။

သူမသည် လူအုပ်ကြီး ဖရိုဖရဲ ထွက်ပြေးသွားသည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ နောက်ကွယ်ရှိ အထိအခိုက် မရှိသော ရှင်းလင်ထျန်ကုန်းကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်လေတော့သည်။