အခန်း ၂၁၈

အခန်း (၂၁၈)

သူရဲကောင်း၏ မျက်ရည်များ၊ စနစ်၏ အရုဏ်ဦး

နန်ယန်မြို့ရှိ အဓိကရုဏ်းများမှာ လျင်မြန်စွာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သော်လည်း ကပ်ရောဂါ၏ အရိပ်မည်းကြီးမှာ လူ တိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပို၍ ကြီးမားလာခဲ့လေ၏။

ရှင်းလင်ထျန်ကုန်း အလုပ်ရုံရှိ တင်းကြပ်စွာ သီးသန့်ခွဲခြားထားသော လူနာဆောင်တစ်ခု၏ အပြင်ဘက်တွင် ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေပြီး သူ၏အရှေ့တွင် ကမန်းကတန်း ပြုလုပ်ထားသော ဖန်သားမှန် ပြတင်း ပေါက်ကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

ပြတင်းပေါက်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လျူရူမေသည် သူမ၏ လူနာကုတင်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လှဲလျောင်း နေလျက်ရှိနေခဲ့လေ၏။

သူမ၏ တစ်ချိန်က ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာလေးမှာ ယခုအခါ သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေခဲ့လေသည်။

သူ့ကို အနာကျင်ရဆုံးဖြစ်စေသည်မှာ သွေးရောင်နွယ်ပင်များကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော အနီရောင်အမှတ်အသားများ က သူမ၏ ချောမွေ့သော လည်ပင်းနှင့် လက်မောင်းများတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့နေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမ၏ အသက်ရှူသံမှာ အလွန်အားနည်းနေပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်မှာလည်း မသိမသာသာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ် နေကာ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ရပ်တန့်သွားမည့်အလား ဖြစ်နေချေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ပြတင်းပေါက်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် အသက်ရှူရပ်လုနီးပါးဖြစ်နေသော အလွန်တင့်တယ်လှပ လှသည့် ပုံရိပ်လေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့လေ၏။ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြီးမားသော အပေါက်ကြီးတစ်ခု ပွင့်သွားပြီး ရေခဲတုံးများ လောင်းထည့်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"သက်ရှိနတ်ဘုရား ဟုတ်လား... သက်ရှိနတ်ဘုရားဆိုတာ သောက်ရေးမပါတာပဲ..."

"ငါဟာ ခေတ်မှီလက်နက်စက်ရုံတွေကို တည်ဆောက်နိုင်တယ်၊ ညမှောင်မှောင်ကို လင်းထိန်သွားအောင် လုပ်နိုင် တယ်၊ ပြီးတော့ သဲကန္တာရတွေကိုတောင် မြေဆီသြဇာကောင်းတဲ့ လယ်ကွင်းတွေဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တဲ့ သူပဲ...။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့... ငါ ချစ်ရတဲ့ မိန်းကလေးကိုတောင် မကယ်တင်နိုင်ပါလား..."

"ငါ လုပ်နိုင်တာဆိုလို့ ဒီနေရာမှာ အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်တစ်စလို ရပ်နေပြီး သူမ သေသွားတာကို ထိုင်ကြည့်နေဖို့ ပဲ ရှိတော့တာလား..."

"တောက်..."

ဖန်းဟန်သည် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်သီးဖြင့် နံရံကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးချလိုက် လေ၏။ မာကျောသော နံရံမှာ ချိုင့်ဝင်သွားပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများကြားမှ သွေးများ စီးကျလာခဲ့သော်လည်း သူ မည်သည့်နာကျင်မှုကိုမျှ မခံစားရပေ။

ဤကဲ့သို့ စွမ်းအားမဲ့နေသည့် ခံစားချက်မှာ သေရသည်ထက်ပင် ပို၍ ဆိုးရွားလှပေသည်။

သူ၏ ခြေထောက်များ ထုံကျင်သွားသည်အထိ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် မည်မျှကြာအောင် ရပ်နေမိသည် ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိတော့ဘဲ လေးလံသော ခြေလှမ်းများကို ဆွဲငင်ကာ သူ၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်လာခဲ့လေ သည်။

တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြင်းထန်သော မူးဝေမှုတစ်ခုက သူ့ထံသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာခဲ့ ရာ သူ၏ အမြင်အာရုံများ မည်းမှောင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရလေ၏။

သူသည် စားပွဲကို မှီကာ ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် ကြေးမုံပြင်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့လေသည်။

ကြေးမုံပြင်ထဲတွင် သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း ခြောက်သွေ့နေသော နှုတ်ခမ်းများနှင့် ချိုင့်ဝင်နေသော မျက်လုံးများ ဖြင့် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါက်နေလေသည်။

သူ့ကို ပို၍ ထိတ်လန့်သွားစေသည်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်သည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ မြင့်တက်နေခြင်းပင် ဖြစ်ပေ တော့သည်။

သူသည် သူ၏ အင်္ကျီကော်လာကို ရုတ်တရက် ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး ကြေးမုံပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးအိမ် များမှာ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့လေ၏။

သူ၏ လည်ပင်းတွင် မှေးမှိန်သော်လည်း အလွန်ပင် ရှင်းလင်းနေသော အနီရောင်မျဉ်းတစ်ကြောင်းကို မထင်မ ရှား မြင်တွေ့နေရလေသည်။

"ကျူးလောင်သွေး..."

သေမင်း၏ အရိပ်အာဝါသသည် သူ၊ သူ၏ချစ်သူနှင့် သူ၏မြို့တစ်မြို့လုံးအပေါ်သို့ လွှမ်းမိုးနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

*စနစ်... စနစ်... ထွက်ခဲ့စမ်း သောက်ကောင်...*

*နည်းလမ်း တစ်ခုခု ရှိသေးလား... တကယ်ပဲ ဘာနည်းလမ်းမှ မရှိတော့ဘူးလား... ငါ ဘယ်လိုတန်ဖိုးမျိုးကိုမဆို ပေးဆပ်ဖို့ အသင့်ပဲ... ငါ့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေ အားလုံး... ငါပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံး... သူမကို ကယ်တင်နိုင်ဖို့ဆို ရင်... သူတို့ကို ကယ်တင်နိုင်ဖို့ဆိုရင်...*

ဖန်းဟန်သည် စိတ်ထဲမှ ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။ ဤသည်မှာ သူ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာခဲ့ပြီးနောက် ဤမျှ ပြင်းထန်သော စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်မှုနှင့် ခိုကိုးရာမဲ့မှုကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားရခြင်းပင် ဖြစ်ပေ သည်။

ပြင်းထန်သော အဖျားကြောင့် သူ၏ အသိစိတ်များမှာ ဝေဝါးလာခဲ့ပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ လေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် အေးစက်သော စနစ်၏ အသိပေးချက်အသံများက သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

[ဒင်... ပိုင်ရှင်၏ အသက်အန္တရာယ် ခြိမ်းခြောက်ခံနေရသည်ကို စစ်ဆေးတွေ့ရှိရပါသည်... အသက်ရှင်သန်မှု လုပ်ငန်းစဉ် စတင်နေပါပြီ...]

[ဒင်... ပေါင်းစည်းထားသော ပစ်မှတ် 'လျူရူမေ' သည် သေလုနီးပါး အခြေအနေတွင် ရှိနေပြီး ပိုင်ရှင်အပေါ်ထား ရှိသော သူမ၏ ချစ်ခင်မှု၊ ကြည်ညိုမှုနှင့် အချစ်တို့သည် သတ်မှတ်ချက်ကို ကျော်လွန်ကာ စိတ်ခံစားမှု အမြင့်ဆုံး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း စစ်ဆေးတွေ့ရှိရပါသည်...]

[ဒင်... ပိုင်ရှင်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်ရှိ နယ်မြေဖြစ်သော 'နန်ယန်စီရင်စု' သည် ယဉ်ကျေးမှုများ ပျက်သုဉ်းသွား နိုင်သည့် အသက်ရှင်သန်ရေး အကျပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရကြောင်း စစ်ဆေးတွေ့ရှိရပါသည်...]

[ဒင်... ပြည့်စုံသော အကဲဖြတ်မှုများအရ အမြင့်ဆုံးအဆင့် အထူးအရေးပေါ်အစီအစဉ်ကို စတင်လိုက်ပါပြီ...]

[အထူးဆုလာဘ်များကို ပေးအပ်နေပါပြီ...]

ဖန်းဟန်၏ ရှုပ်ထွေးနေသော စိတ်အာရုံမှာ ရုတ်တရက် ရှင်းလင်းသွားခဲ့လေ၏။ သူ၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် အဆုံးမဲ့ အမှောင်ထုကြီး ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသည့်အလား တောက်ပလှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

[ဂုဏ်ယူပါတယ် ပိုင်ရှင်… သင်သည် အလွန်ရှားပါးသော ဆုလာဘ်ဖြစ်သည့် "တိကျမှုမြင့်မားသော အလင်းပြန် မှန်ဘီလူးအုပ်စု ပွတ်တိုက်မှုပုံစံကြမ်းများ" ကို ရရှိပါသည်...]

[ဂုဏ်ယူပါသည် ပိုင်ရှင်… သင်သည် အလွန်ရှားပါးသော ဆုလာဘ်ဖြစ်သည့် "အခြေခံ ဗိုင်းရပ်စ်ဗေဒ အချက်အ လက်သိုလှောင်တိုက် (အခြေခံအဆင့်)" ကို ရရှိပါသည်...]

ဖန်းဟန်၏ ရှုပ်ထွေးနေသော စိတ်မှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။

*ပုံကြမ်းများ ဟုတ်လား... အချက်အလက်သိုလှောင်တိုက် ဟုတ်လား...*

*ဒါက သောက်ကျိုးနည်း ဘာတွေလဲ... ငါ ဆေးလိုတယ်... အသက်ကယ်နိုင်တဲ့ အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်း လို တယ်...*

စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်မှုက သူ၏ နှလုံးသားထဲသို့ ထပ်မံဝင်ရောက်လာခဲ့သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ ၏ အကြည့်များက "အလင်းပြန် မှန်ဘီလူးအုပ်စု" နှင့် "ဗိုင်းရပ်စ်ဗေဒ" ဟူသော စကားလုံးများအပေါ်သို့ ဖြတ် ပြေးသွားသောအခါ သူ ကြက်သေသေသွားခဲ့ရလေသည်။

*အလင်းပြန် မှန်ဘီလူးများ... အဏုကြည့်မှန်ပြောင်းများ...*

*ဗိုင်းရပ်စ်ဗေဒ... ကပ်ရောဂါများကို တိုက်ဖျက်ရာတွင် ခေတ်သစ်ဆေးပညာအတွက် အဆုံးစွန်သော အသိပညာ တွေပဲ...*

*စနစ်... စနစ်က သူ့ကို ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေစေချင်နေတာပဲ...*

"ဟားဟားဟား... ဟားဟားဟား..."

ဖန်းဟန်သည် အစပိုင်းတွင် တိုးတိတ်စွာ ရယ်မောလိုက်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်မူ ခေါင်းကိုမော့ကာ ရူးသွပ် စွာ အော်ဟစ်ရယ်မောပစ်လိုက်လေ၏။

"ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းဆိုတာ သောက်ကျိုးနည်းပဲ... ငါကိုယ်တိုင်က ငါ့ရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံပဲ..."

ဖန်းဟန်၏ နီရဲနေသော မျက်လုံးများမှာ လည်ပင်းပေါ်ရှိ မှေးမှိန်နေသော အနီရောင်မျဉ်းလေးအပေါ်သို့ စူးစိုက် သွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မည်သည့် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်မှုမျှ မရှိတော့ချေ။

"မေအာ..."

သူသည် သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေ၏။ သူ၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေသော်လည်း ငြင်းဆန်၍မရသော စွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။

"ငါ့ကို စောင့်နေပါ..."

"မင်း... ငါ့ကို မဖြစ်မနေ စောင့်နေရမယ်..."