အခန်း ၂၁၉
Vol. 22 Ch. 219
အခန်း (၂၁၉)
ရှင်းလင်ထျန်ကုန်း၏ အသက်လောင်းကြေးနှင့် ပုံဆောင်ခဲ၏ ငိုကြွေးသံ
ဖန်းဟန်သည် စနစ်ထဲမှ ရွေးနုတ်ကာ ပုံနှိပ်ထုတ်ယူလာခဲ့သော ပုံစံကြမ်းများကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရှင်းလင်ထျန် ကုန်း၏ လက်မှုပညာဌာနဆီသို့ ပြင်းထန်သော လေပြင်းတစ်ပွေကဲ့သို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်သွားခဲ့ လေ၏။
အလုပ်ရုံအတွင်းရှိ လေထုမှာ သင်္ချိုင်းဂူတစ်ခုကဲ့သို့ လေးလံဖိစီးနေခဲ့ပေသည်။
လက်မှုပညာရှင်များသည် သူတို့၏ ပန်းပဲတူများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသော်လည်း ပြတ်သားသော ပန်းပဲထုသံ များ ထွက်ပေါ်လာမည့်အစား တုံးတိတိနှင့် လွမ်းဆွေးဖွယ်ကောင်းသော ညည်းညူသံများကိုသာ ထုတ်လွှတ်နေ ကြလေသည်။
လူတိုင်းမှာ ခေါင်းများကို ငုံ့ထားကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေကာ သံတုံးများ ကို ထုနှက်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူတို့နှင့် သူတို့၏ မိသားစုများအတွက် ပြင်ဆင်ထားသော ခေါင်းတလားအဖုံးများ ကို ထုနှက်နေကြသည့်အလား ဖြစ်နေချေသည်။
“အားလုံးပဲ... လုပ်လက်စတွေကို ရပ်လိုက်ကြစမ်း...”
အက်ကွဲနေသော်လည်း ငြင်းဆန်၍မရနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်လှသော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခုက အလုပ် ရုံအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေ၏။
လက်မှုပညာရှင်များအားလုံးမှာ အလန့်တကြားဖြစ်သွားကြပြီး တံခါးဝရှိ ခြိမ်းခြောက်နေသည့်ပုံစံပေါက်နေသော ပုံရိပ်ကို ကြောင်အစွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။
ဤသည်မှာ အင်မော်တယ်ဖန်း ပင် ဖြစ်ချေသည်။
ဖန်းဟန်သည် အလယ်ဗဟိုရှိ အကြီးဆုံး အလုပ်ခုံဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားကာ ပုံစံကြမ်း လိပ်တစ်ခုကို ဝုန်းခနဲ မြည်အောင် ရိုက်ချလိုက်ပြီးနောက် ဖြန့်ခင်းလိုက်လေ၏။
“အခုကစပြီး မင်းတို့အားလုံးမှာ တာဝန်တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်... အဲဒါက ဒီအရာကို တည်ဆောက်ဖို့ပဲ...”
လက်မှုပညာရှင်များသည် တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြင့် စုရုံးလာကြပြီး ထူးဆန်းသော ပုံဆွဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် စာရွက်ကို လည်ပင်းဆန့်ကာ ကြည့်ရှုလိုက်ကြလေသည်။
သူတို့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သော အရာများစွာကို ၎င်းအပေါ်တွင် ရေးဆွဲထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရပြီး ထို အရာများမှာ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သော မှန်ဘီလူးများနှင့် တူသော်လည်း မတူညီသည့် အကွေးအကောက်များ ရှိနေကြကာ သူတို့ လုံးဝ နားမလည်နိုင်သော ထူးဆန်းသည့် သင်္ကေတများစွာဖြင့် မှတ်သားထားသည်ကို တွေ့ လိုက်ရပေသည်။
လူတိုင်းမှာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်နေကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မျက်လုံးချင်းဖလှယ်ကာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိအောင်ပင် ဖြစ်နေကြလေ၏။
“အရှင်... ဒီ... ဒီအရာက ဘာပါလဲ...”
ဆံပင်များ ဖြူဖွေးနေသော အသက်အကြီးဆုံး လက်မှုပညာရှင်က တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်လေ သည်၊
“ဒီအရာက ဖန်နဲ့တူပေမယ့် အကွေးအကောက်နဲ့ အထူအပါးက အတိအကျ တူညီနေဖို့ လိုအပ်နေပါတယ်... ဒါက ... လူသားတွေ လုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ထက် ကျော်လွန်နေပါတယ်...”
သူ၏ စကားများကို အခြားသူများကလည်း ချက်ချင်းပင် သံယောင်လိုက်၍ ထောက်ခံလိုက်ကြလေ၏။
“ဟုတ်ပါတယ် သခင်ကြီး... ဖန်က အလွယ်တကူ ကွဲရှနိုင်ပြီး မီးဖုတ်တဲ့အချိန်မှာလည်း သူ့ရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်က ဘယ်လိုထွက်လာမလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းလို့မရပါဘူး... ဒီလောက် သိမ်မွေ့တဲ့ လက်မှုပညာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖန်တီးနိုင်မှာလဲ...”
“ဒါက ဆန်စေ့တစ်စေ့ကို ပန်းပုထုရတာထက် အဆတစ်ထောင်လောက် ပိုခက်ခဲပါတယ်... လုံးဝကို မဖြစ်နိုင် ပါဘူး...”
“မင်းတို့ ဘယ်လိုနည်းလမ်းကိုသုံးသုံး ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး...”
ဖန်းဟန်သည် သူတို့၏ ရှင်းပြချက်များကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး သူ၏ နီရဲနေသော မျက်ဝန်းများက လူတိုင်းအပေါ် သို့ ဝေ့ဝဲသွားခဲ့လေ၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ ရူးသွပ်မှုနှင့် ခိုင်မာသော သန္နိဋ္ဌာန်တို့ကြောင့် သူ့နှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံမိသူ လက်မှုပညာရှင်တိုင်းမှာ တုန်ယင်သွားခဲ့ကြရပြီး ချက်ချင်းပင် နှုတ်ဆိတ်သွားခဲ့ကြပေသည်။
သူသည် ရုတ်တရက် လှည့်ထွက်သွားပြီး ဘေးနားရှိ ပစ္စည်းသိုလှောင်ရုံအတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားကာ အုပ်ချုပ် သူများ၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင်ပင် လူတစ်ယောက်၏ ဦးခေါင်းအရွယ်အစားရှိသော၊ ကြည်လင်တောက်ပပြီး တန်ဖိုးဖြတ်မရနိုင်သည့် ထိပ်တန်းအဆင့် ပုံဆောင်ခဲ အရိုင်းတုံးကြီးတစ်ခုကို ကိုယ်တိုင် သယ်ဆောင်လာခဲ့လေ၏။
“ဒုန်း...”
သူသည် ပုံဆောင်ခဲအရိုင်းတုံးကို အလုပ်ခုံပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။
“ဖန်ကို မသုံးနဲ့... ဒီဟာကို သုံး...”
ဖန်းဟန်က ပုံဆောင်ခဲကို လက်ညှိုးထိုးကာ သြရှရှအသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်၊
“ထုချေလိုက်... သွေးလိုက်... မင်းတို့ရဲ့ အသက်တွေနဲ့ရင်းပြီး သွေးကြစမ်း... ဘယ်သူမဆို ပုံစံကြမ်းထဲက အစိတ် အပိုင်းတစ်ခုခုကို အရင်ဆုံး သွေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ငွေစတစ်ရာ ဆုချမယ်... ဘယ်သူမဆို အစုံလိုက်ကို အရင်ဆုံး အောင်မြင်အောင် သွေးနိုင်မယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံး ချမ်းသာစေရမယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်...”
ငွေစတစ်ရာ ဆုတော်ငွေပင် ဖြစ်ပေသည်။
မိသားစုတစ်ခုလုံး ချမ်းသာစေရမည်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
“ဘုန်း...”
ဤစကားလုံးနှစ်ခွန်းမှာ ထုံထိုင်းနေသော လက်မှုပညာရှင်များအားလုံး၏ နှလုံးသားများအတွင်းသို့ မိုးကြိုးပစ်ချ လိုက်သကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့လေ၏။
ဂူသင်္ချိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသော အလုပ်ရုံအတွင်းဝယ် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံများက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေတော့သည်။
ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် လူတိုင်း၏ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်ကာ ထုံထိုင်းနေသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် လောဘနှင့် လိုအင်ဆန္ဒများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော နီရဲသည့် မီးတောက်တစ်ခု လောင်ကျွမ်းလာခဲ့လေ၏။
ငွေစတစ်ရာပင် ဖြစ်ချေသည်။ မိသားစုတစ်ခုလုံး ချမ်းသာသွားကြမည် ဖြစ်ပေသည်။
လူ့အသက်သည် ခွေးတစ်ကောင်ထက်ပင် တန်ဖိုးနည်းပါးလှသည့် ဤကသောင်းကနင်း ကမ္ဘာကြီးတွင် ဤသည် မှာ သူတို့၏ အသက်များကိုပင် စတေး၍ ရင်းရဲလောက်အောင် လိုလားကြမည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ကတိက ဝတ်တစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။
ရက်ရောလှသော ဆုလာဘ်သည် ရဲရင့်သူများကို သေချာပေါက် ဆွဲဆောင်နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်ပေသည်။
“အရှင်... ကျွန်တော့်ကို စမ်းကြည့်ခွင့်ပြုပါ...”
“ကျွန်တော်တို့ မိသားစုက မျိုးဆက်သုံးဆက်တိုင်တိုင် ကျောက်စိမ်းသွေးတဲ့ လက်မှုပညာရှင်တွေပါ... ကျွန်တော် တို့ရဲ့ စွမ်းရည်က အကောင်းဆုံးပါပဲ...”
လက်မှုပညာရှင်များမှာ ရူးသွပ်သွားကြလေပြီ။ သူတို့သည် အလွန်ရှေးကျသော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုကာ ပုံဆောင်ခဲအရိုင်းတုံးထံမှ အစိတ်အပိုင်းသေးသေးလေးတစ်ခုကို တူငယ်များနှင့် ဆောက်များဖြင့် သတိထား၍ ဖြတ်တောက်ရန် ကြိုးစားလာကြလေသည်။
သို့သော်လည်း ပုံဆောင်ခဲမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် မာကျောသော်လည်း အလွန်ပင် ကျိုးပဲ့လွယ်လှပေသည်။ အကယ်၍ ဂရုတစိုက် မကိုင်တွယ်ပါက ခန့်မှန်း၍မရနိုင်သော ပုံစံများအတိုင်း အက်ကွဲသွားနိုင်လေ၏။
“ဖြောင်း...”
“ဖြောင်း...”
ပြတ်သားသော အက်ကွဲသံမှာ လွမ်းဆွေးဖွယ် ငိုကြွေးသံတစ်ခုကဲ့သို့ အလုပ်ရုံအတွင်း ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့လေသည်။
ပထမနေ့ ကုန်ဆုံးချိန်တွင် လူတစ်ယောက်၏ ဦးခေါင်းအရွယ်အစားရှိ ထိပ်တန်းအဆင့် ပုံဆောင်ခဲ သုံးခုကို အသုံးပြုပြီးသွားပြီးနောက် ကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံးတွင် တောက်ပနေသော အကျိုးအပဲ့များသာ ကျန်ရစ်နေခဲ့ လေ၏။
လက်မှုပညာရှင်များသည် ထိုအကျိုးအပဲ့များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ပြာနှမ်းနေကာ လက်များမှာလည်း တုန်ယင်နေကြလေသည်။
သူတို့သည် ပုံဆောင်ခဲများကို ထုခွဲနေကြခြင်းသက်သက် မဟုတ်ဘဲ ရွှေတောင် ငွေတောင်ကြီးများကို ထုခွဲနေ ကြခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ ဤသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သော တာဝန်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အင်မော်တယ်ဖန်း သည် ကပ်ရော ဂါကြောင့် ရူးသွပ်သွားခဲ့ပြီဟု သူတို့ ထင်မြင်နေခဲ့ကြလေ၏။
နောက်တစ်နေ့ လူတိုင်း မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေချိန်တွင် ဖန်းဟန် ထပ်မံရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်လေသည်။ ဤတစ်ကြိမ် တွင် သူသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဆီစိမ်စက္ကူထုပ် အချို့ကို ယူဆောင်လာခဲ့လေ၏။
“သေချာကြည့်ကြစမ်း...”
သူသည် စက္ကူထုပ်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ အရောင်အသွေးစုံလင်ပြီး အကြမ်းအနု မတူညီသော သဲပွင့်များကို မြင်တွေ့ လိုက်ကြရလေသည်။ သူက သဲများကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ လူအုပ်ကြီးအား လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက် လေသည်၊
“ဒီအရာက အနောက်ဘက်ဒေသက နတ်ဘုရားတစ်ပါးဆီကနေ ငါရရှိခဲ့တဲ့ ‘နတ်ဘုရားသဲ’ ပဲ... ဒါက သံကို ရွှံ့လို ဖြတ်တောက်နိုင်ပြီး ကျောက်စိမ်းကိုလည်း အသံမထွက်စေဘဲ ပန်းပုထုနိုင်တယ်...”
ထိုသို့ပြောရင်း သူသည် ပုံဆောင်ခဲအကျိုးအပဲ့တစ်ခုကို ကိုယ်တိုင် ကောက်ယူလိုက်ပြီး ရေနှင့်ရောစပ်ထားသော အကြမ်းဆုံး ‘နတ်ဘုရားသဲ’ ဖြင့် ကျောက်ပြားတစ်ခုပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ သွေးပြလိုက်ကာ အကြမ်းထည်သွေး ခြင်းနှင့် ပုံဖော်ခြင်းကို မည်သို့ပြုလုပ်ရမည်ကို သရုပ်ပြလိုက်လေသည်။
‘နတ်ဘုရားသဲ’ ၏ အောက်တွင် မာကျောလှသော ပုံဆောင်ခဲမှာ တို့ဟူးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ အသွေးခံလိုက်ရပြီး ၎င်း၏ ထက်မြက်နေသော အစွန်းအဖျားများမှာ ချောမွေ့သွားခဲ့လေ၏။
ထို့နောက်တွင် သူသည် နောက်ထပ် သွေးရန်အတွက် ပိုမိုနူးညံ့သော ‘နတ်ဘုရားသဲ’ ကို ပြောင်းလဲအသုံးပြု လိုက်ပြန်လေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် အဖြူရောင် အနှစ်များပါရှိသော သေတ္တာငယ်လေးတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဂွမ်းတံတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ နောက်ဆုံးအဆင့် ပွတ်တိုက်အရောင်တင်ခြင်းကို ပြုလုပ်လိုက်လေ၏။
လက်မှုပညာရှင်များအားလုံး၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ကြမ်းတမ်းပြီး အကျည်းတန်နေ သည့် ပုံဆောင်ခဲ အကျိုးအပဲ့လေးတစ်ခုမှာ ဖန်းဟန်၏ လက်ထဲတွင် သာမန်မျက်စိဖြင့်ပင် မြင်တွေ့နိုင်လောက် သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ချောမွေ့ကာ ကြည်လင်တောက်ပပြီး ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သည့်အရာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲ သွားခဲ့လေတော့သည်။
ပြတင်းပေါက်မှ ဖြာကျနေသော နေရောင်ခြည်ဆီသို့ ထိုမှန်ဘီလူးငယ်လေးကို သူ မြှောက်လိုက်သောအခါ နေရောင်ခြည်သည် မှန်ဘီလူးကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး အောက်ရှိ သစ်သားစားပွဲပေါ်တွင် မယုံနိုင်လောက်အောင် တောက်ပကာ ပူပြင်းပြီး မျက်စိကျိန်းလောက်သည့် အလင်းစက်တစ်ခုအဖြစ်သို့ စုဆုံသွားခဲ့လေ၏။
“ရှဲ...”
မီးခိုးငွေ့တစ်စ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအလင်းစက်က စားပွဲမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မည်းနက်နေသော အပေါက်ငယ် လေးတစ်ခုကို လောင်ကျွမ်းသွားစေခဲ့လေသည်။
*ဘုန်း...*
လက်မှုပညာရှင်များအားလုံး၏ ဦးနှောက်များမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့ရလေတော့သည်။
သူတို့သည် မည်းနက်နေသော အစက်ကိုလည်းကောင်း၊ ထို့နောက် ဖန်းဟန်နှင့် သူ၏ လက်ထဲရှိ အံ့မခန်းဖွယ် မှန်ဘီလူးကိုလည်းကောင်း အံ့ဖွယ်တစ်ခုကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံတွေ့လိုက်ရသည့်အလား ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိကြလေ၏။
“နတ်ဘုရားတစ်ပါး... နတ်ဘုရားတစ်ပါးက နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဖန်တီးနေတာပဲ...”
လူငယ်လက်မှုပညာရှင်တစ်ဦးက ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။ သူ၏ ဒူးများမှာ ခွေကျသွားပြီး ဒုန်းခနဲ မြည်အောင် ဒူးထောက်ချလိုက်ကာ ဖန်းဟန်ရှိရာဘက်သို့ ရူးသွပ်စွာဖြင့် အရိုအသေပေး ကန်တော့လိုက်လေ တော့သည်။
သူ၏ ဒူးထောက်လိုက်မှုမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ရေကန်တစ်ခုထဲသို့ ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံး ပစ်ချ လိုက်သည်နှင့် တူနေခဲ့ပေသည်။
“ဒုန်း...”
“ဒုန်း...”
သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ လက်မှုပညာရှင်များသည်လည်း ရေလှိုင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဒူး ထောက်ချလိုက်ကြလေ၏။ သူတို့၏ သံသယနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုတို့မှာ လုံးဝ ချေမှုန်းခံလိုက်ရပြီး နတ်ဘုရား တစ်ပါး ဆင်းသက်လာသည်ကို ကြည့်ရှုနေရသကဲ့သို့ ရူးသွပ်သော ကြည်ညိုကိုးကွယ်မှုဖြင့် အစားထိုးသွားခဲ့လေ တော့သည်။
“အရှင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်...”
“ကျွန်တော်တို့က နတ်ဘုရားအတွက် အသေခံဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်...”