အခန်း ၂၂၀

အခန်း (၂၂၀)

နတ်ဘုရားမျက်လုံး၊ မင်းကို ငါမြင်ပြီ။

သုံးရက်ဆက်တိုက်ပင် ဖြစ်လေ၏။

လက်မှုပညာရှင်များ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးကြောများနီရဲနေပြီး လက်များတွင်လည်း အရည်ကြည်ဖုများ ထွက် နေသော်လည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ ညည်းညူခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။

ကျရှုံးလျှင် ထပ်မံကြိုးစားကြပြီး ပျက်စီးသွားလျှင်လည်း အသစ်ပြန်လည် လုပ်ဆောင်ကြလေသည်။ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် အံ့ဖွယ်များကို ဖန်တီးရာ၌ ပါဝင်ခွင့်ရသည့် ဂုဏ်ယူဖွယ် မီးတောက်တစ်ခု လောင်ကျွမ်းနေပြီး ထိုအရာက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အားလုံးကို ကျော်လွှားနိုင်ရန် လုံလောက်လှပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ နောက်တစ်နေ့ ညဉ့်နက်ပိုင်း၌ တားဆီး၍မရသော အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ ပုံစံ ကြမ်း၏ လိုအပ်ချက်များနှင့် ကိုက်ညီသော ပထမဆုံး တိကျမှုမြင့်မားသော အလင်းပြန် မှန်ဘီလူးအုပ်စုကို အောင်မြင်စွာ ပွတ်တိုက်ဖန်တီးနိုင်ခဲ့လေပြီ ဖြစ်၏။

ဖန်းဟန်သည် နောက်ဆက်တွဲလုပ်ငန်းများကို ချက်ချင်းပင် လွှဲပြောင်းရယူလိုက်လေသည်။ သူသည် အကောင်း ဆုံး ကြေးဝါနှင့် ရွှေနှင်းဆီသစ်သားတို့ကို ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်ကာ အစိတ်အပိုင်းများကို ပုံစံကြမ်းအတိုင်း ဂရု တစိုက် စတင်တပ်ဆင်လေတော့၏။ သူ၏ ကျွမ်းကျင်လှသော လက်များအောက်တွင် ဆက်စပ်မှုမရှိဟု ထင်ရ သော အစိတ်အပိုင်းများမှာ ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့လေသည်။

တစ်နာရီကြာပြီးနောက် ကမ္ဘာ့ပထမဆုံးသော မျက်လုံးတစ်ဖက်တပ် အဏုကြည့်မှန်ပြောင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေ ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းကို ယာယီဖန်တီးထားပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းသော သန့်စင်ခန်းအတွင်း၌ ဂရုတစိုက် ထားရှိထားလေ သည်။

ကြေးဝါမှန်ပြောင်းပြွန်မှာ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်တွင် အေးစက်သော အရောင်အဝါဖြင့် တောက်ပနေပြီး စန္ဒကူးသစ်သားအောက်ခံမှာလည်း ခိုင်မာလေးလံလှကာ လူတို့၏ အမြင်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်လောက်သည့် ဆန်း ကြယ်ပြီး တည်ကြည်သော အရောင်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေလျက် ရှိလေသည်။

နန်ကုန်းယွင်ရှု၊ ပိုင်ကျီရို၊ ပိုင်ရွှီကျန်းနှင့် ဖန်တီးမှုလုပ်ငန်းစဉ်တွင် ပါဝင်ခဲ့ကြသော အဓိကလက်မှုပညာရှင်များ အားလုံးသည် သန့်စင်ခန်း၏ အပြင်ဘက်တွင် စုရုံးနေကြပြီး အသက်အောင့်ထားကာ အတွင်းဘက်ရှိ ဖန်းဟန်ကို တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက် အက်ကွဲကြောင်းများမှတစ်ဆင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှု၊ မျှော်လင့်မှုတို့ ရောယှက်နေသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ရှုနေခဲ့ကြလေသည်။ မျက်နှာတိုင်းတွင် အံ့သြကြည်ညိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြ၏။

သန့်စင်ခန်းအတွင်း၌ ဖန်းဟန်၏ ညွှန်ကြားချက်အရ လျူရူမေ၏ အစေခံမလေးသည် ပိုးသတ်ထားသော ငွေအပ် တစ်ချောင်းကို အသုံးပြု၍ သတိလစ်နေသော လျူရူမေ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ တောက်ပသော သွေးနီတစ်စက် ကို ဂရုတစိုက် ဖောက်ယူလိုက်လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သွေးစက်ကို ကိုယ်တိုင်ရယူကာ ပါးလွှာသော ဖန်ပြားနှစ်ခုကြားသို့ ချလိုက်ပြီး အလွန်ရိုးရှင်းသော နမူနာဖန်ပြားတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ကာ ၎င်းကို အဏုကြည့်မှန်ပြောင်း၏ စင်ပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ တင်ထား လိုက်လေ၏။

ဤအရာအားလုံးကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ နှလုံးသား ထဲတွင် ပြင်းထန်နေသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ဖိနှိပ်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ကုန်းချလိုက်ပြီး သူ၏ ညာဘက်မျက် လုံးကို မှန်ဘီလူးငယ်အနီးသို့ ကပ်လိုက်လေသည်။

မှန်ဘီလူးချိန်ညှိသည့် ဘီးကို လှည့်လိုက်လေ၏။

မြင်ကွင်းမှာ မှုန်ဝါးနေသော အနီရောင်အလင်းတန်းမှ တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းလာခဲ့ပေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ ရာပေါင်းများစွာ ချဲ့ကားထားသည့် ထူးဆန်းပြီး အံ့မခန်းဖွယ်ကောင်းသော အဏုဇီဝ ကမ္ဘာတစ်ခုက သူ၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေတော့သည်။

သူသည် နွေးထွေးပြီး ချောမွေ့သော ကျောက်စိမ်းတုံးများကဲ့သို့ သာမန်ဖြစ်ပြီး လုံးဝန်းပြည့်ဖြိုးနေသော မရေမ တွက်နိုင်သည့် သွေးနီဥများ သူ၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ မျောပါနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ထို့အပြင်...။

ထိုသာမန် သွေးဆဲလ်များနှင့် ရောနှောနေသည်မှာ ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်လှသော မိစ္ဆာများနှင့်တူသည့် ကြောက် မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အရာများပင် ဖြစ်ချေသည်။

၎င်းသည် သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်လောက်အောင် သေးငယ်လှသော သက်ရှိတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု လုံးမှာ အနီရင့်ရောင်ရှိကာ ပုံသဏ္ဍာန်မှာ အသေးစား သန်ကောင်များနှင့် တူညီနေခဲ့လေသည်။

၎င်းတို့သည် တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှေ့ပိုင်းရှိ "ခေါင်း" များဖြင့် ကျန်းမာနေသော သွေး ဆဲလ်များကို ရူးသွပ်စွာ ဝင်တိုက်ကာ ဖျက်ဆီးနေကြလေသည်။ သွေးဆဲလ်တစ်ခုကို ၎င်းတို့ တွယ်ကပ်လိုက် တိုင်း ထိုသွေးဆဲလ်မှာ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ညှိုးနွမ်းသွားကာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားပြီး ပျောက်ကွယ် သွားရလေတော့သည်။

ဤသည်မှာ ကပ်ရောဂါ၏ အစစ်အမှန် မျက်နှာစာပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤအရာမှာ မရေမတွက်နိုင်သော အသက်များကို နုတ်ယူသွားခဲ့ပြီး လျူရူမေအား သေလုနီးပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိစေခဲ့သည့် တရားခံပင် ဖြစ်ပေသည်။

"သြော်... မင်းရဲ့ ပုံစံက ဒီလိုကိုး..."

ဖန်းဟန်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အလွန်ပင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားခဲ့လေ၏။

တစ်မြို့လုံးကို ဒုက္ခပေးနေသော သေမင်း၏ အရိပ်၊ သူ၏ စိတ်ကို မရေမတွက်နိုင်သော နေ့ရက်များနှင့် ညပေါင်း များစွာ နှိပ်စက်နေခဲ့သည့် မမြင်ရသော အိပ်မက်ဆိုးသည် ဤအချိန်တွင် နောက်ဆုံး၌ ရှင်းလင်းပြီး ထိတွေ့နိုင် သော ပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခု ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ လက်မှုပညာရှင်အိုကြီးအတွက် နေရာဖယ် ပေးလိုက်ကာ သူ့အား လက်ယပ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

"ဆရာလီ... လာကြည့်လှည့်ပါဦး..."

လီဟု အမည်ရသော လက်မှုပညာရှင်အိုကြီးမှာ တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် မြှောက်ပင့်လိုမှုနှင့် ကြောက် ရွံ့မှုတို့ ပြည့်နှက်နေကာ လက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဝှေ့ယမ်းရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"သခင်ကြီး... ကျွန်တော် မဝံ့ရဲပါဘူး... ဒီနတ်ဘုရားလက်ရာကို..."

"ကြည့်ဆို ကြည့်လိုက်ပါ..."

ဖန်းဟန်၏ လေသံမှာ ငြင်းဆန်ခွင့် မပေးထားပေ။

ဆရာလီမှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့်သာ ဝင်လာခဲ့ရပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ကုန်းချကာ ဖန်းဟန် လုပ်သကဲ့ သို့ အတုခိုး၍ သူ၏ မျက်လုံးများကို မှန်ဘီလူးအနီးသို့ ကပ်လိုက်လေသည်။

သူ တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ရသေး၏။

"အား..."

ပုံပျက်နေသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုက သူ၏ လည်ချောင်းထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သူသည် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ခြေထောက်များမှာ အားပျော့သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲ ကျသွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း ပြာနှမ်းသွားခဲ့လေ၏။ သူသည် အဏုကြည့်မှန်ပြောင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ နှုတ်ခမ်းများ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

"မိစ္ဆာ... မိစ္ဆာကြီး... သွေးထဲမှာ မိစ္ဆာကြီး ရှိနေတယ်... သွေးထဲမှာ မိစ္ဆာကြီး..."

သူသည် နောက်ဆုံးတွင် အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသော အသံဖြင့် စကားအနည်းငယ်ကို မနည်းညှစ်ထုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

သူ၏ အော်ဟစ်သံက အပြင်ဘက်ရှိ လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ခွေယိုင်နေသော ဆရာလီကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အေးစက်သော အကြည့်များက လူအုပ်ကြီးအပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲသွားကာ ထိုနေရာရှိ လူတိုင်း၏ ကြောက်လန့်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူသည် စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း နေရာတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ ထိုနေရာရှိ လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ၏။

"ငါ မြင်ရပြီ..."

"အခု အဲ့ဒါကို ငါ သတ်ပစ်တော့မယ်..."

ဤစကားလုံးများက မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ဖုံးလွှမ်းနေသူများ အားလုံး၏ နှလုံးသားထဲတွင် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့လေသည်။

အမည်မသိ အရာတစ်ခုမှ မြစ်ဖျားခံလာသော ထိုအသက်ရှူကြပ်လုမတတ် ကြောက်ရွံ့မှုများမှာ ထိုခဏ၌ပင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ ဖြစ်၏။ ၎င်းအစား ရှေ့ရှိ အမျိုးသားအပေါ် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ခိုင်မာပြီး အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှုတစ်ခု အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

"နတ်ဘုရားက မိစ္ဆာကို မြင်ရပြီ..."

"နတ်ဘုရားက မိစ္ဆာကို သတ်တော့မယ်..."

"ငါတို့ ကယ်တင်ခံရပြီ..."