အခန်း ၃၁၃

အခန်း (၃၁၃)

အိပ်မက်နှင့် အမှတ်ရစရာများ

ကုန်တင်ကားကို ရပ်နားရာနေရာ၌ ရပ်ပြီးနောက် လုံယုသည် ယောင်ရန်ကို ကုသဆောင်သို့ တိုက်ရိုက် ပွေ့ချီသွားခဲ့လေသည်။ မနက် သုံးနာရီအချိန်ဖြစ်သဖြင့် ခိုလှုံရာနေရာတစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ် ငြိမ် သက်နေပြီး လူတိုင်းမှာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေကြဆဲ ဖြစ်လေ၏။

ယောင်ရန်ကို ဆေးရုံကုတင်ပေါ်၌ လှဲလျောင်းစေပြီးနောက် လုံယုသည် သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ကျန်ရှိ နေသော ရေကန်ရေကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူ၍ သူမအား တိုက်လိုက်လေသည်။ ကံကောင်းထောက်မ စွာဖြင့် ဤအကြိမ်တွင်မူ သူမသည် အခြားသူ၏ အကူအညီမပါဘဲ ရေကို မျိုချနိုင်ခဲ့ပေ၏။

ရေများ ကုန်သွားသောအခါ လုံယုသည် သူမ၏ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မိမိကိုယ်မိမိ အားကိုးရာမဲ့သလို ခံစားနေရလေသည်။ သူ့၌ ဆေးပညာ ဗဟုသုတ မရှိသဖြင့် သူမကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး အခြားမတတ်နိုင်ပေ။ သတိလစ်နေသော သူ၏ ချစ်သူကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူသည် သူမ၏ ဘေးနားတွင် မျက်ဝန်းများ နီရဲလျက် ထိုင်နေမိတော့သည်။

သူမ၏ အေးစက်နေသော လက်ကလေးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ် လိုက်လေ၏။

"ရန်ရန်... မင်း ဘာမှ မဖြစ်စေရဘူး... ငါ မင်းကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး အဆုံးရှုံး မခံနိုင်တော့ဘူး..."

လုံယုက သူမကို ပြုစုနေစဉ်အတွင်း ယောင်ရန်မှာမူ ရှည်လျားသော အိပ်မက်တစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိ နေခဲ့လေသည်။

သူမသည် သူမ၏ အတိတ်ဘဝကို အိပ်မက်မက်နေခြင်း ဖြစ်၏။ သူမ၏ အဘိုးအရင်းနှင့် မတွေ့ဆုံမီ အချိန်က မွေးစားအဘိုးအဘွားများနှင့်အတူ ကျေးရွာလေးထဲတွင် နေထိုင်ခဲ့သော အချိန်များကို သူမ ပြန်လည် မြင်ယောင်နေမိခြင်းဖြစ်လေသည်။

သူမ၏ မွေးစားအဘိုးအဘွားများကို ပွေ့ဖက်လိုသော အချိန်မှာပင် ယောင်ရန်၏ အိပ်မက်မှာ ဓာတ်ခွဲခန်း အတွင်း ကုန်ဆုံးခဲ့သော နှစ်ကာလများနှင့် လန်ကွမ်းဟွေ့၏ မိသားစုထံတွင် ကျွန်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ အလုပ်အကျွေး ပြုခဲ့ရသော အချိန်များဆီသို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့လေသည်။

အိပ်မက်အတွင်း၌ ယောင်ရန်သည် ထိုဖြစ်ရပ်များအား ရုပ်ရှင်တစ်ကားကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ဘေးမှ နေ၍ စောင့်ကြည့်နေခဲ့မိလေ၏။

အတိတ်က အိပ်မက်များသည် သူမအား ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် လက်စားချေလိုစိတ်များကို ဖြစ်ပေါ် စေခဲ့ သော်လည်း၊ ဤအကြိမ်တွင်မူ ယောင်ရန်သည် တည်ငြိမ်နေခဲ့လေသည်။ သူမသည် မိမိကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော နှိပ်စက်ညှင်းပန်းမှုများနှင့် ဝေဒနာများကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

အိပ်မက်ထဲတွင် သူမသည် ဓာတ်ခွဲခန်းမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခဲ့သော်လည်း အစောင့်များ၏ ဝိုင်းရံ ပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့် အချိန်၌ အိပ်မက်မှာ ရုတ်တရက် ပျက်ပြယ်သွားပြီး သူမ နိုးလာခဲ့တော့ သည်။

"ဟင်း..."

သူမ သတိမဝင်လာမီမှာပင် လုံယု၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာကို သူမ၏ အထက်တွင် တွေ့လိုက်ရ လေသည်။

"ရန်ရန်... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား... ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိလား..." ဟု သူက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက် လေသည်။

ယောင်ရန်သည် ဝေဝါးနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ ပြန်မေးလိုက်လေသည်။

"အာယု... ကျွန်မ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ..."

သူမ၏ မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လုံယုသည် စိတ်သက်သာရာရသွားကာ သူမကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်လေသည်။ သူသည် သူမအား အချိန်အတော်ကြာအောင် ဖက်ထားပြီးနောက် တုန်ရင် နေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

"မင်း ငါ့ကို သေမတတ် ကြောက်အောင် လုပ်လိုက်တာ သိလား..."

ယောင်ရန်သည် သူမ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ပူနွေးသော အရာတစ်ခု ကျဆင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ သဖြင့် ထိုအရာမှာ လုံယု၏ မျက်ရည်များ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူမသည် သူ၏ ကျောပြင်ကို အသာ အယာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်..."

လုံယုသည် ခေါင်းခါယမ်းကာ စိတ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက် သူမအား လွှတ်ပေးလိုက်လေ သည်။ သူသည် သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေ၏။

"ရန်ရန်... အခု ဘယ်လို ခံစားရလဲ... ခေါင်းက နာနေသေးလား..."

ယောင်ရန်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး သူ၏ ပါးပေါ်မှ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးလိုက်လေသည်။ သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ နာကျင်နေခဲ့လေသည်။

"ရှင်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်သင့်တယ်..."

သူမက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

လုံယုသည် မျက်လွှာချလိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းနေပုံ ရသော်လည်း ဘာမှ မပြောပေ။ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲ ရန် ယောင်ရန်က မေးလိုက်လေ၏။

"အာယု... ကျွန်မတို့ ဒီကို ဘယ်အချိန်က ရောက်တာလဲ..."

"မနက် သုံးနာရီမှာလေ..."

သူက ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ လုံယု၏ လက်ပတ်နာရီကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မွန်းလွဲပိုင်းသို့ပင် ရောက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ယောင်ရန် တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"အာယု... ကျွန်မ ရေချိုးချင်တယ်..."

"ကောင်းပြီလေ..." ဟု လုံယုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေ၏။

ထို့နောက် သူသည် သူမကို ကုသဆောင်အတွင်းမှ ပွေ့ချီ၍ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ သူတို့ ခန်းမ ဆောင်ကို ဖြတ်သန်းသွားသောအခါ လူတိုင်း၏ အာရုံမှာ သူတို့ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြလေသည်။ လုံယု၏ ရင်ခွင် အတွင်းရှိ ယောင်ရန်ကို မြင်သောအခါ ရှီရွှမ်းနှင့် အခြားသူများမှာ အပြေးအလွှား ရောက်လာကြ တော့ သည်။

"ယောင်ရန်... အဆင်ပြေရဲ့လား..."

ကျားရှန်းက သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက် လျက် မေးလိုက်လေသည်။

ယောင်ရန်က အားနည်းစွာ ပြုံးပြရင်း ပြန်ဖြေလိုက်လေ၏။

"ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်... နည်းနည်းလေး အားနည်းနေတာပါ..."

သူမ၏ အဖြေကို ကြားရသောအခါ လူတိုင်းမှာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ စီမာချန်နန်က သူမ၏ ဖြူလျော်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်လေ၏။

"အန်တီ... မြန်မြန် နေကောင်းလာဖို့ ကျွန်တော် ဆုတောင်းပေးနေမယ်နော်..."

ယောင်ရန်က ထိုကလေးငယ်ကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး၊

"ကျေးဇူးပါပဲ နန်နန်..."

လုံယုသည် သူမ ပင်ပန်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ အခြားသူများကို ပြောလိုက်လေသည်။

"အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အခု ရန်ရန် အဆင်ပြေနေပါပြီ... အခုက နေ့လယ်စာ စားချိန် ရောက်နေပြီဆိုတော့ အားလုံး အရင်သွားစားလိုက်ကြပါဦး..."

ယောင်ရန်၏ ပင်ပန်းနေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လူတိုင်း ခေါင်းငြိမ့်ကာ ထွက်ခွာသွားကြ တော့သည်။ ယောင်ရန်သည် လုံယု၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ခေါင်းမှီထားရင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့လေသည်။ ဤအကြိမ်တွင်မူ သူမ၏ အိပ်စက်ခြင်းမှာ အေးချမ်းလှပြီး အိပ်မက်များလည်း မရှိတော့ပေ။

သူမ၏ အခန်းအတွင်းသို့ ရောက်သောအခါ လုံယုသည် သူမအား ကုတင်ပေါ်၌ အသာအယာ လှဲ လျောင်းစေလိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏ ဖိနပ်၊ ခြေအိတ်နှင့် အပေါ်အင်္ကျီတို့ကို ချွတ်ပေးပြီးနောက် ရေနွေးနှင့် တဘက်ကို ယူလာခဲ့လေသည်။

သူမ၏ ဘေးတွင် ထိုင်ကာ သူမ၏ မျက်နှာ၊ လည်ပင်း၊ လက်မောင်းနှင့် လက်များကို သန့်ရှင်းသွား အောင် သေချာစွာ သုတ်ပေးလိုက်၏။ ခြေထောက်များကို ဆေးကြောပေးပြီးနောက် သူမအား စောင် ပါးလေး ခြုံပေးကာ သူကိုယ်တိုင်လည်း ရေချိုးရန် ထွက်လာခဲ့လေသည်။

သူမ၏ ဘေးသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လုံယုသည် ကုတင်ပေါ်သို့ တက်၍ သူမအား နောက်မှနေ၍ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်၏။ ခရီးဝေး မောင်းနှင်ခဲ့ရခြင်းနှင့် အိပ်ရေးပျက်ခဲ့ခြင်းတို့ကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ် နေသဖြင့် သူသည် ခေါင်းနှင့် ခေါင်းအုံး ထိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့လေတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ယောင်ရန်သည် နွေးထွေးသော ရင်ခွင်တစ်ခုအတွင်း၌ နိုးလာခဲ့၏။ မျက်လုံး များကို မဖွင့်မီမှာပင် လုံယု၏ ရင်းနှီးနေသော ကိုယ်နံ့ကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သောအခါ သူမ၏ ခါးထက်တွင် လက်မောင်းတစ်ခုက ရစ်ပတ်ထားကြောင်း သတိပြုမိ လိုက်လေ၏။

သူမသည် ထိတ်လန့်သွားကာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်၍ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ လုံယု၏ လက်မောင်းဖြစ် ကြောင်း သိလိုက်ရလေသည်။ သူမသည် တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ အိပ်ပျော်နေသော မျက်နှာကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။

သူမသည် သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိပြီးနောက် မနေ့က သူမ မည်သို့ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်ကို ပြန်လည် သတိရလိုက်လေသည်။

ယောင်ရန်သည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားကာ သူ၏ လက်မောင်းကို အသာအယာ မလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။ သူမ ကုတင်ပေါ်မှ မဆင်းနိုင်မီမှာပင် လုံယုက သူမအား ပြန်လည် ဆွဲယူလိုက်လေသည်။

"ရန်ရန်... စောသေးတယ်လေ... ခဏလောက် ထပ်အိပ်ရအောင်..." ဟု သူက အက်ရှရှ ပျင်းရိသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

ယောင်ရန်သည် မျက်နှာရဲသွားကာ ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အဟမ်း…ကျွန်မ အိမ်သာ သွားချင်လို့..."

လုံယုသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နီမြန်းနေသော မျက်နှာကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူမကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် သူက ရှေ့သို့တိုး၍ သူမအား နမ်းလိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုလည်း သွားလေ..."

သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေ၏။

ယောင်ရန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ရေချိုးခန်းသို့ ဦးတည်လိုက်လေသည်။ သူမ အတွင်းသို့ ရောက်နေ စဉ်မှာ ပင် လုံယုသည် ထရပ်ကာ ကုတင်ကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်လေ၏။

ယောင်ရန် ပြန်ထွက်လာသောအခါ သူက ပြောလိုက်လေသည်...၊

"ရန်ရန်... ကိုယ် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကို ကုန်တင်ကားပေါ်မှာပဲ ထားခဲ့တယ်... နံနက်စာ စားပြီးမှ သွားယူကြတာပေါ့..."

သူမ ဝယ်ယူခဲ့သော ရှေးဟောင်းပစ္စည်း သေတ္တာများကို သတိရလိုက်သဖြင့် ယောင်ရန်က ခေါင်းငြိမ့် ပြလိုက်လေ၏။

"ကောင်းပါပြီ..."

လုံယု မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ထမင်းစားခန်းသို့ အတူတကွ ထွက်လာခဲ့ကြလေသည်။ သူတို့ အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဟွမ်ကျိဟွေးသည် သူတို့ကို သတိပြုမိသွားပြီး ယောင်ရန်ထံသို့ အစားအသောက်ဗန်းကို ကိုင်၍ လျှောက်လာခဲ့လေသည်။

"မမယောင်ရန်... နေလို့ ကောင်းရဲ့လား... သက်သာသွားပြီလား..."

သူမက ယောင်ရန်ကို ခြေဆုံး ခေါင်းဆုံး စစ်ဆေးကြည့်ရင်း မေးလိုက်လေသည်...။