အခန်း (၂၄၀၇-၂၄၀၈)

အခန်း (၂၄၀၇) - အလုံးစုံသော အခြေအနေကိုသာ ဦးစားပေးသင့်သည်

နှစ်ပေါင်းတစ်ရာလျှင် တစ်ကြိမ်ကျ ကျင်းပမြဲဖြစ်သော ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင် သည် တစ်ဖန်ပြန်၍ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုက်ရှန်းဝမ်ကျန်း၊ လုကျိုးဝမ်၊ ရွှမ်ပုထုံ၊ ချိုင်စစ်ရှို့ အစရှိသော လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းသားများမှာ ကောင်းကင်ငါးပါး ခန်းမ ထဲမှ အသီးသီး ထွက်ခွာလာကြသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေသူများရှိသလို၊ မျက်နှာပျက်နေသူများလည်း ရှိသည်။ အချို့မှာမူ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် လူသတ်လိုသည့် အငြိုးအတေးများ ထင်ဟပ်နေသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့သည် ‘ကရုဏာတောင်’ မှ ကျောင်းသားများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အသီးသီး စိတ်ထဲရှိ အတွေးများကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ကြပြီး ဝမ်ချုံစန်း တို့အဖွဲ့ကို အံ့ဩတကြီး၊ မနာလိုခြင်း၊ စိုးရိမ်ခြင်း စသည့် အကြည့်မျိုးစုံဖြင့် ငေးကြည့်နေကြသည်။

ကရုဏာတောင်မှ သွားရောက်ခဲ့သော ကျောင်းသား ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ အားလုံးသည် (၁၀) ပွဲဆက်တိုက် အနိုင်ရရှိပြီး ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ လက်ချက်ဖြင့် ရှုံးနိမ့်သွားသော ကျောင်းတော်အသီးသီးမှ အဓိက ကျောင်းသားများမှာ နေမင်းခုနှစ်ပါး ခန်းမ အထိပင် ကျယ်ပြန့်နေသည်။

ဖန့်ချန်မှာ ခန်းမကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေပြီး ဝမ်ချုံစန်း တို့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လက်ယှက်ခေါ်လိုက်သည်။

“ဒီဘက်မှာ ”

ဝမ်ချုံစန်း တို့အဖွဲ့၏ စိတ်ဓာတ်မှာ တက်ကြွသွားပြီး အမြန်ဆုံး ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည်။

“ဖန့်အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီတစ်ခါ ကရုဏာတောင်အတွက် အရှက်မကွဲစေရပါဘူး။”

“တစ်ပွဲမှ မရှုံးဘူး”

“(၁၀) ပွဲဆက်တိုက် အနိုင်ရခဲ့တယ်”

“ဆရာကြီး ဆိုရင်လည်း သေချာပေါက် ဝမ်းသာနေမှာပဲ။”

ဖန့်ချန် က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ချိုင်စစ်ရှို့ သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အားကျစိတ်ဖြစ်ကာ စိတ်ထဲတွင် မနာလိုမှုနှင့် နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ ရုတ်တရက် သူသည် လုကျိုးဝမ် ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“လုကျိုးဝမ်၊ မင်း အရင်က ထိုက်ဟောက်ကျုံး ကို ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ အနိုင်ယူခဲ့ဖူးတာလေ၊ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် နေမင်းခုနှစ်ပါး ခန်းမကို အေးဆေး ဝင်နိုင်တာပဲ၊ ဘာလို့ ဒီတစ်ခါမှာကျမှ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်ကို ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ။”

ဒီဂျွန်းတောင်မှ ကျောင်းသားများမှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လုကျိုးဝမ် ကို ဝိုင်းကြည့်ကြသည်။

“ဟုတ်တယ်လေ၊ လုအစ်ကိုကြီး၊ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်ကို လူတိုင်း သိပြီးသားပဲ၊ အရင်က ချင်းမင် တမန်တော် ကိုယ်တိုင် လာပြီး လူဖမ်းတုန်းကတောင် မင်းက စွမ်းရည်ဖုံးကွယ်ထားလို့ အဓိပ္ပာယ်မှ မရှိတာ။”

“လုအစ်ကိုကြီးသာ နေမင်းခုနှစ်ပါး ခန်းမကို တက်လှမ်းနိုင်ရင် ငါတို့ ဒီဂျွန်းတောင်အတွက်လည်း စိတ်ခွန်အား ဖြစ်စေမှာပဲ၊ စွမ်းအားရှင် အဖွဲ့ ကလည်း ကမ္ဘာကျော်သွားမှာပေါ့ ”

လုကျိုးဝမ် ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူ၏ ယခုတစ်ကြိမ် စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်လား၊ မကောင်းဟု ဆိုရမည်လား မသေချာပေ။

(၆) ပွဲနိုင်၊ (၄) ပွဲရှုံး ဖြစ်နေသဖြင့် အရင်က သတင်းကြီးခဲ့သော ဖြစ်ရပ်များနှင့် လုံးဝ ကိုက်ညီမှု မရှိပေ။

သို့သော်လည်း သူတို့အားလုံးက ချင်းမင် တမန်တော်သည် လူဖမ်းရာတွင် မှားယွင်းလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ယုံကြည်နေကြသည်။

သူ့ကိုယ်သူသာ သိသည်။ သူ ဘယ်တုန်းက ထိုက်ဟောက်ကျုံး ကို အနိုင်ယူခဲ့ဖူးလို့လဲ ထိုအချိန်တုန်းက သူသည် ရွှေဟွေး ကျောင်းတော် အပြင်ဘက်သို့ပင် တစ်ခါမှ မထွက်ခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

“မပြိုင်ဆိုင်ခြင်းကပဲ အပြိုင်ဆိုင်ဆုံးပဲ။”

လုကျိုးဝမ် သည် ရုတ်တရက် ကရုဏာတောင်မှ လူအုပ်ကို ကြည့်၍ တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

မပြိုင်ဆိုင်ခြင်းကပဲ အပြိုင်ဆိုင်ဆုံး ဟုတ်လား

လူတိုင်းသည် လုကျိုးဝမ် လည်း တစ်ချိန်က ကရုဏာတောင်မှ ဖြစ်ခဲ့သည်ကို ချက်ချင်း သတိရသွားကြသည်။

ဒါဆိုရင်...

သူကလည်း ကရုဏာတောင်လိုမျိုး အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ စွမ်းရည်ကို ဖုံးကွယ်ထားပြီးမှ တစ်ခါတည်း ထွက်ပေါ်လာကာ လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေဖို့ ပြင်ဆင်နေတာများလား။

ထိုသို့ တွေးကြည့်လိုက်သည့်အခါ အကြောင်းပြချက်မှာ ပို၍ ဆီလျော်သွားသလို ရှိသည်။

ချိုင်စစ်ရှို့ တစ်ယောက်တည်းသာ သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုစဉ် ကောင်းကင်မှ မဟာမျက်နှာပြင် မှာ ကျဆင်းလာသည်။ ၎င်းက ကျောင်းသားများနှင့် ဆရာများအားလုံး၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားသည်။ ကောင်းကင် ငါးပါး စစ်မြေပြင် တစ်ကြိမ်ပြီးတိုင်း စစ်ပွဲအပြီး ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်းမှာ အရေးကြီးဆုံးအချိန် ဖြစ်သည်။

“ဒီတစ်ခါ လူသေတာများလိုက်တာ။”

“ကျိုကျိတောင် က ကျောင်းသားတချို့လည်း သေသွားတယ်။”

တောင်အသီးသီးမှ ကျောင်းသားများ၏ စိတ်ခံစားမှုမှာ ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။

သေဆုံးသွားသော ကျောင်းသားများထဲတွင် သူတို့၏ သူငယ်ချင်းကောင်းများ ပါသလို၊ အငြိုးအတေး ရှိခဲ့သူများလည်း ပါဝင်သည်။ သို့သော်လည်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ အားလုံးမှာ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်၏ ကျောင်းသားများဖြစ်ကြပြီး တူညီသော သွေးနံ့ကို သယ်ဆောင်ထားသူများ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ကောင်းကင် ငါးပါး စစ်မြေပြင်တွင် သေဆုံးခဲ့ကြခြင်းမှာ ကံဆိုးခြင်းဖြစ်သလို၊ ရှောင်လွှဲမရနိုင်သော ကံကြမ္မာလည်း ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင် ငါးပါးစစ်မြေပြင် ရှိနေသ၍၊ ယနေ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော မည်သည့်သူတော်စင်မဆို နောက်တစ်ကြိမ်တွင် အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်ခြေ ရှိနေသည်။ အသက်ရှင်သူများမှာမူ လေ့ကျင့်မှု ခံယူပြီး ကျင့်စဉ်နှင့် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များ တိုးတက်လာခဲ့ကြသည်။

ထိုစဉ် လူတိုင်းသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကရုဏာတောင်မှ သူတို့၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုကြသည်။

လှပလွန်းသော (၁၀) ပွဲနိုင်၊ (၀) ပွဲရှုံး ဆိုသည့် ရလဒ်က သူတို့၏ မျက်စိများကိုပင် ပုံကန်းသွားစေနိုင်သည်။

“မင်းတို့ ကရုဏာတောင်က ဒီတစ်ခါ...”

ဝေကွမ်းရှောင် သည် ရုတ်တရက် အသက်ရှူသံ ပြင်းသွားပြီး ကျန်းတောက်ယွဲ့ ကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းတောက်ယွဲ့ က ပြုံး၍ -

“သူတို့က ပုံမှန်ရက်တွေမှာ ပျင်းရိနေလို့ ဖြစ်မယ်၊ ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်ကို အားထည့်လိုက်ကြတာ၊ ဒါကြောင့် ရလဒ်က ကောင်းသွားတာပါ။”

ဟု ဆိုသည်။

“ဒါကိုပဲ ရလဒ်ကောင်းတယ်လို့ ခေါ်တာလား”

တောင်အသီးသီးမှ ဆရာများမှာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ မှားကြည့်နေမိသလားဟု စိုးရိမ်၍ ကရုဏာတောင်မှ ကျောင်းသားများ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ထပ်မံ စစ်ဆေးကြည့်ရှုကြပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားကြတော့သည်။

ကရုဏာတောင်မှ ကျောင်းသားတိုင်းမှာ (၁၀) ပွဲဆက်တိုက် အနိုင်ရရှိခဲ့ကြသည်။ တစ်ပွဲပင် မရှုံးခဲ့ပေ။ သူတို့၏ အတွေ့အကြုံအရ နောက်ဆုံးပွဲတွင် တွေ့ဆုံရမည့် ပြိုင်ဘက်မှာ ကျောင်းတော်အသီးသီးမှ အဓိက ကျောင်းသားများ ဖြစ်ရမည်မှာ သေချာသည်။ ကောင်းကင် ငါးပါး စစ်မြေပြင် စောင့်ကြည့်သူ၏ အမှတ်ပေးစနစ်တွင် ဆက်တိုက်အနိုင်ရခြင်းမှာ အဆင့်မြင့်မားလွန်းသဖြင့် ပြိုင်ဘက်၏ စွမ်းရည်မှာလည်း တိုးတက်လာမြဲ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ကရုဏာတောင်မှ ကျောင်းသားများအားလုံးက (၁၀) ပွဲဆက်တိုက် အနိုင်ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးက အဓိက ကျောင်းသားများ ဖြစ်လာဖို့ ပါရမီ ရှိနေကြတာလား။

ဆရာတချို့မှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဘာပြောရမှန်း မသိသော၊ သံသယဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ရှိနေကြသည်။ ဤသို့ဖြစ်ရပ်မျိုးမှာ မျိုးနွယ်စုကြီးများတွင် ဖြစ်ပျက်လျှင် လက်ခံနိုင်သော်လည်း၊ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်တွင် ဖြစ်ပျက်ခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ ကောင်းနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကာကွယ်ရေးဆရာ များက အတွင်းနယ်မြေကို စီးနင်းကာ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဆရာများနှင့် ကျောင်းသားများမှာ အမြန်ဆုံး နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။ ချင်ဂွေ့ သည် မဟာမျက်နှာပြင်ပေါ်မှ ရလဒ်များကို ကြည့်ရှုရင်း နာလန်ချိုဟုန် တို့နှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်သည်။

“ကျန်းတောက်ယွဲ့၊ ဒီကလေးငယ်တွေက မင်းတို့ ကရုဏာတောင်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝှက်ထားတဲ့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် ဖြစ်တဲ့ နဂါးဓား နတ်ဘုရားစွမ်းရည် ကို အားလုံး နားလည်သွားကြတာလား။”

ချင်ဂွေ့ က လေးနက်စွာ မေးသည်။

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်

ထိုစကားထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ဆရာအများစုမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ကရုဏာတောင်တွင် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် ရှိသည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မကြားဖူးခဲ့ပေ။ ကရုဏာတောင်တွင် အဓိက နတ်ဘုရားစွမ်းရည် သုံးခုဖြစ်သော မဟာကရုဏာဓား’၊ ‘မဟာကရုဏာလက်သီး’၊ ‘မဟာကရုဏာလက်ဖဝါး’ သာ ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။ ဘယ်အချိန်က စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် ပေါ်လာတာလဲ။

သံသယဖြစ်ပြီးနောက် ထိုဆရာများမှာ ဤအရာမှာ ကရုဏာတောင်၏ လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်မည်ဟု သဘောပေါက်သွားကြပြီး ကာကွယ်ရေးဆရာများသာ သိနိုင်သည့် အတွင်းကျကျ အချက်အလက် ဖြစ်မည်ဟု တွေးထင်လိုက်ကြသည်။

“စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် ဆိုတာ ဘာလဲ။”

ကျောင်းသားတချို့မှာ နားမလည်စွာ မေးကြသည်။

ပါရမီ ထူးချွန်သော ကျောင်းသားတချို့မှာမူ သိရှိနားလည်ဟန်ရှိပြီး -

“ဒါက အထွတ်အထိပ် နတ်ဘုရားစွမ်းရည် နဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ၊ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလွန် ရှားပါးတယ်။”

ဟု လေးနက်စွာ ပြောသည်။

အထွတ်အထိပ် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်နဲ့ ယှဉ်နိုင်တယ်

ရုတ်တရက် သူတို့သည် ကရုဏာတောင်မှ ကျောင်းသားများ (၁၀) ပွဲဆက်တိုက် အနိုင်ရခဲ့ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို သဘောပေါက်သွားကြသည်။

“ချိုင်စစ်ရှို့၊ မင်းနဲ့ လုကျိုးဝမ် က အရင်က ကရုဏာတောင်က မဟုတ်ဘူးလား စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် အကြောင်း ကြားဖူးလား။”

သူတော်စင် တချို့က သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်၍ မေးသည်။

နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာတွင် နားမလည်သည့် အရိပ်အယောင်များသာ ရှိနေသည်။

ကျိုကျိတောင်မှ ရွှမ်ပုထုံ သည်လည်း နားမလည်သည့် မျက်နှာဖြင့် ရှိနေသည်။ ကျိလင် သည် ရွှမ်ပုထုံ အနီးတွင် ရပ်နေပြီး သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဖန့်ချန် တို့ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ မှောင်မိုက်နေသည်။

“အမိန့်နာခံပါသည် ချင်ဂွေ့ ကာကွယ်ရေးဆရာ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ညီငယ်၊ ညီမငယ်တွေက တကယ်ပဲ နဂါးဓား နတ်ဘုရားစွမ်းရည် ကို နားလည်သွားကြတာပါ။”

ကျန်းတောက်ယွဲ့ က ရိုသေစွာ ပြောသည်။

“အားလုံးက... နားလည်သွားကြတာလား”

ချင်ဂွေ့ ၏ မျက်လုံးများမှာ တုန်ယင်သွားသည်။

ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုလား ဒါမှမဟုတ်... ကရုဏာတောင်၏ ကျောင်းသားများကို သင်ကြားပေးသည့် ပုံစံအတိုင်းပဲ စာပေတွေပဲ ဖတ်ခိုင်းပြီး ပြင်ပလောကကို မသိစေဘဲ ထားခဲ့ခြင်းက တကယ်ပဲ ထိရောက်နေတာလား ကျောင်းသားများ၏ အတွင်းနယ်မြေ အနှစ်သာရကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်းဖြင့် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို နားလည်နိုင်ခြေ ပိုများလာတာလား။

“ချင်ဂွေ့ ကာကွယ်ရေးဆရာ၊ ဒါက ဝမ်းမြောက်စရာ ကိစ္စပါ။ ဟော်ဆွေ့ ဘိုးဘေး သိသွားရင်လည်း သေချာပေါက် ဝမ်းသာမှာပါ။”

နာလန်ချိုဟုန် က ပြုံး၍ ပြောသည်။ ကျန်ရှိသော ကာကွယ်ရေးဆရာများလည်း ခေါင်းညိတ်၍ ထောက်ခံကြသည်။ လူသားမျိုးနွယ်စုအတွက်မူ ထိုသည်မှာ တကယ်ကို ဝမ်းမြောက်စရာ ကောင်းသော ကိစ္စဖြစ်သည်။

“တကယ်ကို ဝမ်းမြောက်စရာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီဝမ်းမြောက်စရာကို ပိုပြီး ကျယ်ပြန့်အောင် လုပ်နိုင်ရင် ဘယ်လိုသဘောရလဲ။”

ချင်ဂွေ့ က ကျန်းတောက်ယွဲ့ ကို ကြည့်၍ ရုတ်တရက် မေးသည်။

ကျန်းတောက်ယွဲ့ နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ -

“ချင်ဂွေ့ ကာကွယ်ရေးဆရာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။” ဟု မေးသည်။

“စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် က သိပ်ကို ရှားပါးတယ်။ တကယ်လို့ မင်းတို့ ကရုဏာတောင်က နဂါးဓား နတ်ဘုရားစွမ်းရည် ကို နားလည်နိုင်တဲ့ အတွင်းနယ်မြေ တားမြစ်နယ်မြေကို လူသိရှင်ကြား ထုတ်ဖော်ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် လူသားမျိုးနွယ်စုထဲမှာ ပါရမီရှင်တွေ အများကြီး ရှိလာနိုင်တယ်။ ဒါက လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ အခြေခံ အနှစ်သာရကို တိုးတက်စေမှာပဲ။”

ချင်ဂွေ့ က ပြောသည်။

တောင်အသီးသီးမှ ဆရာများမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး အမြင်အမျိုးမျိုးဖြင့် ရှိနေကြသည်။ ဖန့်ချန် ကလည်း ခေါင်းမော့၍ ချင်ဂွေ့ ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းတောက်ယွဲ့ သည် မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုကို ဆောင်ထားရင်း တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာကြီး မသွားခင်တုန်းက မှာသွားခဲ့တဲ့အတိုင်းဆိုရင် နဂါးဓား တားမြစ်နယ်မြေ ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ ကရုဏာတောင်ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက အသက်၊ သွေးသားတွေနဲ့ လဲလှယ်ပြီး ရယူထားတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ ကရုဏာတောင်မှပဲ ဝင်ခွင့်ရှိပါတယ်။ ဒါကို ချင်ဂွေ့ ကာကွယ်ရေးဆရာ သဘောပေါက်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”

ချင်ဂွေ့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ရုတ်တရက် အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“ရှူရှန့် မှာ အလုံးစုံသော အခြေအနေ ကို နားမလည်ဘူး ဆိုပါတော့၊ မင်းမှာလည်း အဲဒီလိုပဲလား။ ကျန်းတောက်ယွဲ့၊ အခု မင်းက ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ အလုံးစုံသော အခြေအနေကို အရင် ဦးစားပေးသင့်တယ်ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား ”

အခန်း (၂၄၀၈) - အလုံးစုံသော အခြေအနေတဲ့၊ မင်းတူနဲ့ ထုပစ်လိုက်စမ်းပါ

လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်အတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်မှု လွှမ်းမိုးသွားသည်။

မူလက ကရုဏာတောင်မှ ကျောင်းသားများ (၁၀) ပွဲဆက်တိုက် အနိုင်ရ၍ ပြန်လာကြသည့်အခါ ကျောင်းတော်အသီးသီးမှ ကျောင်းသားများမှာ သူတို့နှင့်အတူ ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်ခဲ့ကြသည်။

ယခုမူ ကရုဏာတောင်၏ နောက်ကွယ်မှ လျှို့ဝှက်ချက်မှာ အတွင်းနယ်မြေ တားမြစ်နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်နေပြီး၊ ထိုနေရာတွင် အထွတ်အထိပ် နတ်ဘုရားစွမ်းရည် နှင့် ယှဉ်နိုင်သော စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် ကိုပင် လေ့လာနိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ သူတို့အားလုံးမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

တောင်အသီးသီးမှ ဆရာအချို့မှာ စဉ်းစားတွေးတောရင်း တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

အချို့မှာမူ မျက်လုံးများ အရောင်လက်နေကြသည်။

ဝေလျန်ယွမ် နှင့် ဝေကွမ်းရှောင် တို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အသီးသီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ကျန်းတောက်ယွဲ့၊ မင်းက မင်းရဲ့ဆရာ ရှူရှန့် နဲ့ မတူဘူး၊ မှန်ကန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချမှတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်။ အဲဒီ အတွင်းနယ်မြေ တားမြစ်နယ်မြေကို လူသိရှင်ကြား ထုတ်ဖော်ပေးဖို့ သဘောတူမယ်ဆိုရင်၊ ကျောင်းတော်က အဖွဲ့အစည်းအားလုံး မင်းတို့ကို ကျေးဇူးတင်ကြမှာ သေချာတယ်။”

ကျန်းတောက်ယွဲ့ သည် ခဏတာ စဉ်းစားဟန်ပြုပြီးနောက် ထိုနှစ်ဦးကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ချင်ဂွေ့လက်ယှက်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ချင်ဂွေ့ ကွယ်ရေးဆရာ၊ ကျွန်တော် နားမလည်ပါဘူး။”

“မင်း နားမလည်ဘူး ဟုတ်လား ”

ချင်ဂွေ့ မျက်မှောင်ကြုတ်၍ -

“မသိချင်ယောင်ဆောင်မနေနဲ့။ မင်းတို့သာ အဲဒီ အတွင်းနယ်မြေ တားမြစ်နယ်မြေကို ဖွင့်ပေးလိုက်ရင်၊ နောက်ပိုင်းမှာ ဘယ်သူပဲ ဝင်ပြီး နတ်ဘုရားစွမ်းရည် လေ့လာလေ့လာ အတွင်းနယ်မြေ ကျောက်တုံး တွေကို ပေးသွင်းနိုင်တယ်။ အဲဒီ ကျောက်တုံးတွေက မင်းတို့ ကရုဏာတောင်က ကျောင်းသားတွေရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအတွက် အထောက်အပံ့ ဖြစ်စေမှာပဲ။

နောက်ပြီး ဒီစစ်ဘက်ဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို လေ့လာခွင့်ရတဲ့ သူတော်စင်တိုင်းကလည်း မင်းတို့ကို ကျေးဇူးတင်နေမှာ၊ ဒါက နှစ်ဦးနှစ်ဖက်လုံးအတွက် ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ။”

ဟု ပြောသည်။

ကျန်းတောက်ယွဲ့ က ပြုံး၍ -

“ဆရာကြီး ပြောတာကတော့ ကျွန်တော်တို့ ကရုဏာတောင်က အဲဒီလို ကျေးဇူးတင်စကားတွေကို မလိုချင်ပါဘူးတဲ့။ တချို့အချိန်တွေမှာ သူငယ်ချင်း ဆိုတာ သူငယ်ချင်း မဟုတ်သလို၊ ရန်သူ ဆိုတာလည်း ရန်သူ မဟုတ်ပြန်ဘူး။ အဲဒီလို အရှုပ်အထွေးတွေကို စဉ်းစားနေမယ့်အစား အားလုံး အညံ့ခံလာအောင် တိုက်ခိုက်လိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ သူတို့အားလုံး ကျွန်တော်တို့နဲ့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်ချင်လာလိမ့်မယ်။”

ဟု ဆိုသည်။

“……”

ဘယ်လောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းသော စကားပြောပုံလဲ

တောင်အသီးသီးမှ ဆရာများ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှူရှန့် ၏ မျက်နှာကို မြင်ယောင်လာကြပြီး၊ သူ့ကို သိကျွမ်းသူများမှာလည်း ထိုသည်မှာ သူ ပြောလေ့ရှိသည့် စကားမျိုးဖြစ်ကြောင်း သိရှိနေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ချန် သည် လူအုပ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကျန်းတောက်ယွဲ့ ၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ကျန်းတောက်ယွဲ့ က ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ချင်ဂွေ့ ကို ဆက်ကြည့်နေသည်။

“အားလုံး အညံ့ခံလာအောင် တိုက်မယ် ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဟော်ဆွေ့ အဆက်အနွယ်တွေကိုရော အညံ့ခံအောင် တိုက်မလို့လား ”

ချင်ဂွေ့ သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြာနှမ်းသွားသည်။

“ရှူရှန့် က ဒီလောက်တောင် ရူးမိုက်နေရင် နောက်ကျရင် မှားယွင်းတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ရောက်သွားပြီး ကပ်ဘေးတစ်ခုခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။”

နာလန်ချိုဟုန် အပါအဝင် ကာကွယ်ရေးဆရာများမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။ အချို့မှာမူ ဘာမှမဖြစ်သလို မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲကြပေ။ သို့သော် ကာကွယ်ရေးဆရာ တစ်ဦးကမူ တိုက်ရိုက်ပင် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“ချင်ဂွေ့ ကာကွယ်ရေးဆရာ၊ စကားကို သတိထား ပြောသင့်တယ်။ ကရုဏာတောင်က ဘာလို့ ဟော်ဆွေ့ အဆက်အနွယ်တွေကို တိုက်ရမှာလဲ ဒီကိစ္စက ရိုးရှင်းပါတယ်။ သူတို့က တားမြစ်နယ်မြေကို ဖွင့်ပေးချင်ရင် ဖွင့်ပေးမှာပဲ။ မဖွင့်ပေးဘူးဆိုရင်ရော ငါတို့က အတင်းအဓမ္မ လုပ်လို့ရမှာလား ငါတို့ လက်ထဲမှာရော ကိုယ်ပိုင် တားမြစ်နယ်မြေတွေ မရှိဘူးလို့ ပြောနိုင်လား ငါသိသလောက်ဆိုရင် ဟော်ဆွေ့ အဆက်အနွယ်တွေက မထုတ်ဖော်တဲ့ တားမြစ်နယ်မြေတွေ အများကြီးပဲ။

အဲဒီနေရာတွေမှာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှားပါးတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွေ အများကြီး ရှိနေတာလေ။ ဟော်ဆွေ့ အဆက်အနွယ်တွေက ကျောင်းသားတွေပဲ အဲဒီနေရာကို ဝင်ပြီး လေ့လာခွင့် ရှိတာမဟုတ်လား။”

“ဒါက မတူဘူးလေ။ လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ ကောင်းကင်ကို ထူမထားတာက ဟော်ဆွေ့ အဆက်အနွယ်တွေပဲ။ တာဝန်ယူရတာ များတဲ့အတွက် သူတို့နဲ့ ယှဉ်လို့ မရဘူး။ အခု ငါပြောနေတာကတော့ လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ အခြေခံ အနှစ်သာရကို တိုးတက်စေဖို့အတွက် အတ္တတွေကို စွန့်လွှတ်ပေးဖို့ပဲ။ ဒါက မဖြစ်သင့်ဘူးလား ”

ချင်ဂွေ့ က လှောင်ပြောင်စွာ ပြန်ပြောလိုက်ပြီး ကျန်းတောက်ယွဲ့ ကို ထပ်ကြည့်သည်။

“ကျန်းတောက်ယွဲ့၊ ငါ နောက်တစ်ခါ ထပ်မေးမယ်။ မင်း အလုံးစုံသော အခြေအနေကို ဦးစားပေးမှာလား မပေးဘူးလား ”

“အလုံးစုံသော အခြေအနေတဲ့၊ မင်းတူနဲ့ ထုပစ်လိုက်စမ်းပါ ”

သူတော်စင်များ အားလုံး၏ အထက်ကောင်းကင်မှ ဒေါသထွက်နေသည့် အသံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ချင်ဂွေ့ သည် မသိစိတ်အရ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်မိပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် နတ်ဘုရားစွမ်းရည် ရေစီးကြောင်းတစ်ခု၏ ရိုက်ခတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ချခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း

ဖုန်မှုန့်များ တလူလူ ထလာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော တွင်းနက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ချင်ဂွေ့ သည် ထိုတွင်းထဲတွင် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လျက် မော့ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

နာလန်ချိုဟုန် အပါအဝင် ကာကွယ်ရေးဆရာများမှ ယခုမှ သတိဝင်လာပြီး ရန်သူကို ခုခံရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ရောက်ရှိလာသူမှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ ထူးဆန်းသော အမူအရာများဖြင့် ပြန်လည် စိတ်အေးသွားကြသည်။

“ဆရာ”

ကျန်းတောက်ယွဲ့ က ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံး၍ ခေါ်လိုက်သည်။

ဖန့်ချန် တို့အဖွဲ့လည်း အမြန်ပင် လက်ယှက်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ဆရာ ”

ရှူရှန့် သည် လေဟာနယ်တွင် ရပ်တည်နေပြီး အောက်ရှိ ချင်ဂွေ့ ကို အေးစက်စက် ကြည့်နေသည်။

“ချင်ဂွေ့၊ ငါ မရှိတဲ့အချိန်မှာ ငါ့တပည့်တွေကို အနိုင်ကျင့်နေတာလား ကာကွယ်ရေးဆရာ တစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ကောင်းကင်နိမိတ် သူတော်စင် တစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ မညီမျှအောင် ရှက်ဖို့ မကောင်းဘူးလား ”

ရှူရှန့် က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဝေလျန်ယွမ် နှင့် ဝေကွမ်းရှောင် တို့မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ရှူရှန့် နှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ စကားများခဲ့ဖူးပြီး ဆက်ဆံရေး မကောင်းသဖြင့် ရှူရှန့် အကြောင်းကို အသိဆုံး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုရှေ့တွင် ရပ်နေသည့် ရှူရှန့် မှာ သူတို့အတွက် အလွန်ပင် စိမ်းသက်နေသည်။ ကရုဏာတောင်မှ ဆရာရာထူးမှ ထွက်လိုက်ရုံနှင့် ဤမျှထိ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သလား။

အခုနက သူတို့ ဘာကို မြင်လိုက်ရတာလဲ

ချင်ဂွေ့၊ ကောင်းကင်နိမိတ် သူတော်စင်တစ်ယောက်ကို ရှူရှန့် က ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်တာလား။

ဝေလျန်ယွမ် ၏ စိတ်ထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်ဆုံး ဖြစ်နေသည်။ မိမိ၏ ဆရာကိုယ်တိုင်က ယခင်က ဆက်ဆံရေး အလွန်ဆိုးရွားခဲ့ဖူးသော ရွယ်တူတစ်ယောက်၏ လက်ချက်ဖြင့် ရှက်စရာကောင်းအောင် ဖြစ်သွားရခြင်းပင်။

ပို၍ ထိတ်လန့်နေသူမှာမူ နာလန်ချိုဟုန် တို့ပင် ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်နိမိတ် သူတော်စင်များဖြစ်သည့်အတွက် ချင်ဂွေ့ ၏ ကျောင်းတော်အတွင်း ရာထူးနေရာကို သူတို့ သိရှိကြသည်။ သူ၏ စွမ်းရည်မှာ ကျောင်းအုပ်ကြီး နှင့် နင် ဆရာကြီး တို့ပြီးလျှင် ဒုတိယဖြစ်သည်။ ရွယ်တူချင်းတွင်လည်း ချင်ဂွေ့ သည် အထူးချွန်ဆုံးထဲတွင် ပါဝင်ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက နေမင်းခုနှစ်ပါး ခန်းမတွင် အောင်မြင်မှုများ ရရှိခဲ့ဖူးသူဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ...

“ရှူရှန့်... မင်း ဘယ်အချိန်ကတည်းက ကောင်းကင်နိမိတ် အဆင့်ကို ရောက်သွားတာလဲ ”

ချင်ဂွေ့ သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အရှိန်အဝါများမှာ အဆက်မပြတ် တိုးတက်လာသည်။ နောက်ကျောရှိ အတွင်းနယ်မြေ တံခါးပေါက်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာပြီး နတ်ဘုရားစွမ်းရည်၏ တံဆိပ်မှာ အေးစက်သော အလင်းရောင်ဖြင့် လက်နေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်။

နောက်ထပ် နတ်ဘုရားစွမ်းရည် ရေစီးကြောင်းတစ်ခု ထပ်မံ၍ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ဒုန်း

မူလက ပြန်ထရပ်လိုက်သော ချင်ဂွေ့ သည် နောက်တစ်ကြိမ် ဒူးထောက်သွားရပြန်သည်။ သူ၏ အတွင်းနယ်မြေ တံခါးပေါက်တွင်ပင် အက်ကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူသည် အတွင်းနယ်မြေထဲသို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရှူရှန့် ၏ ဖိအားပေးမှုကြောင့် လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် နာလန်ချိုဟုန် တို့ပင် ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘဲ ဝင်တားရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရှူရှန့် က အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“ချင်းမင် သံတမန် အလုပ်ကိစ္စ၊ မဆိုင်တဲ့သူတွေ ဝေးဝေးနေကြ။”

ချင်းမင် သံတမန်

နာလန်ချိုဟုန် တို့၏ ခြေလှမ်းများမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ရှူရှန့် နှင့် ချင်ဂွေ့ ကြားက ပြဿနာမှာ ကျောင်းတော်အတွင်း ပြဿနာသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ချင်းမင် သံတမန် နှင့် သက်ဆိုင်သွားပါက ကိစ္စမှာ လုံးဝ မတူတော့ပေ။ ၎င်းမှာ ချင်းမင် အဆင့်မြင့်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့ ထဲမှ အလွန်ထူးခြားသော ရာထူးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ အဖွဲ့အစည်း၏ အပြင်ဘက် ကိစ္စရပ်များကို တာဝန်ယူရသည့် သူများဖြစ်သည်။

ဖုန်မှုန့်များ ပြယ်လွင့်သွားပြီးနောက် ချင်ဂွေ့ သည် တွင်းထဲတွင် အမူရာပျက်ကာ လဲလျောင်းနေသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို အနိုင်နိုင် ဖွင့်၍ အထက်တွင် ရပ်နေသော ရှူရှန့် ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်း... ဘယ်အချိန်ကတည်းက ချင်းမင် သံတမန် ဖြစ်သွားတာလဲ...”

“မင်းဆီကို စည်တီးပြီး သွားပြောရမှာလား ဘာမဆို သိချင်နေတဲ့ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စပ်စုရတာလဲ”

ရှူရှန့် က လှောင်ပြောင်ပြီး -

“မင်းနဲ့ မင်းနောက်ကွယ်က ဟော်ဆွေ့ အဆက်အနွယ်တွေကို ငါ သတိပေးလိုက်မယ်။ ငါ့ ကရုဏာတောင်ကို လာမစော်ကားနဲ့။ လီရွှမ်ရွှေ ဘိုးဘေး ပျံလွန်တော်မူတာ မကြာသေးဘူး၊ ငါ့တပည့် ဝမ်ယန် ကလည်း ပျောက်ဆုံးနေတယ်။ ကရုဏာတောင်က လူတိုင်း ဒေါသထွက်နေကြတယ်။ ငါတို့ ဒေါသထွက်လာရင် ဖြစ်လာမယ့် အကျိုးဆက်က အလွန်ကို ကြောက်စရာကောင်းတယ်ဆိုတာ မှတ်ထား။”

ဟု ဆိုသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်း အကြောင်းရင်းကို သဘောပေါက်သွားကြသည်။ ယခုနှစ် ကောင်းကင် ငါးပါးစစ်မြေပြင်တွင် ကရုဏာတောင်မှ ကျောင်းသားများက ဘာကြောင့် သူတို့၏ အလေ့အကျင့်ဟောင်းကို ပြောင်းလဲလိုက်ရသလဲ ဆိုသည်ကို နားလည်သွားကြသည်။

“အရင်က ငါပြောခဲ့ဖူးတယ်၊ ကရုဏာတောင်က အပြင်မှာ သူတော်စင်လို၊ အတွင်းမှာ ဧကရာဇ်လို နေမယ်လို့။ အခု ငါပြောမယ်၊ ကရုဏာတောင်က အပြင်မှာ စင် လို၊ အတွင်းမှာ ဘုရင်လို နေမယ်။ စင် ဆိုတဲ့ စာလုံးရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို မင်းတို့ သိကြမှာပေါ့ ”

ရှူရှန့် သည် ရှိနေကြသည့် သူတော်စင်များအားလုံးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

အောက်ရှိ ကျောင်းသားများ၊ တောင်အသီးသီးမှ ဆရာများ၊ ကျောင်းတော်၏ ကာကွယ်ရေးဆရာများ အားလုံးမှာ ရှူရှန့် ၏ အကြည့်အောက်တွင် ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ကြရသည်။

‘အပြင်မှာ စင် (ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသောသားရဲ)၊ အတွင်းမှာ ဘုရင်’ ဟုတ်လား။

သူတို့သည် စာသားအတိုင်းပင် ကရုဏာတောင်၏ နောက်ပိုင်းလမ်းကြောင်းမှာ မည်သို့ ဖြစ်လာမည်ကို သဘောပေါက်သွားကြသည်။ ၎င်းမှာ အစွန်းတစ်ဖက်မှ အခြားအစွန်းတစ်ခုသို့ အပြည့်အဝ ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ရှူရှန့် တမန်တော်ကြီး၊ ခင်ဗျားမှာ တာဝန်တွေ ရှိဦးမှာပါ။ ဒီကိစ္စကို ဒီလောက်နဲ့ပဲ ရပ်လိုက်ကြရအောင်လား ချင်ဂွေ့ က ကျန်းတောက်ယွဲ့ ဆီကနေ တားမြစ်နယ်မြေကို တောင်းတာ ဟုတ်ပေမယ့် သူ အကြမ်းမဖက်ခဲ့ပါဘူး၊ စကားလွန်ပြီး ခြိမ်းခြောက်မိတာပါ။ ခင်ဗျား သူ့ကို တစ်ခါ ရိုက်လိုက်တာနဲ့ပဲ ညီမျှသွားပြီလို့ သဘောထားလိုက်ပါဦး။”

နင်ကျောင်းကြီး သည် ထျန်လန်း ပုဂ္ဂိုလ် ကို ခေါ်ဆောင်၍ ရောက်ရှိလာပြီး ရှူရှန့် ကို ပြုံး၍ လက်ယှက်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။