အခန်း (၂၄၀၉-၂၄၁၀)

အခန်း (၂၄၀၉) - ယုန်ဆိုရင်တောင် အကျပ်ကိုင်ခံရရင် ပြန်ကိုက်တတ်သေးတယ်

သူတော်စင်များအားလုံး နင်ကျောင်းအုပ်ကြီး ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ကြသည်။

ဝေလျန်ယွမ်၊ ဝေကွမ်းရှောင် နှင့် ချင်ဂွေ့ ၏ လက်အောက်ခံ အဓိကတပည့်ကြီးဖြစ်သူ ကျောက်ကျိ တို့မှာ အမြန်ပင် ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည်။

“နင်ကျောင်းကြီး၊ ရှူရှန့် က လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်အတွင်းမှာ လက်ရဲဇက်ရဲ လုပ်ပြီး ကျွန်တော့်ဆရာကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါဟာ အပြစ်ကြီးမားတဲ့ကိစ္စပါ ”

“ရှူရှန့် က အခု ချင်းမင် သံတမန် ဖြစ်နေပြီ၊ ကျောင်းတော်ရဲ့ ဆရာတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျောင်းတော်ရဲ့ စည်းကမ်းတွေနဲ့ သူ့ကို ထိန်းချုပ်လို့ မရတော့ဘူး။”

နင်ကျောင်းအုပ်ကြီး က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ပြောသည်။

ကျောက်ကျိ တို့မှာ ထိုစကားကြောင့် တခဏမျှ ဆွံ့အသွားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ဂွေ့ သည် အနိုင်နိုင် ထရပ်လိုက်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဒဏ်ရာများမှာ မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သည့်အရှိန်ဖြင့် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး နင်ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံသန်းသွားသည်။

သူ၏ ပုံစံမှာ အလွန်ပင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းက နာလန်ချိုဟုန် အပါအဝင် ကာကွယ်ရေးဆရာများအားလုံးကို ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်များ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

သူတို့ဖြစ်စေ၊ ချင်ဂွေ့ ဖြစ်စေ၊ အားလုံးမှာ ကျောင်းတော်၏ ကာကွယ်ရေးဆရာများဖြစ်ကြပြီး ချင်းမင် လောကတွင် အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်ကာ ဂုဏ်ပုဒ်နှင့် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်များမှာလည်း အမြင့်ဆုံးဖြစ်သည်။

မည်မျှကြာပြီနည်း... ဤမျှလောက်ထိ ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်သွားသည့် အခြေအနေမျိုးကို မတွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။

“နင်ကျောင်းအုပ်ကြီး ကိုယ်တိုင် ထွက်လာပြီး စကားပြောနေပြီဆိုတော့ ဒီမျက်နှာသာကိုတော့ ငါ ပေးရမှာပေါ့။”

ရှူရှန့် က အနည်းငယ် ပြုံး၍ ပြောသည်။

“ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော်တို့ ကရုဏာတောင်က ကျောင်းသားတွေ ကောင်းကင် ငါးပါး စစ်မြေပြင်ကို သွားရောက်တိုက်ခိုက်ရာမှာ အောင်မြင်မှုကောင်းတွေ ရရှိခဲ့ကြတယ်။ ကရုဏာတောင်ရဲ့ ဆရာဟောင်း တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူတို့ကို ကရုဏာတောင်မှာပဲ အောင်ပွဲခံစားပွဲလေး လုပ်ပေးဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။”

စကားဆုံးသော် သူ၏ အကြည့်များက ရှိနေသည့် သူတော်စင်များထံသို့ တစ်ချက်ဝေ့သွားသည်။

“လာချင်တဲ့သူတွေ လာခဲ့ကြပါ၊ မလာချင်ရင်လည်း အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါဘူး။”

ပြောပြီးသည်နှင့် ရှူရှန့် သည် ဖန့်ချန် တို့အဖွဲ့ကို လက်ယှက်ခေါ်လိုက်သည်။

“သွားကြစို့၊ ငါ့နဲ့အတူ ကရုဏာတောင်ကို ပြန်မယ်”

လူအုပ်ကြီးသည် ရှူရှန့်နောက်သို့ အမြန်ပင် လိုက်ပါသွားကြသည်။

ဖန်ကျစ်ရွှယ် သည် နင်ကျောင်းအုပ်ကြီးကို ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး၊ ဆရာသခင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို မြင်မှ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် လိုက်ပါသွားသည်။

ထျန်လန် ပုဂ္ဂိုလ် က မနေနိုင်ဘဲ -

“ဖန့်ကျစ်ရွှယ် ကတော့ ကရုဏာတောင်က ကျောင်းသားတစ်ယောက်လိုပဲ၊ တစ်နေ့တစ်နေ့ အဲဒီဘက်ကိုပဲ ပြေးနေတော့တာပဲ။”

ဟု တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်သည်။

ရှိနေကြသော သူတော်စင်များမှာ စိတ်ထဲတွင် အမျိုးမျိုး တွေးတောနေကြပြီး၊ ဤအချက်တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် နင်ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ အမှန်တကယ် သဘောထားကို ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

နောက်ပြီး ကရုဏာတောင်က အောင်ပွဲခံစားပွဲ လုပ်မယ် ဟုတ်လား။

ဤမျှလောက်အထိ အာရုံစိုက်မှုများအောင် လုပ်ဆောင်ခြင်းက သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အမှန်ပင် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလားဟူသော သံသယကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ဒါဟာ တကယ်ပဲ ကရုဏာတောင် ဟုတ်ရဲ့လား

ယခင်ကဆိုလျှင် ထိုကဲ့သို့သော အောင်ပွဲခံစားပွဲမျိုးကို ကျိုကျိတောင် ကဲ့သို့ အမြဲတစေ ပွဲဆူလေ့ရှိသည့် တောင်များတွင်သာ တွေ့ရလေ့ရှိသည်။

“ချင်ဂွေ့၊ မင်း ကျန်းတောက်ယွဲ့ကို အဲဒီလောက်အထိ ဖိအားပေးမလုပ်သင့်ဘူး။”

နင်ကျောင်းအုပ်ကြီးက ရုတ်တရက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ချင်ဂွေ့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး ပြောင်းလဲနေပြီး နောက်ဆုံးတွင် သွားကိုကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“နင်ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ခင်ဗျားတောင်မှ ကျွန်တော် လုပ်တာ မှားတယ်လို့ ယူဆနေတာလား။

နဂါးဓား နတ်ဘုရားစွမ်းရည် ရဲ့ စွမ်းအားကို ခင်ဗျားလည်း မြင်နေတာပဲ။ ဒီစွမ်းရည်ကြောင့်ပဲ ကရုဏာတောင်က လူငယ်လေးတွေ ကောင်းကင် ငါးပါး စစ်မြေပြင်မှာ ထူးချွန်တဲ့ ရလဒ်တွေ ရခဲ့တာပါ။ ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်မျိုးက မျိုးနွယ်စုကြီးတွေမှာတောင် မရှိဘူး။ လူသားမျိုးနွယ်စု အားလုံးအတွက် မသုံးဘူးဆိုရင် ဒါဟာ ဖြုန်းတီးရာ မရောက်ဘူးလား ”

“မင်းရဲ့ စကားတွေကို အရင်တုန်းက ပြောမယ်ဆိုရင် ကရုဏာတောင်က စဉ်းစားပေးကောင်းပေးလိမ့်မယ်၊ ပြီးရင် မင်းကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ငြင်းပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ရှူရှန့် က မင်းကို အခုလေးတင် မသတ်ခဲ့တာဟာ လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ စည်းကမ်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ စည်းကမ်းကြောင့်ပဲ။”

နင်ကျောင်းအုပ်ကြီး က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

နာလန်ချိုဟုန် တို့မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် နင်ကျောင်းအုပ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဒီလောက်သေးမွှားတဲ့ ကိစ္စလေးအတွက်နဲ့တင် ရှူရှန့် က တကယ်ပဲ သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ပြသခဲ့တာလား။

“နင်ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”

ချင်ဂွေ့ က မသိစိတ်အရ မေးလိုက်မိသည်။

“ကိစ္စတွေ အတော်များများက မင်း ဒီမှာ ကာကွယ်ရေးဆရာအဖြစ် တာဝန်ယူထားပေမဲ့ မသိတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စကတော့ မင်းတို့ ဟော်ဆွေ့ အဆက်အနွယ်တွေနဲ့ အနည်းနဲ့အများတော့ ဆက်စပ်နေတယ်။”

နင်ကျောင်းကြီး က အေးဆေးစွာပင် -

“အရင်တုန်းက ကရုဏာတောင်က ဘိုးဘေးတွေရဲ့ ဆယ်ယောက်မှာ ကိုးယောက်လောက်က လွတ်လပ်သူတွေ ဖြစ်ကြတယ်။ လူသားမျိုးနွယ်စု ပြည်တွင်းရေးမှာ မပါဝင်သလို၊ ချင်းမင် မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ စစ်ပွဲတွေမှာလည်း မပါဝင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကရုဏာတောင်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို လူတွေက အပြစ်တင်ကြပေမဲ့ သူတို့ကို ရန်သူဖြစ်အောင် လုပ်ချင်တဲ့သူ အလွန်နည်းတယ်။”

“ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မတူတော့ဘူး။ ကရုဏာတောင်ဟာ မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အရေးပါတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ရဲ့ လက်အောက်ကို ရောက်သွားအောင် အတင်းအကျပ် တွန်းပို့ခံလိုက်ရတယ်။ ရှူရှန့် တစ်ယောက်တည်း ချင်းမင် တမန်တော် ဖြစ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး၊ ကရုဏာတောင်က သူတော်စင်တွေအားလုံးဟာ ဒီမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ဦးကလွဲရင် အကုန်လုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေကြတယ်။

နောက်ပိုင်း ကရုဏာတောင်က ထွက်လာမယ့် သူတော်စင်တွေလည်း ဒီလမ်းကြောင်းကိုပဲ လျှောက်ကြမှာ။ ဒါကြောင့် မင်းအနေနဲ့ ဒီအချိန်မှာ ကရုဏာတောင်ကို ဆက်ပြီး ဖိအားမပေးသင့်ဘူး။ သူတို့က ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်တော့တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်နေပြီ။”

စကားအဆုံးတွင် ရှိနေသည့် ကာကွယ်ရေးဆရာများရော၊ ဆရာများပါ အားလုံး တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြသည်။

ဒီစကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ကရုဏာတောင်ဟာ ဟော်ဆွေ့ အဆက်အနွယ်တွေကိုတောင် မျက်နှာသာပေးစရာ မလိုတော့ဘူး ဆိုတဲ့ သဘောလား။

ဒီလိုသာဆိုလျှင် ကရုဏာတောင်သည် လူသားမျိုးနွယ်စုအတွင်း ထာဝရ အပြစ်တင်ခြင်းကို ခံရတော့မည်ဖြစ်သည်။ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က နောက်ကွယ်က ထောက်ခံပေးထားလို့သာ တော်တော့သည်။ အကယ်၍ မဟာမိတ်အဖွဲ့မှာ နေရာပျောက်သွားခဲ့လျှင် ကရုဏာတောင်သည် ထိုရွေးချယ်မှုကြောင့် လူသားမျိုးနွယ်စု၏ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်။

ဟော်ဆွေ့ အဆက်အနွယ်သာမက ခွေရွှေ စသည့် မျိုးနွယ်စုကြီးများပါမကျန် တိုက်ခိုက်ကြလိမ့်မည်။

“သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး...”

ချင်ဂွေ့၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

လူသားမျိုးနွယ်စုတွင် ဟော်ဆွေ့ ဘိုးဘေးကို ကျော်လွန်ပြီး မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အခြားစခန်းတစ်ခုသို့ ကူးပြောင်းသူ သူတော်စင် အလွန်နည်းသည်။ အခြားစခန်းများကလည်း အမြင့်ဆုံး သူတော်စင် ကို ရန်သူဖြစ်စေမည့် အလုပ်မျိုးကို မလုပ်ရဲကြပေ။ ယခု ကရုဏာတောင်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ ချင်ဂွေ့အတွက် အံ့ဩစရာကောင်းပြီး နားမလည်နိုင်စရာပင်။

“ဘာလို့ မလုပ်ရဲရမှာလဲ ခွေးတွေဆိုလည်း ချောက်ကမ်းပါးဆီ တွန်းပို့ခံရရင် ပြန်ကိုက်တတ်သလို၊ ယုန်ဆိုရင်တောင် အကျပ်ကိုင်ခံရရင် ပြန်ကိုက်တတ်သေးတယ်။”

နင်ကျောင်းကြီး က အေးဆေးစွာ -

“ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ဖန်ကျစ်ရွှယ် ၊ ဖန့်ချန် တို့ဟာ ကျောင်းတော်မှာ တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရတယ်။ ကရုဏာတောင်က လီရွှမ်းရွှေ ဆိုရင်လည်း ချင်းမင် တမန်တော်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အလောင်းတောင် ပြန်မရခဲ့ဘူး။ ဝမ်ယန် ဆိုတဲ့ ကရုဏာတောင်က ကျောင်းသားတစ်ယောက်လည်း လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားတယ်။”

ပြောပြီးသည်နှင့် နင်ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် နောက်ထပ် ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ချင်ဂွေ့ကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ကျောင်းသားများလည်း လူမိုက်များ မဟုတ်ကြပေ။ အမှန်တကယ်တော့ သူတို့လည်း ခန့်မှန်းမိနေကြသည်၊ ယခု နင်ကျောင်းအုပ်ကြီးက ထုတ်ပြောလိုက်တော့မှ ကရုဏာတောင်သည် လူသားမျိုးနွယ်စု၏ စည်းကမ်းဘောင်မှ ထွက်ပြီး မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဆီ ခိုဝင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူတို့စိတ်ထဲတွင် ဟော်ဆွေ့ အဆက်အနွယ်အပေါ် မကျေနပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“ဟော်ဆွေ့ တွေကတော့ ဒီနှစ်တွေအတွင်း... လုပ်ရပ်တွေက တကယ်ပဲ အနိုင်ကျင့်လွန်းနေတာပါလား။”

နာလန်ချိုဟုန် က ညည်းတွားလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အတွင်းနယ်မြေကို မောင်းနှင်ကာ လေဟာနယ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“ချင်ဂွေ့၊ ကရုဏာတောင်နဲ့ မင်းတို့ ဟော်ဆွေ့ ကြားက ပြဿနာတွေကို ငါတို့ ကြားဖူးပါတယ်။ မင်းက ဟော်ဆွေ့ ထဲမှာ စကားပြောလို့ရတဲ့သူ မဟုတ်လားအားလုံးက အမျိုးတူတွေပဲ၊ အရမ်းကြီး ဖိအားမပေးပါနဲ့လို့ ပြောပေးလိုက်ပါဦး။”

အခြားသော ကာကွယ်ရေးဆရာ တစ်ဦးက ပြောပြီးနောက် လေဟာနယ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သို့သော် ကာကွယ်ရေးဆရာ အများစုမှာမူ ဘာမှမပြောဘဲ ထွက်သွားကြသည်။ အချို့မှာမူ ဟော်ဆွေ့၏ သစ္စာခံများဖြစ်ကြပြီး ချင်ဂွေ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးရင်း ကရုဏာတောင်၏ လုပ်ရပ်ကို မထီမဲ့မြင်ပြု၍ လှောင်ပြောင်နေကြသည်။

... ...

ကရုဏာတောင်။

ရှူရှန့် သည် ကျောင်းသားများ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး မျက်လုံးများတွင် ခံစားချက်အပြည့်နှင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီတစ်ခေါက် ကောင်းကင် ငါးပါး စစ်မြေပြင်မှာ မင်းတို့ အကောင်းဆုံး လုပ်ပြနိုင်ခဲ့တယ်။”

ကျန်းတောက်ယွဲ့ က ပြုံး၍ -

“ဒါကလည်း ညီငယ်၊ ညီမငယ်တွေ ကြိုးစားလို့ပါ၊ နဂါးဓား စွမ်းရည်ကို အားလုံး ကျွမ်းကျင်အောင် လေ့လာနိုင်ခဲ့ကြလို့ပါ။”

“သူတို့က မင်းတို့ကို နဂါးဓား စွမ်းရည်ကြောင့်ပဲ အောင်မြင်တယ်လို့ ထင်နေကြတယ်။ ငါတော့ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်။ မင်းတို့ ကရုဏာတောင်ကို ဝင်လာနိုင်တယ်ဆိုကတည်းက မင်းတို့ရဲ့ အခြေခံတွေက ပြည့်စုံပြီးသားပါ။”

ရှူရှန့် က လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ အတွင်းနယ်မြေ ကျောက်တုံးများမှာ လူတိုင်း၏ ရှေ့တွင် ကျရောက်လာသည်။ တစ်ဦးလျှင် (၃၀) ခုစီဖြစ်သည်။

“ဆရာက အခုမှ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရတာ ဆိုတော့ ပစ္စည်းတွေ သိပ်မရှိသေးဘူး။ ဒါလေးတွေ အရင် သုံးထားကြ၊ ကျင့်ကြံဖို့အတွက် ခဏလောက်တော့ လုံလောက်ပါလိမ့်မယ်။”

ရှူရှန့် က ပြုံး၍ ပြောသည်။

“ဆရာကြီး ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

ဝမ်ချုံစန်း တို့မှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ အတွင်းနယ်မြေ ကျောက်တုံးများဖြစ်ပြီး၊ ဆယ်ပွဲ ဆက်တိုက်နိုင်မှသာ (၁၀) ခု ရနိုင်သည်ကို ယခု ရှူရှန့် တစ်ယောက်တည်း တစ်ဦးလျှင် (၃၀) စီ ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ စစ်မြေပြင်တွင် အကြိမ်ကြိမ် အနိုင်ရမှ ရနိုင်မည့် ပမာဏဖြစ်ရာ မည်သို့ ဝမ်းမသာဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

“အောင်ပွဲခံစားပွဲကို မနက်ဖြန်မှာ လုပ်မယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ပွဲကို ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် လုပ်မယ်၊ ပြီးရင် ဆရာ ခရီးဆက်ရဦးမယ်။ အင်း... ကျန်းတောက်ယွဲ့၊ မင်း ဖန့်ချန် ကို ခေါ်ပြီး အစီအစဉ်တွေ လုပ်လိုက်ပါ။”

ရှူရှန့်က မှာကြားလိုက်သည်။

ကျန်းတောက်ယွဲ့ နှင့် ဖန့်ချန် တို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အမြန်ပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အခန်း (၂၄၁၀) - နယ်မြေအုပ်ချုပ်သူကိုယ်တိုင်ကပင် အားရကျေနပ်နေသည်

ယခုတစ်ကြိမ် ကရုဏာတောင်၏ တခမ်းတနား အောင်မြင်မှုမှတ်တမ်းသည် လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်အတွင်း၌သာမကဘဲ အခြားသော ထိပ်တန်းမျိုးနွယ်စုကြီးများနှင့် မျိုးနွယ်စုဝင်များအကြားတွင်လည်း အုတ်အော်သောင်းတင်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

မူလက ဖန့်ချန် ကြောင့် ကရုဏာတောင်၏ နာမည်သည် ထင်ရှားလာမည့် အရိပ်အယောင် ရှိခဲ့သော်လည်း၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကရုဏာတောင်၏ နာမည်သည် ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံးတွင် လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ကရုဏာတောင်။

ကျန်းတောက်ယွဲ့ နှင့် ဖန့်ချန် တို့သည် အစီအစဉ်အားလုံးကို ပြင်ဆင်ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်၍ ယနေ့လာရောက်မည့် အောင်ပွဲခံဧည့်သည်တော်များကို ဂုဏ်ပြုကြိုဆိုရန် အဆင်သင့် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

“ဖန့်ချန်ညီလေး မင်းက အခု စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အဆင့် နောက်ပိုင်း ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ မင်းရဲ့ အတွင်းနယ်မြေ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ နဂါးဓား နတ်ဘုရားစွမ်းရည် ကို လေ့လာဖို့ နေရာလွတ် ထပ်လုပ်လို့ ရဦးမလား”

ကျန်းတောက်ယွဲ့ က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“နောက်ထပ် စွမ်းရည်တစ်ခု ထပ်ပြီး ထွင်းထုနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ အဲဒီအခါကျရင် နဂါးဓား နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို ရွေးမလား မရွေးမလား ဆိုတာကို ထပ်စဉ်းစားကြည့်ရဦးမှာပေါ့။”

ဖန့်ချန် က ပြန်ဖြေသည်။

“နဂါးဓား နတ်ဘုရားစွမ်းရည်နဲ့ ကရုဏာတံဆိပ် က အဆင့်တူတွေပါ။ စွမ်းအားလည်း အတူတူလောက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ နားလည်အောင် ကြိုးစားရတဲ့ အခက်အခဲကတော့ သာမန်စွမ်းရည်တွေထက် အများကြီး ပိုများတယ်။ မင်းအနေနဲ့ ကိုယ့်အခြေအနေနဲ့ ကိုယ်ချိန်ဆပြီးမှ ထပ်စဉ်းစားပါ။ အကယ်၍ နဂါးဓားကို လေ့လာဖို့ ဆုံးဖြတ်မယ်ဆိုရင် ငါ ကိုယ်တိုင် လမ်းပြပေးမယ်။”

ကျန်းတောက်ယွဲ့ က ရယ်မောရင်း ပြောသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး။”

ဖန့်ချန် က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်...

“ဒီနေ့ ကျောင်းတော်က အလွန်တိတ်ဆိတ်နေပါလား။ တောင်အသီးသီးက ဆရာတွေအားလုံး အောင်ပွဲခံစားပွဲကို လာဖို့တောင် မဝံ့ရဲကြဘူးထင်တယ်။”

ဖန့်ချန် က ဆိုသည်။

ကျန်းတောက်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

“သူတို့သာ ဒီအောင်ပွဲခံပွဲကို လာမယ်ဆိုရင် ဟော်ဆွေ့ အဆက်အနွယ်ကို ရန်စသလို ဖြစ်သွားမှာမို့လို့ စိုးရိမ်နေကြတာကတော့ ထုံးစံပါပဲ။”

ထိုအချိန်တွင်... လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်သည် အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ တောင်အသီးသီးမှ ဆရာများသည် တောင်ထိပ်များတွင် ရပ်တည်လျက် လေဟာနယ်ကို ငေးမောကြည့်ရှုနေကြသည်။

“အစ်ကိုကြီး၊ ဒီနေ့ ဘယ်သူတွေများ ကရုဏာတောင်ကို သွားပြီး အောင်ပွဲခံစားပွဲမှာ ပါဝင်မလဲလို့ ထင်သလဲ”

ဝေကွမ်းရှောင် သည် လက်ကိုနောက်ပစ်၍ ရပ်နေရင်း ဝေလျန်ယွမ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ယခုအခါ ကျိုကျိတောင် မှ သူတော်စင်များအားလုံးကို ကရုဏာတောင်သို့ သွားရောက်ခြင်းမပြုရန် တားမြစ်ထားလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးမှာ မိမိတို့၏ ဂူများအတွင်း သို့မဟုတ် အတွင်းနယ်မြေများတွင် ငြိမ်သက်စွာ နေနေကြရပြီး ဤကဲ့သို့သော အကဲဆတ်သည့်ကာလမျိုးတွင် ခေါင်းထောင်ဖို့ပင် မဝံ့ရဲကြချေ။

“တစ်ယောက်မှ လာမှာမဟုတ်ဘူး။”

ဝေလျန်ယွမ်၏ မျက်လုံးများတွင် ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေသည်။

“ရှူရှန့် ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာပါစေ၊ ကရုဏာတောင်ရဲ့ အမွေအနှစ်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ထူးချွန်ပါစေ၊ ဒါတွေအားလုံးက လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ။ လူသားမျိုးနွယ်စုဟာ ဟော်ဆွေ့ ရဲ့ ကမ္ဘာပဲ။ ဟော်ဆွေ့ ဘိုးဘေးဟာ လူသားတွေရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အမြင့်ဆုံးသူတော်စင်ပဲ။ ဘယ်သူကများ အမိန့်ကို ဖီဆန်ပြီး ကရုဏာတောင်မှာ အောင်ပွဲခံစားပွဲ လာစားရဲမှာလဲ ကာကွယ်ရေးဆရာတွေတောင်မှ ဒီအတိုင်း ငြိမ်နေကြမှာပါ။”

ဝေကွမ်းရှောင် က ထိုစကားကို အလွန်ပင် သဘောကျဟန်ရှိသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်မှာ ဆက်လက်၍ တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ကရုဏာတောင်နှင့် ရင်းနှီးသည့် သူတော်စင်အချို့ပင် ယခုအခါ လာရောက်ရန် မဝံ့ရဲကြချေ။

“အိုကေ၊ ငါတို့ကလည်း အရင်က ကရုဏာတောင်ကနေ ဆင်းသက်လာတာဆိုတော့ ဒီတစ်ခေါက် အောင်ပွဲခံစားပွဲကို မသွားဘူးဆိုရင်... နည်းနည်းတော့ မကောင်းဘူးမဟုတ်လား ”

လုကျိုးဝမ် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တွေဝေမှုများ ပေါ်လာသည်။

“ဘယ်သူက ဟော်ဆွေ့ အဆက်အနွယ်ကို ရန်စရဲမှာလဲ”

ချိုင်စစ်ရှို့ က မျက်လုံးကို လှန်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်း တကယ်ပဲ ဟော်ဆွေ့ကို ရန်စမိမှာ စိုးရိမ်ပြီး ကရုဏာတောင်ကို သွားရဲလား ငါတို့ရဲ့ သူတော်စင်လမ်းကြောင်းက ရှည်သေးတယ်။ ဒီကိစ္စကြောင့်သာ လမ်းကြောင်းပြတ်တောက်သွားရင် နောက်ဘဝကို စောင့်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား ”

“ဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ...” လုကျိုးဝမ် က သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်သည်။

... ...

ကရုဏာတောင်။

ရှူရှန့် သည် အဓိကနေရာတွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ရှေ့ရှိ စားပွဲတင်တွင် သစ်သီးများနှင့် ဝိုင်များ ပြင်ဆင်ထားသည်။ လီမော့ သည် တိတ်ဆိတ်နေသော တောင်အပြင်ဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မနေနိုင်စွာဖြင့် -

“ဆရာ၊ အစ်ကိုကြီးနဲ့ ဖန့်ချန် တို့ကို ပြန်ခေါ်လိုက်ပါတော့။ ဒီအောင်ပွဲခံစားပွဲကို ကျွန်တော်တို့လူကြီးချင်းပဲ စားကြတာပေါ့။”

ဟု ဆိုသည်။

လူတိုင်းက ထိုစကားကို ထောက်ခံကြသည်။

ရှူရှန့် က အေးဆေးစွာပင် -

“ပွဲစဖို့ အချိန်တောင် မရောက်သေးတာ၊ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်မရှည်ရတာလဲ သူတို့ လာချင်လာမယ် မလာချင်နေ၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကတော့ အရင်ဆုံး ယဉ်ကျေးမှုကို မပျက်စီးစေရဘူး။”

ဟု ပြောသည်။

လီမော့ သည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ထပ်မပြောတော့ပေ။

အချိန်ကာလ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ... ရုတ်တရက် ရုပ်ပုံရိပ်တစ်ခုသည် အတွင်းနယ်မြေကို မောင်းနှင်လျက် ဖန့်ချန် နှင့် ကျန်းတောက်ယွဲ့ တို့၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

“အစ်ကိုကြီးဖန့်ချန်၊ ကျွန်မ နောက်ကျသွားသလား ”

ဖန်ကျစ်ရွှယ် က လက်ယှက်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ဘေးနားမှ ထျန်လန်းပုဂ္ဂိုလ် သည် နားရွက်များကို ခါယမ်းရင်း ကျန်းတောက်ယွဲ့နှင့် ဖန့်ချန်တို့ကို စိတ်မရှည်သလို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုနှစ်ဦးက ထျန်လန်းပုဂ္ဂိုလ်ကို အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းတောက်ယွဲ့ က ပြုံး၍ -

“ညီမလေးဖန့်၊ မင်းတို့ ထျန်လန်းပုဂ္ဂိုလ်နဲ့အတူ ဝင်သွားလိုက်ပါ။ ဆရာ စောင့်နေတယ်။”

ဟု ပြောသည်။

“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မတို့ အရင်ဝင်သွားတော့မယ်နော်။”

ဖန်ကျစ်ရွှယ် က လက်ပြနှုတ်ဆက်ပြီး ကရုဏာတောင်ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားသည်။

သူမ ထွက်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် ရယ်မောသံ ကြည်လင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ညီလေးဖန့်ချန်၊ မင်းက ကိုယ်တိုင်တောင် ဂုဏ်ပြုဧည့်သည်တွေကို ကြိုဆိုနေတာလား ”

လာသူမှာ အောက်ဝူဖား ဖြစ်သည်။ သူတစ်ယောက်တည်း လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ အောက်ရုလိုင် ကိုပါ ခေါ်လာသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ ညီမ အောက်ယွင်ယင်း လည်း ပါလာသည်။

“အစ်ကိုကြီးအောက်၊ ဆရာက ဒီနေ့ လာတဲ့သူတိုင်းဟာ အဖိုးတန်ဧည့်သည်တွေမို့လို့ ကျွန်တော်နဲ့ အစ်ကိုကြီး ကျန်းတို့ ကိုယ်တိုင် စောင့်ကြိုရမယ်လို့ မှာထားလို့ပါ။”

ဖန့်ချန် က ပြုံး၍ ပြောသည်။

ကျန်းတောက်ယွဲ့ က ပြုံးလျက် -

“အစ်ကိုကြီးအောက်၊ ဝင်သွားပါဦး။”

ဟု ဆိုကာ အောက်ယွင်ယင်း နှင့် အောက်ရုလိုင် တို့ကို ခေါင်းညိတ် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ၊ ငါတို့ အရင်ဝင်သွားနှင့်မယ်။ ငါလည်း ရှူရှန့် အစ်ကိုကြီးနဲ့ စကားပြောစရာလေး ရှိသေးတယ်။ သူ ချင်ဂွေ့ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ အနိုင်ယူလိုက်တာက တကယ်ပဲ မယုံနိုင်စရာပဲ။”

အောက်ဝူဖား က ရယ်မောရင်း ကရုဏာတောင်အတွင်းသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်၏ လေထုမှာ အရင်ကလို တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်မနေတော့ပေ။ တောင်အသီးသီးမှ ဆရာများသည် လေဟာနယ်ကို ငေးမောကြည့်ရှုနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

“ဖန်ကျစ်ရွှယ် ကရုဏာတောင်ကို သွားလိုက်ပြီ၊ ဒါက နင်ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ သဘောထားကို ကိုယ်စားပြုတာလား ”

“ဂျူလင်မျိုးနွယ်စု က အောက်ဝူဖား လည်း ရောက်လာတယ်၊ သူရဲ့ မိသားစုဝင်တွေကိုပါ ခေါ်လာတာဆိုတော့ ဖန့်ချန် နဲ့ သူတို့ကြားက ဆက်ဆံရေးက အလွန်ရင်းနှီးတာပဲ။ တစ်ခါတည်းနဲ့ ကရုဏာတောင်ကိုပါ ရင်းနှီးမှု ပြသွားတာပဲ။”

ဂျူလင်မျိုးနွယ်စုသည် ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်တွင် ထိပ်တန်းမျိုးနွယ်စု မဟုတ်သော်လည်း လူသားမျိုးနွယ်စုထက်စာလျှင် အခြေခံပိုကောင်းသည်။ ထို့ကြောင့် လူသားမျိုးနွယ်စုမှ သူတော်စင်များမှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် မတည်မငြိမ် ဖြစ်သွားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် အတွင်းနယ်မြေ အများအပြားသည် လေကိုခွင်း၍ ရောက်ရှိလာကြပြန်သည်။ လာသူများသည် ဖန့်ချန် မသိသည့် သူများဖြစ်ပြီး လူသားသူတော်စင်များလည်း မဟုတ်ကြပေ။ သို့သော် ကျန်းတောက်ယွဲ့နှင့်မူ အလွန်ရင်းနှီးနေကြပြီး နှုတ်ဆက်စကား ပြောကြားပြီးနောက် ကရုဏာတောင်အတွင်းသို့ ပို့ဆောင်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် ကရုဏာတောင်သို့ လာရောက်သည့် သူတော်စင်များ ပိုများလာပြီး အားလုံးမှာ အခြားမျိုးနွယ်စုမှ သူတော်စင်များသာ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့ထဲတွင် သာမန်ဆရာများ ရှိသကဲ့သို့ အခြားနယ်မြေများကို တာဝန်ယူသည့် စောင့်ကြည့်သူများ သို့မဟုတ် အခြားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်များမှ ကာကွယ်ရေးဆရာများလည်း ပါဝင်သည်။ ကျန်းတောက်ယွဲ့သည် ထိုသူများနှင့် အလွန်ရင်းနှီးနေပုံရပြီး ဖန့်ချန်ကိုပါ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

ထိုအခြားမျိုးနွယ်စု သူတော်စင်များသည် ဖန့်ချန်ကို အကြီးအကဲများကဲ့သို့ အားပေးစကားပြောကြားကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ကရုဏာတောင်အတွင်းသို့ ဝင်သွားကြသည်။

လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်မှ ဆရာများမှာ ထိုင်နေရာတွင် ငြိမ်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသည်။ ကရုဏာတောင်သည် အခြားမျိုးနွယ်စု သူတော်စင်များနှင့် ဤမျှလောက်အထိ ရင်းနှီးမှုရှိနေသည်ကို သူတို့ လုံးဝ မသိခဲ့ကြပေ။

“ရှူရှန့် က လူမှုဆက်ဆံရေး မကောင်းဘူးလို့ ပြောနေကြတာ၊ အကုန်လုံး လိမ်နေတာပဲ။ ဒီကောင် ဘယ်တုန်းက အခြားမျိုးနွယ်စုက သူတော်စင်တွေကို ဒီလောက်အထိ သိကျွမ်းသွားတာလဲ ”

ဝေကွမ်းရှောင် က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောသည်။

ဝေလျန်ယွမ် က အေးဆေးစွာ -

“ကရုဏာတောင်က အမြဲတမ်း အခြားမျိုးနွယ်စုတွေနဲ့ ဆက်ဆံရတာကို နှစ်သက်တာပဲလေ။ ဒါ သူတို့ရဲ့ အစဉ်အလာပဲ၊ ဂရုမစိုက်နဲ့။”

ဟု ဆိုသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် အရှိန်အဝါ အလွန်ပြင်းထန်သော အတွင်းနယ်မြေတစ်ခုသည် ကရုဏာတောင်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုအထဲမှ ဆွေ့ဟုန်ကျူ ထွက်လာပြီး ဖန့်ချန်နှင့် ကျန်းတောက်ယွဲ့တို့ကို ပြုံး၍ -

“ကျွန်မ ယန်တန်းကျောင်းတော် ကို ကိုယ်စားပြုပြီး ကရုဏာတောင်ရဲ့ အောင်ပွဲခံစားပွဲကို လာရောက်ဂုဏ်ပြုတာပါ။ ဒီတစ်ခေါက် ကောင်းကင် ငါးပါး စစ်မြေပြင်မှာ ကရုဏာတောင်က ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်အတွက် တကယ်ပဲ မျက်နှာပန်းလှအောင် လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ နယ်မြေအုပ်ချုပ်သူ ကိုယ်တိုင်က အားရကျေနပ်နေပြီး ကရုဏာတောင်ကို မကြာခင်မှာ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး တစ်လုံး ဆုချဖို့ စီစဉ်ထားတယ်လို့ ကြားမိတယ်။”

ဟု ပြောသည်။

ထိုစကားထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်မှ သူတော်စင်များအားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ဆွေ့ဟုန်ကျူ သည် ယန်တန်းမျိုးနွယ်စု၏ ကာကွယ်ရေးဆရာဖြစ်ပြီး စစ်ဆေးရေးဌာနမှ သူတော်စင်ဖြစ်သည့်အတွက် သူမ ရောက်လာခြင်းကပင် ကြီးမားသောကိစ္စဖြစ်သည်။

ယခုတွင် ဤကဲ့သို့သော သတင်းကိုပါ သယ်ဆောင်လာသဖြင့် စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး ကို ဆုချမည့်ကိစ္စမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်လာတော့မည်မှာ သေချာသွားပြီဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆရာအများစု၏ နားထဲသို့ ချင်ဂွေ့၏ အသံ ရုတ်တရက် ရောက်လာသည်။

“ကရုဏာတောင်ဟာ ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ ကရုဏာတောင်ပဲ။ သူတို့ အောင်ပွဲခံစားပွဲ လုပ်နေတာကို ဘာလို့ မသွားကြရတာလဲ”

ထိုစကားအဆုံးတွင် လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်မှ သူတော်စင်များအားလုံးသည် ကရုဏာတောင်ဘက်သို့ အလုအယက် ပျံသန်းသွားကြတော့သည်။