အခန်း ၂၂၁

အခန်း (၂၂၁) နှိုင်းယှဉ်စရာမရှိလျှင် ထိခိုက်နစ်နာစရာလည်း မရှိပါ

ဤခေတ်ကာလတွင် ဖျော်ဖြေရေးပုံစံများမှာ ရှားပါးလှပေသည်။

နှစ်သစ်ကူးအကြိုည ညစာစားပြီးနောက် အဖေဖြစ်သူမှာ အိမ်နီးချင်းများထံ အလည်အပတ် ထွက်သွားလေသည်။

လီလန်သည် သူ၏ ဒုတိယညီမနှင့်အတူ အိမ်တွင် ဗြောက်အိုးများ ဖောက်နေခဲ့သည်။

ကလေးမလေးမှာ ဆော့ကစားရသည်ကို နှစ်သက်သဖြင့် လီလန်သည် ဗြောက်အိုးများ ပိုဝယ်ထားပေးခဲ့၏။

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ခွေးစာခွက်မှာ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ကလေးမလေးနှစ်ယောက်မှာ လက်ခုပ်တီးကာ ရယ်မောနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများထက်တွင် အပြစ်ကင်းစင်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

လီလန်သည် ဘေးနားတွင် ရပ်နေရင်း မတတ်နိုင်သည့်ဟန်ဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူသည် အနက်တစ်ကောင် အဖြူတစ်ကောင်ဖြစ်သော အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်ကို မသိစိတ်အရ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သနားကြင်နာမှုအချို့ ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။

ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့သည် ခြံဝင်းထဲတွင် လှဲလျောင်းနေကြပြီး အလွန်တရာ စိတ်ပျက်အားငယ်နေပုံရလေသည်။

အကြောင်းမူကား ထိုကလေးမလေးနှစ်ယောက်သည် သူတို့၏ ခွေးစာခွက်များကို ဖောက်ခွဲလိုက်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

"နင့်ရဲ့ အစာခွက်ကို ပေးစမ်း..."

ညီမငယ် လီရွှယ်သည် ခွေးအိမ်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ပြေးဝင်သွားကာ ခါးထောက်လျက် တောကြောင်ရိုင်းလေးကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းလေးသည် သူ၏ ကြောင်စာခွက်ကို ပါးစပ်ဖြင့် ကိုက်ထားကာ လက်သည်းများဖြင့် ကုတ်ဖဲ့ရင်း သွားများဖြဲပြကာ ပိုင်ဆိုင်လိုမှုအပြည့်ဖြင့် တိုးညှင်းစွာ ဟိန်းဟောက်နေလေသည်။

"နင်က ငါ့ကို ဟောက်ရဲတယ်ပေါ့ ဆိုးလိုက်တဲ့ကောင်..."

ညီမငယ်သည် ရှေ့သို့တိုးကာ တောကြောင်ရိုင်းလေး၏ မျက်နှာကို ရိုက်ချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အစားခွက်ကို လုယူလိုက်တော့သည်။

တောကြောင်ရိုင်းလေးမှာ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ လီရွှယ်အား အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေလေသည်။

သူတို့သည် အော်ဟစ်၍ သွားများ ဖြဲပြနိုင်သော်လည်း တကယ်တမ်း သွားကိုက်ရန်မူ မဝံ့ရဲကြပေ။

ညီမငယ်မှာ တစ်မိသားစုလုံး၏ အသည်းကျော်ဖြစ်ရာ တောကြောင်ရိုင်းလေးမှာ သူ့အား မရန်စဝံ့သဖြင့် မတတ်နိုင်ဘဲ ဒေါသထွက်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

လီလန်သည် ဤမြင်ကွင်းကို ဘေးမှကြည့်နေရင်း ချက်ချင်းပင် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"မကောင်းဆိုးဝါးလေး နင်ကြောက်ရတဲ့သူလည်း ရှိသေးတာပဲ..."

"အစ်ကို မီးရှို့လိုက်တော့ ပန်းကန်လုံး ကောင်းကင်ပေါ် ပျံတက်သွားတာကို မြင်ချင်ပြီ..."

"ကောင်းပါပြီလေ..."

နောက်ထပ် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းလေးသည် သူ၏ ထမင်းပန်းကန် လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"မြောင်..."

လူသုံးယောက်နှင့် ကြောင်တစ်ကောင်တို့သည် ခြံဝင်းထဲတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ခွေးနှင့် ကြောင်စာခွက်များကို ဖောက်ခွဲရင်း ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မော စကားပြောဆိုနေကြလေသည်။

လီလန်နှင့် သူ၏ညီမများ ခွေးစာခွက်များကို ဖောက်ခွဲနေချိန်တွင် လီရှန်းဟွာတို့ မိသားစုမှာမူ နှစ်သစ်ကူးအကြို ညစာကို စားသုံးနေကြသည်။

ခမ်းနားတင့်တယ်သော ဟင်းလျာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် လီလန်၏ စားပွဲနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လီရှန်းဟွာ၏ နှစ်သစ်ကူးအကြို ညစာမှာမူ များစွာ ခေါင်းပါးလှပေသည်။

အာလူးမျှင်ကြော် တစ်ပန်းကန်၊ ဂေါ်ဖီထုပ်နှင့် တိုဟူးစွပ်ပြုတ် တစ်အိုး၊ ချဉ်ဖတ် တစ်ပန်းကန်၊ ဝက်သားနီချက် ပန်းကန်လုံးအသေး တစ်လုံးနှင့် ငါးခြောက်ဆားနယ် အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သည်။

အဓိက အစားအစာများမှာ ဂျုံဖြူမုန့်ပေါင်း ငါးခု၊ ပြောင်းဖူးမုန့် လေးခုနှင့် ဆန်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်တို့ ဖြစ်ကြ၏။

ဤနှစ်သစ်ကူးအကြို ညစာအတွက် တစ်ခုတည်းသော ဆီပြန်ဟင်းမှာ ဝက်သားနီချက်ဖြစ်ပြီး ကျင်းဝက်ခန့်သာရှိကာ မိသားစုဝင် လေးယောက်အတွက် လုံလောက်ရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။

ဟင်းလျာများမှာ မခမ်းနားဘဲ အတော်လေး ခေါင်းပါးသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ရွှမ်းရွှေရွာတွင်မူ အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်ဟု သတ်မှတ်၍ ရလေသည်။

ငါးနှင့် အသား၊ မုန့်ပေါင်းနှင့် ဆန်ပြုတ်တို့ ပါဝင်သည့်အပြင် သက်သတ်လွတ်ဟင်း နှစ်ခွက်လည်း ပါဝင်သေးသည်။

တရုတ်နှစ်သစ်ကူးကာလမှလွဲ၍ သာမန်နေ့ရက်များတွင် ဤမျှ အရသာရှိသော အစားအစာများကို စားသုံးခွင့် မရနိုင်ကြပေ။

"ဟူဇီ ဗြောက်အိုးတွေ သွားဖောက်လိုက်တော့ နှစ်သစ်ကူးအကြိုညစာ စားဖို့ ပြင်ကြရအောင်..."

မုဆိုးမဝူသည် နောက်ဆုံးဟင်းခွက်ကို ယူဆောင်လာရင်း သူမ၏ အငယ်ဆုံးသား လီဟူအား ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် လီဟူသည် ဗြောက်အိုးတစ်တွဲကို ယူကာ အပြင်သို့ထွက်၍ သွားဖောက်လေသည်။

သူတို့ ဝယ်ထားသော ဗြောက်အိုးများမှာ အသေးဆုံးအမျိုးအစားဖြစ်ပြီး သိပ်မကြီးမားသော်လည်း အသံကျယ်လောင်ရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။

နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကာလအတွင်း ဗြောက်အိုးဖောက်ခြင်းသည် ကံကောင်းခြင်းများကို ဆောင်ကြဉ်းလာစေရန် ဖြစ်လေသည်။

တဖြောက်ဖြောက် မြည်သံများမှာ စက္ကန့်ငါးစက္ကန့်ခန့် ကြာမြင့်သွားပြီးနောက် အနီရောင် အစအနများမှာ မြေပြင်တစ်ခွင် ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။

"စားကြစို့..."

မုဆိုးမဝူသည် တူကို ပထမဆုံး ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ဝက်သားနီချက် အတုံးအနည်းငယ်ကို ထည့်လိုက်သည်။

သူမ အသားမစားရသည်မှာ နှစ်ဝက်ကျော်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အလွန်အမင်း တောင့်တနေခဲ့သည်။

"အမေ ကိုယ့်ပန်းကန်ထဲကို အသားတွေ အများကြီး ဘာလို့ထည့်လိုက်တာလဲ သမီးတို့ မစားရသေးဘူးလေ..."

လီရှန်းဟွာသည် ပန်းကန်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော အသားအနည်းငယ်ကို ကြည့်ရင်း မပျော်မရွှင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လဲ နင်တို့က နှေးလွန်းတာကိုး..."

မုဆိုးမဝူသည် ဆီပေနေသော ပါးစပ်ဖြင့် အသားကို ဝါးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သမီး မစားတော့ဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီရှန်းဟွာ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မှောင်မိုက်သွားပြီး တူကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်တော့သည်။

လီလုံနှင့် ညီအစ်ကိုများသည် အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး မတတ်နိုင်သော၊ ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုကိုသာ ပြုံးလိုက်ကြလေသည်။

"အစ်မကြီး လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်က လီလန် တောင်ပေါ်ကို ထပ်သွားပြီး မြေခွေးဖြူတစ်ကောင်တောင် ဖမ်းမိလာတယ်လို့ ကြားတယ်..."

"အဲဒီမြေခွေးဖြူ သားရေက အရမ်းတန်ဖိုးရှိတာ ဒီနေ့က တရုတ်နှစ်သစ်ကူးဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ နှစ်သစ်ကူးအကြိုညစာက တကယ့်ပွဲတော်ကြီး ဖြစ်နေမှာပဲ သူတို့ ဒယ်အိုးကြီးနဲ့တောင် ဝက်သားနီချက်တွေ တည်ထားလောက်တယ်..."

"အစ်မကြီးသာ အဲဒီတုန်းက လီလန်ရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို သဘောတူခဲ့ရင် ဒီနေ့ အစ်မကြီး ဝက်သားနီချက်တွေ စားနိုင်မှာပေါ့..."

လီဟူသည် ဆီအနည်းငယ်မျှသာ ပါဝင်သော နှစ်သစ်ကူးအကြို ညစာစားပွဲကိုကြည့်ရင်း အကြိမ်ကြိမ် သက်ပြင်းချလေသည်။

သူ၏ အစ်မဖြစ်သူသာ ထိုစဉ်က လီလန်၏ တောင်းဆိုမှုကို သဘောတူခဲ့ပါက သူသည် လီလန်၏ ယောက်ဖ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။ သူ၏ ယောက်ဖသည် စည်းစိမ်ချမ်းသာဖြင့် နေထိုင်ရမည်ဖြစ်ရာ သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် ချန်ထားခဲ့မည်နည်း။

လီလန်သည် ယခုအခါတွင် အလွန် ချမ်းသာကြွယ်ဝနေလေပြီ။ သူသည် တောဝက်များနှင့် ဝံပုလွေဘုရင်များကို အမဲလိုက်နိုင်ရုံသာမက မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့၏ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ပင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူ့တွင် ငွေကြေး၊ အဆင့်အတန်းနှင့် ကျော်ကြားမှုတို့ ရှိနေသည်။ သူ၏ အစ်မဖြစ်သူသာ ထိုစဉ်က လီလန်၏ တောင်းဆိုမှုများကို သဘောတူခဲ့ပြီး အဆမတန် ဈေးမကြီးခဲ့ပါက မင်္ဂလာပွဲမှာ သေချာပေါက် ဖြစ်မြောက်ခဲ့မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ…

“ဟူး…”

ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ လီဟူနှင့် လီလုံ ညီအစ်ကိုတို့မှာ မကျေနပ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြလေသည်။

ဤမိန်းမမှာ ဦးနှောက်မရှိလွန်းပေ။

လီလန်ကဲ့သို့ အနာဂတ်တောက်ပမည့် အရည်အချင်းရှိသူ တစ်ယောက်ကို သူတို့ လက်လွှတ်ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီဖြစ်သည်။

အစ်မကြီးဖြစ်သူက ယခု သူမကိုယ်သူမ ပေးအပ်မည်ဆိုလျှင်ပင် လီလန်က သူမကို ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်တော့ပေ။

ရွာမှ လူကြီးများအားလုံးက လီလန်အတွက် ဇနီးလောင်း မိတ်ဆက်ပေးရန် အလုအယက် ကြိုးစားနေကြသည်ကိုပင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။

“အစ်မ…အစ်မက အဲဒီငယ်ရွယ်ပြီး အိမ်ထောင်မကျသေးတဲ့ မိန်းမတွေနဲ့ ယှဉ်ဖို့ ဘာတွေရှိနေလို့လဲ”

ဟူဇီ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီရှန်းဟွာ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားပြီး အလွန် ကြည့်ရဆိုးသွားတော့သည်။

သူမသည် လီလန်၏ စေ့စပ်မှုကို ငြင်းဆိုခဲ့ပြီး ယွမ်တစ်ရာကို တင်တောင်းစရိတ်အဖြစ် တောင်းဆိုခဲ့သဖြင့် လီလန်က စေ့စပ်မှုကို ဖျက်သိမ်းခဲ့လေသည်။ ယခုအခါ သူမသည် သူမ၏ မောင်နှစ်ယောက်နှင့် သူတို့၏ မိသားစုလေးယောက်လုံးအတွက် ဆူးငြောင့်ခလုတ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ပိုမိုအောင်မြင်ပြီး ချမ်းသာလာလေ၊ ရွှမ်းရွှေရွာတွင် သူ၏အဆင့်အတန်း ပိုမိုမြင့်မားလာလေဖြစ်ရာ သူမ၏ မောင်နှစ်ယောက်မှာ သူမအပေါ် ပို၍ နာကြည်းချက်များ ရှိလာကြလေသည်။

အိမ်တွင် အသေးစားနှင့် အကြီးစား အငြင်းပွားမှုများ အမြဲတမ်း ဖြစ်ပွားနေသဖြင့် နေထိုင်ရသည်မှာ မခံမရပ်နိုင်စရာ ဖြစ်လာလေသည်။

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ဟုတ်ပါတယ် ငါက အဲဒီတုန်းက မျက်ကန်းဖြစ်နေတာလေ အဲဒီ တင်တောင်းစရိတ် ယွမ်တစ်ရာကို မတောင်းခဲ့သင့်ဘူး အခုတော့ လီလန်က ငါ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုသွားပြီလေ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ..."

"သူက အခု ရွာမှာ အလိုချင်ဆုံးလူ ဖြစ်နေပြီ သားကောင်တွေ အများကြီး အမဲလိုက်လို့ ပိုက်ဆံတွေအများကြီး ရနေပြီလေ ငါ နောင်တရနေလည်း ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ..."

"ငါက တစ်ခါပဲ အိမ်ထောင်ကျမှာလေ တစ်သက်မှာ တစ်ခါပဲ လက်ထပ်မှာ အဲဒီ တင်တောင်းစရိတ် ယွမ်တစ်ရာတောင်းတာ ငါ မှားနေလို့လား..."

"ငါ ကလေးမွေးပေးနိုင်တယ် အဝတ်လျှော် ထမင်းချက်ပြီး သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးနိုင်တာပဲ အဲဒီ ယွမ်တစ်ရာကို ငါက ဘာလို့ လက်မခံနိုင်ရမှာလဲ..."

"သူက ငါ့ကို လက်ထပ်ချင်ရင် ဒီယွမ်တစ်ရာကို ပေးရမှာပဲ အရင်ကလည်းဒါပဲ အခုလည်းဒါပဲ ငါ လီရှန်းဟွာက အဲဒီငွေနဲ့ ထိုက်တန်တယ်..."

လီရှန်းဟွာသည် စကားပြောလေ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာလေဖြစ်ပြီး သူမ၏ အသံမှာ ခံစားချက်များကြောင့် တုန်ယင်နေလေသည်။

သူမသည် မတရားခံရသည်ဟု ခံစားရပြီး အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေကာ သူမ၏ နာကြည်းချက်များတွင် နှလုံးကွဲကြေမတတ် ဝေဒနာများ ရောယှက်နေလေသည်။

သူမ၏ မောင်နှစ်ယောက်က သူတို့၏ ဒေါသအားလုံးကို သူမအပေါ် ပုံချခဲ့သော်လည်း သူမ ဘာများ မှားခဲ့သနည်း။

ဘယ်သူက ခမ်းခမ်းနားနား မလက်ထပ်ချင်ဘဲ နေမည်နည်း။ ဘယ်သူက မင်္ဂလာပွဲ မလုပ်ချင်ဘဲ နေမည်နည်း။ အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက် ငွေရေးကြေးရေးအတွက် စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်နိုင်ရန် ယောက္ခမများ ချမ်းသာသည်ကို ဘယ်သူက မလိုလားဘဲ နေမည်နည်း။

လီရှန်းဟွာသည် ပိုပို၍ နာကြည်းလာခဲ့သည်။ မကြာသေးမီက သူမ၏ မောင်နှစ်ယောက်သည် သူမအား ရန်သူများကဲ့သို့ အဘယ်ကြောင့် ကြည့်နေကြသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အစ်မကြီးဖြစ်သူ၏ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ပေါက်ကွဲသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီလုံသည် ခေါင်းကိုသာ ခါရမ်းရင်း စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိတော့သည်။

"ဟူး... ငါ့အစ်မကတော့ အရင်လိုပါပဲ ခေါင်းမာလိုက်တာ..."

လီဟူသည် အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ သူ၏ ဖန်ခွက်ထဲသို့ အားကော်ထိုကို လောင်းထည့်လိုက်ပြီး ဖန်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ခေါင်းကို မော့၍ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်လေသည်။

အရက်ခွက် လွတ်သွားသောအခါ ထပ်မံဖြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းကိုမော့ကာ တစ်ကျိုက်တည်းဖြင့် ကုန်အောင် သောက်လိုက်ပြန်သည်။

သူသည် သုံးခွက်ဆက်တိုက် သောက်လိုက်ပြီး အစားအစာ ဘာမျှမစားသလို စကားတစ်ခွန်းမျှလည်း မဟခဲ့ပေ။

"ဟူဇီ မင်းနဲ့အတူ ငါသောက်မယ်..."

လီလုံသည် သူ၏ညီဖြစ်သူ တစ်ယောက်တည်း သောက်နေပြီး သုံးခွက်ကုန်သွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဖန်ခွက်ကို ယူကာ ညီဖြစ်သူ၏ ဖန်ခွက်ထဲသို့ ဖြည့်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ ဖန်ခွက်ကိုလည်း အပြည့်ဖြည့်လိုက်လေသည်။

ထိုညီအစ်ကို နှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အစားအစာ ဘာမျှမစားဘဲ သောက်နေကြကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟဘဲ မျက်နှာများ နီမြန်းလာသည်အထိ လုံးဝ မူးယစ်နေကြတော့သည်။

မတရားခံရမှု၊ ဒေါသ၊ မတတ်နိုင်မှု၊ နောင်တရမှု၊ သဘောမတူနိုင်မှု၊ စိတ်ပျက်မှု... ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်မျိုးစုံမှာ အရက်ထဲတွင် ပျော်ဝင်နေလေသည်။

တစ်ကျိုက်တည်းဖြင့် အားလုံးကို မျိုချလိုက်ကြတော့သည်။

"ဟီးဟီး... အစ်မဝမ်းကွဲ မိသားစုနဲ့အတူ နှစ်သစ်ကူးအကြို ညစာစားနေတာလား..."

ထိုအချိန်တွင် လူရိပ်တစ်ခုသည် လီရှန်းဟွာအိမ်၏ တံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ ဝင်လာလေသည်။