အခန်း ၂၂၂

အခန်း (၂၂၂) လူရမ်းကား ရှီအာဟူ အရက်မူးပြီး နှစ်သစ်ကူးတွင် ပြဿနာလာရှာခြင်း

ထိုအမျိုးသားသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ ဝင်လာလေသည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် နှင်းခဲများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မျက်နှာမှာ နီရဲကာ ဆံပင်များမှာလည်း ကြမ်းတမ်းနေ၍ အဝတ်အစားများမှာလည်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေ၏။ သူသည် အရက်မူးနေသည့်ပုံ ပေါက်နေလေသည်။

သူသည် လက်တစ်ဖက်တွင် အရက်ပုလင်းကို ကိုင်ထားသော်လည်း အခြားလက်တစ်ဖက်မှာမူ ဗလာဖြစ်နေ၏။ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ သားရဲတစ်ကောင်က ကိုက်ဖြတ်သွားသည့်အလား ဖြစ်နေပြီး လက်တစ်ဖက်လုံးကို လုံးဝ မတွေ့ရတော့ပေ။

"ဦးလေး ဘာကိစ္စရှိလို့ ဒီနေရာကို ရောက်လာရတာလဲ..."

ရှီအာဟူကို မြင်သည်နှင့် လီလုံမှာ ချက်ချင်းပင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

လီရှန်းဟွာ၊ လီဟူ၊ မုဆိုးမဝူနှင့် အခြားနှစ်ယောက်တို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"ဘာလဲ ငါက လာလို့မရဘူးလား..."

ရှီအာဟူသည် သစ်သားခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်လိုက်ရင်း ကြို့ထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် အောက်သို့ တစ်ချက်ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အရက်မူးနေသဖြင့် ဝေဝါးနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

"အိုး ဝက်သားနီချက်တောင် ပါသေးတာပဲ မင်းတို့မိသားစုရဲ့ နှစ်သစ်ကူးအကြိုညစာက တော်တော်လေး ကောင်းမွန်နေတာပဲ..."

ရှီအာဟူသည် စကားပြောနေရင်းပင် လီလုံ၏ တူကို ယူကာ ပန်းကန်ထဲမှ ဝက်သားနီချက်အချို့ကို ညှပ်ယူလိုက်လေသည်။

သူသည် အကြီးဆုံးနှင့် အဆီအများဆုံး အတုံးကို ညှပ်ယူ၍ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ အရသာခံပြီး ဝါးစားလိုက်တော့သည်။

"အင်း အရသာရှိလိုက်တာ..."

အသားစားပြီး အရက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက် ရှီအာဟူက လုံးဝ ကျေနပ်သွားပုံရကာ လေချဉ်တစ်ချက် ထပ်တက်လိုက်ပြန်သည်။

ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလုံ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ပျက်ယွင်းသွားပြီး သူ၏ ညီဖြစ်သူ လီဟူကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

လီဟူသည် ဒေါသထွက်လွယ်ပြီး ပေါက်ကွဲတတ်သော စိတ်သဘောထားရှိသူ ဖြစ်ရာ ဤအချိန်တွင်မူ သူသည် အလွန်ပင် ဒေါသထွက်နေတော့သည်။

"ဟူဇီ စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့..”

လီလုံသည် သူ၏ ညီကို တားဆီးလိုက်ပြီး မျက်ရိပ်ပြလိုက်လေသည်။

"ခွေးအိုကြီး..."

လီဟူသည် မှုန်ကုပ်သော မျက်နှာဖြင့် တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"ရှီအာဟူ နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ အခုက နှစ်သစ်ကူးလေ နင်က ဒီနေရာကို အလကားလာပြီး စားသောက်နေတာလား..."

မုဆိုးမဝူက ဆူပူလိုက်လေသည်။

မုဆိုးမဝူသည် ရှီအာဟူ၏ အစ်မဝမ်းကွဲဖြစ်ပြီး မျိုးဆက်အရ အသက်ပိုကြီးသူဖြစ်ရာ သူ့ကို အလိုလိုက်မည် မဟုတ်ပေ။

"အစ်မဝမ်းကွဲ ဘာတွေပြောနေတာလဲ ကျွန်တော်တို့က ဆွေမျိုးတွေလေ ကျွန်တော်က ဒီနေ့မှာ အစ်မတို့ကို နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ခွန်းဆက်ဖို့ အထူးတလည် လာခဲ့တာပါ..."

"ကျွန်တော့်မှာ လက်တစ်ဖက်လည်း ဆုံးရှုံးသွားပြီ အိမ်မှာလည်း မိန်းမမရှိဘူး ထမင်းဟင်းလည်း မချက်တတ်တော့ စားစရာလည်း ဘာမှမရှိဘူး ကျွန်တော့်ကို စားစရာလေး တစ်ခုခုလောက် စီစဉ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုတာပါ အစ်မက ကျွန်တော့်ကို အပြင်နှင်ထုတ်လိုက်လို့တော့ မရဘူးမလား..."

ရှီအာဟူက လူရမ်းကားတစ်ယောက်ပမာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ရှီအာဟူက ပြတ်တောက်သွားသော လက်အကြောင်းကို ပြောလိုက်သောအခါ မုဆိုးမဝူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ဤကိစ္စမျိုးမှာ တစ်ကြိမ်မကတော့ပေ။ ရှီအာဟူသည် ချောင်တျန်းကျီတောင်မှ ပြန်ရောက်လာကတည်းက ရက်အနည်းငယ်ကြာတိုင်း သူတို့အိမ်သို့ အလကားလာစားရန် ရောက်လာတတ်လေသည်။

မုဆိုးမဝူသည် ရှီအာဟူ၏ လက်ကို ဝံပုလွေက ကိုက်ဖြတ်သွားသဖြင့် ဒေါသထွက်နေသည်ကို နားလည်သောကြောင့် သူတို့မိသားစုဘက်မှ ရပ်တည်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထိုအချိန်က ရှီအာဟူသည် လီလုံကို သူ့နောက်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ လီညီအစ်ကိုဖြစ်သော လီဟူနှင့် လီလုံတို့သည် တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့ကြသည်။ လီဟူ ဝံပုလွေ အကိုက်ခံရချိန်တွင် လီလုံတို့ လီညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်မှာ ဒုက္ခရောက်နေသူများကို ကူညီရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသည်။

ရှီအာဟူ၏ လက်ကို ဝံပုလွေကိုက်ခံရသည့် အကြွေးမှာ လီလုံအပေါ်တွင် သက်ရောက်နေသည်။ လီဟူက စိတ်ဆိုးနေပြီး သူမကလည်း အငြိုးထားနေလေသည်။

သို့သော် ရှီအာဟူကို ကြိုးတုပ်ခဲ့သည်မှာ သူမ၏ သားနှစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ လီလန်ပင် ဖြစ်သည်။

"ရှီအာဟူ ဒီနေ့မှာ နင့်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြလိုက်မယ် နင့်ရဲ့ လက်ကို ဝံပုလွေ ကိုက်သွားတာက တာ့လုံတို့ ဟူဇီတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး နင် ဒေါသထွက်နေရင် လီလန်ကိုသာ သွားရှာလိုက်..."

"အမှားတိုင်းမှာ တရားခံရှိသလို အကြွေးတိုင်းမှာလည်း ပိုင်ရှင်ရှိတယ် နင့်ကို ခုလိုဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာ လီလန်ပဲ ငါတို့ရဲ့ တာ့လုံနဲ့ ဟူဇီ မဟုတ်ဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှီအာဟူသည် အရက်ပုလင်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခွဲလိုက်လေသည်။

"အစ်မဝမ်းကွဲ လီလန်ကို ခင်ဗျား ပြောနေစရာ မလိုဘူး ကျွန်တော် သူနဲ့ အနှေးနဲ့အမြန် စာရင်းရှင်းရမှာပဲ..."

“ဒါပေမယ့် လီလုံနဲ့လီဟူကို ခင်ဗျားက ခင်ဗျားသားနှစ်ယောက်ကို တောင်ပေါ်ခေါ်သွားပေးဖို့ ကျွန်တော့်ကို တောင်းဆိုခဲ့တာလေ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ဟိုခွေးကောင်တွေရဲ့ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ခင်ဗျားရဲ့ သားနှစ်ယောက်က အသံတစ်သံတောင် ထွက်မလာခဲ့ကြဘူး…”

"ကျွန်တော်က သူတို့ရဲ့ ဦးလေးလေ သူတို့ သေမှာကို ဒီတိုင်း လက်ပိုက်ကြည့်နေရမှာလား ကျွန်တော်က ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဒီအတိုင်း ကြည့်နေရမှာလား..."

ရှီအာဟူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ရမ်းကားနေတော့သည်။

"ရှီအာဟူ မင်းအမေ@$_&..."

လီဟူသည် သူ၏ ဒေါသကို ဆက်၍ ထိန်းမထားနိုင်တော့ပေ။ သူသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဆန်ပြုတ်ထည့်ထားသော ကြွေပန်းကန်လုံးကို ယူ၍ ရှီအာဟူဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်လေသည်။

"ခွမ်း..."

ကြွေပန်းကန်လုံးမှာ ရှီအာဟူ၏ အပေါ်သို့ ကျကွဲသွားပြီး ဆန်ပြုတ်များမှာ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ဖိတ်စင်သွားတော့သည်။

"လီဟူ..."

လီလုံက အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဟူဇီ စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့ မြန်မြန် နင့်ဦးလေးကို တောင်းပန်လိုက်..."

မုဆိုးမဝူက ဆူပူလိုက်သော်လည်း ရှီအာဟူနှင့် ပြဿနာမတက်လိုပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့နှစ်ဖက်လုံးမှာ ဆွေမျိုးများဖြစ်ကြပြီး မိဘများမှာလည်း ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်ကာ အမြဲတမ်း အပြန်အလှန် အလည်အပတ် လာတတ်ကြသည်။ မုဆိုးမဝူသည် အခြေအနေကို အလွန်အမင်း ဆိုးရွားမသွားစေချင်ပေ။

"တောင်းပန်ရမယ် ဟုတ်လား ဘာအကြောင်းကြောင့်လဲ..."

"နှစ်သစ်ကူးအချိန်မှာ ဒီခွေးကောင်က ကျွန်တော့်အိမ်ကို လာပြီး ပြဿနာရှာတာကို ကျွန်တော်က သူ့ကို တောင်းပန်ရမယ်ပေါ့..."

"အဲဒါက ဘာသဘောလဲ..."

ဆန်ပြုတ်ဖြူများ ပေကျံနေသော သူ၏ အင်္ကျီကို အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ရှီအာဟူ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားတော့သည်။

"လီဟူ မင်းလိုကောင်မျိုးကို ငါ အနှေးနဲ့အမြန် သတ်ပစ်မယ်..."

"လာလေ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော်က ကြောက်နေမယ်လို့ ထင်နေလား..."

"ထွက်သွား ငါ့အိမ်ထဲကနေ ထွက်သွားစမ်း..."

လီဟူက အေးစက်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

စကားပြောနေရင်းပင် သူသည် သေနတ်သွားယူရန် အိပ်ခန်းထဲသို့ ထသွားလေသည်။

"အာဟူ နင် မြန်မြန် ထွက်သွားသင့်တယ် ဟူဇီရဲ့ ဒေါသကို နင် သိသားပဲ သူ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်လိုက်ရင် ငါတို့ တားလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"သူ အမဲလိုက်သေနတ် သွားယူနေပြီ နင် ဒီနေရာကနေ အမြန်ထွက်သွားတော့ ထွက်သွားတော့..."

မုဆိုးမဝူသည် ရှီအာဟူကို တွန်းထုတ်ကာ တံခါးဆီသို့ မောင်းထုတ်လိုက်လေသည်။

ရှီအာဟူ၏ မျက်နှာမှာ မှုန်ကုပ်နေ၏။

"ကျွန်တော့်ကို ထွက်သွားစေချင်ရင် ဆယ်ယွမ်ပေး ကျွန်တော့်မှာ စားစရာဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံမရှိဘူး နှစ်သစ်ကူးလည်း ကျင်းပရဦးမယ်..."

ရှီအာဟူသည် သူ၏ ကျန်ရှိနေသော လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ လက်ဝါးဖြန့်ကာ မုဆိုးမဝူထံမှ ပိုက်ဆံတောင်းလိုက်လေသည်။

"ငါက ဘယ်က ပိုက်ဆံရမှာလဲ..."

"နင် မမြင်ဘူးလား ဒီနေ့ နှစ်သစ်ကူးအတွက် ငါတို့ဆီမှာ ဝက်သားနီချက် ပန်းကန်လုံးသေးသေးလေးတစ်လုံးပဲ ရှိတယ် နင့်ကိုပေးဖို့ ငါက ဘယ်က ပိုက်ဆံသွားယူရမှာလဲ ငါ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး..."

ပိုက်ဆံပေးရမည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ မုဆိုးမဝူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားတော့သည်။

"ပိုက်ဆံမရှိဘူးလား ပိုက်ဆံမရှိရင် ကျွန်တော် မသွားဘူး..."

ရှီအာဟူက ပြောကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်လေသည်။

"ဦးလေး မြန်မြန် ထွက်သွားတာ ကောင်းမယ် ဟူဇီရဲ့ ကျည်ဆန်တွေက မျက်စိပါတာ မဟုတ်ဘူး..."

လီလုံက ဘေးမှနေ၍ အကြံပေးလိုက်သည်။

"သူက ငါ့ကို သတ်ရဲလို့လား..."

ရှီအာဟူသည် မကောင်းဆိုးဝါးများကို မယုံကြည်ပေ။

သူ ထိုသို့ပြောလိုက်စဉ်မှာပင် သေနတ်မောင်းဆွဲသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

လီဟူသည် အမဲလိုက်သေနတ်ကို ကိုင်ဆောင်၍ အိပ်ခန်းထဲမှ ဒေါသတကြီး ထွက်လာတော့သည်။

ရမ်းကားနေသော ရှီအာဟူကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူသည် ချက်ချင်းပင် သေနတ်ကို မောင်းတင်ကာ သူ၏ ခေါင်းဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် သုံးအထိရေမယ် ခင်ဗျား မထွက်သွားရင် ကျွန်တော် ပစ်လိုက်မယ်..."

"တစ်…”

"နှစ်..."

"..."

"မင်း မင်း လိုခွေးကောင်က တကယ် ပစ်ရဲတာလား..."

"ငါက မင်းရဲ့ ဦးလေးလေ မင်းလိုကောင်က..."

"ဒိုင်း..."

သေနတ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှီအာဟူ၏ ခြေအောက်ရှိ ရွှံ့ဗွက်မြေပြင်သို့ ထိမှန်သွားလေသည်။

လီဟူက သေနတ်ပစ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ သူက တကယ့်ကို ပစ်လိုက်ခြင်းပင်။

"မင်း မင်း..."

ရှီအာဟူသည် ကြောက်လန့်တကြား ဖြူဖျော့သွားပြီး တံခါးအပြင်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်သွားလေသည်။

သူသည် အလွန်ကြောက်လန့်သွားကာ အသက်လု၍ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

"ခွေးကောင်..."

သေနတ်ကိုင်ထားသော လီဟူသည် သူ၏ နောက်သို့ လိုက်သွားရန် ဟန်ပြင်လိုက်လေသည်။

"ဟူဇီ သူ့နောက်ကို မလိုက်နဲ့တော့ လွှတ်ထားလိုက်ပါ..."

လီလုံက ခေါင်းခါ၍ သူ၏ ညီဖြစ်သူကို ပြန်ဆွဲထားလိုက်သည်။

"ဟူး ငါ့ဦးလေးကတော့ တကယ့်ကို ရူးသွားပြီ ဒီကိစ္စကို ဖြစ်စေခဲ့တာက ငါတို့မှ မဟုတ်တာ သူ ဒေါသထွက်နေရင် မာလောင်တနဲ့ လီလန်ကိုပဲ သွားရှာသင့်တာပေါ့..."

လီလုံက ကူကယ်ရာမဲ့သော အပြုံးခါးခါးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အဲ့ခွေးကောင်က ခံထိုက်ပါတယ် သူ့ကို ဘယ်သူက လီလန်ကို သွားရန်စခိုင်းလို့လဲ..."

"သူ့ကိုယ်သူသာ အပြစ်တင်ရမှာပဲ သူကိုယ်တိုင် ဒီပြဿနာတွေကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာကိုး..."

"..."

"ခွေးကောင်လီဟူ သူက ငါ့ကို တကယ် သေနတ်နဲ့ ပစ်ရဲတယ်ပေါ့လေ..."

"အဲ့ခွေးကောင်ကို ငါ နောက်မှ မှတ်လောက်သားလောက်အောင် ပညာပေးဦးမယ်..."

သီသီလေး လွတ်မြောက်လာခဲ့သော ရှီအာဟူသည် တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်ကာ ရွာလမ်းမတစ်လျှောက် လျှောက်လာလေသည်။

"ဟူး ပိုက်ဆံလည်း မရခဲ့ဘူး ငါက နှစ်သစ်ကူးကို ဘယ်လို ဖြတ်သန်းရမှာလဲ..."

သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင် ပိုက်ဆံမရှိသည်ကို တွေးမိလိုက်သောအခါ ရှီအာဟူမှာ သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်မိလေသည်။

"အနံ့က တော်တော်မွှေးတာပဲ ဝက်သားကြာဇံဟင်းကို ဘယ်သူက ချက်နေတာလဲ..."

ရွာလမ်းမဘေးရှိ အိမ်တစ်လုံးမှ လွင့်ပျံလာသော အသားဟင်းအနံ့ကို ရလိုက်သောအခါ ရှီအာဟူသည် ဗိုက်ကိုဖက်၍ သွားရည်ကျလာတော့သည်။

"မဖြစ်သေးဘူး ဒီအတိုင်း ထားလိုက်လို့မရဘူး ငါ ဟိုကောင်လေး လီလန်ဆီကနေ ရှင်းလင်းချက်တစ်ခု သွားတောင်းမှရမယ်..."

ရှီအာဟူသည် တွေးလေတွေးလေ ဒေါသထွက်လေပင် ဖြစ်သည်။

"လီလန်သာ ငါ့ကို ကြိုးမတုပ်ခဲ့ရင် ငါ့လက်လည်း ဝံပုလွေ အကိုက်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်လည်း ဒီလောက်အထိ သနားစရာကောင်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ရှီအာဟူသည် ကျိန်ဆဲရင်း ရွာ၏ အနောက်ဘက်အစွန်သို့ လျှောက်သွားလေသည်။

မကြာမီမှာပင် လီလန်၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

"လီလန် မင်း အဲ့နေရာကနေ အခုချက်ချင်း ထွက်ခဲ့စမ်း..."

ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း... ရှီအာဟူသည် ကဗျာစာတန်းများ ကပ်ထားသော တံခါးကို ထုရိုက်လိုက်လေသည်။