အခန်း ၂၂၃

အခန်း (၂၂၃) အင်အားကြီးသူကသာ လူအများ၏ စိတ်နှလုံးကို ရယူနိုင်သည် လူအများ၏ မျက်လုံးများက စူးရှလှသည်

ခြံဝင်းထဲတွင် လီလန်သည် သူ၏ ညီမလတ်နှင့် ညီမငယ်လေးတို့နှင့်အတူ ဗြောက်အိုးများ ဖောက်နေလေသည်။

ရုတ်တရက်…

"ဝုတ်..."

"ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်..."

"ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်..."

ခြံဝင်းထဲတွင် လှဲလျောင်းနေကြသော ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းထောင်လာကြပြီး ခြံတံခါးဆီသို့ ပြေးသွားကာ အပြင်ဘက်သို့ ရူးသွပ်စွာ ဟောင်ကြတော့သည်။

တောကြောင်ရိုင်းလေးများသည်လည်း ခွေးအိမ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာကြပြီး လီလန်နှင့် သူ၏ညီမလေးများရှေ့တွင် ကာကွယ်ရပ်တန့်လိုက်ကာ သူတို့၏ ခြေသည်းလေးဖက်ဖြင့် မြေကြီးကို ကုတ်တွယ်ထားရင်း ခြံတံခါးဆီသို့ အစွယ်များထုတ်ပြကာ ရန်လိုသော ဟန်ပန်ဖြင့် ရပ်နေကြလေသည်။

"ဝူး..."

"ဝူး ဝူး..."

ခွေးနှစ်ကောင်နှင့် တောကြောင်ရိုင်းလေးများ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူကြောင့် လီလန် တစ်စုံတစ်ခု ထူးခြားနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်၏။

"တောင်ပေါ်က သားရဲတွေ ရွာထဲကို ထပ်ဆင်းလာပြန်ပြီလား..."

"ရှောင်ထျန်း ရှောင်ရွှယ်ကို အိမ်ထဲခေါ်သွားပြီး တံခါးပိတ်ထားလိုက် ငါမခေါ်မချင်း အပြင်မထွက်လာနဲ့..."

လီလန်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ညီမငယ်နှစ်ယောက် ကြောက်လန့်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် အိမ်ထဲတွင် ပုန်းနေရန် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကောင်မလေးသည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားမိပုံရသော်လည်း အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ စကားကို အမြဲတမ်း နားထောင်တတ်လေသည်။ သူမသည် ညီမငယ်လေး၏ လက်ကို ချက်ချင်း ဆွဲယူကာ အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး နောက်မှ တံခါးကို ပိတ်လိုက်တော့သည်။

ကြီးမားသော မျက်လုံးတစ်စုံမှာ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်သို့ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ချောင်းကြည့်နေ၏။

"ငါ့အစ်ကို အန္တရာယ်များ ရှိနေမလား..."

"မကြောက်နဲ့ မကြောက်နဲ့ ဟေးလုံနဲ့ ပိုင်လုံ ရှိနေတာပဲ..."

ကောင်မလေးက သူမဘာသာ တွေးကာ စိတ်ဖြေလိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ဘဲ ခွေးနှစ်ကောင်နှင့် တောကြောင်ရိုင်းလေးမှာ စတင်၍ မာန်ဖီလာကြလေသည်။

ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။

"လီလန် မင်း အခုချက်ချင်း ထွက်ခဲ့စမ်း..."

ထိုအသံမှာ လီလန်အတွက် အနည်းငယ် စိမ်းသက်နေသည်ဟု ထင်ရသည်။

သို့သော်လည်း တစ်နေရာရာတွင် ကြားဖူးသကဲ့သို့ ရင်းနှီးနေသယောင်လည်း ရှိနေ၏။

လီလန်သည် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစား၍မရဖြစ်နေသည်။

"ဘယ်သူလဲ... နှစ်သစ်ကူး အားလပ်ရက်ကြီးမှာ ငါ့ဆီက ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ..."

လီလန်သည် မတ်တပ်ရပ်၍ ခြံတံခါးဝဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဝုတ်..."

"ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်..."

ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့ ဆက်လက် ဟောင်နေကြပြီး ခွေးနှစ်ကောင်စလုံးသည် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ရန်လိုမှုများကို အာရုံခံမိပုံရသည်။

"ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲ... ဘာလိုချင်လို့လဲ..."

လီလန်သည် သတိထားကာ တံခါးမှတစ်ဆင့် လှမ်းမေးလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား..."

"မင်းက ငါ့လက်ကို ပြတ်စေခဲ့တဲ့သူလေ မင်းက အခုပဲ မေ့သွားပြီလား..."

တံခါးအပြင်ဘက်မှ ရှီအာဟူက ရန်လိုသော လေသံဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ပြတ်တောက်သွားသော လက်တစ်ဖက်ဟုတ်လား။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီလန် ချက်ချင်း မှတ်မိသွားတော့သည်။

"ရှီအာဟူ..."

ထိုသူကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း မှောင်မိုက်သွားပြီး အသံမှာလည်း များစွာ ပို၍ အေးစက်သွားတော့သည်။

"ရှီအာဟူ ခင်ဗျား ဒီနေရာကို ဘာလာလုပ်တာလဲ..."

လီလန်က ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။

"ငါ ဒီနေရာကို ဘာလာလုပ်တာလဲ ဟုတ်လား..."

"မင်းက ငါ့ကို ခုလိုဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးခဲ့တာလေ လက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးစေပြီး ဒုက္ခိတဖြစ်အောင်လုပ်ခဲ့တာ... ငါက မင်းကို ဘာလို့လာရှာရမှာလဲ..."

လီလန်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။

"အဲဒီတုန်းက ခင်ဗျား တောင်ပေါ်မှာ သေနတ်ကို ရမ်းပစ်ခဲ့လို့ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေ နေရာဖော်ခံရပြီး ဝံပုလွေတွေရဲ့ ဝိုင်းရံတာကို ခံခဲ့ရတာလေ... နောက်ပိုင်း ခင်ဗျားရဲ့ လက်ကို ဝံပုလွေတွေ ကိုက်ဖြတ်ခံရတာက ခင်ဗျားဘာသာ အပြစ်ရှာတာပဲ ခင်ဗျားခံရတာ တန်တယ်..."

သူသည် ထိုလူယုတ်မာ ရှီအာဟူကို အဖက်လုပ်ရန် ပျင်းရိစွာဖြင့် လှည့်၍ ပြန်လျှောက်သွားလေသည်။

တံခါးဖွင့်ပေးရန်မှာ သာ၍ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

လီလန်သည် ရှီအာဟူလို လူမျိုးအတွက် တံခါးဖွင့်ပေးရမည်ကို ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်နေသည်။

ထိုသူ့ကို မိမိ၏ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုခြင်းက လေထုကိုပင် ညစ်ညမ်းစေလိမ့်မည်ဟု လီလန်က ညည်းတွားနေမိ၏။

"လီလန် မင်းလို ခွေးကောင်က အကုန်လုံးကို ငြင်းဆန်နေတာပဲ... မင်းသာ ငါ့ကို ကြိုးတုပ်ပြီး အမဲလိုက်သေနတ်ကို မယူသွားဘူးဆိုရင် ငါက ဝံပုလွေတွေ ကိုက်တာ ခံရပါ့မလား..."

"ငါ့ဆီမှာသာ သေနတ်ရှိနေရင် အဲဒီဝံပုလွေကို သတ်ပစ်လို့ မရနိုင်ဘူးလား... ငါ့လက်ကို အကိုက်ခံရပြီး ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားပါ့မလား..."

တံခါးအပြင်ဘက်မှ ရှီအာဟူက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေပြီး သူ၏ အသံမှာ ရူးသွပ်နေသူပမာ ဖြစ်နေလေသည်။

လီလန် တံခါးမဖွင့်ပေးသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် နားကွဲမတတ် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်အထိ တံခါးကို အားကုန် ထုရိုက်တော့သည်။

ထိုသို့ရမ်းကားရင်း သူက ငိုယိုအော်ဟစ်လေသည်။

"ရွာသူရွာသားတို့ ထွက်ကြည့်ကြပါဦး... အဲဒီ ကျိန်စာသင့်မယ့် လီလန်က ငါ့ကို ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီ..."

"သူသာ မရှိရင် ငါက အခုချိန် အကောင်းပကတိ ဖြစ်နေမှာပဲ ငါ့လက်လည်း ဝံပုလွေကိုက်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး... ငါ အိမ်ထောင်တောင် ပြုနိုင်နေပြီ..."

"အဲဒီလီလန်က တော်တော် ရက်စက်တာပဲ... ရွာသားတို့ ငါ့အတွက် တရားမျှတအောင် ရပ်တည်ပေးကြပါဦး..."

ရှီအာဟူသည် ငိုယိုအော်ဟစ်နေပြီး သူ၏ အခြေအနေမှာ ဖြစ်နိုင်သမျှ အသနားခံစရာ အကောင်းဆုံးပုံပေါက်နေတော့သည်။

"သေစမ်း ရှီအာဟူက တကယ့် လူယုတ်မာပဲ..."

ရှီအာဟူကဲ့သို့သော လူမိုက်များသည် အကျင့်စာရိတ္တပိုင်းဆိုင်ရာ ခြိမ်းခြောက်မှုများကို အသုံးပြုကာ မိမိကိုယ်ကို အကျင့်သီလမြင့်မားသူအဖြစ် နေရာယူ၍ အမြတ်ထုတ်ရသည်ကို နှစ်သက်ကြသည်။

"မင်းလို အမှိုက်ကောင်မျိုးက တောင်ပေါ်က ဝံပုလွေတွေ ကိုက်သတ်တာ ခံရဖို့ ထိုက်တန်တယ်..."

လီလန်က နောင်တရမိသွားသည်။ သူသည် တောင်ပေါ်တွင် ဝံပုလွေကို သေနတ်ဖြင့် မပစ်ခဲ့သင့်ပေ။ ဝံပုလွေက ရှီအာဟူကို သေသည်အထိ ကိုက်သတ်ခွင့်ပြုလိုက်ခြင်းက ပို၍ ကျေနပ်စရာကောင်းမည် ဖြစ်သည်။

ရှီအာဟူက အော်ဟစ်လိုက်သောကြောင့် တစ်ရွာလုံး ချက်ချင်း သိသွားကြတော့သည်။

"ဘယ်သူလဲ... ဘာတွေ ငိုယိုအော်ဟစ်နေတာလဲ... နှစ်သစ်ကူးကာလကြီးကို ဘာတွေ ဆူညံနေတာလဲ..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီရဲ့ အိမ်ရှေ့က ဘယ်သူလဲ..."

"ဒီနေ့က နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် မဟုတ်ဘူးလား... ရှောင်လန် ဘယ်လိုလုပ် ပြဿနာတက်သွားတာလဲ..."

"အဲ့လူက စိမ်းနေသလိုပဲ... သူက ငါတို့ ရွှမ်းရွှေရွာက မဟုတ်ဘူးမလား..."

"ငါ မှတ်မိပြီ သူက ချောင်တျန်းကျီရွာက ရှီအာဟူပဲ..."

"ရှီအာဟူ... သူက မုဆိုးမဝူရဲ့ ဝမ်းကွဲမောင် မဟုတ်ဘူးလား..."

"..."

လီလန်သည် သူ၏ ထက်မြက်သော နားအာရုံဖြင့် နောက်ဆုံးဝါကျကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ရှီအာဟူက မုဆိုးမဝူရဲ့ ဝမ်းကွဲမောင်လား..."

"သေစမ်း ဒီကိစ္စက လီရှန်းဟွာနဲ့ သေချာပေါက် ပတ်သက်နေတာပဲ..."

လီလန်၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်သွားလေသည်။

သူသည် မူလကတည်းက လီရှန်းဟွာကဲ့သို့သော လူမျိုးနှင့် ပတ်သက်ရန် ဆန္ဒမရှိခဲ့သော်လည်း ထိုသူက သူ့ကို ခြောက်လှန့်နေမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့သလို နှစ်သစ်ကူးကာလကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ပြဿနာရှာရန် သူမ၏ ဝမ်းကွဲမောင်ကို လွှတ်လိုက်လိမ့်မည်ဟုလည်း မထင်ထားခဲ့ပေ။

"လီရှန်းဟွာ ဒီအကြွေးက ဒီလောက်နဲ့ ပြီးသွားလို့ မရဘူး..."

လီလန်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် ခြံတံခါးကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်၏။

ရှီအာဟူရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်ရင်း သူ့ကို အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ရှီအာဟူ ငါ့အိမ်ရှေ့မှာ လာဟောင်မနေနဲ့ ခင်ဗျားအသံက တောင်ပေါ်က အမွှေးထူတဲ့ သားရဲတစ်ကောင်လိုပဲ..."

"မင်း..."

ရှီအာဟူသည် လီလန်၏ စကားကြောင့် ဆွံ့အသွားကာ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားပြီး ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ရှောင်လန် မင်းနဲ့ ရှီအာဟူကြားမှာ အတိအကျ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ... ဘာလို့ နှစ်သစ်ကူးကြီးမှာ ခုလိုတွေ ဖြစ်နေရတာလဲ..."

အဘိုးဝမ်နှင့် သူ၏လူများက ချဉ်းကပ်လာကာ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်ကြသည်။

"ကျွန်တော့်ကို မေးမယ်ဆိုရင်တော့ အစ်ကိုလန်ကို ပြဿနာရှာပြီး ဒုက္ခပေးဖို့ ရောက်လာတဲ့ မြက်ခင်းပြင်ရွာက အဲဒီကောင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

အဘိုးဝမ်၏ သမက်ဖြစ်သူ ကျန်းတယ်ကျွင်းက ရှီအာဟူကို အထင်အမြင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်... အဲ့ကောင်က သူတို့ရွာမှာ နာမည်ကောင်းမရှိဘူး... သူက နှစ်သစ်ကူးကာလကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီဆီက ငွေညှစ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ ဖြစ်ရမယ်..."

"ရှီအာဟူ... ချောင်တျန်းကျီရွာကလား... သူ့ကို ငါ ခပ်ရေးရေး မှတ်မိသလိုပဲ... အာ ငါ မှတ်မိပြီ သူပဲ..."

"ကုံတန် မြန်မြန်ပြောစမ်း... မင်း ဘာတွေ အော်နေတာလဲ..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းက ချောင်တျန်းကျီရွာက မာမိသားစုရဲ့ အမဲလိုက်ခွေး နှစ်ကောင်ကို တောင်ပေါ်က ဝံပုလွေတွေ ဆွဲသွားတာကို ခင်ဗျားတို့ မှတ်မိသေးလား..."

"ငါ မှတ်မိတယ် အဲဒီဝံပုလွေအုပ်ကို နှိမ်နင်းဖို့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီကပဲ ဦးဆောင်သွားခဲ့တာလေ... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်ကိုတောင် သတ်ခဲ့သေးတယ်... သူက တကယ့်ကို တော်တာပဲ..."

"ဟုတ်တယ် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီကပဲ တောင်ပေါ်ကို ဝံပုလွေလိုက်လံဖို့ ဦးဆောင်သွားခဲ့တာ... အဲဒီအချိန်က ရှီအာဟူက စကားနားမထောင်ဘဲ သေနတ်ကို ရမ်းပစ်ခဲ့လို့ ဝံပုလွေအုပ်ကို ဆွဲဆောင်မိသလို ဖြစ်သွားတာလေ... သူ့ရဲ့ အသင်းဖော်တွေကို ကာကွယ်ဖို့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက ရှီအာဟူကို ကြိုးတုပ်ထားခဲ့တယ်... နောက်ပိုင်း ဝံပုလွေအုပ်က ဝိုင်းရံလာတဲ့အခါ ရှီအာဟူက ဝံပုလွေတွေရဲ့ ပစ်မှတ်ဖြစ်သွားပြီး ဝံပုလွေတစ်ကောင်က သူ့လက်တစ်ဖက်ကို ကိုက်ဖြတ်သွားခဲ့တာပဲ..."

ရွှမ်းရွှေရွာမှ လူတစ်ဦးသည် သူနှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ ဝံပုလွေသွားပစ်ခဲ့သော ချောင်တျန်းကျီရွာမှ မုဆိုးကို မှတ်မိသွားပြီး အတူတူ ထမင်းစားနေစဉ် ထိုအကြောင်းကို ပြောပြခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စ၏ အကြောင်းရင်းနှင့် အကျိုးဆက်ကို သူက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေခဲ့သည်။

ယနေ့ ရှီအာဟူ ပြဿနာလာရှာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက အဖြစ်အပျက် တစ်ခုလုံးကို အသေးစိတ် ပြန်လည်ပြောပြလိုက်လေသည်။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှီအာဟူ၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူသည် ချက်ချင်းပင် သိသိသာသာ အမူးပြေသွားတော့သည်။

"ဒါဆိုရင် ရှီအာဟူက ခံရတာ တန်တာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်... တောင်ပေါ်ကို ဝံပုလွေသွားပစ်တာက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်... သူက ဘာသာ ပြဿနာရှာပြီး ဝံပုလွေအုပ်ကို ဆွဲဆောင်ခဲ့တာလေ... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ လုပ်ခဲ့တာ မှန်ကန်ပါတယ်..."

"အဲဒီရှီအာဟူဆိုတဲ့ကောင်က သူ့လက် ကိုက်ဖြတ်ခံရလို့ ဒေါသထွက်ပြီး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီဆီက ပိုက်ဆံတချို့ ငွေညှစ်ဖို့ တွေးနေတာပဲ..."

"ဒီကောင် အရက်သောက်ထားတယ် အရက်နံ့တွေ ထောင်းနေတာပဲ... သူက မူးနေတုန်း အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီဆီ ပြဿနာလာရှာတာပဲ..."

"သူ ဒုက္ခိတဖြစ်သွားတာ မဆန်းပါဘူး... သနားစရာကောင်းတဲ့သူတိုင်းမှာ အမြဲတမ်း အကြောင်းပြချက်တစ်ခုရှိစမြဲပဲ..."

"..."

ရွာသားများက သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်ကို မြင်ပြီး သူတို့၏ ထူးဆန်းသော အကြည့်များကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ရှီအာဟူ အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားတော့သည်။

"မဟုတ်ဘူး ငါက နစ်နာသူလေ... ဝံပုလွေ ကိုက်ဖြတ်ခံရတာ ငါ့လက်ပါကွ..."

"ဘာလို့ မင်းတို့အားလုံးက လီလန်ဘက်က ရပ်တည်နေကြတာလဲ..."

"ရှီအာဟူ ခင်ဗျား ဒီနေရာကနေ ဘာလို့ မထွက်သွားသေးတာလဲ..."

နှုတ်ခမ်းစွန်းတွင် ခပ်မဲ့မဲ့အပြုံးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားလျက် လီလန်က လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။