အခန်း ၂၂၄

အခန်း (၂၂၄) လဆန်းတစ်ရက်နေ့တွင် ပထမဆုံး မိုးကြိုးသံထွက်ပေါ်လာပြီး ဝက်သားနှင့် ကြက်သွန်မြိတ် ဖက်ထုပ်များကို စားသုံးကြခြင်း

ထိုလူရမ်းကားသည် သူ၏ဂုဏ်သိက္ခာကို အလွန်ဂရုစိုက်လေသည်။ ရွာသားများအားလုံး လီလန်ဘက်မှ ရပ်တည်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ချက်ချင်းပင် အမြီးကုပ်၍ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်အတွင်း ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဤအဖြစ်အပျက်ငယ်လေးမှာ လျင်မြန်စွာပင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

"အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

လီလန်က လူအုပ်ကြီးအား ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားလိုက်သည်။

ရွာသားများမှာ အတော်အသင့် အဆင့်အတန်းရှိကြပြီး ရှီအာဟူ၏ ကုန်းချောစကားများကို နားမယောင်ကြသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် လီလန်မှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ဘာတွေပြောနေတာလဲ... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ခင်ဗျား တောဝက်ကို အမဲလိုက်နိုင်ခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့... အဲဒီကျေးဇူးကြောင့် ကျွန်တော်တို့လည်း အသားနည်းနည်းပါးပါး စားလိုက်ရတယ်..."

"ဟုတ်တယ်လေ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီရဲ့... ဟိုတစ်နေ့က ခင်ဗျား ဟွမ်တာ့ရှန်းကို ခေါ်လာပြီး ကျွန်တော့်အိမ်က ကြွက်တွေကို ဖမ်းပေးခဲ့တာ အရမ်းအထောက်အကူဖြစ်တာပဲ... ခင်ဗျားကို အရမ်းကျေးဇူးတင်နေတာ..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... အဲဒီရှီအာဟူက လူယုတ်မာပါ... သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့... မင်း သူ့ကို ဂရုစိုက်လေ သူက ပိုပြီး အတင့်ရဲလာလေပဲ..."

"အဲ့ကောင်က အရက်မူးပြီး ရူးချင်ယောင်ဆောင်နေတာ..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... မင်းကို တစ်ခုလောက်ပြောပြရဦးမယ်... မြက်ခင်းပြင်ရွာက ရှီအာဟူဆိုတဲ့ကောင်က မုဆိုးမဝူရဲ့ မောင်ဝမ်းကွဲပဲ..."

စေ့စပ်ထားသည်ကို ဖျက်သိမ်းခဲ့ခြင်းကြောင့် လီလန်နှင့် လီရှန်းဟွာတို့ကြားတွင် ပဋိပက္ခရှိနေသည်ကို ရွာထဲရှိ လူတိုင်းက သိထားကြလေသည်။

နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကာလအတွင်း ရှီအာဟူက ပြဿနာလာရှာပြီး အရက်မူးနေဟန်ဆောင်ခြင်းမှာ ဆယ်ပုံကိုးပုံခန့်သည် မုဆိုးမဝူနှင့် လီရှန်းဟွာတို့၏ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်ပေမည်။

"ကျွန်တော်နားလည်ပါပြီ... သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုး..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ယနေ့ ရှီအာဟူ ပြဿနာရှာခဲ့သည်ကို အပြစ်ပေးခြင်းမရှိဘဲ လွှတ်ထား၍မဖြစ်ပေ၊ နောက်မှ သူ၏အစ်မဝမ်းကွဲဖြစ်သူ မုဆိုးမဝူနှင့် စာရင်းရှင်းရမည်ဖြစ်သည်။

"အားလုံးပဲ နှစ်သစ်မှာ ပျော်ရွှင်ကြပါစေ... အခုတော့ ပြန်ကြပါတော့..."

လီလန်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်၍ နှုတ်ဆက်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

ထိုအခိုက်တွင် လူအုပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လီလန်... မင်းတို့မိသားစုက ဒီနှစ် ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှာ အလုပ်မှတ်အများဆုံးရခဲ့တာလေ... မင်းတို့ရဲ့ နှစ်သစ်ကူးအကြိုညစာအတွက် ဘာတွေစားခဲ့ကြလဲ..."

ထိုသူ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဘေးမှကြည့်နေသူများမှာ အလွန်သိချင်စိတ်ပြင်းပြသွားကြပြီး လီလန်ကို ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... မင်းက ဒီနှစ်မှာ သားကောင်အများဆုံး အမဲလိုက်နိုင်ခဲ့ပြီး သားရေတချို့ကိုတောင် ရောင်းခဲ့ရသေးတာပဲ... မင်းရဲ့ နှစ်သစ်ကူးအကြိုညစာက ဘာများလဲ..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက အခုဆို ငါတို့ရွာမှာ အချမ်းသာဆုံးလူဖြစ်နေပြီလေ... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က အပ်ချုပ်စက်လက်မှတ်တောင် ရခဲ့သေးတာ..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက စက်ဘီးအသစ်တစ်စီးတောင် ဝယ်ထားသေးတယ်... ငါတော့ တကယ်အားကျတာပဲ..."

"..."

သက်ကြီးရွယ်အိုများမှာ လီလန်အား နှစ်သစ်ကူးအကြိုညစာအတွက် ဘာတွေစားခဲ့ကြောင်းကို ပြောပြရန် ဆူညံစွာ တောင်းဆိုနေကြတော့သည်။

"ဘာမှထူးထူးခြားခြား မရှိပါဘူး... ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျားတို့လိုပဲ စားတာပါ... ဆန်ပြုတ်ရယ် မုန့်ပေါင်းရယ် အာလူးကြော်ရယ် ကြက်ဥကြော်ရယ်ပါပဲ... ဪ ဟုတ်သားပဲ ဝက်သားနီချက် တစ်ပွဲလည်း ပါသေးတယ်..."

"အဲ့ဝက်သားနီချက်က ပိုက်ဆံအများကြီးပေးရတာ... တစ်ကျင်းကို ရှစ်ဆင့်တောင် ပေးရတယ်... ကျွန်တော် သေသေချာချာ စုဆောင်းထားတဲ့ အသားလက်မှတ်တွေတောင် အကုန်ပြောင်သွားပြီ..."

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ငြင်းပယ်လိုက်လေသည်။

ဤသက်ကြီးရွယ်အိုများမှာ မကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်မရှိကြောင်းနှင့် ရွာသားများမှာ ယေဘုယျအားဖြင့် ကြင်နာတတ်ပြီး ရိုးသားကြောင်းကို သိထားသော်လည်း ယခုနှစ်မှာ အစာခေါင်းပါးသောနှစ်ဖြစ်သဖြင့် သူ အလွန်သတိထားရပေမည်။

အကယ်၍ မိမိကိုယ်ကို အလွန်အမင်း ထင်ပေါ်အောင်နေမည်ဆိုပါက သူခိုးများကို အလွယ်တကူ ဆွဲဆောင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ပိုင်ရှန်းမြို့၌ပင် ရှုံ့ထျဲ့ကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ရွာဓားပြများ ရှိနေသေးရာ ဝေးလံခေါင်ဖျားသော အမဲလိုက်ရွာကလေးတစ်ရွာတွင်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုးရွားနိုင်ပေသည်။

လီလန်တွင် မိသားစုရှိပြီး သူ၏ ညီမငယ်နှစ်ယောက်မှာလည်း အလွန်ငယ်ရွယ်သေးသည်။ အခြားသူများက သူ့ကို သတိထားမိပြီး သူ၏မိသားစုထံသို့ ဘေးဒုက္ခများ ယူဆောင်လာမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် လီလန်က အမှန်တိုင်း မပြောလိုခြင်းဖြစ်သည်။

ဆန်ပြုတ်နှင့် မုန့်ပေါင်းများမှာ ထူးခြားမှုမရှိဘဲ ဝက်သားနီချက်မှာလည်း မစျေးကြီးလှပေ၊ တစ်ကျင်းလျှင် ရှစ်ဆင့်သာ ကျသင့်လေသည်။ ရွာသားများအနေဖြင့် အံကြိတ်ကာ ယွမ် (၁.၆)တန်ဖိုးရှိ အသားလက်မှတ်တစ်စောင်ကို အသုံးပြု၍ တစ်ကျင်းဝယ်ကာ မြည်းစမ်းကြည့်နိုင်ပေသည်။

လီလန်မှာ နှစ်သစ်ကူးကာလအတွင်း ထိုကဲ့သို့သော အစားအစာများကိုသာ စားသောက်နေကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးများမှာ ဆက်လက်၍ အံ့ဩခြင်းမရှိတော့ဘဲ ငှက်များနှင့် သားရဲတိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာပင် လူစုခွဲသွားကြတော့သည်။

အိမ်ဝိုင်းတံခါးဝရှိ ဆူညံနေသော အသံများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရုတ်တရက်ပင် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

"ရှောင်လန်... မင်း တော်တော်လုပ်နိုင်တာပဲ..."

အဘိုးဟွမ်ကွမ်းသည် တုတ်ကောက်ကို အားပြုကာ လျှောက်လာခဲ့သည်။

"အဘိုးဟွမ်... ဘယ်လိုလေနှင်ရာက ရောက်လာတာလဲ..."

လီလန်၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာမှုကြောင့် လင်းလက်သွားပြီး အဘိုးအိုကို သွားရောက်ကြိုဆိုကာ

တွဲကူပေးလိုက်သည်။

ရှေးလူကြီးများ ပြောခဲ့သလိုပင် "ပညာရှိသောသူသည် မှန်ကန်သောအချိန်မရောက်မချင်း မိမိ၏အရည်အချင်းကို ဖုံးကွယ်ထားတတ်သည်" ပင်ဖြစ်သည်။

"ကိုယ့်ရဲ့ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုကို မကြွားဝါနဲ့... ကိုယ့်ရဲ့ စည်းစိမ်ကို မဖော်ပြနဲ့... ကိုယ့်ရဲ့ စကားတွေကတစ်ဆင့် စစ်မှန်တဲ့ သဘောသဘာဝကိုလည်း ထုတ်မပြောနဲ့..."

"မင်းမှာ ပိုက်ဆံရှိပေမဲ့ ကြွားဝါတာမျိုး မလုပ်ဘူး... မင်းရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ပုံစံကို သေချာထိန်းသိမ်းထားနိုင်တယ်... ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ အဲဒီလိုလူမျိုးက တော်တော်ရှားတာ..."

အဘိုးအိုသည် တုတ်ကောက်ကို အားပြုကာ တံခါးဝတွင် ရပ်ရင်း တံခါးပေါ်တွင် ကပ်ထားသော ကဗျာစာတန်းများကို မော့ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

အဘိုးဟွမ်ကွမ်းသည် စာလုံးလှရေးခြင်းနှင့် ပန်းချီဆွဲခြင်းတို့ကို လေ့ကျင့်ရန် နေအိမ်မှ ထွက်ခွာလေ့မရှိသော်လည်း ရွာထဲရှိ အခြေအနေများကို အနည်းငယ်တော့ သိရှိထားလေသည်။

လီလန်သည် ကျွမ်းကျင်သော မုဆိုးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။ သူသည် တောဝက်များကို အမဲလိုက်ကာ ဝံပုလွေသားရေများကို ရောင်းချခဲ့သဖြင့် ငွေအမြောက်အမြားကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့လေသည်။

လီလန်သည် ရွာသားများကို ခုနက ပြောခဲ့သည့် စကားများမှာ ဟန်ဆောင်ပြောဆိုခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း အဘိုးအိုက သဘာဝကျကျပင် ခန့်မှန်းနိုင်လေသည်။

လီလန်သည် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်သွားကာ သူ၏ နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး

"အဘိုးဟွမ်က တော်တော်ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ... ကျွန်တော် ဘာမှကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရဘူး... ကျွန်တော်လည်း တစ်ခုခုတော့ သင်ယူလိုက်ရပါပြီ..."

"မင်းက တော်တော်ကောင်းပါတယ်... မာနလည်းမကြီးသလို အောက်ကျို့တာမျိုးလည်း မရှိဘူး... ပြီးတော့ နှိမ့်ချတတ်သေးတယ်... အနာဂတ်ကျရင် မင်း သေချာပေါက် အောင်မြင်ကြီးပွားလာမှာပါ..."

အဘိုးအိုက မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"အဘိုးဟွမ်ကလည်း ကျွန်တော့်ကို မချီးကျူးပါနဲ့တော့... အဘိုးသာ ဆက်ချီးကျူးနေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းသွားလိမ့်မယ်..."

"ဟီးဟီး အမှန်တိုင်းပြောရရင် မင်းရဲ့အဘိုးဟွမ်က လူတွေကို သိပ်ပြီး ချီးကျူးလေ့မရှိဘူး..."

အဘိုးအိုသည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ပွတ်သပ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အဘိုးဟွမ် မြန်မြန်ဝင်ခဲ့ပါ... ကျွန်တော် လက်ဖက်ရည်တစ်အိုးလောက် ဖျော်ပေးပါ့မယ်... အဲဒါက တစ်ဖက်ရွာက လောင်ဟူ ကျွန်တော့်ကို ပေးထားတဲ့ အကောင်းဆုံး အနောက်ကန် လုံကျင်းလက်ဖက်ခြောက်ပဲ..."

"ဪ ဟုတ်လား... ရွှယ်ယန်က မင်း သူ့အိမ်ကနေ ယူသွားတာဆိုပြီး ပြောနေတာ ကြားလိုက်ပါသေးတယ်..."

အဘိုးအိုသည် အနီးအနားရှိ ရွာများစွာတွင် ကိုယ်ပိုင်စာသင်ပြပေးသော ဆရာတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဟူရွှယ်ယန်မှာ ထိုနယ်မြေတွင် အချမ်းသာဆုံးလူဖြစ်ပြီး သဘာဝကျကျပင် ငယ်စဉ်က သူနှင့်အတူ စာသင်ကြားကာ စာဖတ်ရန် သင်ယူခဲ့ရလေသည်။

ထိုသူနှစ်ဦးမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးရှိပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မကြာခဏ အလည်အပတ်သွားလေ့ရှိကြသည်။

အဘိုးအိုသည် သူ၏ အသိပညာများကို ဖြန့်ဝေပေးကာ ကျွမ်းကျင်မှုများကို သင်ကြားပေးပြီး သံသယများကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့သဖြင့် သူ၏ တပည့်များမှာ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းတွင် ရှိနေကြလေသည်။

"လောင်ဟူက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာပါ... သူ ကျွန်တော့်ကို ပေးခဲ့တာ သေချာပါတယ်..."

လီလန်က အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အဘိုးအိုက ရယ်မောလိုက်ကာ

"ရွှယ်ယန်ပြောတာ မှန်ပုံရတယ်... မင်းလို ကောင်ဆိုးလေးက နည်းနည်းတော့ လောဘကြီးတာပဲ..."

"ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ... ငါ လက်ဖက်ရည် မသောက်တော့ပါဘူး... မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်ဆီ သွားလည်စရာရှိသေးလို့ပါ... နောက်တစ်ကြိမ်မှပဲ ငါတို့ လက်ဖက်ရည်သောက်ကြတာပေါ့..."

အဘိုးအိုသည် လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး တုတ်ကောက်ကို အားပြုကာ လီလန်၏ အိမ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

လီလန်သည် ထွက်ခွာသွားသော အဘိုးအို၏ ကျောပြင်ကိုကြည့်ရင်း အနည်းငယ် အားကျသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဆရာဟွမ်သည် စာပေသင်ကြားခြင်း၊ စာလုံးလှရေးခြင်းနှင့် ပန်းချီဆွဲခြင်းတို့ကို တစ်သက်လုံး လုပ်ကိုင်ခဲ့သော တရုတ်ရိုးရာ ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ၏ စကားတစ်ခွန်းနှင့် လုပ်ရပ်တိုင်းက ပညာရှင်တစ်ဦး၏ စိတ်ဓာတ်ကို ဖော်ညွှန်းနေလေသည်။

လူများက တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့်သာ ထိတွေ့ဆက်ဆံရသော သေးငယ်ပြီး အရိုင်းဆန်သည့် အမဲလိုက်ရွာကလေးတွင် ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးမှာ အလွန်ရှားပါးလှပေသည်။

"ယဉ်ကျေးမှုရှိတာက ကောင်းပါတယ်..."

လီလန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ အိမ်ဝိုင်းအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်လေသည်။

သူ့အဖေမှာ အိမ်တွင်မရှိဘဲ အိမ်နီးနားချင်းများထံ အလည်အပတ်သွားနေလေသည်။

လီလန် အိမ်ဝိုင်းအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဒုတိယညီမဖြစ်သူ လီထျန်းက တံခါးကို လျင်မြန်စွာဖွင့်၍ ထွက်လာခဲ့သည်။

"အစ်ကို... အဆင်ပြေရဲ့လား..."

"ခုနက အိမ်ရှေ့မှာ လူတွေအများကြီးပဲမို့ ညီမ အရမ်းလန့်သွားတာ..."

ဒုတိယညီမ လီထျန်းက ကြောက်ရွံ့မှုများ ကျန်ရှိနေသေးသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်... အရက်မူးသမားက အရက်မူးပြီး ရူးချင်ယောင်ဆောင်နေတာပါ..."

"ဗြောက်အိုး ဆက်ဖောက်ချင်သေးလား... အများကြီး ကျန်သေးတယ်လေ... ဆက်ဖောက်ကြမလား..."

"ကောင်းတာပေါ့..."

"အစ်ကို... ရှောင်ရွှယ်လည်း ဖောက်ချင်တယ်..."

သူတို့သုံးဦးမှာ ခွေးပန်းကန်ကို ထပ်မံဖောက်ခွဲရန် စတင်လိုက်ကြပြီး ဗြောက်အိုးဖောက်သံများနှင့် တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စလေးများ၏ အူသံများက အိမ်ဝိုင်းအတွင်းမှ ပဲ့တင်ထပ်ကာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ညနေပိုင်းတွင် သူ၏အဖေ အိမ်ပြန်ရောက်လာသောအခါ နှစ်သစ်ကူးအကြိုညစာမှ ကျန်ရှိနေသော အစားအစာများကို စားသောက်လိုက်လေသည်။

အစာစားပြီးနောက် လီလန်သည် ကိုယ်လက်သန့်စင်ကာ ကန်းပေါ်တွင် အိပ်ရာဝင်လိုက်တော့သည်။

ဗြောက်အိုးပေါက်ကွဲသံများကြားတွင် အိပ်ပျော်သွားကာ သူသည် အလွန်ချိုမြိန်သော အိပ်မက်များကို မက်ခဲ့လေသည်။

နောက်တစ်နေ့မှာ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်၏ ပထမဆုံးနေ့ပင်ဖြစ်သည်။

တရုတ်နိုင်ငံ အရှေ့မြောက်ပိုင်းတွင် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်၏ ပထမဆုံးနေ့၌ ဖက်ထုပ်စားခြင်းမှာ ဓလေ့တစ်ခုဖြစ်သည်။

လီလန်နှင့် သူ၏အဖေတို့သည် မနေ့ကတည်းက ဖက်ထုပ်များကို လုပ်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ မုန့်နှစ်ပြုလုပ်ရန်အတွက် ဂလူတင်ဓာတ်ပါတဲ့ မုန့်ညက်ကို အသုံးပြုထားပြီး ဝက်သားနှင့် ကြက်သွန်မြိတ် အဆာသွတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

ဖက်ထုပ်ပြုတ်ရခြင်းမှာလည်း ရိုးရှင်းလှပေသည်။ မီးဖိုပေါ်ရှိ သံအိုးကြီးထဲတွင် ရေဆူအောင်တည်ရသည်။ ရေဆူလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပေါင်းအိုးတောင်းကို ထည့်ကာ ထိုပေါင်းအိုးတောင်းပေါ်တွင် ဖက်ထုပ်များကို တင်ထားရလေသည်။

နာရီဝက်ကျော်ကြာအောင် ပေါင်းပြီးသွားသောအခါ ဝက်သားနှင့် ကြက်သွန်မြိတ် ဖက်ထုပ်များမှာ ကျက်သွားလေပြီ။

"ဒီနေ့က နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ရဲ့ ပထမဆုံးနေ့ပဲ... ဖက်ထုပ်စားကြမယ်..."

အဘိုးကြီး လီတာ့ဟိုင်သည် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ဖက်ထုပ်အိုးကြီးတစ်အိုးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။

တရုတ်နိုင်ငံ အရှေ့မြောက်ပိုင်းတွင် ဟင်းပွဲများမှာ အချိုးအစား ကြီးမားလှပြီး ဖက်ထုပ်များမှာလည်း ကြီးမားကြလေသည်။

လီတာ့ဟိုင် ပြုလုပ်ထားသော ဤဖက်ထုပ်များမှာတစ်ခုလျှင် ငန်းဥအရွယ်အစားခန့် ရှိလေသည်။

"အဖေက ဖက်ထုပ်တစ်လုံးထဲမှာ အကြွေစေ့တစ်စေ့ ထည့်ထားတယ်... အဲဒါကို စားမိတဲ့သူက ဒီနှစ်မှာ ချမ်းသာလာလိမ့်မယ်..."

လီတာ့ဟိုင်က ထမင်းစားစားပွဲတွင် အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လား... ဒါဆို သမီးက အဲဒီအကြွေစေ့ပါတဲ့ ဖက်ထုပ်ကြီးကို မစားချင်ဘူး... အစ်ကို့ကိုပဲ ကျွေးချင်တယ်..."

ရှောင်ရွှယ်သည် ဖက်ထုပ်ကြီးတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်ကာ သူမ၏ ကလေးဆန်သော အသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ရွှယ်... ဘာလို့လဲ..."

လီတာ့ဟိုင်က မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုက အကြွေစေ့ကို စားမိရင် ဒီနှစ်မှာ ချမ်းသာလာလိမ့်မယ်လေ... အစ်ကိုသာ ချမ်းသာလာရင် သမီးတို့ မိသားစုလည်း ဘဝကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဖြတ်သန်းရမှာပေါ့..."

ရှောင်ရွှယ်က အပြစ်ကင်းစင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

တူဖြင့် ဖက်ထုပ်ကို ညှပ်ယူနေသော လီလန်သည် သူ၏ ညီမငယ်လေးကို ပြုံးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ညီမလေးက တော်တော်လိမ္မာတဲ့ ကလေးဆိုးလေးပဲ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ဖက်ထုပ်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ အနည်းငယ် ကိုက်လိုက်လေသည်။

"အား..."

လီလန်သည် သူ၏ သွားများမှတစ်ဆင့် မာကျောသော အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အစ်ကို... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ဒုတိယညီမက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လီလန်သည် ပါးစပ်ကို ဟကာ နှစ်ဆင့်တန် အကြွေစေ့တစ်စေ့ကို ထွေးထုတ်လိုက်လေသည်။

"အစ်ကို... ဒီနှစ်မှာ အစ်ကိုတော့ ကြီးကြီးမားမား ချမ်းသာတော့မှာပဲ..."

ထိုအခိုက်တွင် ကောင်းကင်ယံမှ ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

နွေဦးရာသီ၏ မိုးကြိုးသံများပင် ဖြစ်လေသည်။