အခန်း ၂၂၅

အခန်း (၂၂၅) အိုး... ရှားရှားပါးပါး ဧည့်သည်ပါလား... ဦးလေးက နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်ဖို့ ရောက်လာတာပဲ...

နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် ပထမနေ့ အပြီးတွင် ဒုတိယနေ့သို့ ရောက်လာလေ၏။

နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်၏ ဒုတိယမြောက်နေ့တွင် လူတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ခွန်းဆက်ရန် အလည်အပတ် သွားလေ့ရှိကြသည်။

နံနက်စာအဖြစ် ဆန်ပြုတ်နှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ချဉ်ဖတ်တို့ကို စားသုံးကြသည်။ လီလန်သည် လွန်ခဲ့သောနှစ်ရက်က အသားနှင့် ငါးများကို အလွန်အကျွံ စားသုံးထားခဲ့သဖြင့် သူ၏ဗိုက်မှာ ကယ်နေပြီး အစာမကြေဖြစ်နေသောကြောင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ခုခုကိုသာ စားချင်နေခဲ့၏။

ဆန်ပြုတ်ကြဲကြဲနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ချဉ်ဖတ်မှာ ကျန်းမာရေးနှင့်လည်း ညီညွတ်ပြီး အရသာလည်း ရှိလှသည်။

"သား... ခဏနေရင် ပစ္စည်းတွေ သိမ်းထားလိုက်... အသားနဲ့ သကြားတချို့ယူပြီး မင်းဦးလေးအိမ်ကို နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်ဖို့ သွားကြမယ်..."

ထမင်းစားပွဲတွင် လီတာ့ဟိုင်သည် ချဉ်ဖတ်တစ်ဖတ်ကို ကောက်ယူရင်း လီလန်ကို ပြောလိုက်သည်။

လီလန်သည် ကြက်ဥအခွံကို ခွာနေရင်း မစဉ်းစားဘဲ ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်၏။

"ကျွန်တော် မသွားဘူး..."

“သူ့အိမ်ကို ဘာသွားလုပ်ရမှာလဲ…”

လီလန်သည် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"မိုက်မဲတဲ့ ကလေး... သူက မင်းရဲ့

ဦးလေးလေ... နှစ်သစ်ကူးမှာ သူ့ဆီ သွားမလည်လို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ..."

လီလန်က လှောင်ပြောင်ဟားတိုက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ဦးလေး... ကျွန်တော့်မှာ အဲ့လောက်သွေးအေးပြီး ရွံစရာကောင်းတဲ့ ဦးလေးမျိုး မရှိဘူး..."

"အမေ မီးဖွားရခက်တုန်းကဆို ကျွန်တော်တို့ မိသားစုမှာ ဆေးဖိုး မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး... အဖေ အဲ့လူယုတ်မာဆီ ပိုက်ဆံသွားချေးတော့ သူ အဖေ့ကို ချေးပေးခဲ့လို့လား..."

"ဟူး... ဒီကိစ္စက မင်းဦးလေးနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး... မင်းအဒေါ်က သူ့ကို မချေးခိုင်းလို့ပါ..."

လီလန်က ထိုအကြောင်းကို ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ လီတာ့ဟိုင်သည် သက်ပြင်းကို ထပ်တလဲလဲ ချလိုက်လေသည်။

"လူတွေက အုပ်စုဖွဲ့တတ်ကြသလို လူနှစ်ယောက်က ကုတင်တစ်လုံးတည်းမှာ အတူနေလို့ မရဘူး... အဖေက တော်တော် အမိုက်အမဲခံတာပဲ..."

"အဖေက သူတို့ကို ဆွေမျိုးတွေလို သဘောထားပေမယ့် သူတို့ကတော့ အဖေ့ကို ငတုံးတစ်ယောက်လို သဘောထားတာ..."

လီလန်သည် အေးစက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီလန်၏ အဘိုးနှင့် အဘွားတို့တွင် သားနှစ်ယောက်နှင့် သမီးသုံးယောက် စုစုပေါင်း ကလေးငါးယောက် ရှိခဲ့သည်။ သူ၏အမေမှာ မိသားစုတွင် တတိယမြောက် ကလေးဖြစ်ပြီး သူမ၏အထက်တွင် အစ်ကိုကြီးနှင့် ယောင်းမတို့ရှိကာ သူမ၏အောက်တွင် မောင်များနှင့် ယောင်းမငယ်များ ရှိကြသည်။

အဒေါ်များသည် တစ်ဖက်မြို့သို့ အိမ်ထောင်ကျသွားကြပြီး ဦးလေးတစ်ယောက်မှာ ခရိုင်မြို့တွင် အလုပ်လုပ်ကာ အခြားဦးလေးတစ်ယောက်မှာ အိမ်နီးချင်း စစ်ရှီရွာတွင် အလုပ်လုပ်လေသည်။

လီလန်၏ အဘိုးနှင့် အဘွားတို့မှာ သူ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်တွင်ပင် စောစီးစွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဖျားနာပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဒေါ်ကြီးနှင့် အဒေါ်လေးတို့မှာ လီလန်၏အမေနှင့် ရင်းနှီးကြသည်။ ညီအစ်မသုံးယောက်မှာ မကြာခဏ အလည်အပတ်သွားလေ့ရှိပြီး ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်ကြသော်လည်း သူတို့သည် ကိုယ်ပိုင်မြို့များတွင်သာ နေထိုင်ကြသဖြင့် သွားလာရေးမှာ အဆင်မပြေလှပေ။

လီလန်၏အမေသည် ညီမလေးကို မွေးဖွားစဉ်က ပြင်းထန်စွာ သွေးဆင်းခဲ့သဖြင့် ခရိုင်မြို့ဆေးရုံသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့ရသော်လည်း ခွဲစိတ်ရန် ငွေကြေး မလုံလောက်ခဲ့ပေ။

လီတာ့ဟိုင်သည် တစ်စုံတစ်ယောက်ထံမှ ငွေချေးရန် အကူအညီတောင်းသောအခါ အဒေါ်များက ထိုသတင်းကို ကြားပြီး ခွဲစိတ်ခများ ပေးအပ်ရန် ထိုညတွင်းချင်းပင် ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ပါဝင်ကူညီပေးခဲ့သော်လည်း ခွဲစိတ်ခ၏ တစ်ဝက်ခန့်မှာ လိုအပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

မောင်နှမငါးယောက်ရှိသည့်အနက် အငယ်ဆုံးဦးလေးမှာ အချမ်းသာဆုံးဖြစ်ပြီး အစ်ကိုအကြီးဆုံးဖြစ်သော ဦးလေးမှာ ဒုတိယအချမ်းသာဆုံး ဖြစ်သည်။

သို့သော် လီလန်၏အမေ အရေးပေါ်အခြေအနေ ဖြစ်နေချိန်တွင် သူ၏အဖေသည် ဦးလေးနှစ်ယောက်ထံသို့ ငွေသွားချေးခဲ့သော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက တစ်ပြားတစ်ချပ်မျှပင် မပေးခဲ့ကြပေ။

ငွေမပေးသည့်အပြင် သရော်စာတောင် လုပ်ကာ စောင်းမြောင်းပြောဆိုခဲ့ကြသေးသည်။

ထိုစဉ်က လီလန်မှာ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူ၏ ဦးလေးနှစ်ယောက်၏ မျက်နှာများနှင့် အဒေါ်နှစ်ယောက်၏ ယုတ်မာသော အပြုအမူများကို သူ၏တစ်သက်တာလုံး မှတ်မိနေမည် ဖြစ်သည်။

"အဖေ... အဖေက နှစ်သစ်ကူး အလည်အပတ် တကယ်သွားချင်တယ်ဆိုရင်လည်း အဒေါ်ကြီးနဲ့ အဒေါ်လေးဆီကိုပဲ သွားလည်လိုက်ပါ... သူတို့နှစ်ယောက်ပဲ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုအပေါ် ကောင်းကြတာ..."

လီတာ့ဟိုင်က သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

သူ၏ ယောက်ဖကြီးနှင့် ယောက်ဖလေးတို့ထံသို့ နှစ်သစ်ကူး အလည်အပတ် သွားချင်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ ယောက္ခမ မကွယ်လွန်မီက ဆွေမျိုးအဆက်အသွယ် မပြတ်စေရန်နှင့် မိသားစုသံယောဇဉ် မပျက်ပြားစေရန် ကတိပေးခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လူကြီးပိုင်းများသည် မိသားစု သံယောဇဉ်ကို အလွန်တန်ဖိုးထားကြပြီး လူဆိုးတစ်ယောက်ဖြစ်နေလျှင်ပင် သွေးသားတော်စပ်မှုကြောင့် သည်းခံခွင့်လွှတ်ပေးရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိကြပေ။

လီတာ့ဟိုင်သည် သားဖြစ်သူကို ထပ်မံ၍ နားချနိုင်ခြင်း မရှိတော့သဖြင့် ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်ရတော့သည်။

"ကောင်းပြီလေ... အဖေ မင်းစကားကို နားထောင်ပါ့မယ်... မင်းဦးလေးဆီ မသွားတော့ဘူး... မင်းအဒေါ်ကို နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်ဖို့ ဟေးရွှေမြို့နယ်ကို သွားကြတာပေါ့..."

"အခုမှပဲ ပိုအဆင်ပြေသွားတော့တယ်..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

သူ၏အဖေမှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အနည်းငယ် တွေဝေတတ်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ အကြံဉာဏ်များကို နားထောင်လိုစိတ်ရှိပြီး နွားတစ်ကောင်လို ခေါင်းမာလွန်းခြင်း မရှိပေ။

သူ၏အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်ပေးခြင်းမှာ ကောင်းမွန်သောအရာပင် ဖြစ်သည်။ လူတစ်ယောက်က အရမ်းခေါင်းမာလွန်းပါက မိသားစုအတွင်း ပဋိပက္ခများ အလွယ်တကူ ဖြစ်ပေါ်လာတတ်သည်။ နှစ်သစ်ကူးကာလတွင်ပင် ရှုပ်ထွေးမှုများနှင့် သဟဇာတမဖြစ်မှုများ ရှိလာနိုင်လေသည်။

"ဒါဆိုရင် နှစ်သစ်ကူး အလည်အပတ်သွားဖို့ ပစ္စည်းတွေ သွားပြင်ဆင်လိုက်ဦးမယ်... ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က အမဲလိုက်ရင်း ပိုက်ဆံအများကြီးရခဲ့သလို ပစ္စည်းတွေလည်း အများကြီး ရခဲ့တယ်လေ... အဒေါ်အတွက် ကောင်းတာလေးတွေ သွားရွေးပြီး ယူသွားရမယ်..."

သူ၏အဒေါ်ထံသို့ နှစ်သစ်ကူး အလည်အပတ် သွားမည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ လီလန်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။ ထမင်းစားပြီးသည်နှင့် သူ၏အဒေါ်အတွက် လက်ဆောင်ရွေးချယ်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားလိုက်လေသည်။

"ဒီကလေးကတော့..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

လီတာ့ဟိုင်သည် ထပ်မံ၍ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ပန်းကန်များကို ရှင်းလင်းရန်နှင့် စားပွဲပေါ်ရှိ စားကြွင်းစားကျန်များကို ရှင်းလင်းရန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

လီထျန်းနှင့် လီရွှယ်တို့မှာ နံနက်စာ စားသုံးပြီးဖြစ်ကာ ယခုအခါတွင် ခြံဝင်းထဲ၌ တောကြောင်ရိုင်းလေးများနှင့် ကော့ကေးရှန်း သိုးထိန်းခွေးလေးများနှင့်အတူ ကစားနေကြလေသည်။

လီလန်သည် ကော့ကေးရှန်း သိုးထိန်းခွေးလေးကို အိမ်သို့ ခေါ်လာပြီးကတည်းက ၎င်းအတွက် အစားအသောက်နှင့် ရေ ပြတ်လပ်မှု မရှိခဲ့ဘဲ အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်ဖြစ်သော ပိုင်လုံနှင့် ဟေးလုံတို့၏ ကျေးဇူးကြောင့် အသားများကိုပါ စားခွင့်ရနေလေသည်။

လဝက်ကျော် ကာလအတွင်းမှာပင် ၎င်းမှာ ကျင်းအတော်များများ တက်လာခဲ့ပြီး ဝဝကစ်ကစ်လေးနှင့် ချစ်စရာကောင်းလာခဲ့သည်။

တောကြောင်ရိုင်းလေးမှာလည်း ကိုယ်အလေးချိန် အတော်အတန် တက်လာခဲ့သည်။ ယခုဆိုလျှင် အသက်ငါးလနီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် ခြောက်လအကြာတွင် တစ်နှစ် ပြည့်တော့မည်ဖြစ်သည်။ အသက်တစ်နှစ်အရွယ်ရှိသော တောကြောင်ရိုင်းတစ်ကောင်မှာ တစ်ကောင်တည်း နေထိုင်နိုင်ပြီး အမဲလိုက်နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့ အပြည့်အဝ အရွယ်ရောက်ပြီး ရင့်ကျက်လာရန်အတွက် တစ်နှစ်ကျော် အချိန်ယူရဦးမည် ဖြစ်သည်။

"ရှောင်ထျန်း... မင်းရဲ့ငှက်ကို တစ်ခုခု ကျွေးလိုက်ဦး... အသံတွေ မြည်နေပြီ..."

စားပွဲကို ရှင်းလင်းနေသော လီတာ့ဟိုင်က ခြံဝင်းထဲသို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ဒုတိယညီမဖြစ်သော လီထျန်းသည် မကြာသေးမီက ထူးဆန်းသော ငှက်တစ်ကောင်ကို မွေးစားထားခဲ့သည်။ ထိုငှက်မှာ လီလန် ပြန်ယူလာသော ဥတစ်လုံးမှ ပေါက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

အေးခဲနေသော ဆောင်းရာသီတွင် ငှက်ပေါက်လေးများပင် အသက်မရှင်နိုင်ဘဲ စောစီးစွာ သေဆုံးတတ်ကြသည်။ သို့သော် ဤထူးဆန်းသော ငှက်ကလေးမှာ ဤမျှ ခံနိုင်ရည်ရှိလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။ ၎င်းမှာ မည်သည့်ရောဂါဘယ၊ မည်သည့်ဘေးအန္တရာယ်မျှ မရှိဘဲ အသက်ရှင်ကျန်းမာနေရုံသာမက အစားအသောက်လည်း အလွန်ကြီးလေသည်။

လီထျန်းသည် ၎င်းကို တစ်နေ့လျှင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အစာကျွေးရပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် တောက်တောက်စဉ်းထားသော အသားများကို ကျွေးရသည်။ သူမ အစာမကျွေးပါက ၎င်းသည် ဆာလောင်သောအခါ အော်ဟစ်ကာ ဟိန်းဟောက်တတ်လေသည်။

"အဖေ... သမီး သိပါပြီ..."

လီထျန်းက ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး တောကြောင်ရိုင်းလေးကို မြန်မြန်ချထားကာ သတ္တဝါဆန်း ငှက်ကလေးကို ဖက်ရန် အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

၎င်း၏ သခင်လေးက နောက်ဆုံးတွင် လွှတ်ပေးလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ တောကြောင်ရိုင်းလေးမှာ မြည်သံပေးကာ အမြန်ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းမှာ ခွေးအိမ်ထဲသို့ ရောက်သွားပြီး ကိုယ်ပိုင်ကြောင်အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ ဘာလှုပ်ရှားမှုမျှ မလုပ်တော့ချေ။

လီထျန်းသည် ထူးဆန်းသော ငှက်ကလေးကို အပြင်သို့ ယူထုတ်လာပြီးနောက် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ တောက်တောက်စဉ်းထားသော အသားတချို့ကို ယူလာခဲ့သည်။ ယခုအခါ အိမ်တွင် အစားအသောက် ပြတ်လပ်မှု မရှိတော့ပေ။ တောက်တောက်စဉ်းထားသော အသားများမှာ သမင်သားမှ ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး လီထျန်းသည် ငှက်ကို ကျွေးရန်အတွက် အနည်းငယ်မျှသာ ယူလာခဲ့သည်။

"ဖြည်းဖြည်းစား... မနင်စေနဲ့..."

လီထျန်းသည် လှေကားထစ်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများဖြင့် တောက်တောက်စဉ်းထားသော အသားအနည်းငယ်ကို ဆွဲယူပြီး ငှက်ကလေး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"အဖေ... ဒီငှက်က ဘာငှက်မျိုးလဲ... ဘာလို့ထူးဆန်းနေရတာလဲ..."

လီထျန်းက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်သူက သိမှာလဲ... ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီငှက်က အသားစားတယ်ဆိုတော့ တစ်ခုခု ထူးခြားတာဖြစ်ရမယ်... တောင်ပေါ်က ဆင်းလာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

လီတာ့ဟိုင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင်။

"ဝုတ်..."

"ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်..."

"ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်..."

ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့သည် တစ်ခုခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည့်အလား ခြံတံခါးဆီသို့ ရုတ်တရက် ပြေးထွက်သွားကြပြီး အပြင်ဘက်သို့ ရိုင်းစိုင်းစွာ ဟောင်ကြလေသည်။

"ဒီခွေးစုတ်တွေက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ... ဘာတွေများ အဲဒီလောက် ဟောင်နေရတာလဲ... ငါ့ကို လန့်သွားစေတာပဲ..."

"လီတာ့ဟိုင် မိသားစုက ဘယ်တုန်းက ခွေးမွေးထားတာလဲ... ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး..."

"အမေ... ဒီခွေးက တအားကြမ်းတာပဲ... သမီး ကြောက်တယ်..."

"မကြောက်နဲ့... အဲ့သားရဲနှစ်ကောင်က မင်းကို ကိုက်ရဲရင် မင်းအဖေကို ရိုက်သတ်ခိုင်းပြီး မင်းစားဖို့ စွပ်ပြုတ်လုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်..."

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... သမီး အသားစားချင်တယ်... အဘိုးက ပြောတယ် မွှေးပျံ့နေတဲ့ အသားက အရသာရှိတယ်တဲ့..."

ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့မှာ အသိဉာဏ်ရှိသော သတ္တဝါများဖြစ်ကြရာ ဤလူများ၏ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များကို ခံစားသိရှိသွားကြပြီး သွားများကိုဖြဲကာ ပို၍ကြမ်းတမ်းစွာ ဟောင်ကြတော့သည်။

"ဝုတ် ဝုတ်..."

"ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်..."

အုပ်စု၏ ရှေ့ဆုံးမှ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် တောင့်တင်းသော အမျိုးသားကြီးက ခြံဝင်းထဲသို့ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"လီတာ့ဟိုင်... အခုချက်ချင်း လာပြီး တံခါးဖွင့်စမ်း..."

"မင်းရဲ့ခွေးက တကယ်ဆူညံတာပဲ... ငါ့ကို ထပ်ဟောင်နေသေးရင် ငါ ရိုင်းတယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့..."