အခန်း ၂၂၆

အခန်း (၂၂၆) သူက ဟေးလုံကို မျက်စိကျနေတာလား ငါးယွမ်နဲ့ ဝယ်ချင်တယ်တဲ့လား၊ နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်တာက အတု တကယ် လုယက်ချင်တာက အစစ်

"ဘယ်သူလဲ..."

တံခါးဝမှ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီတာ့ဟိုင်သည် ပန်းကန်နှင့် တူများကို ချထားခဲ့ပြီး ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် လူလေးယောက် ရပ်နေပြီး လူကြီးနှစ်ယောက်နှင့် ကလေးနှစ်ယောက် ဖြစ်၏။

ယောကျ်ားတစ်ယောက်နှင့် မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်ကာ ကလေးနှစ်ယောက် ပါလာလေသည်။

ထိုယောကျ်ားမှာ အရပ်အလွန်ရှည်ပြီး ပခုံးကျယ်ကာ တောင့်တင်းခိုင်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည်။

မိန်းမဖြစ်သူမှာလည်း အရပ်မြင့်ကာ သန်မာပြီး မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် အသားအနည်းငယ် ညို၏။

ကလေးနှစ်ယောက်မှာ လီရွှယ်နှင့် ရွယ်တူခန့်ရှိပြီး အသက်ရှစ်နှစ် သို့မဟုတ် ကိုးနှစ်ခန့် ဖြစ်သည်။

"ယောက်ဖ..."

လီတာ့ဟိုင်က အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

ရှေ့ဆုံးမှ လူကို သူ အလွန်ရင်းနှီးနေပေသည်။ ထိုသူမှာ သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ၏ မောင်ဖြစ်ပြီး လီလန်၏ ဦးလေးပင် ဖြစ်လေသည်။

တရုတ်နှစ်သစ်ကူး ဒုတိယနေ့တွင် သူ၏ ယောက်ဖဖြစ်သူက အိမ်သို့ နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်ရန် ကိုယ်တိုင်ရောက်လာခြင်းမှာ အတော်လေး ရှားပါးသော ဧည့်သည်ပင် ဖြစ်၏။

လီတာ့ဟိုင်သည် ပန်းကန်နှင့် တူများကို ချထားခဲ့ပြီး တံခါးဖွင့်ပေးရန် အမြန် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

"အဖေ ဘယ်သူရောက်နေတာလဲ..."

အခန်းထဲမှ လီလန် လှမ်းခေါ်လိုက်သည့် အသံကိုပင် သူ မကြားလိုက်ချေ။

"ဟေးလုံ ပိုင်လုံ မဟောင်ကြနဲ့တော့ ဒါက ကိုယ့်ဆွေမျိုးတွေပဲ..."

လီတာ့ဟိုင်က ခွေးနှစ်ကောင်ကို အော်ပြောလိုက်သည်။

အမည်းရောင်တစ်ကောင်နှင့် အဖြူရောင်တစ်ကောင်ဖြစ်သော ခွေးနှစ်ကောင်မှာ ချက်ချင်းပင် ဟောင်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဘေးသို့ဖယ်ကာ အမြီးနှံ့ပြနေကြတော့သည်။

ကျွီကနဲ အသံနှင့်အတူ တံခါး ပွင့်သွားလေသည်။

"ဟွာဇီ မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရောက်လာတာလဲ..."

သူ၏ ယောက်ဖဖြစ်သူ၏ မျိုးရိုးအမည်မှာ ဝူ ဖြစ်ပြီး နာမည်မှာ အိုက်ဟွာ၊ ရှအိုက်ဟွာ ဖြစ်သည်။

"လီတာ့ဟိုင် ခင်ဗျား ဘာဖြစ်နေတာလဲ တံခါးဖွင့်တာ ဘာလို့ ဒီလောက်နှေးနေရတာလဲ..."

ရှအိုက်ဟွာက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အခုလေးတင် ရှင်းလင်းရေး လုပ်နေလို့ နည်းနည်း နှေးသွားတာပါ တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ..."

လီတာ့ဟိုင်က တောင်းပန်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဟွာဇီ ရှင် မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ ကျွန်မ ပြောသားပဲ ကျွန်မတို့က သူတို့ကို နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်ဖို့ အဝေးကြီးကနေ လာခဲ့တာတောင် သူတို့က နည်းနည်းလေးမှ ကျေးဇူးမတင်ဘူး ကျွန်မတို့ တစ်မိသားစုလုံးကို အပြင်ဘက်မှာ အကြာကြီး ရပ်ခိုင်းထားပြီး ခုအေးစိမ့်နေတဲ့ ရာသီဥတုမှာ အေးခဲနေအောင် လုပ်ထားတယ်..."

ဝတုတ်တုတ် မိန်းမကြီးက ဘေးမှနေ၍ သရော်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူမမှာ ရှအိုက်ဟွာ၏ ဇနီး ကျူးရှောင်ရုံပင် ဖြစ်သည်။

ဤကျူးရှောင်ရုံသည် လီလန်၏ ဦးလေးဇနီး သူ့အဒေါ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ခယ်မလေး မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ ငါ တကယ် အလုပ်ရှုပ်နေလို့ မင်းတို့ လာတာကို အခုလေးတင် သိလိုက်ရတာပါ..."

လီတာ့ဟိုင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ကဲပါ ကဲပါ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက် ငြင်းမနေကြနဲ့တော့ ဘာတွေများ ငြင်းစရာ ရှိနေလို့လဲ..."

ရှအိုက်ဟွာသည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

သို့သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော အမည်းရောင်နှင့် အဖြူရောင် အမဲလိုက်ခွေး နှစ်ကောင်အပေါ်တွင် စူးစိုက်နေလေသည်။

ရှအိုက်ဟွာ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားတော့သည်။

"လီတာ့ဟိုင် ဒီအမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်က ခင်ဗျားဟာတွေလား..."

ရှအိုက်ဟွာသည်လည်း အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော မုဆိုးတစ်ယောက်ဖြစ်သောကြောင့် ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံဟူသော အမဲလိုက်ခွေး နှစ်ကောင်ကို သဘာဝကျစွာပင် သိရှိနေပေသည်။

ဟေးလုံမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ တည်ကြည်ပြီး ပိုင်လုံမှာ ခွန်အားကြီးမားပုံရကာ သူတို့မှာ သာမန် အမဲလိုက်ခွေးများ မဟုတ်ကြချေ။

သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံရှိသော မုဆိုးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး စူးရှသော အမြင်ရှိကာ သူ ဘာကို ကြည့်နေသည်ကို အတိအကျ သိရှိလေသည်။

"သူတို့ကို ရှောင်လန် မွေးထားတာလေ အဖြူကောင်က ပိုင်လုံလို့ ခေါ်ပြီး အမည်းကောင်က ဟေးလုံလို့ ခေါ်တယ် သူတို့ နှစ်ကောင်လုံးက အတော်ဆုံး အမဲလိုက်ခွေးတွေပဲ..."

"ခင်ဗျားရဲ့ ခွေးမည်းက မွန်ဂိုလီးယား အမဲလိုက်ခွေးလား အဖြူကောင်ကိုတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး..."

"အေး ဟုတ်တယ် အဲဒါ မွန်ဂိုလီးယား အမဲလိုက်ခွေးပဲ ရွာက ခေါင်းဆောင်ကျိုးကတောင် ဟေးလုံကို ပထမဆုံးအမွှေးတိုင်လို့ ပြောသေးတယ်..."

လီတာ့ဟိုင်သည် သတိလက်လွတ်ဖြစ်ကာ ပွင့်လင်းစွာ ပြောတတ်သူဖြစ်ရာ ဟေးလုံနှင့် ပတ်သက်သည့် အမှန်တရားကို ဖွင့်ဟမိသွားလေသည်။

"ဘုရားရေ ဒါက တကယ်ပဲ ပထမဆုံးအမွှေးတိုင်ဆိုပါလား..."

ရှအိုက်ဟွာက အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

ချက်ချင်းပင် သူသည် သိသိသာသာ စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားလေသည်။

သေနတ်ကိုင်ဆောင်ထားသော အတွေ့အကြုံရှိ မုဆိုးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ပထမဆုံးအမွှေးတိုင်တစ်ကောင်၏ တန်ဖိုးကို သူ အလွန်ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

မုဆိုးများ တောင်ပေါ်သို့ အမဲလိုက်ထွက်သောအခါ သူတို့တွင်သာ ပထမဆုံးအမွှေးတိုင်ရှိနေပါက သူတို့၏ အမဲလိုက်ခွေးများကို ခေါင်းမော့၍ အနံ့ခံခိုင်းရုံဖြင့် သားကောင်ကို ရှာဖွေနိုင်လေသည်။ ဤနည်းလမ်းမှာ သူတို့အတွက် တစ်ခါမျှ မအောင်မမြင် မဖြစ်ခဲ့ဖူးချေ။

မုဆိုးတစ်ယောက်အတွက် ပထမဆုံးအမွှေးတိုင် တစ်ကောင်ရှိခြင်းမှာ ကျားကို အတောင်ပံ တပ်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

တောင်တန်းများ မည်မျှပင် ဝေးကွာနေပါစေ၊ သို့မဟုတ် နှင်းများ မည်မျှပင် ထူထပ်စွာ ပိတ်ဆို့နေပါစေ၊ တောဝက်များနှင့် တောယုန်များ၏ ခြေရာများကို ရှာတွေ့နိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။

"ခွေးကောင်းလေး ခွေးလိမ္မာလေး..."

ရှအိုက်ဟွာသည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဟေးလုံ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ချင်နေလေသည်။

ဟေးလုံသည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားပြီး သူ့ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ သွားများဖြဲ၍ ခပ်တိုးတိုး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ဝိုး ဒီခွေးက တော်တော်လေး ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ စောစောက ငါပြောတာကို သူ ကြားလိုက်တာလား..."

ရှအိုက်ဟွာက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။

"ဟေးလုံက တကယ့်ကို ဉာဏ်ကောင်းတာ ရှောင်လန် နောက်ကိုလိုက်ပြီး တောင်ပေါ်မှာ အမဲလိုက်ရုံသာမက အိမ်ကိုလည်း စောင့်တတ်တယ်လေ..."

လီတာ့ဟိုင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

သူသည် ရတနာတစ်ခုကို ရှာတွေ့ထားသကဲ့သို့ ပုံပေါက်နေပြီး သူ၏ မိသားစုတွင် ဟေးလုံကဲ့သို့သော အမဲလိုက်ခွေးကောင်း တစ်ကောင်ရှိနေသည့်အတွက် ဝမ်းသာနေလေသည်။

"ကောင်းပြီ ငါ ဒီခွေးကို သဘောကျတယ်..."

"ငါ ဒီလိုလုပ်မယ် ခင်ဗျားကို ငါးယွမ် ပေးမယ် သူ့ကို ငါ့ဆီ ရောင်းလိုက်ပါ..."

ရှအိုက်ဟွာ၏ စကားနှစ်ခွန်းကြောင့် လီတာ့ဟိုင်မှာ နေရာတွင်ပင် မှင်တက်သွားတော့သည်။

"ဘာလဲ ငါးယွမ်က မလောက်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား..."

ရှအိုက်ဟွာသည် လီတာ့ဟိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး မဟုတ်ပါဘူး ငါ ဆိုလိုတာက အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး ဟေးလုံက ဟေးလုံက..."

လီတာ့ဟိုင်သည် လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ ရှအိုက်ဟွာသည် ယနေ့တွင် နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်ရန် လာခဲ့ပြီး တံခါးဝသို့ ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဟေးလုံကို သဘောကျသွားလိမ့်မည်ဟုပင်။

ဟေးလုံဆိုသည်မှာ သူတို့ မိသားစု၏ အမဲလိုက်ခွေးဖြစ်သည်။ လီလန်သည် ၎င်းကို မူလပိုင်ရှင်၏ ဓားအောက်မှ အလွန်ခက်ခဲစွာဖြင့် ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူက ၎င်းကို မည်သို့လုပ်၍ ရောင်းနိုင်မည်နည်း။

ထို့အပြင် ဟေးလုံသည် မကြာသေးမီက လီလန်နှင့်အတူ တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်ခဲ့ပြီး တောဝက်များကို လိုက်လံဖမ်းဆီးကာ တောယုန်များကို ဖမ်းမိခဲ့သည့်အပြင် အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင် နှင့်ပင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သေးသည်။

ဤမျှပြောင်မြောက်သော အမဲလိုက်ခွေးကို မည်သို့လုပ်၍ ရောင်းချနိုင်မည်နည်း။

ဟေးလုံကို ထားလိုက်ပါတော့၊ ဟေးလုံသည် ခွေးမတစ်ကောင်နှင့် မျိုးစပ်၍ ခွေးပေါက်လေးများ မွေးလာလျှင်ပင် လီတာ့ဟိုင်က ၎င်းတို့ကို ရောင်းချရန် ဆန္ဒရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ဟေးလုံသည် တစ်ရွာလုံးနှင့် အနီးအနားရှိ ရွာအချို့တွင်ပင် ရှားပါးသော ပထမဆုံးအမွှေးတိုင် တစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး သူ၏သား လီလန်၏ အသက်နှင့်သေဆုံးခြင်းကို မျှဝေခံစားမည့် အဖော်လည်း ဖြစ်လေသည်။

၎င်းမှာ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်ပေ။ မည်မျှများပြားသော ငွေကြေးနှင့်မျှ ဝယ်ယူ၍မရနိုင်ချေ။

"လီတာ့ဟိုင် ရှင်ဘာလို့အဲဒီမှာ ရပ်နေတာလဲ ကျွန်မတို့က ဒီနေ့ ရှင်တို့ကို နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်ဖို့လာတာ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ ပစ္စည်းတချို့လည်း ယူလာသေးတယ် ဒါက ဘာလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ဦး ပြောင်းဖူးမှုန့် နှစ်ကျင်းလေ..."

"ရွာက အခု ကပ်ဘေးဆိုက်နေတာ ရှင်တို့မိသားစု ဒီနှစ်မှာ ငတ်နေမှာ သေချာတယ် ဒီပြောင်းဖူးမှုန့် နှစ်ကျင်းက ရှင်တို့ မိသားစုလေးယောက် အချိန်အကြာကြီး စားဖို့ လောက်ငှမှာပါ..."

"ကျွန်မယောကျ်ားက ရှင့်ကို သူ့ယောက်ဖမို့လို့ အရမ်းကောင်းကောင်း ဆက်ဆံနေတာ အခု သူက ရှင့်ရဲ့ ခွေးကို သဘောကျနေပြီဆိုတော့ ပိုက်ဆံတောင် ပေးဝယ်ချင်နေတာပဲ အဲဒါကို ဘာတွေ 'မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး' လာလုပ်နေတာလဲ ကျွန်မတို့ ပေးတာ နည်းလွန်းတယ်လို့ မကျေမနပ် ဖြစ်နေတာလား..."

"တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ပဲဟာကို ငါးယွမ်က များတောင် များသေးတယ်လို့ ထင်တယ်..."

လီတာ့ဟိုင် ငြင်းပယ်လိုက်သောအခါ

ကျူးရှောင်ရုံသည် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားပြီး သူ့ကို စတင်၍ သရော်တော့သည်။

"ခယ်မလေး ငါ ငါ အဲဒီလို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး..."

လီတာ့ဟိုင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူ၏စကားများမှာ ထစ်အ နေလေသည်။

"ဒါဆို ရှင်က ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ..."

ကျူးရှောင်ရုံက ဆက်လက်၍ ဖိအားပေးလိုက်သည်။

"သားရဲတစ်ကောင်က ကျွန်မယောကျ်ားလောက်တောင် မကောင်းဘူးလား..."

"ကျွန်မယောကျ်ားက ရှင့်ရဲ့ အစ်ကိုအရင်းလိုပဲလေ..."

"ရှောင်ရုံ တော်လောက်ပြီ ဆက်မပြောနဲ့တော့..."

ရှအိုက်ဟွာက ဘေးမှနေ၍ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ဤလင်မယားမှာ တစ်ယောက်က လူဆိုးလုပ်ကာ အခြားတစ်ယောက်က လူကောင်းဝင်လုပ်နေခြင်းဖြစ်၏။

ရှအိုက်ဟွာသည် ဟေးလုံကို တစ်ချက်ကြည့်၍ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုလုပ်ပါလား ငါ နောက်ထပ် နှစ်ယွမ် ထပ်တိုးပေးမယ် ဒါဆို ခင်ဗျား ခုနစ်ယွမ် ရမယ်လေ..."

"ခွေးတစ်ကောင်အတွက် ခုနစ်ယွမ်ဆိုတာ တရားမျှတတဲ့ စျေးပါပဲ ခင်ဗျားက ငါ့ယောက်ဖ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ငါ နှစ်ယွမ် ထပ်မတိုးပေးပါဘူး..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီတာ့ဟိုင်သည် ခေါင်းငုံ့သွားပြီး တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။

လူကြီးများ စကားပြောနေစဉ်တွင် ရှအိုက်ဟွာ ခေါ်လာသော ကလေးနှစ်ယောက်မှာ အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်ကို ကျော်ဖြတ်၍ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။

အရပ်အနည်းငယ်ပိုရှည်သော ကောင်လေးသည် လှေကားထစ်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ ငှက်ကလေးများကို အစာကျွေးနေသော လီထျန်းကို မြင်တွေ့သွားလေသည်။

"အရုပ်ဆိုးလိုက်တဲ့ ငှက်ကလေး လီထျန်း ဒါက နင့်ရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးလား..."

"ငါ့ကို ဆော့ဖို့ ပေးပါဦး ငါလည်း အစာကျွေးချင်တယ်..."

ထိုသို့ပြောရင်းနှင့် ကောင်လေးသည် လီထျန်း၏ လက်ထဲမှ ငှက်ကလေးကို လုယူရန် လက်လှမ်းလိုက်လေသည်။

"မရပါဘူး ငါသာ နင့်ကို ငှက်ကလေးနဲ့ ဆော့ခိုင်းလိုက်ရင် နင် သေချာပေါက် သတ်ပစ်လိမ့်မယ် ငါ နင့်ကို ဆော့ခွင့်မပေးနိုင်ဘူး..."

လီထျန်းသည် ဤကောင်လေး၏ စရိုက်ကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားသောကြောင့် သူမသည် ငှက်ကလေးကို ကာကွယ်ထားပြီး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို မပေးရန် ငြင်းဆန်လေသည်။

"နင်က ငါ့ကို မပေးရဲဘူးပေါ့လေ နင်ကများ ငါ နင့်ကို ရိုက်ပစ်မယ်ဆိုတာယုံလား မယုံဘူးလား..."

ကောင်လေးသည် ကျယ်လောင်စွာ ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ညာလက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ လီထျန်း၏ မျက်နှာကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

သူ၏လက်မှာ လီထျန်း၏ မျက်နှာကိုပင် မထိရသေးမီ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကြီးမားသော လက်တစ်ဖက်က ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။

"မင်းလို ကောင်မျိုးက ဘယ်သူ့ကိုများ ရိုက်ရဲမယ်လို့ ထင်နေတာလဲ..."