အခန်း ၂၂၈

အခန်း (၂၂၈) အသား၊ ငါး၊ သကြားလုံးနှင့် ဘီစကွတ်မုန့်များ... တာဝန်ခံကျန်းက ရက်ရောသော လက်ဆောင်များဖြင့် နှစ်သစ်ကူး ဂါရဝလာပြုခြင်း...

"လီလန်... နင့်ဦးလေးကို ခွေးနဲ့ ကိုက်ခိုင်းရက်တယ်ပေါ့လေ..."

ကျူးရှောင်ရုံသည်လည်း အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်၏ ကြမ်းကြုတ်သော အငွေ့အသက်ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး လီလန်ကို မတ်တပ်ရပ်ကာ ကြိမ်းမောင်းလိုက်လေသည်။

"ဦးလေး ဟုတ်လား..."

လီလန်က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။

"မေ့နေကြပြီလား.. တူဖြစ်သူက သူ့အမေရဲ့ ဆေးကုသစရိတ်အတွက် ဦးလေးဆီက ငွေသွားတောင်းတာကို ပြားစေ့တစ်ပြားတောင် မချေးတဲ့အပြင် လှောင်ပြောင်သရော်တဲ့ စကားတွေတောင် ပြောလိုက်သေးတာလေ..."

"အဲ့လိုလူမျိုးက ကျွန်တော့်ဦးလေးဖြစ်ဖို့တောင် ထိုက်တန်လို့လား..."

လီလန်သည် ရှအိုက်ဟွာကို တည့်တည့်ရင်ဆိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ရှအိုက်ဟွာ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ရှအိုက်ဟွာ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်နေတော့သည်။

"နင့်ရဲ့ ဦးလေးက အဲ့အချိန်တုန်းက ပိုက်ဆံမှမရှိတာ... နင့်အမေရဲ့ ရောဂါကို ကုသဖို့ သူက ဘယ်ကနေ ငွေရမှာလဲ..."

"ငါက နင့်ရဲ့ ညီနှစ်ယောက်ကိုလည်း ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ရသေးတယ်... ပိုလျှံတဲ့ငွေကို ဘယ်က သွားရှာရမှာလဲ..."

ကျူးရှောင်ရုံက ရှင်းပြရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

လီလန်သည် ဤလူများနှင့် စကားပြောကာ အချိန်ဖြုန်းရသည်ကို အလွန်ပျင်းရိနေလေပြီ။

ဒုက္ခရောက်ချိန်တွင် အဒေါ်များကပင် အကူအညီပေးနိုင်သေးရာ အဒေါ်များထက် ပိုချမ်းသာသည့် ဦးလေးဆိုသူမှာကား ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။

မိမိ၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင် ငွေရှိနေပါလျက်နှင့် သူတစ်ပါးကို မချေးငှားဘဲ အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုး ပေးနေသေးသည်။ အလွန်ပင် ဟန်ဆောင်ကောင်းလှပေသည်။

"ခင်ဗျားတို့ ပြန်ကြတော့... ကျွန်တော် ဟေးလုံကို ဘယ်တော့မှ မရောင်းဘူး... ခုနစ်ယွမ်ကို ထည့်မပြောနဲ့... ယွမ်ခုနစ်ဆယ်၊ ယွမ်ခုနစ်ရာ ဒါမှမဟုတ် ယွမ်ခုနစ်ထောင် ပေးရင်တောင် မရောင်းဘူး..."

"သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ အမဲလိုက်ဖော်ကွ... ငွေနဲ့ ဝယ်လို့ရမလား..."

"ကျူးရှောင်ရုံ... ခင်ဗျားရဲ့ ရှချွန်းရှန်းကို ခုနစ်ယွမ်ပေးပြီး ဝယ်မယ်... ခင်ဗျား ရောင်းမလား..."

လီလန်သည် ကျူးရှောင်ရုံကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

ကျူးရှောင်ရုံမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသသူပုန်ထသွားတော့သည်။

"ခွေးက ခွေးပဲ... လူက လူပဲ... အဲါနှစ်ခုကို ဘယ်လိုလုပ် နှိုင်းယှဉ်လို့ရမှာလဲ..."

"ထားလိုက်ပါတော့... ခင်ဗျားလို လူမျိုးနဲ့ ငြင်းခုံနေရတာက ဘာအကျိုးမှမရှိပါဘူး..."

"ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကောက်နှံတွေကို ယူပြီး ပြန်ကြတော့..."

"ကျွန်တော့်အိမ်ကို နှစ်သစ်ကူး ဂါရဝပြုဖို့ လာတာ ပြောင်းဖူးမှုန့် အိတ်တစ်ဝက်လောက်ပဲ ယူလာတာ... အတော်လေးကို ကပ်စေးနဲတာပဲ..."

လီလန်က ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

ရှအိုက်ဟွာနှင့် ကျူးရှောင်ရုံတို့သည် တစ်နှစ်လျှင် အနည်းဆုံး ယွမ်ရာဂဏန်းအချို့ ရှာဖွေနိုင်ကြသည်။ သူတို့မှာ ငွေကြေးပြည့်စုံကြပြီး ဂျုံဖြူမုန့်နှင့် ဝက်သားနီချက်တို့ကို စားသောက်နိုင်ကြသူများ ဖြစ်သည်။

တရုတ်နှစ်သစ်ကူး ဒုတိယနေ့တွင် ယောက်ဖဖြစ်သူ၏အိမ်သို့ လည်ပတ်ရာ၌ ပြောင်းဖူးမှုန့် နှစ်ကျင်းသာ ယူလာခဲ့ကြသည်။ အခြေအနေကို မသိသူများကမူ သူတို့အိမ်သည် ဒေသခံလူဆိုးများ၏ လုယက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်ဟုပင် ထင်မှတ်သွားနိုင်ပေသည်။

ရည်ရွယ်ချက်ရှိခြင်းနှင့် ရည်ရွယ်ချက်မရှိခြင်းမှာ မတူညီသော ကိစ္စနှစ်ခု ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ဤလူစုနှင့် ဆက်၍ ငြင်းခုံရန် အလွန်ပျင်းရိနေလေပြီ။ ဤအရာမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းပြီး အချိန်ဖြုန်းရာကျလှသည်။

"လီလန်... မင်းက ဘယ်လို အမူအကျင့်မျိုးလဲ..."

"မင်းအဒေါ်နဲ့ ငါက မင်းတို့မိသားစုကို နှစ်သစ်ကူး ဂါရဝပြုဖို့ အဝေးကြီးကနေ လာခဲ့တာကို အိမ်ပေါက်ဝကနေတောင် ပေးမဝင်ဘူး... လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်တောင် မတိုက်ဘဲ ဒီတိုင်း လက်ကာပြပြီး နှင်လွှတ်လိုက်တာလား..."

"မင်းအဖေက မင်းကို ခုလိုပဲ သင်ပေးထားတာလား..."

"ကျွန်တော့်အဖေ ဘယ်လိုသင်ပေးထားလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... ခင်ဗျားတို့ မထွက်သွားဘူးဆိုရင် ခွေးတွေကို လွှတ်ပေးလိုက်တော့မယ်..."

"ဟေးလုံ... ပိုင်လုံ... တိုက်ခိုက်စမ်း..."

လီလန်က ခွေးနှစ်ကောင်ကို နောက်ထပ် အမိန့်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။

လီလန်က ခွေးများကို ထပ်လွှတ်လိုက်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှအိုက်ဟွာနှင့် ကျူးရှောင်ရုံတို့မှာ ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

"လီလန် ခွေးကောင်..."

ရှအိုက်ဟွာက ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

သူ့တွင်သာ သေနတ်တစ်လက် ရှိနေမည်ဆိုပါက ထိုအမဲလိုက်ခွေးကို ချက်ချင်းပင် သတ်ပစ်နိုင်ပြီး ဤကဲ့သို့ ခံစစ်အခြေအနေမျိုးသို့ ရောက်ရှိနေမည် မဟုတ်ပေ။

ရှအိုက်ဟွာသည် အမည်းရောင် အမဲလိုက်ခွေးကို အစစ်အမှန် မနာလိုမှုများဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။ အလွန်ကောင်းမွန်သော အမဲလိုက်ခွေးပါတကား။ ဤခွေးမှာ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မွေးမြူခဲ့သောခွေးထက်ပင် ပို၍ ကောင်းမွန်နေသေးသည်။

"မိန်းမ... ငါတို့ ပြန်ကြစို့..."

ရှအိုက်ဟွာက မလိုလားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူ ယနေ့ လီတာ့ဟိုင်၏အိမ်သို့ နှစ်သစ်ကူး ဂါရဝပြုရန်လာခဲ့ခြင်းမှာ အဓိကအားဖြင့် ပြီးခဲ့သည့်နှစ်ကုန်ပိုင်းက အလုပ်မှတ်များ ရှင်းလင်းချိန်တွင် လီတာ့ဟိုင်သည် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အပ်ချုပ်စက်လက်မှတ်တစ်စောင် ရရှိခဲ့ကြောင်း ကြားသိခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရှအိုက်ဟွာတွင် ငွေရှိသော်လည်း လက်မှတ်များ မရှိသဖြင့် သူ၏ဇနီးအတွက် အပ်ချုပ်စက် ဝယ်ပေးရန် လီတာ့ဟိုင်ထံမှ ထိုအပ်ချုပ်စက်လက်မှတ်ကို တောင်းခံရန် စဉ်းစားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အပ်ချုပ်စက်ဝယ်ရန် ငွေရှာရလွယ်ကူသော်လည်း အပ်ချုပ်စက်လက်မှတ်များ ရရှိရန်မှာမူ အလွန်ပင် ခဲယဉ်းလှပေသည်။

"ဟွန့်... ဟွာဇီ... ငါတို့ ဒီလိုစုတ်ပြတ်နေတဲ့ နေရာကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မလာကြတော့နဲ့... ဆင်းရဲပြီးတော့ မာနကလည်း ကြီးသေးတယ်... အသားတောင် မဝယ်နိုင်ဘဲနဲ့ ဟန်ရေးပြချင်နေကြသေးတယ်..”

ကျူးရှောင်ရုံက ရွံရှာသော အမူအရာဖြင့် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။

သူမသည် သူမ၏ သားနှစ်ယောက်၏ လက်ကိုဆွဲကာ လှည့်၍ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ရှအိုက်ဟွာသည်လည်း ဘာမှမပြောတော့ဘဲ နောက်သို့ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

"အို... ပြဿနာတွေကို ကြည့်ပါဦး... သူတို့ ခုလေးတင် ရောက်တာကို အခု ပြန်သွားကြပြီ..."

လီတာ့ဟိုင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူတို့ကို နေခဲ့ရန် ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"အဖေ... ဘာလို့ အဲ့လောက်တောင် အားတက်သရော ဖြစ်နေရတာလဲ... သူတို့အကုန်လုံးက အဖေ့ကို အထင်သေးပြီး ငါတို့မိသားစုကို ဆင်းရဲတယ်လို့ ထင်နေကြတာ... အဖေက သူတို့ကို လက်ဖက်ရည်သောက်ဖို့ ဖိတ်ချင်နေတုန်းပဲလား... မေ့လိုက်ပါတော့လား..."

လီလန်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

အမြင်တိုသူများမှာ သနားစရာကောင်းသလို မုန်းတီးစရာလည်းကောင်းကာ ရယ်စရာလည်း ကောင်းလှပေသည်။

"ဟေး... အစ်ကိုတာ့ဟိုင်... အိမ်မှာ ဧည့်သည်တွေ ရောက်နေကြတာလား... အတော်လေး စည်ကားနေပါလား..."

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို နှစ်သစ်ကူး ဂါရဝလာပြုတာပါ..."

ရုတ်တရက် အိမ်ဝိုင်းတံခါးအပြင်ဘက်မှ ကျယ်လောင်ပြီး တက်ကြွသော ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကျန်းဝေမင်သည် လက်ထဲတွင် ပစ္စည်းများ အပြည့်အမောက် ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးကြီးတစ်ခုချိတ်ဆွဲကာ ဝင်လာခဲ့သည်။

"အစ်ကိုတာ့ဟိုင်၊ တူလေး... ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို နှစ်သစ်ကူး ဂါရဝလာပြုတာပါ..."

"ဦးလေးဝေမင်..."

ထိုရင်းနှီးနေသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လီလန်က အလျင်အမြန်ပင် ထွက်ကြိုလိုက်လေသည်။

"အိုး... ဝေမင်... ဘယ်လေနှင်လို့ ရောက်လာတာလဲ..."

လီတာ့ဟိုင်က တံခါးဝမှနေ၍ သူ့ကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့က တရုတ်နှစ်သစ်ကူး ဒုတိယနေ့ မဟုတ်ဘူးလား... ကျွန်တော် အိမ်မှာ ဘာမှလုပ်စရာမရှိတာနဲ့ ခင်ဗျားကို လာပြီး နှစ်သစ်ကူး ဂါရဝပြုဖို့ စဉ်းစားလိုက်တာ..."

ကျန်းဝေမင်အား ထိုအမျိုးသားနှစ်ဦးက အိမ်ဝိုင်းထဲသို့ ကြိုဆိုလိုက်ကြသည်။

"အစ်ကိုတာ့ဟိုင်... ရော့... ဒါက ခင်ဗျားအတွက် လက်ဆောင်..."

"ကျွန်တော် ပြောမယ်... ကွတ်ကီးမုန့်ဘူးတစ်ဘူးလည်း ယူလာသေးတယ်..."

ကျန်းဝေမင်သည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မှ ဝက်သားနှစ်ကျင်းနှင့် ငါးကြင်းကြီးတစ်ကောင်ကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး သူ၏ ညာဘက်လက်မှ သကြားဖြူ ကျင်းဝက်၊ ကျူးဘားသကြားလုံး တစ်ကျင်းနှင့် ဘီစကွတ်မုန့်ဘူးကြီးတစ်ဘူးကို လှမ်းပေးလိုက်လေသည်။

ဤပစ္စည်းများအပြင် ကျန်းဝေမင်သည် ဖန်းကျိုအရက် နှစ်ပုလင်းနှင့် ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်း၏ ဒေသထွက်ကုန်ဖြစ်ပြီး ဈေးမကြီးလှသော စီးကရက်တစ်ကတ်ကိုလည်း ယူဆောင်လာခဲ့သေးသည်။

"အို... ဝေမင်ရာ... မင်းက ဒီလောက် အဝေးကြီးကနေ လာရတဲ့အထဲ ဘာလို့ ပစ္စည်းတွေ ဒီလောက်အများကြီး ယူလာရတာလဲ..."

လီတာ့ဟိုင်မှာ အံ့သြဝမ်းသာ ဖြစ်သွားတော့သည်။

ကျန်းဝေမင်၏ နှစ်သစ်ကူးလက်ဆောင်မှာ စုစုပေါင်း ပစ္စည်းခုနစ်မျိုး ပါဝင်ပြီး အလွန်ရက်ရောလှပေသည်။

စုစုပေါင်း ပစ္စည်းခုနစ်မျိုးတောင်ဖြစ်သည်။

အသား၊ ငါး၊ စီးကရက်၊ အရက်၊ ဘီစကွတ်မုန့်၊ သကြားလုံး... အရာအားလုံး စုံလင်နေတော့သည်။

ရိုးသားဖြူစင်မှုတွေ အပြည့်ပင်။

စေတနာက အကြီးမားဆုံးပင်ာ

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... တရုတ်နှစ်သစ်ကူးပဲဟာ... အရေးကြီးဆုံးက ပျော်ရွှင်ဖို့ပါပဲ... ကလေးတွေစားဖို့နဲ့ ပျော်ဖို့ပါးဖို့ သကြားလုံးနဲ့ ကွတ်ကီးလေးတွေ ဝယ်လာတာပါ..."

ကျန်းဝေမင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးဝေမင်... အထဲမြန်မြန်ဝင်ပါ... အပြင်မှာ အရမ်းအေးတယ်... အထဲမှာတော့ နွေးသွားအောင် မီးဖိုတစ်ခု ဖိုထားပါတယ်..."

လီလန်က နွေးထွေးသော အပြုံးဖြင့် ပြောကာ သူ့ကို အားတက်သရော ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ဤလက်ဆောင်များကို ကြည့်ရင်း သူသည် ခေါင်းယမ်းလိုက်မိသည်။ လူအချင်းချင်းကြား ကွာခြားချက်က အလွန်ကြီးမားလွန်းလှပေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ထွက်ခွာရန် ပြင်နေသော ရှအိုက်ဟွာသည် ကျန်းဝေမင် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရပ်တန့်သွားလေသည်။

"ဟွာဇီ... ရှင် ဘာလို့ မသွားသေးတာလဲ..."

ကျူးရှောင်ရုံက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီလူက..."

ရှအိုက်ဟွာက အံ့ဩတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်သူပါလိမ့်”

"အိုးဘုရားရေ... အဲဒီလူက မြို့ပေါ်က ကြယ်နီသံမဏိစက်ရုံရဲ့ ဝယ်ယူရေးရုံးက တာဝန်ခံကျန်းပဲ..."

"ငါ မင်းကိုပြောဖူးတဲ့ တာဝန်ခံကျန်းဆိုတာ သူလေ... နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံတွေအတွက် ကောက်နှံတွေ ဝယ်ယူရေးကို တာဝန်ယူရတဲ့ အရာရှိကြီးပေါ့..."

"အိုး... တာဝန်ခံကျန်းဆိုတာ သူကိုး..."

ကျူးရှောင်ရုံသည် အံ့သြသွားကာ သူမ၏ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်လေသည်။

ရှအိုက်ဟွာနှင့် ကျူးရှောင်ရုံတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အတော်လေး ဉာဏ်ကောင်းကြသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က တောင်ပေါ်သို့ တက်ကာ အမဲလိုက်ပြီး ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့အတွက် အလုပ်မှတ်များ ရှာဖွေပေးရန် တာဝန်ရှိလေသည်။

နောက်တစ်ယောက်ကမူ သီးနှံများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ စိုက်ပျိုးရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည်။

ကျူးရှောင်ရုံ၏ မိသားစုတွင် မြေဧကများစွာ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အားလုံးမှာ မြေဆီသြဇာကောင်းမွန်သော မြေနက်များ ဖြစ်ကြသည်။

ကလေးများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခြင်းအပြင် ကျူးရှောင်ရုံသည် သူမ၏ အချိန်အများစုကို လယ်ကွင်းများထဲတွင် ကုန်ဆုံးလေ့ရှိပြီး အာလူး၊ ကန်စွန်းဥ၊ တရုတ်ဂေါ်ဖီထုပ်နှင့် အခြားသော အထားခံသည့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို စိုက်ပျိုးလေသည်။

အာလူး၊ ကန်စွန်းဥနှင့် ဂေါ်ဖီထုပ်တို့ ရင့်မှည့်လာသည်နှင့် မြို့ပေါ်ရှိ နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံများ၏ ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်များကို ဆက်သွယ်ကာ ရောင်းချလေ့ရှိသည်။

ရှအိုက်ဟွာသည် ဝယ်ယူရေးဈေးနှုန်းကြောင့် မြို့ပေါ်ရှိ ဘာယီသံမဏိစက်ရုံမှ ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်နှင့် အဆင်မပြေဖြစ်ခဲ့ပြီးနောက် နှစ်ဖက်စလုံး အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ခဲ့ကြသည်။

စစ်ရှီကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ အဆက်အသွယ်များမှတစ်ဆင့် မြို့ပေါ်ရှိ အခြားသော နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံတစ်ခုမှ ဝယ်ယူရေးတာဝန်ခံနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခွင့်ရရန် သူ အလိုရှိနေခဲ့သည်။

ထိုစက်ရုံမှာ ကြယ်နီသံမဏိစက်ရုံဖြစ်ပြီး တာဝန်ခံကျန်းဝေမင်၏ စက်ရုံလည်း ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်လည်း သူ မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ချင်နေခဲ့သော တာဝန်ခံကျန်းသည် ယနေ့ လီလန်၏အိမ်သို့ လက်ဆောင်များစွာဖြင့် နှစ်သစ်ကူး ဂါရဝပြုရန် လာရောက်လိမ့်မည်ဟု ရှအိုက်ဟွာ တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

လီလန်တွင် မည်သို့သော အရည်အချင်းများ ရှိနေသနည်း။ သူ့ကို မည်သည့်အရာက ဤမျှထူးခြားစေသနည်း။

ရွာပေါင်းများစွာ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းက မှီခိုနေရသော ဤမျှဩဇာကြီးမားလှသည့် တာဝန်ခံကျန်းသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှရက်ရောသော လက်ဆောင်များကို ယူဆောင်လာပြီး နှစ်သစ်ကူး ဂါရဝပြုရန် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရောက်ရသနည်း။

"ဘာ... ဘာတွေများ ဖြစ်ကုန်တာလဲ..."