အခန်း ၂၂၉

အခန်း (၂၂၉) ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလွန်းလှ၏၊ မျက်နှာနှစ်ဖက်နှင့်လူများ

လီတာ့ဟိုင်နှင့် လီလန်တို့သည် ကျန်းဝေမင်အား နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုလိုက်ကြပြီး ရေနွေးကြမ်းတစ်ခွက်သောက်ရန် အိမ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ကြလေသည်။

ကျန်းဝေမင်သည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ လူများ ရှိနေသေးသည်ကို မြင်တွေ့သွားလေသည်။

"မလောပါနဲ့ မလောပါနဲ့... ဧည့်သည်တွေ ရှိနေသေးတာပဲ ငါ ရေနွေးကြမ်း မသောက်တော့ပါဘူးလေ... အခုပဲ ပြန်တော့မှာ..."

"ဦးလေးဝေမင် သူတို့ကို ဂရုစိုက်မနေပါနဲ့... အထဲကို မြန်မြန်ဝင်ခဲ့ပါ ကျွန်တော် ရေနွေးကြမ်း ဖျော်ပေးမယ်လေ..."

"ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က လောင်ဟူဆီကနေ အနောက်ကန် လုံကျင်းလက်ဖက်ခြောက် တစ်ကျင်းလောက် ကျွန်တော် ရလာခဲ့တယ်... တကယ်ကို မွှေးတာပဲ... မြည်းကြည့်ချင်လား..."

လီလန်သည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ရှအိုက်ဟွာ ဇနီးမောင်နှံအား လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြုံး၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟေ့ မင်းကတော့ သိပ်ဟုတ်နေတာပဲ... လောင်ဟူဆီကနေတောင် လက်ဖက်ခြောက် တစ်ကျင်းလောက် လိမ်ယူလာနိုင်သေးတယ်ပေါ့..."

"အဲ့တာကအနောက်ကန် လုံကျင်းလက်ဖက်ခြောက်က လောင်ဟူရဲ့ အဖိုးတန်ပစ္စည်းလေ... စုစုပေါင်းမှ လေးငါးကျင်းပဲ ရှိတာကို သူက မင်းကို တစ်ကျင်းတောင် ပေးလိုက်ရက်တယ်ပေါ့..."

ကျန်းဝေမင်က အံ့သြတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ကျန်းဝေမင်သည် အနီးအနားရှိ ရွာများစွာအတွက် ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရွာတစ်ရွာမှတစ်ရွာသို့ မကြာခဏ ခရီးသွားလေ့ရှိသည်။ စန်းဟော့ရွာမှာလည်း သူ၏ လုပ်ငန်းနယ်ပယ်အတွင်း၌ သဘာဝကျကျပင် ပါဝင်နေလေသည်။

လောင်ဟူမှာ စန်းဟော့ရွာတွင် အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပြီး စီးပွားရေးသမားကြီးတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းဝေမင်သည် ဤသူဌေးကြီးကို သဘာဝကျကျပင် သိကျွမ်းနေခဲ့၏။ သူသည် စန်းဟော့ရွာသို့ ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန် သွားသောအခါ လောင်ဟူ၏ အိမ်တံခါးဝသို့ လက်ဆောင်များ မကြာခဏ ယူဆောင်သွားလေ့ရှိလေသည်။

အခြားသူများကို ယဉ်ကျေးမှု၊ ရိုးသားမှုတို့ဖြင့် ဆက်ဆံပါက ထိုသူတို့ကလည်း မိမိအား ထိုနည်းတူပင် ပြန်လည်ဆက်ဆံကြမည်မှာ အသေအချာပင်ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝေမင်သည် လောင်ဟူ၏ အိမ်သို့ လက်ဆောင်များ အမြဲယူဆောင်လျက် မကြာခဏ သွားရောက်လည်ပတ်လေ့ရှိသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လောင်ဟူသည် သူ၏အပေါ်တွင် အမြင်ကောင်းများ ရရှိလာပြီး တစ်ခါတစ်ရံ၌ စီးပွားရေးဆိုင်ရာ အကြံပြုချက်အချို့ကိုပင် မျှဝေပေးတတ်လေသည်။

ဤခေတ်ဤကာလ၌ မိတ်ဆွေများများဖွဲ့ပြီး ကျယ်ပြန့်သော ဆက်ဆံရေးကွန်ရက်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားရမည်ဖြစ်သည်။ မိတ်ဆွေပေါများခြင်းက ကိစ္စရပ်များကို ပိုမိုလွယ်ကူသွားစေ၏။

ဤအချက်မှာ ကျန်းဝေမင် ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်အဖြစ် စတင်လုပ်ကိုင်စဉ်က သူ၏ အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော ဝယ်ယူရေးဆရာထံမှ သင်ယူခဲ့ရသည့်အရာပင် ဖြစ်လေသည်။

လောင်ဟူကဲ့သို့ သြဇာတိက္ကမကြီးမားသူတစ်ဦးနှင့် သိကျွမ်းမိတ်ဆွေဖွဲ့ရန်မှာ အလွန်ပင် အရေးကြီးလှပေသည်။

ကျန်းဝေမင်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ဆောက်ခဲ့သော သူ၏ ဆက်ဆံရေးကွန်ရက်အပေါ် မှီခိုအားထားကာ လက်ရှိနေရာသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သူ၏အိပ်မက်ကို အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ခဲ့ပြီး ကြယ်နီသံမဏိစက်ရုံ၏ ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးမန်နေဂျာ ဖြစ်လာခဲ့တော့သည်။

ကျန်းဝေမင်သည် ရေနွေးကြမ်းသောက်ရန် အလောတကြီး မလုပ်တော့ဘဲ လီလန်၏ စကားများထဲမှ ထူးခြားမှုတစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေလို့လား..."

ကျန်းဝေမင်သည် လီလန်အား မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြလိုက်လေသည်။

လီလန်သည် ခေါင်းကိုသာ ခါရမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ထားလိုက်ပါတော့... သောက်ရအောင်လေ... ဦးလေးဝေမင် အထဲကိုဝင်ပါဦး..."

လီလန်က နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီလေ... မင်းရဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုကို လက်ခံပြီး မင်းရဲ့ အကောင်းစား အနောက်ကန် လုံကျင်းလက်ဖက်ခြောက်ကို မြည်းကြည့်ရတာပေါ့..."

ကျန်းဝေမင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လီလန်၏နောက်မှ အခန်းတွင်းသို့ လိုက်ဝင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ရှအိုက်ဟွာသည် ရင်တဒိတ်ဒိတ်ခုန်စွာဖြင့် နားထောင်နေခဲ့၏။

*စောစောက လီလန် ဘယ်သူ့အကြောင်း ပြောလိုက်တာလဲ... လောင်ဟူလား*

*လောင်ဟူ... ဘယ်က လောင်ဟူလဲ*

ရှအိုက်ဟွာမှာလည်း စစ်ရှီရွာမှ မုဆိုးဟောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူတို့ရွာတွင် လောင်ဟူ ဆိုသည်မှာ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိလေသည်။

"စန်းဟော့ရွာက ဟူရွှယ်ယန်များ ဖြစ်နေမလား..."

"လီလန်က သူဌေးဟူရွှယ်ယန်ကို သိနေတာလား..."

ရှအိုက်ဟွာ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့သြမှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

တာဝန်ခံကျန်းကဲ့သို့သော သူပင်လျှင် ဤမျှ လေးလေးစားစား ဆက်ဆံရပြီး လောင်ဟူ ကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းမြင့်မားသူမှာ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိလေသည်။

စန်းဟော့ရွာမှ ဟူရွှယ်ယန်... သူဌေးကြီး လောင်ဟူပင်တည်း။

"လီလန်က လောင်ဟူကို ဘယ်လိုလုပ် သိနေရတာလဲ..."

"လောင်ဟူက သူ့ကို ဒီလောက်အဖိုးတန်တဲ့ လက်ဖက်ခြောက်ကိုတောင် ပေးလိုက်သေးတယ်..."

တွေးမိလေလေ ရှအိုက်ဟွာမှာ ပို၍ အံ့သြလာရလေလေ ဖြစ်သည်။ လီလန်နှင့် ကျန်းဝေမင်တို့၏ စကားပြောဆိုမှုအရ သူနှင့် လောင်ဟူတို့ကြားတွင် အလွန်နီးကပ်သော ဆက်ဆံရေးမျိုး ရှိနေပြီး မကြာခဏ အဆက်အသွယ် ရှိကြပုံပေါ်သည်။

သို့သော် လောင်ဟူဆိုသည်မှာ မည်သူနည်း။

ဆိုဗီယက်ယူနီယံနှင့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ လုပ်ကိုင်နေသော စီးပွားရေးသမားကြီးတစ်ဦးပင် မဟုတ်ပါလော။

အနီးအနားရှိ ရွာများစွာနှင့် တစ်မြို့လုံး၊ တစ်ခရိုင်လုံးကပါ သူ၏အပေါ်တွင် မှီခိုအသက်မွေးနေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

သားကောင်များ၏ အရေခွံများကို ငွေကြေး သို့မဟုတ် နိုင်ငံခြားငွေအဖြစ် လဲလှယ်ရန်အတွက် သူ၏လက်မှတစ်ဆင့်သာ ဆိုဗီယက်ယူနီယံသို့ ရောင်းချနိုင်လေသည်။

လီလန်သည် ဤမျှအရေးပါသော

ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို မည်သို့လုပ်၍ သိကျွမ်းနေနိုင်မည်နည်း။ ထို့အပြင် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာလည်း အတော်လေး ထူးခြားနေသည် မဟုတ်ပါလော။

လီလန် လိမ်ညာနေသည်ဟု ရှအိုက်ဟွာ ထင်ခဲ့သော်လည်း ယနေ့တွင် တာဝန်ခံကျန်းက လက်ဆောင်များစွာ ယူဆောင်လျက် နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်ရန် ရောက်လာခဲ့လေပြီ။

ငြင်းဆန်၍မရသော အမှန်တရားများက သူတို့ရှေ့မှောက်တွင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤအရာမှာ အတုအယောင် မဟုတ်နိုင်ပေ။

"တစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်... လီလန်က အဲ့လောက်တောင် အံ့သြဖို့ ကောင်းသွားပြီလား..."

ရှအိုက်ဟွာသည် လီလန်နှင့် ကျန်းဝေမင်တို့ စကားပြောကာ ရယ်မောနေကြသည်ကိုကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

စန်းဟော့ရွာမှ သူဌေးကြီးဟူရွှယ်ယန်ဆိုသည့် လောင်ဟူကို ထားလိုက်ပါတော့၊ တာဝန်ခံကျန်းဖြစ်သော ကျန်းဝေမင်ကိုပင် တွေ့ခွင့်ရရန်အရေး ရှအိုက်ဟွာတို့မှာ လူရာသွင်းခံရစေရန် ကြိုးစားကာ ငွေကုန်ကြေးကျ ခံခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။

ငွေကြေး သို့မဟုတ် လက်ဆောင်များ မပါဘဲ မည်သူက သင့်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးချင်မည်နည်း။ မည်သူက သင့်အတွက် အကူအညီပေးချင်မည်နည်း။

ဤအရာအားလုံးမှာ အကျိုးအမြတ်အတွက်သာ ဖြစ်လေသည်။

သင်၏ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်ထံ ရောင်းချလိုပါက လက်ဆောင်များ ဝယ်ယူရန်အတွက် ငွေကို နာခံစွာ သုံးစွဲရမည်ဖြစ်ပြီး အဆင်ပြေချောမွေ့စေရန် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေရမည်ဖြစ်သည်။

ထိုမျှသာမကသေးပေ။ တာဝန်ခံကျန်းနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက်တွင်လည်း သူ့ကို သဘောကျစေရန်အတွက် တန်ဖိုးကြီးလက်ဆောင်များ ဝယ်ယူပေးရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သဘောကျမှသာ သင့်လယ်မြေ အနည်းငယ်မှ အာလူးများ၊ ကန်စွန်းဥများနှင့် ဂေါ်ဖီထုပ်များကို ဝယ်ယူရန် သူက သဘောတူမည် ဖြစ်သည်။

မဟုတ်လျှင်မူ ထိုသို့ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။ ဆွေမျိုးတော်စပ်ခြင်းလည်း မရှိဘဲနှင့် အဘယ်ကြောင့် သူတစ်ပါးက သင့်ပစ္စည်းများကို လက်ခံမည်နည်း။

အနီးအနားရှိ ရွာများတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ပျိုးသူများ အမြောက်အမြား ရှိနေသဖြင့် တာဝန်ခံကျန်းအတွက် ကုန်ပစ္စည်းထောက်ပံ့မှုနှင့်ပတ်သက်၍ စိုးရိမ်စရာမရှိပေ။

"ဟွာဇီ ရှင်က ဘာလို့ မသွားသေးတာလဲ... အဲ့ဒီမှာ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ... လာပါ အိမ်ပြန်ကြစို့..."

သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ တံခါးဝတွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးရှောင်ရုံက အလောတကြီး တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"ဘာတွေ လောနေတာလဲ... ဟိုမှာတာဝန်ခံကျန်းလေ... ဘယ်လောက်ကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးကြီးလဲ..."

"လီလန်နဲ့ သူက ဆက်ဆံရေး ကောင်းကြတယ်လေ... တာဝန်ခံကျန်းက လီလန့်ဆီကို နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်ဖို့ တန်ဖိုးကြီး လက်ဆောင်တွေတောင် ကိုယ်တိုင် ယူလာသေးတာပဲ... ဒီအခွင့်အရေးကို ယူပြီး တာဝန်ခံကျန်းနဲ့ သိကျွမ်းအောင် လုပ်ထားရမယ် ပြီးတော့ အမြင်ကောင်းရအောင် လုပ်ရမယ်... ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ အာလူးတွေ ကန်စွန်းဥတွေ ရောင်းရဖို့အတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့..."

"မိန်းမတွေက အမြော်အမြင် သေးသိမ်လွန်းတာပဲ..."

ရှအိုက်ဟွာက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဟွာဇီ ရှင်က အမြင်ကျယ်ပြီး တွေးခေါ်မြော်မြင်တတ်တာပဲ..."

ကျူးရှောင်ရုံမှာ လုံးဝ စိတ်ဆိုးခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

သူတို့သည် ယခင်က စက်ရုံ၏ ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်နှင့် အဆင်မပြေ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ယခုအခါတွင် ရောင်းမထွက်သေးသော ပစ္စည်းများစွာကျန်ရှိနေပြီး မည်သို့ ရောင်းချရမည်ကို စိုးရိမ်ပူပန်နေကြရသည်။

ကန်စွန်းဥများနှင့် အာလူးများကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ သိမ်းဆည်းထားနိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့တွင် ကန့်သတ်ထားသော သက်တမ်းတစ်ခုတော့ ရှိလေသည်။ လအနည်းငယ်ကြာအောင် ထားလိုက်ပါက ၎င်းတို့မှာ အညှောက်ထွက်လာပြီး ပုပ်သိုးသွားကာ စား၍ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ အခြားသော ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်များနှင့် သိကျွမ်းရန် နည်းလမ်းမရှိသဖြင့် ကြယ်နီသံမဏိစက်ရုံမှ ကျန်းဝေမင်နှင့် အဆက်အသွယ်ရရန် အကူအညီများကို ရှာဖွေခဲ့ကြရသည်။

"တာဝန်ခံကျန်း တရုတ်နှစ်သစ်ကူးမှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ..."

ကျန်းဝေမင်သည် လီလန်၏နောက်မှ ဧည့်ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှအိုက်ဟွာသည် လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားပြီး ကျန်းဝေမင်၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

"ခင်ဗျားက..."

ကျန်းဝေမင်က ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ရှအိုက်ဟွာမှာ သူ့အတွက် အနည်းငယ် သူစိမ်းဆန်နေခဲ့ပြီး ယခင်က တစ်ခါမှ ဆက်ဆံခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လီတာ့ဟိုင်က လျင်မြန်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"သူက လီလန်ရဲ့ ဦးလေး... ပြီးတော့ အဲ့ဒါက လီလန်ရဲ့ အဒေါ်လေ..."

"ဪ သိပြီ သိပြီ..."

ကျန်းဝေမင်သည် ခေါင်းလှည့်ကာ လီလန်အား ကြည့်လိုက်သည်။

တာဝန်ခံကျန်းကဲ့သို့ လူကဲခတ်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးသည် လီလန်၏ လေသံနှင့် ထိုဇနီးမောင်နှံအပေါ် ထားရှိသော သဘောထားတို့မှတစ်ဆင့် သူတို့ကြားတွင် သိသာထင်ရှားသော ပြဿနာတစ်ခု ရှိနေကြောင်းကို သိရှိနိုင်လေသည်။

လီလန်၏ ချစ်လှစွာသော ဦးလေးဖြစ်နေပါလျက် အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို အထဲသို့ခေါ်၍ ထမင်းမကျွေးရမည်နည်း။

ကျန်းဝေမင်သည် မျက်ကန်းတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ ဦးလေးနှင့် အဒေါ် ဖြစ်သူတို့မှာ လီလန်ထံသို့ နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်ရန် ရောက်လာကြသော်လည်း လီလန်က သူတို့ကို ကြိုဆိုခြင်းမရှိဘဲ လက်ဆောင်များကိုပင် လက်မခံထားကြောင်း သဘာဝကျကျပင် သိနိုင်လေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ် ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော်က သူ့ရဲ့ ဦးလေးပါ... ကျွန်တော့်နာမည်က ရှအိုက်ဟွာပါ... ပြီးတော့ ဒီမိန်းမက ကျွန်တော့်ဇနီး ကျူးရှောင်ရုံပါ..."

သူ၏ ယောက်ဖဖြစ်သူ လီတာ့ဟိုင်က သူ့ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ ရှအိုက်ဟွာသည် လျင်မြန်စွာပင် ဖားယား၍ ပြောလိုက်သည်။

ဤအပြုအမူမှာ စောစောက လီလန်အပေါ် ပြသခဲ့သော မောက်မာပြီး ခနဲ့တဲ့တဲ့နိုင်လှသည့် အနေအထားနှင့် လုံးဝကို ကွာခြားနေလေသည်။

လီလန်က ဘေးမှနေ၍ ခနဲ့တဲ့တဲ့ ဝင်ပြောလိုက်၏။

"တစ်ယောက်ယောက် သေတော့မယ့်အခြေအနေကို လက်ပိုက်ကြည့်နေတတ်တဲ့ ဦးလေးမျိုး ကျွန်တော့်မှာ မရှိဘူး..."

"အမေက ညီမလေးကို မွေးတုန်းက မွေးရခက်ပြီး သွေးတွေ အများကြီး ဆင်းခဲ့တယ်လေ... ကျွန်တော်တို့မှာ ခွဲစိတ်ဖို့ ပိုက်ဆံ မလောက်ခဲ့ပေမယ့် ဦးလေးဆီကနေ ပိုက်ဆံ လာချေးပေးတာမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ခဲ့ရပါဘူး..."

"ဪ... ခင်ဗျားတို့က ဒီနေရာအထိတောင် နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်ဖို့ လာခဲ့တာကို ပြောင်းဖူးမှုန့် အိတ်သေးသေးလေး တစ်အိတ်ပဲ ယူလာတာလား... ဒါက တကယ့်ဦးလေးအရင်းတစ်ယောက် လုပ်ရမယ့် အလုပ်မျိုးလား..."

လီလန်သည် သူတို့နှစ်ဦးကို သည်းခံမနေတော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် အရှက်ခွဲလိုက်လေသည်။

ကျန်းဝေမင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ပြောင်းဖူးမှုန့်များ ထည့်ထားသော ဂုန်နီအိတ်ကို အမြန် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟင်... ဟုတ်လား..."