အခန်း ၂၂၁

အခန်း (၂၂၁)

အလင်းရောင်နှလုံးသား၊ မြို့တစ်မြို့လုံးကို အကုန်အစင် ခမ်းခြောက်သွားစေမည့် အမိန့်

ရန်သူကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းမှာ အစမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုည၌ ဖန်းဟန်သည် သူ၏အခန်းထဲတွင် သူ့ကိုယ်သူ သော့ခတ်ထားခဲ့လေ၏။

သူသည် အပြင်းဖျားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပြင်းထန်သည့် ခေါင်းကိုက်ခြင်းနှင့် ခေါင်းမူးခြင်းကို သည်းခံ ရင်း သူ၏ စိတ်ကို အတင်းအဓမ္မ စူးစိုက်ကာ 'အခြေခံ ဗိုင်းရပ်စ်ဗေဒ အချက်အလက်သိုလှောင်တိုက်' အတွင်း၌ အရူးအမူး ရှာဖွေနေခဲ့လေသည်။

များပြားလှသော သတင်းအချက်အလက်များက သူ၏ အာရုံကြောများကို ရိုက်ခတ်နေပြီး သူ့အား လဲကျလုနီးပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိစေခဲ့သော်လည်း သူသည် ရပ်တန့်ရန် မဝံ့ရဲခဲ့သလို ရပ်တန့်၍လည်း မရနိုင်ခဲ့ပေ။

သူသည် သူ၏ လမ်းကြောင်းကို လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့လေ၏။ ဤမျှ ကြီးမားသော အမည်မသိ ဗိုင်းရပ်စ်ကို ရင်ဆိုင်ရန် အလုံခြုံဆုံးနည်းလမ်းမှာ ကာကွယ်ဆေး ထုတ်လုပ်ရန်ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

ကာကွယ်ဆေး ဖော်စပ်ရန်အတွက် ဗိုင်းရပ်စ်ကို ဦးစွာ ခွဲထုတ်ခြင်း၊ သန့်စင်ခြင်း၊ မွေးမြူခြင်းနှင့် အသက်မဲ့စေ ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။ ဤလုပ်ငန်းစဉ်များအတွက် ပိုးမွှားကင်းစင်သော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု၊ အပူချိန်ကို တိကျစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် အပူချိန်ထိန်း ပျိုးထောင်ရေးစက်နှင့် သွေး၏ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ခွဲ ထုတ်ရန် ကြီးမားသော ဗဟိုခွာအားကို ထုတ်လုပ်ပေးနိုင်သည့် အမြန်နှုန်းမြင့် ဗဟိုခွာစက်တစ်ခု လိုအပ်လေ သည်။

ပိုးမွှားကင်းစင်သော ပတ်ဝန်းကျင်ကို အရက်ပျံနှင့် ခရမ်းလွန်ရောင်ခြည်မီးလုံးများကို အသုံးပြု၍ ဖန်တီးနိုင် ပေသည်။

ပုံသေအပူချိန်ကို ရှုပ်ထွေးသော အပူချိန်ထိန်းကိရိယာများကို အသုံးပြု၍ ရယူနိုင်ပေသည်။

သို့သော် အမြန်နှုန်းမြင့် ဗဟိုခွာစက်များအတွက်မူ အားကောင်းပြီး အဆက်မပြတ် တည်ငြိမ်သော စွမ်းအင် လိုအပ်လေသည်။

ဤအရာအားလုံးက ၎င်း၏ခေတ်ကာလထက် လုံးဝရှေ့ရောက်နေသော ဝေါဟာရတစ်ခုဖြစ်သည့် လျှပ်စစ် ဟူသောစကားလုံးဆီသို့ ဦးတည်နေခဲ့လေ၏။

သူသည် လျှပ်စစ်ကို လိုအပ်ပြီး လျှပ်စစ်ထုတ်လုပ်သည် စက်တစ်လုံးလည်း လိုအပ်နေခဲ့ပေသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ဖန်းဟန်သည် ရှင်းလင်ထျန်ကုန်းသို့ ထပ်မံ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေ၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် လက်မှုပညာရှင်များကို ခေါ်ယူခြင်း မဟုတ်ဘဲ နန်ကုန်းယွင်ရှု၊ မာပေါ်ကော့နှင့် မှတ်တမ်းအရာရှိကျန်းတို့ အပါအဝင် နန်ယန်မြို့၏ အုပ်ချုပ်ရေးနှင့် စစ်ရေးဆိုင်ရာ တာဝန်ခံ အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးများအားလုံးကို ဆင့်ခေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း၌ လူတိုင်းမှာ မတ်မတ်ထိုင်နေကြပြီး သူတို့၏ အသက်ရှူနှုန်းကိုပင် ရည်ရွယ်ချက် ရှိရှိ နှေးကွေးထားခဲ့ကြလေသည်။

သူတို့သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာထားရှိသော်လည်း ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ထက်မြက်သော မျက်ဝန်း များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အဓိကနေရာတွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသားကို စိုက်ကြည့်နေကြပြီး အသက်ပင် မရှူရဲ ခဲ့ကြပေ။

ဖန်းဟန်သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ အပိုမပြောဘဲ စားပွဲပေါ်တွင် နောက်ထပ် ပုံကြမ်းတစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ဖြန့်ချလိုက် လေ၏။

ထိုအရာမှာ လက်လှည့် အသေးစား စွမ်းအင်ဗဟိုချက်တစ်ခု၏ ပုံကြမ်းပင် ဖြစ်လေသည်။

“ငါ ဒီအရာကို အလင်းရောင်နှလုံးသားလို့ အမည်ပေးထားတယ်...”

ဖန်းဟန်၏ လက်ချောင်းများက မရေမတွက်နိုင်သော ကွိုင်းကြိုးများနှင့် သံလိုက်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ပုံကြမ်း၏ ဗဟိုရှိ စက်ဝိုင်းပုံ ကိရိယာပေါ်သို့ အားပါပါဖြင့် ပုတ်လိုက်လေ၏။ သူ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး စွမ်းအားပြည့်ဝနေခဲ့လေသည်။

“ဒါက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို ဆက်သွယ်ပေးနိုင်ပြီး ကောင်းကင်မိုးကြိုးရဲ့ စွမ်းအားကို ထုတ်လုပ်ပေးနိုင် တယ်... ဒီစွမ်းအားက အရာအားလုံးကို မောင်းနှင်နိုင်ပြီး မြို့ထဲက ကပ်ရောဂါကို အပြီးတိုင် ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော သော့ချက်ပဲ...”

*မိုးကြိုး ဟုတ်လား...*

*အရာအားလုံးကို မောင်းနှင်နိုင်တယ် ဟုတ်လား...*

နန်ကုန်းယွင်ရှု၊ မာပေါ်ကော့နှင့် အခြားသူများမှာ လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ ပုံကြမ်းပေါ်ရှိ သိပ်သည်းရှုပ်ထွေး နေသော လိုင်းများနှင့် ပိုက်များကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြလေ၏။ သူတို့၏ စိတ်အာရုံများမှာ လုံးဝကို ဗလာကျင်း နေခဲ့လေသည်။ စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို သူတို့ သိရှိကြသော်လည်း ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ၎င်းက မည် သည့်အရာဖြစ်သည်ကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်ခဲ့ကြပေ။

ဖန်းဟန်က သူတို့ကို နားလည်ရန် အချိန်မပေးခဲ့သလို နားလည်ရန်လည်း မလိုအပ်ပေ။

သူ လိုအပ်သည်မှာ အကြွင်းမဲ့ အကောင်အထည်ဖော်မှုပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ အကြည့်များက နန်ကုန်းယွင်ရှုထံသို့ ဦးစွာ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး သံသယဝင်စရာမလိုသော လေသံဖြင့် သူ၏ ပထမဆုံးအမိန့်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်လေ၏။

“ယွင်ရှု မင်း ဘယ်လိုနည်းလမ်းတွေ သုံးသုံး ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... သုံးရက်အတွင်း မြို့ထဲက ကြေးနီတွေ အားလုံးကို ငါ လိုချင်တယ်... သာမန်ပြည်သူတွေရဲ့ အိမ်တွေက ကြေးပြားတွေ ကြေးခွက်တွေပဲဖြစ်ဖြစ် ချမ်းသာတဲ့ အိမ်တွေ က ကြေးနီအလှဆင်ပစ္စည်းတွေပဲဖြစ်ဖြစ် မြို့ထဲက ဘုရားကျောင်းတွေ အားလုံးက ကြေးခေါင်းလောင်းတွေနဲ့ ရုပ်တုတွေပဲဖြစ်ဖြစ် အကုန်လုံးကို စုဆောင်းပြီး အရည်ကျိုလိုက်... ဖုံးကွယ်ထားရဲတဲ့သူ မှန်သမျှကို သစ္စာ ဖောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ညှာတာမှုကင်းကင်းနဲ့ သတ်ပစ်မယ်...”

နန်ကုန်းယွင်ရှု၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပြင်းထန်သော တုန်လှုပ်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

*ကြေးပြားတွေကို သိမ်းဆည်းပြီး ကြေးခေါင်းလောင်းတွေနဲ့ ရုပ်တုတွေကို အရည်ကျိုရမယ် ဟုတ်လား...*

မည်သည့် မင်းဆက်တွင်မဆို ဤသည်မှာ နိုင်ငံ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို တုန်လှုပ်စေပြီး အကြိမ်တစ်ထောင်ခန့် ခုတ်ထစ်သတ်ဖြတ်ခံရသင့်သော ပြင်းထန်သည့် ပြစ်မှုကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။ ဤအမိန့်ကို အကောင်အ ထည်ဖော်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာ ဘာသာရေးနှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာကို ဖျက်ဆီးပြီး ပြည်သူများ ၏ စည်းစိမ်ကို လုယက်သည့် ပြိုင်ဘက်ကင်း ရာဇဝတ်ကောင်ကြီးအဖြစ် လောက၏ ပညာရှိများက လုံးဝ ရွံရှာ မုန်းတီးကြလိမ့်မည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် သူမက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သည့် စိတ်ခံစားမှုမျှ မရှိသော်လည်း အကြွင်းမဲ့သော စိတ်ဆန္ဒများ ပြည့်နှက်နေသည့် ဖန်းဟန်၏ မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ တုံ့ဆိုင်းမှုနှင့် အံ့အားသင့်မှုများ အားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရလေ၏။

သူ လုပ်သမျှ အရာအားလုံးက မြို့နှင့် လူတိုင်းကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိထားလေသည်။

ယခု သူက ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီဖြစ်ရာ သူမ လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာမှာ ထာဝရ နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားမှုကို ခံယူရမည် ဆိုလျှင်ပင် သူ့အတွက် အတားအဆီးအားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။

နန်ကုန်းယွင်ရှုသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ ဖန်းဟန်ကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက် ပြီးနောက် ပြတ်သားစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေ၏။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်ကြီး... ယွင်ရှု နာခံပါ့မယ်...”

ဖန်းဟန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များကို မာပေါ်ကော့ထံသို့ လှည့်လိုက်လေသည်။

“မာပေါ်ကော့...”

“အရှင့်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား ဒီမှာရှိပါတယ်...”

မာပေါ်ကော့သည် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေ၏။

“မင်းရဲ့ အစောင့်တွေကို ချက်ချင်းခေါ်သွားပြီး မြို့တစ်မြို့လုံးမှာ သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကျောက်တွေကို ရှာဖွေချေ... အရွယ်အစား ဒါမှမဟုတ် အရည်အသွေး ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တတ်နိုင်သမျှ များများယူခဲ့... တောင်တွေပေါ်မှာ တူးတာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆေးဆိုင်တွေက ဝယ်တာပဲဖြစ်ဖြစ် မြို့ထဲက သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကျောက်တွေ အားလုံးကို ငါ လိုချင်တယ်...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်... တာဝန် ပြီးမြောက်စေရပါ့မယ်...”

“မှတ်တမ်းအရာရှိကျန်း...”

“အရှင့်ရဲ့ နိမ့်ကျသော အစေခံ ဒီမှာရှိပါတယ်...”

မှတ်တမ်းအရာရှိကျန်းက ချက်ချင်းပင် ဦးညွှတ်လိုက်လေ၏။

“မြို့ထဲမှာရှိတဲ့ ပန်းထိုးသမားတွေနဲ့ ကြိုးတွေဆွဲနိုင် ရစ်ပတ်နိုင်တဲ့ လက်မှုပညာရှင်တွေ အားလုံးကို စုဆောင်းဖို့ အသိပေးချက် ချက်ချင်း ထုတ်ပြန်လိုက်... လုပ်အားခက အရမ်းကောင်းလိမ့်မယ်... မလာတဲ့သူတွေကိုတော့ အတင်းအကျပ် ဆင့်ခေါ်ရမယ်...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ...”

ကြည့်ရှုနေသူများအတွက် ယုတ္တိမတန်ဘဲ ရူးသွပ်နေသည်ဟု ထင်ရသော အမိန့်များမှာ ဖန်းဟန်ထံမှ မည်သည့် မျက်နှာအမူအရာမျှ မရှိဘဲ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

နန်ယန်မြို့ တစ်မြို့လုံးဖြစ်သည့် သွေးထွက်သံယိုဖြစ်ခဲ့သော ပြည်တွင်းရေးပဋိပက္ခများမှ ယခုမှ တည်ငြိမ်စပြု လာသော ဤစစ်စက်ယန္တရားကြီးမှာ အသက်ရှူရန်ပင် အခွင့်အရေး မရလိုက်မီ ဖန်းဟန်က ရက်စက်ကြမ်း ကြုတ်သော အုပ်ချုပ်သူတစ်ဦးကဲ့သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် ၎င်း၏ အကန့်အသတ်များဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် တွန်းပို့လိုက်လေတော့သည်။