အခန်း ၂၂၃

အခန်း (၂၂၃)

မိုးမလင်းမီ ပေါက်ကွဲမှုနှင့် မလျှော့သော ဇွဲလုံ့လ

ကြေးဝါယာကြိုးများ ရစ်ပတ်ခြင်းသည် စီမံကိန်းတစ်ခုလုံး၏ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်သည်ဆိုလျှင် ဓာတ်ပေါင်းဖို ၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်သော 'အလင်းရောင်နှလုံးသား' သည် အလွယ်တကူ ကျိုးပဲ့ပျက်စီးလွယ်ဆုံးသော ရတနာ တစ်ပါးပင် ဖြစ်လေ၏။

ယင်း၏ ဖွဲ့စည်းပုံမှာ ဖန်းဟန်က နန်ကုန်းယွင်ရှုနှင့် အခြားသူများအတွက် ရေးဆွဲပေးခဲ့သော လက်လှည့် အသေး စား စွမ်းအင်ဗဟိုချက် ပုံကြမ်းထက်များစွာ ပိုမို ရှုပ်ထွေးလှပေသည်။

ဤရှေးခေတ်လူများကို မထိတ်လန့်စေရန်အတွက် ဖန်းဟန်သည် စနစ်မှ လဲလှယ်ရယူထားသော အသေးစား နျူကလီးယား ဓာတ်ပေါင်းဖိုဖြစ်သည့် အဓိက အစိတ်အပိုင်း တပ်ဆင်ခြင်းကို သူကိုယ်တိုင်နှင့် သူ အယုံကြည် ရဆုံးသော ထိပ်တန်း လက်မှုပညာရှင် အနည်းငယ်ကိုသာ လုပ်ဆောင်စေခဲ့လေသည်။

သူသည် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုစီအတွက် အသေးစိတ် ပုံကြမ်းများကို ကိုယ်တိုင်ရေးဆွဲခဲ့ပြီး မြို့တွင်း၌ ရှာဖွေတွေ့ ရှိနိုင်သော အကောင်းဆုံး သံမဏိများကို အကြိမ်ကြိမ် ပုံသွင်းခြင်း၊ အအေးလျှပ်ပေးခြင်းနှင့် ပွတ်တိုက်ခြင်းများ ပြုလုပ်ရန် လက်မှုပညာရှင်များကို လမ်းညွှန်ပေးခဲ့လေ၏။

ဂီယာများ ချိတ်ဆက်မှုတိုင်းနှင့် ပိုက်များ ဆက်သွယ်မှုတိုင်းကို သူ ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးခဲ့ပြီး မည်သည့်အမှား အယွင်းမျှ အဖြစ်မခံခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော လက်တွေ့အခြေအနေမှာ သူ၏ မျှော်မှန်းချက်များထက် များစွာ သာလွန်နေခဲ့လေသည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မြို့တွင်းရှိ ကပ်ရောဂါမှာ ပိုမို ဆိုးရွားလာခဲ့ပေ၏။

သီးသန့်စောင့်ကြည့်ရေးနယ်မြေမှ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သယ်ထုတ်သွားရသော အလောင်းများ ပိုမိုများပြားလာပြီး သေဆုံးသူအရေအတွက်မှာလည်း ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာခဲ့လေသည်။

ထို မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ခံစားချက်ကြီးမှာ နန်ယန်မြို့သူမြို့သားတိုင်း၏ နှလုံးသားပေါ်တွင် ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးအဖြစ် ဖိစီးနေခဲ့လေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြို့တွင်းရှိ ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ သူလျှိုများ ဖြန့်ဝေထားသော ကောလာဟလများ ကလည်း လွှမ်းမိုးလာခဲ့လေသည်။

“မင်းတို့ ကြားပြီးကြပြီလား... အင်မော်တယ်ဖန်းက သေတော့မယ်တဲ့... သူကိုယ်တိုင်တောင် ကပ်ရောဂါ ကူးစက်ခံနေရပြီ...”

“ဘာ နတ်ဘုရားလဲ... ငါကတော့ သူဟာ မိစ္ဆာတစ်ကောင်လို့ပဲ ထင်တယ်... အခု သူ့ရဲ့ မှော်ပညာတွေ ပျက်ပြယ် တော့မယ့်အချိန်မှာ သူက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းကို ခံနေရတာ...”

“ကျင်းပေမြို့စားကြီးက ပြောတယ်... ငါတို့သာ လက်နက်ချလိုက်ရင် စားနပ်ရိက္ခာနဲ့ ကယ်ဆယ်ရေးပစ္စည်းတွေ ချက်ချင်းရမယ်တဲ့... အဲ့ဒီ မှော်ဆရာနောက်ကို ဆက်လိုက်နေရင် ငါတို့အားလုံး သေကြရလိမ့်မယ်...”

ထို တီးတိုးပြောဆိုသံများသည် အဆိပ်ပြင်းသော မြွေများကဲ့သို့ မြို့၏ မှောင်မိုက်သော ထောင့်စွန်းများတွင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ရာ တင်းမာနေပြီဖြစ်သော ပြည်သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်များအကြား အက်ကွဲကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာ စေခဲ့လေ၏။

လူအများ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေသည့် ဤအချိန်မှာပင် ဘေးအန္တရာယ်က ရုတ်တရက် ကျရောက်လာခဲ့ပေ သည်။

ဓာတ်ပေါင်းဖို အအေးခံစနစ်၏ အရေးကြီးသော ဖိအားစမ်းသပ်မှုတစ်ခုအတွင်း အတွေ့အကြုံရှိ အလုပ်သမား နှစ်ဦး ဂဟေဆက်ထားသော ပိုက်ဆက်တစ်ခုသည် ခေတ်သစ်နည်းပညာ၏ လိုအပ်သော အပူချိန်နှင့် ဖိအားကို မခံနိုင်တော့ဘဲ နားကွဲမတတ် သတ္တုလိမ်ယှက်သံနှင့်အတူ ကွဲအက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

“ရွှီး...”

အသားကို ချက်ချင်း အရည်ပျော်သွားစေနိုင်လောက်အောင် ပူပြင်းလှသော ရေနွေးငွေ့ဖြူများသည် ပြိုင်ဘက် ကင်းသော အင်အားဖြင့် အက်ကွဲကြောင်းထဲမှ ပန်းထွက်လာခဲ့လေ၏။

“အား...”

အခင်းဖြစ်ပွားရာနှင့် အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသော သက်ကြီး လက်မှုပညာရှင်တစ်ဦးမှာ ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မရ လိုက်ချေ။ သူ၏ ညာဘက်လက်မောင်းတစ်ခုလုံးသည် ရေနွေးငွေ့များနှင့် တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြီးက အလုပ်ရုံတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ ကွင်းဆက်တုံ့ပြန်မှုများ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေတော့သည်။

“ဝုန်း...”

နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဓာတ်ပေါင်းဖို ဗဟိုချက်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါ သွားခဲ့လေတော့၏။

ဧရာမ ပေါက်ကွဲမှုလှိုင်းကြီးကြောင့် လက်မှုပညာရှင် အများအပြားမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ကြပေသည်။

ထို ပေါက်ကွဲမှုကြီးက အလုပ်ရုံတစ်ခုလုံးကို သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်မှုကြီးအတွင်းသို့ ကျဆင်းသွား စေခဲ့လေ၏။

လူတိုင်းသည် သူတို့ လုပ်နေသောအရာများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး မီးခိုးဖြူများ အူထွက်နေသော ရှုပ်ထွေး နေသည့် မတော်တဆမှုဖြစ်ပွားရာ နေရာကို မှင်သက်စွာ ကြည့်နေခဲ့ကြလေသည်။

သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်မှုကြီးမှာ ခဏတာမျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့ပေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လက်မှုပညာရှင်တစ်ဦးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဗိုင်းခနဲ လဲကျသွားခဲ့ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်ဖြူရော်နေကာ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်လျက် ပထမဆုံး မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ အော်ဟစ်ငိုယိုလိုက် လေသည်။

“ကျရှုံးသွားပြီ... နတ်ဘုရားလက်နက်က... ကျရှုံးသွားပြီ...”

ထိုအသံမှာ ယမ်းအိုးတစ်အိုးကို မီးရှို့လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေ၏။

“ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းပဲ... ဒါ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းပဲ... ငါတို့ ဗုဒ္ဓရဲ့ ရွှေဆင်းတုတော် ကို အရည်ကျိုခဲ့လို့ ဒါဟာ ငါတို့ခံရတဲ့ ပြစ်ဒဏ်ပဲ...”

“ပြီးပြီ... အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ... အင်မော်တယ်ဖန်းလည်း ငါတို့ကို မကယ်နိုင်တော့ဘူး... ငါတို့အားလုံး ဒီနေရာ မှာ သေရတော့မယ်...”

ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများက တောမီးလောင်သကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး ယခုမှ တည်ဆောက်ထားရသော စိတ်ဓာတ် ခွန်အားများမှာ ချက်ချင်းပင် ပြိုလဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော လက်မှုပညာရှင်များသည် သူတို့၏ ကိရိယာများကို အောက်ချကာ ငိုယိုအော်ဟစ်ရင်း ခေါင်းပြတ်နေသော ယင်ကောင်များကဲ့သို့ ထွက်ပြေးကြလေရာ အလုပ်ရုံတစ်ခုလုံး ပြိုလဲလုနီးပါး အခြေအနေ သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ၏။

“ပါးစပ်ပိတ်ထားကြစမ်း...”

ဤအရေးကြီးသော အချိန်တွင် အက်ကွဲသော်လည်း ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ကျယ်လောင်သော ဟိန်းဟောက်သံ ကြီးတစ်ခုက ဆူညံသံအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့လေသည်။

လူတိုင်းသည် အသံထွက်ပေါ်လာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ ဒေါသထွက်နေသော ကျားသစ်တစ်ကောင် ကဲ့သို့ ပူပြင်းလှသော အပူရှိန်ကို အန်တုကာ ရဲဝံ့စွာ ပြေးဝင်လာသော ဖန်းဟန်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

သူသည် အနည်းငယ်မျှ တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ရေနွေးငွေ့များ အပူလောင်ခံရမှုကြောင့် ပြင်းထန်စွာ နာကျင် အော်ဟစ်ရင်း လဲကျနေသော သက်ကြီး လက်မှုပညာရှင်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး သူ၏ ခွန်အားရှိသမျှကို အသုံးပြု ကာ အန္တရာယ်ရှိသော နေရာမှ ဆွဲထုတ်လာခဲ့လေသည်။

သူ၏ ဂရုမစိုက်သော လုပ်ရပ်ကြောင့် လူတိုင်းမှာ မှင်သက်သွားခဲ့ကြလေ၏။

ဖန်းဟန်သည် ထိုလက်မှုပညာရှင်ကို လုံခြုံသော နေရာတစ်ခုသို့ ဆွဲထုတ်လာခဲ့ပြီး သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ အဖြူ ရောင် ပလတ်စတစ်ပြွန်ငယ်တစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။ ၎င်းမှာ ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ သူ ယူဆောင်လာခဲ့သော စစ်ဘက်သုံး အပူလောင်လိမ်းဆေးပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အထဲမှ အေးမြသော ဆေးကို သွေးသံရဲရဲဖြစ်ကာ ပျက်စီးနေပြီဖြစ်သော လက်မှု ပညာရှင်၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ မြန်ဆန်ညီညာစွာ လိမ်းကျံပေးလိုက်လေ၏။

အံ့ဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပေသည်။

နာကျင်မှုကြောင့် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေပြီး သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော လက်မှုပညာရှင် အိုကြီး မှာ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ငြိမ်ကျသွားခဲ့ပြီး သူ၏ အော်ဟစ်သံများမှာ တိုးညင်းသော ညည်းတွားသံများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူတိုင်းသည် နားလည်နိုင်စွမ်းမရှိသော ဤ 'အံ့ဖွယ်' ကိစ္စရပ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ မြင်တွေ့ခဲ့ရလေ၏။ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသော လူအုပ်ကြီး၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားများမှာ အံ့မခန်းဖွယ်ရာ ခဏတာမျှ တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။

သူ၏ မျက်နှာတစ်ခြမ်းမှာ မီးခိုးငွေ့များကြောင့် မည်းနက်နေပြီး သူ့ကို အလွန် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေစေပေသည်။

သူသည် သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ ကျပ်ခိုးများကို သုတ်ဖယ်လိုက်ပြီး တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သော သူများ၏ မျက်နှာများကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်လေ၏။ အဖျားငွေ့ငွေ့ကြောင့် မှုန်မှိုင်းနေသင့်သော သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ယခုအခါတွင်မူ အေးစိမ့်သော ညဥ့်ယံမှ ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် လင်းလက် နေခဲ့လေသည်။

သူသည် အက်ကွဲလုနီးပါး အသံဩဩဖြင့် လူတိုင်းကို မာန်မဲလိုက်လေ၏။

“မင်းတို့ ဘာတွေ ငိုနေကြတာလဲ... ဘာတွေ အော်ဟစ်နေကြတာလဲ... အစိတ်အပိုင်းလေးတစ်ခု ပျက်စီးသွား တာကို မင်းတို့က ဒါကို ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းလို့ ခေါ်နေကြတာလား...”

သူသည် သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ ပြတ်သားစွာ လက်ညှိုးထိုးလိုက်ပြီး

“မင်းတို့ မျက်လုံးတွေဖွင့်ပြီး အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ကြစမ်း... နေ့တိုင်း သီးသန့်စောင့်ကြည့်ရေး နယ်မြေက နေ အလောင်းဘယ်လောက်တောင် သယ်ထုတ်နေရလဲ... မင်းတို့ရဲ့ အဖေတွေ၊ မင်းတို့ရဲ့ အမေတွေ၊ မင်းတို့ရဲ့ မိန်းမတွေနဲ့ ကလေးတွေက အဲ့ဒီမှာ သေဖို့ စောင့်ရင်း လဲလျောင်းနေကြရတုန်းပဲ... သူတို့တောင် မငိုကြသေးဘူး၊ မင်းတို့က ဒီနေရာမှာ အော်ဟစ်ဖို့ ဘာအခွင့်အရေးရှိလို့လဲ...”

“ငါ မင်းတို့ကို ပြောပြမယ်... ငါ ဖန်းဟန် မတ်တပ်ရပ်နေသရွေ့ ကောင်းကင်ကြီး ဘယ်တော့မှ ပြိုကျလာမှာ မဟုတ်ဘူး...”

“ငါ မလဲကျသေးဘူး၊ မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူမှ အရင် လဲကျခွင့်မရှိဘူး... ကိုယ့်နေရာကိုယ် ပြန်သွားပြီး ဆက်လုပ် ကြစမ်း...”

လက်မှုပညာရှင် အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ မီးခိုးနှင့် မီးတောက်များကြောင့် မည်းနက်နေသော ကျောပြင်ရှိပြီး အားနည်းမှုကြောင့် အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်နေသော်လည်း ကျောရိုးမှာ လှံတံတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ဖြောင့်မတ်နေ သော ထိုပုံရိပ်ထံတွင် စူးစိုက်နေခဲ့ကြလေသည်။

*ဟုတ်ပေသည်... အင်မော်တယ်ဖန်းက လက်မလျှော့သေးဘူးဆိုလျှင် သူတို့ကရော ဘာကြောင့် လက်လျှော့ရ မှာလဲ...*

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အတွေ့အကြုံရှိ အလုပ်သမားတစ်ဦးက ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လာခဲ့လေသည်။ သူသည် သူ၏ ဆီပေနေသော အင်္ကျီလက်ဖြင့် မျက်နှာပေါ်မှ မျက်ရည်နှင့် နှပ်များကို သုတ်လိုက်ပြီး နီရဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

“မင်းတို့က ဘာလို့ အဲ့ဒီမှာ ရပ်နေကြတာလဲ... နတ်ဘုရားတွေ ဘာပြောသွားလဲ မကြားဘူးလား... အလုပ်သွား လုပ်ကြစမ်း...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ပထမဆုံး လှည့်ထွက်ကာ အလုပ်ခုံဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့လေသည်။

“လုပ်မယ်...”

“လှုပ်ရှားကြ... မြန်မြန်လုပ်...”

အော်ဟစ်သံကြောင့် နိုးကြားလာသော လက်မှုပညာရှင် အားလုံးသည် သူတို့၏ အပြင်းအထန် အလုပ်များကို ပြန်လည်စတင်လိုက်ကြလေသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ ပြတ်သား ခိုင်မာနေခဲ့ပေတော့သည်။