အခန်း ၂၂၄

အခန်း (၂၂၄)

ကောင်းကင်မိုးကြိုးကျဆင်းလာပြီး လက်ဖဝါးပေါ်မှ နတ်ဘုရားနေမင်း

ညလယ်ယံအချိန်တွင် လေပြင်းများတိုက်ခတ်ကာ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေခဲ့လေ၏။

မည်းမှောင်ပြီး လေးလံသော တိမ်တိုက်ကြီးများမှာ နန်ယန်မြို့တစ်ခုလုံးကို ဖိချေပစ်တော့မည့်အလား နိမ့်ဆင်း နေလျက် ရှိလေသည်။

ကင်းလှည့်နေသူများ ကိုင်ဆောင်ထားသော မီးရှူးတိုင်များမှ မှိန်ဖျော့ဖျော့အလင်းရောင်မှလွဲ၍ မြို့တစ်ခုလုံးမှာ ကပ်ရောဂါနှင့် အမှောင်ထု၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံထားရကာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျလျက် ရှိပေသည်။

ရှင်းလင်ထျန်ကုန်း၏ အတွင်းပိုင်းအကျဆုံးနေရာရှိ အစောင့်အကြပ်များ ထပ်တလဲလဲ ဝန်းရံထားသော ကြီးမား ကျယ်ဝန်းသည့် အလုံပိတ်အခန်းကြီးတစ်ခုထဲတွင်မူ လေထုမှာ အလွန်ပင် တင်းမာနေခဲ့လေ၏။

ပေါက်ကွဲမှုဖြစ်ပွားပြီးကတည်းက မနားမနေ အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြပြီးနောက် နောက်ဆုံးတပ်ဆင်ခြင်းနှင့် ပြုပြင် ခြင်းလုပ်ငန်းများမှာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

အလင်းရောင်နှလုံးသား ဟု အမည်ပေးထားသော အသေးစား နျူကလီးယား ဓာတ်ပေါင်းဖိုမှာ အလုံပိတ်အခန်း ၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်တည်နေလျက် ရှိလေသည်။

၎င်းကို မရေမတွက်နိုင်သော သံမဏိအစိတ်အပိုင်းများ၊ ပိုက်များနှင့် သိပ်သည်းစွာ တပ်ဆင်ထားသော ကြေးဝါ ယာကြိုးခွေများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကာ ရှုပ်ထွေးသော ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ရှိလေသည်။

ဖန်းဟန်နှင့် အဓိကလက်မှုပညာရှင် ဆယ်ဦးကျော်ခန့်မှာ ဓာတ်ပေါင်းဖို၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ရပ်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများထက်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

“အားလုံးပဲ ဘေးကင်းရေးမျဉ်းရဲ့ အနောက်ကို ဆုတ်လိုက်ကြ...”

ဖန်းဟန်သည် ရိုးရှင်းသော ထိန်းချုပ်ရေးခုံ၏ အရှေ့တွင် ရပ်နေကာ နောက်ဆုံးလိုအပ်သည်များကို ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ ချိန်ညှိမှုများ ပြုလုပ်နေခဲ့လေသည်။

သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများ ပြည့်နှက်နေပြီး ၎င်းမှာ မပြတ်တမ်းဖြစ်ပေါ်နေသော အဖျားငွေ့ငွေ့ကြောင့်လား သို့မဟုတ် အလွန်အမင်း တင်းမာနေသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့်လား ဆိုသည်ကို ခွဲခြားသိမြင်ရန် ခက်ခဲလှပေ သည်။

သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး အသက်ရှူမှားမတတ် စောင့်ကြည့်နေကြသော လက်မှုပညာရှင် အားလုံး၏ အကြည့်များအောက်တွင် မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို ကိုယ်စားပြုနေသည့် အနီရောင်မောင်းတံကို ဖြည်းညင်းစွာ လှမ်းကိုင်လိုက်ကာ တစ်လက်မချင်းစီ အောက်သို့ ခပ်တင်းတင်း ဆွဲချလိုက်လေတော့သည်။

“ဝီ...”

အလွန်တိမ်ဝင်ပြီး မှိန်ဖျော့သော မြည်ဟည်းသံတစ်ခုက အချိန်ကာလ၏ အစအဦးမှ ထွက်ပေါ်လာသည့်အလား လျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေ၏။

မျက်လုံးအားလုံးမှာ ဓာတ်ပေါင်းဖို၏ ဗဟိုချက်ရှိ ဖန်သားဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော အကဲခတ်ပြတင်းပေါက်ငယ် လေးဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေခဲ့ကြလေသည်။

ရုတ်တရက် အပ်ခေါင်းထက်ပင် မကြီးမားသော ထူးဆန်းသည့် အပြာရောင်အလင်းတန်းလေးတစ်ခုက ပြတင်း ပေါက်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ထိုအလင်းရောင်မှာ အစပိုင်းတွင် မှိန်ဖျော့နေခဲ့သော်လည်း မယုံကြည်နိုင်လောက်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် လျင်မြန် စွာ ကျယ်ပြန့်တောက်ပလာခဲ့ကာ မီးပွားလေးတစ်ခုမှနေ၍ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော အလင်းစက်လုံး တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

လျှို့ဝှက်ခန်းတစ်ခုလုံးမှာ အိပ်မက်ဆန်ပြီး သဘာဝလွန်ဖြစ်သော ဤအပြာရောင်အလင်းတန်း၏ လွှမ်းခြုံမှုကို ခံလိုက်ရလေတော့၏။

“အောင်မြင်သွားပြီ... နတ်ဘုရားရေ... အောင်မြင်သွားပြီ...”

ဆံပင်များ ဖြူဖွေးနေသော လက်မှုပညာရှင်အိုကြီးတစ်ဦးမှာ အပြာရောင်အလင်းစက်လုံးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာခဲ့ကာ ခြေထောက်များ ခွေယိုင်ကျသွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျလျက် ဝမ်းသာလုံးဆို့စွာ ငိုကြွေးလိုက်လေတော့သည်။

ဖန်းဟန်မှာမူ အောင်ပွဲခံခြင်း မရှိချေ။ သူသည် သူ၏ ဝမ်းသာအားရဖြစ်မှုကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး ဓာတ်ပေါင်းဖိုမှ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော တည်ငြိမ်သည့်စွမ်းအင်ကို ဘေးဘက်တွင် ချိတ်ဆက်ထားသော လျှပ်စစ်ထုတ်စက်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားစေရန် စနစ်ကို လျင်မြန်စွာ ထိန်းချုပ်မောင်းနှင်လိုက်လေသည်။

ယခင်က မကြုံဖူးသေးသော အစွမ်းထက်သည့် စွမ်းအင်ကြောင့် လျှပ်စစ်ထုတ်စက်မှာ လေတိုးသံများနှင့်အတူ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်လာခဲ့ရာ သူသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ကြေးဝါယာကြိုးနှစ်ချောင်းကို ကောက်ယူ လိုက်ပြီး ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ ယူဆောင်လာခဲ့သည့် ပါးလွှာသော တန်စတင်ကြိုးတစ်ချောင်းကို အစွန်းတစ်ဖက်၌ ချည်နှောင်လိုက်လေ၏။

လူအားလုံး၏ မယုံကြည်နိုင်သော အကြည့်များကြားတွင်ပင် ဖန်းဟန်သည် ကြေးဝါယာကြိုးနှစ်ချောင်း၏ အခြားအစွန်းတစ်ဖက်ကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်နေသော လျှပ်စစ်ထုတ်စက်၏ အထွက်ပေါက်နှင့် ချိတ် ဆက်လိုက်လေတော့သည်။

ဤအချိန်လေးအတွင်းမှာပင် အံ့ဖွယ်အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေပြီ။

ပါးလွှာပြီး သတိမထားမိနိုင်လောက်သော သတ္တုကြိုးလေးမှာ ပထမဆုံး အနည်းငယ် နီရဲလာခဲ့ပြီးနောက် မျက် တောင်တစ်ခတ်စာအချိန်အတွင်းမှာပင် လောကကြီး၏ အမှောင်ထုအားလုံးကို ထိုးဖောက်သွားနိုင်လောက်သည့် မျက်စိကျိန်းမတတ် ဖြူဖွေးသော အလင်းရောင်တစ်ခုအဖြစ် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့လေတော့ သည်။

“အား...”

အလုံပိတ်အခန်းထဲရှိ လူအားလုံးမှာ ယခင်က မမြင်ဖူးခဲ့သော အလင်းရောင်ကြောင့် မျက်စိများ ကျိန်းစပ်သွား ခဲ့ရပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အသက်ရှူမှားသွားခဲ့ကြလေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် အလင်းရောင်နှင့် အသားကျသွားပြီး သူတို့၏ လက်ချောင်းများကြားမှတစ်ဆင့် ကြည့်လိုက်ကြသောအခါ သူတို့၏ ဦးနှောက်များမှာ ခဏတာမျှ လုံးဝ ဗလာကျင်းသွားခဲ့ရလေတော့သည်။

သူတို့အားလုံး အင်မော်တယ်ဖန်း ဟု ခေါ်ဆိုကြသော အမျိုးသားမှာ လက်တစ်ဖက်တွင် သာမန်ကြေးဝါယာကြိုး နှစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်တွင်မူ တောက်ပနေသော နေမင်းငယ်လေး တစ်စင်းကို ပင့်မထားသည့်အလား ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရပေသည်။

ထိုအလင်းရောင်က လျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်းရှိ အရိပ်အာဝါသအားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်ပြီး လူတိုင်း၏ မျက်နှာ ပေါ်ရှိ အသေးစိတ်အချက်အလက်တိုင်းကို လင်းထိန်သွားစေကာ သူတို့၏ အံ့အားသင့်မှုများ၊ ရှုပ်ထွေးမှုများနှင့် ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုများကို ဖော်ပြနေလျက် ရှိလေသည်။

“ဒုန်း... ဒုန်း...”

မည်သူက စတင်လိုက်သည်ကို မသိရသော်လည်း လျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်းရှိ လက်မှုပညာရှင်များအားလုံးနှင့် သူတို့ ၏ တစ်သက်တာလုံး သတ္တုများ၊ ကျောက်တုံးများနှင့် မီးတောက်များကြားတွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်ခဲ့ကြသော လေးစားခံရသည့် ဆရာသခင်အဆင့် လက်မှုပညာရှင်ကြီးများအပါအဝင် အားလုံးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဒူးထောက်ချလိုက်ကြလေတော့သည်။

သူတို့သည် အေးစက်နေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ သူတို့၏ နဖူးများကို ခပ်တင်းတင်း ဖိကပ်ကာ ဝပ်တွားလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုတို့ကြောင့် အပြင်းအထန် တုန်ယင်နေခဲ့ကြလေ၏။

“နတ်ဘုရားရေ... အံ့ဖွယ်ပါပဲ... ဒါက သာမန်လူတွေ ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားမျိုး မဟုတ်ဘူး...”

“နတ်ဘုရားရေ... ကျွန်တော်တို့... ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်တိုင် နေမင်းတစ်စင်းကို ဖန်တီးလိုက်နိုင်ခဲ့ပြီ...”

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ နားထဲတွင် ဟိန်းထွက်နေသော စက်သံများကို နားထောင်ရင်း သူ၏ လက်ထဲရှိ တန်စတင် ကြိုးမှ ထွက်ပေါ်လာသော လောင်ကျွမ်းလုမတတ် အပူရှိန်ကို ခံစားလိုက်ရကာ သူ၏ နှလုံးသားမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရပေသည်။

သူသည် ဒူးထောက်နေကြသော လူအုပ်ကြီးကို ဖြည်းညင်းစွာ အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ စက်များ ၏ မြည်ဟီးသံကြားတွင် ထူးဆန်းစွာ တည်ငြိမ်နေခဲ့သော်လည်း ငြင်းပယ်၍မရနိုင်သော အာဏာစက်တစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားလျက် ရှိလေသည်။

“ငါ့အမိန့်ကို ဆင့်ပွားလိုက်... ပထမဆုံး လျှပ်စစ်ကြိုးကို သခင်မလျူရဲ့ လူနာဆောင်ဆီ ဆက်သွယ်လိုက်ကြ...”

ဖန်းဟန်သည် တောက်ပနေသော တန်စတင်ကြိုးကို အထူးပြုလုပ်ထားသည့် ဖန်အမိုးခုံးတစ်ခု၏ အတွင်း၌ ဂရုတစိုက် တပ်ဆင်လိုက်ပြီး ပထမဆုံးသော ထာဝရမီးအိမ် ကို ဖန်တီးလိုက်လေတော့သည်။

ဤယခင်က မကြုံဖူးသေးသော ထာဝရမီးအိမ် ကို အစောင့်များက အထွတ်အမြတ်ထားရာ ပစ္စည်းတစ်ခုကဲ့သို့ သီးသန့်စောင့်ကြည့်ရေး လူနာဆောင်အတွင်းသို့ သယ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး ရုတ်တရက် လင်းထိန်သွားသောအခါ လျူရူမေ၏ ကုတင်ဘေးတွင် စောင့်ကြပ်နေကြသော ပိုင်ကျီရိုနှင့် ပိုင်ရွှီကျန်းတို့မှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ သည့် နွေးထွေးပြီး တောက်ပသော အလင်းရောင်ကြောင့် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြကာ သူတို့၏ ပါးစပ် များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အုပ်လိုက်မိကြပြီး သူတို့၏ လှပသော မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ကြလေတော့သည်။

အထူးဒီဇိုင်းထုတ်လုပ်ထားသော ဖန်သားအကဲခတ်ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် သန့်စင်ပြီး ဖြူဖွေးသော အလင်း တန်းတစ်ခုက လျူရူမေ၏ ဖြူဖျော့ပြီး နွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်းလာကာ သူမအား မြင့်မြတ်သော အလင်းစက်ကွင်းတစ်ခုအတွင်း လွှမ်းခြုံထားလိုက်သည်ကို ဖန်းဟန်က စောင့်ကြည့်နေခဲ့ လေသည်။

သူသည် လက်ကို မြှောက်ကာ ချစ်သူ၏ ပါးပြင်ကို ယုယုယယ ပွတ်သပ်နေသည့်အလား အေးစက်နေသော ဖန်သားပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း သူတစ်ဦးတည်းသာ ကြားနိုင်သော အသံဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက် လေတော့သည်။

“မေအာ... မိုးလင်းပြီ...”