အခန်း ၂၂၅

အခန်း (၂၂၅)

မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အခက်အခဲ

အလင်းရောင်နှလုံးသား မှ ထောက်ပံ့ပေးသော တည်ငြိမ်သည့် စွမ်းအင်များကြောင့် ရှင်းလင်ထျန်ကုန်း တစ်ခု လုံး...။

မဟုတ်ပေ... နန်ယန်မြို့တစ်ခုလုံး၏ အစီအစဉ်များမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ရှင်းလင်ထျန်ကုန်းအတွင်း၌ပင် အချိန်ပြည့် နေထိုင်နေခဲ့လေ၏။

သူ ကိုယ်တိုင် ပုံစံထုတ်ထားပြီး လုံခြုံရေးအထပ်ထပ် ချထားသော ထိုလျှို့ဝှက် ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်း၌မူ အလုပ် များနေသော မြင်ကွင်းတစ်ခုက ပေါ်ပေါက်နေခဲ့လေသည်။

ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်းတွင်မူ အတန်းလိုက် တပ်ဆင်ထားသော စူးရှသည့် "ထာဝရမီးအိမ်" များက မျက်စိပင် ဖွင့်မရ နိုင်လောက်အောင် လင်းထိန်နေစေခဲ့လေ၏။

တဝီဝီ အသံမြည်နေသော သတ္တုတုံးကြီးများ၏ မြင်ကွင်းက အတွေ့အကြုံရင့် သမားတော်ကြီးများအဖွဲ့ကို တစ္ဆေ တစ်ကောင် မြင်လိုက်ရသည့်အလား မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားစေခဲ့ပေသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံ... ကောင်းကင်ဘုံ..."

သမားတော်အိုကြီးတစ်ဦးသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်နေသော "အမြန်နှုန်းမြင့် ဗဟိုခွာစက်" ကို တုန်ရီစွာ လက်ညှိုးထိုးရင်း အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

"ဒါက... ဘယ်လို မှော်ဝင်ပစ္စည်းမျိုးလဲ... သွေးထဲမှာရှိတဲ့ အရာအားလုံးကို ခွဲထုတ်ပေးနိုင်တယ် ဟုတ်လား..."

အခြားသမားတော်တစ်ဦးကလည်း အဆတစ်ထောင်ကြည့် အဏုကြည့်မှန်ပြောင်းအောက်တွင် ကြီးမားနေသော မြင်ကွင်းကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မျက်နှာများပင် နီရဲနေခဲ့လေသည်။

"အံ့ဖွယ်ပဲ... ဒါက တကယ့်ကို အံ့ဖွယ်ပဲ... သခင်ကြီးဖန်းက ကျွန်တော်တို့အတွက် ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုရဲ့ တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်တာပဲ..."

ဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခုလုံးမှာ ရှင်းလင်ထျန်ကုန်း မဟုတ်တော့ဘဲ ထိုသမားတော်ကြီးများ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ဖန်းဟန် တည်ဆောက်ထားသည့် ဗိမာန် တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။

ဖန်းဟန်သည် အိပ်ချိန်၊ နားချိန်မရှိဘဲ အချိန်နှင့်အမျှ အပြိုင်အဆိုင် အလုပ်လုပ်နေခဲ့လေ၏။

ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ သူ ယူဆောင်လာခဲ့သော အာနိသင်ကျယ်ပြန့်သည့် ပဋိဇီဝဆေးများနှင့် အထောက်အကူပြု ဆေးဝါးအနည်းငယ်ကို အသုံးပြုပြီးနောက် လျူရူမေ၏ အခြေအနေမှာ ယာယီအားဖြင့် တည်ငြိမ်သွားခဲ့လေ သည်။ သူမ၏ အဖျားကြီးမှုမှာ ကျဆင်းသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အနီရောင်အကွက်များမှာလည်း ဆက်လက် ပျံ့နှံ့ခြင်းနှင့် ပိုမိုဆိုးရွားလာခြင်း မရှိတော့ပေ။

သို့သော် ဤသည်မှာ ယာယီဖြေရှင်းနည်းသာ ဖြစ်ပြီး ရေရှည်အတွက်မူ မဟုတ်ပေ။

ဗိုင်းရပ်စ်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ငုပ်လျှိုးနေသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပုန်းအောင်းနေဆဲဖြစ်ကာ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာရန် အသင့်ဖြစ်နေလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် အဏုကြည့်မှန်ပြောင်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေစဉ် သူ၏မျက်လုံးများမှာ သွေးများကဲ့သို့ နီရဲနေခဲ့လေ ၏။

သူ၏ အချိန်များ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။ မေအာသည်လည်း ဆက်၍ စောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အရာအားလုံးကို သိရှိနိုင်သော ဆေးပညာစွယ်စုံကျမ်းတစ်ခု ရှိနေသည့်အလား သူ၏ရှေ့ မှ အံ့ဖွယ်ကိရိယာများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူ၏ လုပ်ရည်ကိုင်ရည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း လောက်အောင် မြင့်မားနေခဲ့လေသည်။

သာမန်သမားတော်များ တစ်သက်လုံး လေ့လာ၍ မရနိုင်သော အရာများကို သူက သုံးရက်အတွင်းမှာပင် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"တွေ့ပြီ..."

အဏုကြည့်မှန်ပြောင်းအောက်တွင် လောင်ကျွမ်းနေသော နဂါးသွေးနှင့်တူသည့် ရုပ်ဆိုးလှသော ဗိုင်းရပ်စ်ကို အောင်မြင်စွာ ခွဲထုတ်နိုင်ခဲ့ချိန်တွင်မူ ဖန်းဟန်သည် စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ထုလိုက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်လေတော့ သည်။

"အောင်မြင်ပြီ... သခင်ကြီး... ကျွန်တော်တို့ 'ကျူးလောင်သွေး' ကို ခွဲထုတ်နိုင်ခဲ့ပါပြီ..."

သူ၏ဘေးရှိ သမားတော်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေခဲ့လေ၏။

သို့သော် ဖန်းဟန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့်ဝမ်းမြောက်မှုမျှ မရှိပေ။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်နေပြီး စကားအနည်းငယ်ကိုသာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဒါက ပထမအဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်..."

နောက်တစ်ဆင့်မှာ ကာကွယ်ဆေး ထုတ်လုပ်ရန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သီအိုရီအရ အလုံခြုံဆုံးဖြစ်သော အသက်မဲ့စေသည့်နည်းလမ်းကို အသုံးပြုကာ ခွဲထုတ်ထားသော ဗိုင်းရပ်စ်ကို အပူချိန်မြင့်မားမှုနှင့် ဓာတုပစ္စည်းများမှတစ်ဆင့် အသက်မဲ့စေပြီးနောက် ပထမဆုံး စမ်းသပ်မှုအဖြစ် သက်တမ်းကုန်နေသော ကာကွယ်ဆေးများကို ထုတ်လုပ်လိုက်လေသည်။

မကြာမီမှာပင် ဖမ်းဆီးထားသော တိရစ္ဆာန်လှောင်ချိုင့်များကို ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်းသို့ ယူဆောင်လာခဲ့ကြလေ၏။ ထိုအထဲတွင် သန်မာသော ကြက်ဖများ၊ သွက်လက်သော ယုန်များနှင့် တောနက်ထဲမှ ဖမ်းဆီးလာသော မျောက် အနည်းငယ်ပင် ပါဝင်လေသည်။

သုတေသီအားလုံး၏ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေမှုအောက်တွင် ဖန်းဟန်သည် စက်ကို ကိုယ်တိုင် မောင်းနှင်ကာ တိကျစွာ တိုင်းတာထားသော သက်တမ်းကုန်နေသည့် ကာကွယ်ဆေးများကို ထိုစမ်းသပ်ခံ တိရစ္ဆာန်များ၏ ခန္ဓာကိုယ်များအတွင်းသို့ ထိုးသွင်းလိုက်လေသည်။

သို့သော် လက်တွေ့ဘဝက သူတို့အား ရက်စက်စွာ ရိုက်နှက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ပေသည်။

တစ်နာရီခန့် အကြာတွင် ကာကွယ်ဆေးထိုးခံထားရသော ပထမဆုံး ကြက်ဖမှာ ရုတ်တရက် စူးရှစွာ အော်ဟစ် လိုက်ပြီးနောက် ၎င်း၏ အမွေးများ ထောင်ထလာကာ ပြင်းထန်စွာ တက်သွားခဲ့လေ၏။ ထွက်သက်ဝင်သက် အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် လှောင်ချိုင့်ထဲတွင် တောင့်တင်းစွာ လဲကျသွားပြီး ငြိမ်သက်သွားခဲ့တော့ သည်။

ထို့နောက် ဒုတိယတစ်ကောင်၊ တတိယတစ်ကောင်...။

လူသားများနှင့် မျိုးဗီဇအများဆုံး တူညီသော မျောက်များ၏ အခြေအနေကမူ လူတိုင်း၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားစေခဲ့လေသည်။

ကာကွယ်ဆေးထိုးပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ အရေပြားပေါ်တွင် 'ကျူးလောင်သွေး' နှင့် ဆင်တူသော ရုပ်ဆိုးလှသည့် အနီရောင်မျဉ်းများက မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ အမြန်နှုန်းဖြင့် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေ၏။ ၎င်းတို့သည် နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်ကာ ကိုယ်ခန္ဓာကို သွေးထွက်သံယိုဖြစ်သည်အထိ ကုတ်ခြစ်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုဖြင့် အသက်ထွက်သွားခဲ့ကြလေတော့သည်။

ညတွင်းချင်းမှာပင် အခန်းထဲရှိ စမ်းသပ်ခံ တိရစ္ဆာန်အားလုံး သေဆုံး သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ကြပေသည်။

ဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခုလုံးမှာ သုသာန်တစပြင်တစ်ခုအလား တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေ၏။

"ဘာလို့... ဘာလို့ အခုလို ဖြစ်ရတာလဲ..."

သမားတော်တစ်ဦး၏ အသံမှာ အကြောက်တရားကြောင့် တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်။

"ဗိုင်းရပ်စ်ကို သတ်ပစ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့..."

"တောက်..."

ဖန်းဟန်သည် သံလှောင်ချိုင့်ကို သူ၏လက်သီးဖြင့် အားပြင်းစွာ ထုလိုက်ရာ ဒိုင်း ဟူသော အသံကျယ်ကြီး ထွက် ပေါ်လာပြီး လူတိုင်းကို လန့်သွားစေခဲ့လေ၏။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးများကဲ့သို့ နီရဲနေပြီး သူ၏အသံမှာလည်း ထောင်ချောက်မိနေသော သားရဲတစ်ကောင် ၏ ဟိန်းဟောက်သံကဲ့သို့ အက်ကွဲနေခဲ့လေသည်။

"ဒီအရာက အရမ်းကို အာဏာပြလွန်းတယ်... သေသွားတဲ့ ဗိုင်းရပ်စ်တွေက အသုံးမဝင်ဘူး... ခန္ဓာကိုယ်က ဒါကို အသိအမှတ်မပြုဘဲ ပိုကြီးမားတဲ့ ရန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ပြန်တိုက်ခိုက်လို့ သေသွားတာပဲ..."

ဤကောက်ချက်ချမှုက ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ သမားတော် အားလုံး၏ မျက်နှာများကို ဖြူရော်သွားစေခဲ့လေသည်။

အလုံခြုံဆုံးလမ်းကြောင်းမှာ ပိတ်ဆို့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ဤအကျပ်အတည်းကို ဖြိုခွဲရန်အတွက် နောက်ဆုံးနည်းလမ်းတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့၏။ ၎င်းမှာ မီးကို မီးဖြင့် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် အသက်ရှင်နေသော ဗိုင်းရပ်စ်ကို အသုံးပြုရမည်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ထို့ထက်ပို၍ သက်ရှိလူသားများကိုပင် စမ်းသပ်ခံအဖြစ် အသုံးပြုရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအတွေး သူ၏ခေါင်းထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖန်းဟန်သည် ၎င်းကို အစအနမကျန် ရက်စက်စွာ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေ၏။

သူ လူသတ်နိုင်သော်လည်း တစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် အခြားအပြစ်မဲ့သူ တစ်ဦးကို မည်သည့်အခါမျှ စတေးမည် မဟုတ်ပေ။

ဤသည်မှာ သူ၏ နောက်ဆုံးစည်းမျဉ်းပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။