အခန်း ၂၂၆

အခန်း (၂၂၆)

အပြစ်သား၏ တောင်းဆိုမှုနှင့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်

အသစ်တဖန် တောက်လောင်လာခဲ့သော မျှော်လင့်ချက်မီးတောက်လေးမှာ ရေခဲရေတစ်ပုံးဖြင့် လောင်းချခံလိုက် ရသည့်အလား ငြိမ်းသတ်ခံလိုက်ရလေပြီဖြစ်ချေ၏။

ဖန်းဟန်သည် ခွေယိုင်ကျသွားခဲ့ပြီး အဏုကြည့်မှန်ပြောင်းအောက်ရှိ မာနထောင်လွှားနေသော ဗိုင်းရပ်စ်များကို စိုက်ကြည့်နေရင်း သူ၏ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အလွန်နက်ရှိုင်းသော စွမ်းအားမဲ့မှုကြီးကို ခံစားလိုက်ရ လေသည်။

ပရိယာယ်များ၊ အင်အားသုံးမှုများနှင့် အဆင့်မြင့်နည်းပညာများ အားလုံးမှာ ဤအချိန်၌ လုံးဝအသုံးမဝင် တော့သည့် အရာများ ဖြစ်သွားခဲ့ချေပြီ။

“မေအာ...”

သူသည် သူ့ဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိလေ၏။

“မင်းကို ငါ ဘယ်လိုကယ်တင်ရမလဲ...”

ဖန်းဟန်တစ်ယောက် ဖြေဆေးကိစ္စကြောင့် လမ်းဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေချိန်မှာပင် ဖန်းမိသားစုခြံဝင်း၏ အစွန် အဖျားဆုံး ထောင့်တစ်နေရာ၌ ဤဘေးဒုက္ခကို ဖန်တီးခဲ့သော အမျိုးသမီးသည်လည်း သူမဘဝ၏ နောက်ဆုံး အချိန်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

အထီးကျန်ဆန်လှသော ဤခြံဝင်းလေးမှာ မေ့လျော့ခံထားရသည့် သင်္ချိုင်းဂူတစ်ခုကဲ့သို့ သေမတတ် တိတ်ဆိတ် နေခဲ့လေ၏။

ဤနေရာတွင် နန်ယန်မြို့ဆီသို့ ဆိုးရွားလှသော ကပ်ဘေးကြီးကို ယူဆောင်လာခဲ့သူ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ လင်းရွှမ်းရွှယ် ရှိနေခဲ့လေသည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ သူမသည် ပြင်းထန်သော အဖျားရောဂါကြောင့် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သတိရနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ တွင် မေ့မျောနေခဲ့လေသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အနီရောင်အကွက်များမှာ လျူရူမေ၏ အဆိုးရွားဆုံး အချိန်ကထက်ပင် ပို၍ ရုပ်ဆိုးကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေခဲ့ပြီး သူမ၏ အသားအရေ လက်မတိုင်းနီးပါးကို ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ပေသည်။

သူမ သတိရလာသည့်အချိန်တိုင်းတွင် အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားသော ပြင်းထန်လှသည့် နာကျင်မှုနှင့် ယားယံမှု တို့က သူမအား ချက်ချင်းပင် သေဆုံးသွားချင်စိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေ၏။

ဇီယင်းသည် သူမအား စောင့်ကြပ်ကြည့်ရှုပေးရသည့် တာဝန်ကို ယူထားရလေသည်။

ဤနေ့တွင်လည်း ဇီယင်းသည် ထုံးစံအတိုင်း ဆေးရည်ပန်းကန်ကို လာရောက်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပေသည်။ သူမ ထွက်ခွာသွားရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် အပြင်ဘက်၌ အလှည့်ကျစောင့်ကြပ်နေသော အစောင့်နှစ်ဦးက တီးတိုး စကားပြောနေကြသည်ကို ကြားလိုက်ရလေ၏။

“မင်း ကြားပြီးပြီလား... ရှင်းလင်ထျန်ကုန်းမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပုံရတယ်...”

“ဖြေဆေးသုတေသနနဲ့ ပတ်သက်တာပေါ့... အလုပ်မဖြစ်တော့ဘူးလို့ ကြားတယ်... စမ်းသပ်မှုတွေမှာ ကြက် တွေ၊ ယုန်တွေနဲ့ မျောက်တွေ အများကြီး သုံးခဲ့ပေမယ့် အားလုံး သေကုန်ကြတယ်လေ...”

“ဟာ... ဒါဆိုရင် သခင်မလေး ရူမေက... ဟူး... အထဲက သမားတော်တွေက သေရမှာကို မကြောက်တဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်ကိုများ ဆေးစမ်းသပ်ဖို့ မရှာနိုင်ဘူးဆိုရင် သူတို့လည်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘူးလို့ ပြောနေကြတယ်...”

ထိုပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ထွက်ပေါ်လာသော စကားသံများက အပ်ငယ်လေးများကဲ့သို့ တံခါးအကွဲကြောင်း မှတစ်ဆင့် စိမ့်ဝင်လာကာ ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိ သွားခဲ့လေ၏။

“ဆေးစမ်းသပ်မယ့်သူ...”

ထိုစကားလုံးများက လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ စိတ်ထဲသို့ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား ရိုက်ခတ်သွားခဲ့လေသည်။

သေလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး အသက်မဲ့နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ရှိနေသည့် သူမသည် ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားခဲ့ ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလင်းတန်းတစ်ခုက သူမ၏ သေငြိမ်နေသော မျက်ဝန်းများထဲမှ ရုတ် တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

၎င်းမှာ ရေနစ်နေသူတစ်ဦးက ဓားတစ်လက်ကို မြင်လိုက်ရသည့် မျက်လုံးမျိုးဖြစ်ပြီး သက်သာရာရမှုနှင့် နောက်ဆုံးရူးသွပ်မှု နှစ်ခုစလုံး ပါဝင်နေခဲ့ပေသည်။

“ဇီယင်း...”

သူမသည် မိမိ၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြု၍ တံခါးကို သော့ခတ်ရန် ပြင်နေသော ဇီယင်းအား အားနည်းပြီး အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် ခေါ်လိုက်လေသည်။

ဇီယင်းမှာ ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီးနောက် လှည့်ကြည့်လာကာ တံခါးပေါ်ရှိ ပြတင်းပေါက်ငယ်မှတစ်ဆင့် သူမအား အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်လေ၏။

“မင်း အခု ဘာလုပ်ချင်နေပြန်တာလဲ...”

“မဟုတ်ပါဘူး...”

လင်းရွှမ်းရွှယ်သည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါရမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ ဖြူရော်ကာ အက်ကွဲနေသော နှုတ်ခမ်းများ ပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းသော်လည်း လှပသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“ငါ့ရဲ့ အပြစ်တွေအတွက် ငါ ကိုယ်တိုင် ပေးဆပ်ချင်လို့ပါ...”

သူမသည် ရုန်းကန်ကာ တံတောင်ဆစ်များကို အားပြု၍ ထထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်များက ပြတင်းပေါက် ငယ်မှတစ်ဆင့် ဖောက်ထွက်ကာ ဇီယင်း၏ အေးစက်နေသော မျက်ဝန်းများထဲသို့ တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်လိုက် လေ၏။

“ကျေးဇူးပြုပြီး... သူ့ကို ပြောပြပေးပါ...”

လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ အသက်ရှူနှုန်းများ မြန်ဆန်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက ပြင်းထန်သော အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်လောင်နေခဲ့လေသည်။

“ငါ လင်းရွှမ်းရွှယ်က ငါ့ကိုယ်ငါ ဆေးစမ်းသပ်ဖို့ ပေးဆပ်ချင်ပါတယ်... သူ့အတွက် ဆေးစမ်းသပ်ဖို့ ငါ့ရဲ့ အသက် ကို အသုံးပြုပါရစေ...”

သူမသည် ဇီယင်းအား စူးစိုက်ကြည့်ကာ စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်လေ၏။

“တကယ်လို့ အောင်မြင်ခဲ့ရင် ငါ သူ့အပေါ်နဲ့ ဒီမြို့အပေါ် တင်နေတဲ့ အကြွေးတွေကို ဆပ်နိုင်ပြီပေါ့... ငါ့ကိုယ်ငါ လည်း မှန်ကန်တဲ့အလုပ်ကို လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီလို့ ပြောနိုင်ပြီလေ...”

“ကျရှုံးသွားခဲ့ရင်လည်း ပိုမြန်မြန် လွတ်မြောက်သွားတာပါပဲ... ဒီနေရာမှာ ခွေးတစ်ကောင်လို သေရတာထက် တော့ ပိုကောင်းပါတယ်...”

“ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးပါ...”

ဇီယင်းမှာ လုံးဝကို ကြောင်အသွားခဲ့ရလေသည်။

ခုတင်ပေါ်ရှိ ဖျားနာမှုကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ထိုအမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ စကားများကို ကြားရ သောအခါ ဇီယင်းသည် ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ရောထွေးနေခဲ့မိလေ၏။

ဤသည်မှာ ရိုးရှင်းစွာ သေချင်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ ဘဝ၏ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် မိမိ၏ အရာအားလုံးကို ပေးဆပ်ကာ ကြီးမြတ်လှသော ကိုယ်ပိုင်အပြစ်ဖြေလွှတ်မှုကို ရှာဖွေနေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ဇီယင်းသည် သူမ၏ လည်ချောင်းများ ခြောက်သွေ့နေကာ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေ ၏။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူမသည် လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ တောင်းဆိုမှုကို တည်ငြိမ်စွာ ပြန်လည်ဖြေကြားပေးလိုက်လေ သည်။

“...ငါ သတင်းစကား ပါးပေးပါ့မယ်...”