အခန်း ၂၂၈

အခန်း (၂၂၈)

သက်ရှိမီးဖိုနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကို ပုံသွင်းခြင်း

“ငါတို့ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ...၊ ငါတို့ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ...”

ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်း၌ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သမားတော် တစ်ဦးမှာမူ အလွန်ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များပင် စီးကျလာခဲ့လေ၏။

သို့သော်လည်း ဤအလွန်အမင်း ဝမ်းသာကြည်နူးနေသည့် လေထုမှာ ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခုကြောင့် ချက်ချင်း ပင် ပျက်စီးသွားခဲ့ရလေသည်။

“အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်ထားကြစမ်း...”

ဖန်းဟန်သည် သူ၏လမ်းကို ပိတ်ရပ်နေသော သမားတော်ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး သူ၏ သွေးကြောများနီရဲနေ သော မျက်လုံးများဖြင့် အဏုကြည့်မှန်ပြောင်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့လေ၏။ သူ၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေပြီး ရေခဲတမျှ အေးစက်နေခဲ့လေသည်။

“ဘာတွေ ဝမ်းသာစရာရှိလို့လဲ...၊ ဗိုင်းရပ်စ်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုက တစ်ရာခိုင်နှုန်းတောင် မကျသေးဘူး...၊ ဒီလောက် သက်ရောက်မှုလေးက မေအာရဲ့ အသက်ကို တစ်ဝက်လောက်တောင် ဆွဲဆန့်ထားဖို့ မလုံလောက်သေးဘူး...”

ဤစကားလုံးများက လူတိုင်း၏ နှလုံးသားအနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပေသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုကြောင့် ပေါ်လွင်နေသော အပြုံးများမှာ ရေခဲဂူထဲသို့ ကျဆင်းသွား သကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားခဲ့ရလေ၏။

မှန်ပေသည်၊ သူတို့မှာ စောလွန်းစွာ အောင်ပွဲခံနေခဲ့မိခြင်း ဖြစ်လေသည်။ အသက်မျဉ်းကွေးမှာ အနည်းငယ်သာ ခုန်တက်လာခဲ့ပြီး ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိရန် အလှမ်းဝေးနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

“အခုအချိန်ကစပြီး လင်းရွှမ်းရွှယ်ရဲ့ အသက်ရှူနှုန်း၊ နှလုံးခုန်နှုန်းတွေကို အချိန်ပြည့် စောင့်ကြည့်ဖို့ ငါ အမိန့်ပေး တယ်...၊ နှလုံးခုန်နှုန်း၊ ကိုယ်အပူချိန်နဲ့ သွေးပေါင်ချိန်စတဲ့ အချက်အလက်အားလုံးကို ငါးမိနစ်တစ်ခါ မှတ်တမ်း တင်ထားရမယ်...၊ ဘာတစ်ခုမှ လွတ်သွားလို့ မရဘူး...”

ဖန်းဟန်၏ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော အသံမှာ ဆူညံနေသည့် ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေ၏။

“ဇီယင်း...၊ မင်းက တာဝန်ခံအဖွဲ့ကို ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်ရမယ်...၊ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားရင် မင်းကိုပဲ တာဝန်ယူ ခိုင်းမယ်...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ...”

ဇီယင်း၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက်ခုန်သွားခဲ့ပြီး သူမသည် အမိန့်ကို လက်ခံရန် ချက်ချင်းပင် ဦးညွှတ်လိုက်လေ သည်။

ဖန်းဟန်၏ အကြည့်များမှာ ယခုလေးတင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော အချက်အလက် အစီရင်ခံစာထံသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ၏။

“မလုံလောက်သေးဘူး...၊ သက်ရောက်မှုက အရမ်းအားနည်းနေသေးတယ်...”

သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မိမိဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။

ဤလွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော ကျူးလောင်သွေးကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရန်အတွက် သူတို့အနေဖြင့် ပိုမိုပြင်းထန်သော ဆေးဝါးများနှင့် ပိုမိုအစွမ်းထက်သော ပေါင်းစပ်မှုများကို အသုံးပြုရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ရူးသွပ်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အတွေးတစ်ခုက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ပုံပေါ်လာခဲ့လေ၏။

လင်းရွှမ်းရွှယ်...။ သူမသည် စမ်းသပ်ခံတစ်ဦးဖြစ်လာရန် ကိုယ်တိုင်ဆန္ဒအလျောက် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူမသည် လူနာတစ်ဦးတည်း မဟုတ်တော့ဘဲ အချိန်နှင့်တစ်ပြေးညီ တုံ့ပြန်မှုများကို ပေးစွမ်းနိုင်သော သက်ရှိ ထင်ရှား အသက်ရှူနေသည့် မီးဖိုတစ်ခုဖြစ်နေခဲ့လေပြီ။

အသက်ကယ်တင်နိုင်မည့် အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်းကို ဖန်တီးရန် အသုံးပြုသည့် သက်ရှိမီးဖိုတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေ တော့သည်။

ဖန်းဟန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်မှိတ်သွားခဲ့လေ၏။ သူသည် လှည့်ကာ ဒေါသထွက်နေသော ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆေးစင်ဆီသို့ အပြေးသွားခဲ့လေသည်။

“ချီရှင်းမြက်...၊ အူပြတ်ပန်း...၊ ပြီးတော့ ဒါက... ဆာလဖာအနီမှုန့်...”

သူသည် မည်သည့် ဆေးဝါးဗေဒကိုမျှ လိုက်နာခြင်းမရှိတော့ဘဲ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အေးစက်သော အချက် အလက်များနှင့် စနစ်၏ အချက်အလက်သိုလှောင်တိုက်အတွင်းရှိ ဖြစ်နိုင်ခြေများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။ ဘုရင်၊ ဝန်ကြီး၊ လက်ထောက်၊ လမ်းပြဟူသော အယူအဆများနှင့် သိမ်မွေ့သော အားဆေးများအားလုံးကို ငရဲသို့ သာ ပို့လိုက်တော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်သည်မှာ အပြင်းထန်ဆုံးသော ဆေးဝါးများနှင့် အဆိပ်အပြင်းဆုံးသော ပေါင်းစပ်မှုများကို အသုံးပြု၍ ဤသက်ရှိမီးဖိုဖြစ်သော လင်းရွှမ်းရွှယ်ထံမှ မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်တစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဆွဲထုတ်ရန်ပင် ဖြစ်လေတော့သည်။

“ဒုတိယဆေးကို ထိုးထည့်လိုက်စမ်း...”

မကောင်းသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည့် ထူးဆန်းသော အရောင်ရှိသော အရည်ကို ကြည့်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သမားတော်များအားလုံး၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားခဲ့ကြလေသည်။

ဤသည်မှာ အသက်ကယ်တင်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အဆိပ်ဖော်စပ်နေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ဖန်းဟန်၏ အမိန့်နှင့်အတူ ဆေးအသစ်ကို လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ထိုးသွင်းလိုက်လေ၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ တုံ့ပြန်မှုမှာ ပထမအကြိမ်ထက်ပင် ပို၍ ပြင်းထန်နေခဲ့လေသည်။

လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တက်နေခြင်းမရှိတော့ဘဲ မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခု၏ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက် ခြင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး လူနာကုတင်ပေါ်မှ လေပေါ်သို့ မြောက်တက်သွားကာ ပြန် လည်ကျဆင်းလာခဲ့လေ၏။

သူမ၏ အရေပြားအောက်ရှိ အနီရောင်မျဉ်းများမှာ သံပူဖြင့် ထိုးခံရသကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် တောက်ပလာခဲ့ပြီး သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ပေါက်ကွဲတော့မည့် မီးဖိုတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

“အား...”

စူးရှသော အော်ဟစ်သံများက လူတိုင်း၏ နားစည်များကို ပေါက်ကွဲသွားစေမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး အဆုံးမရှိသော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ခံစားနေရသည့် ငရဲမှ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ စောင့်ကြည့်ရေးခန်းအတွင်းရှိ ဇီယင်းမှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့ သွားခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပျော့ခွေသွားခဲ့လေ၏။ သူမသာ နံရံကို အချိန်မီ မကိုင်တွယ်ထားနိုင်ခဲ့ပါက မြေပြင် ပေါ်သို့ လဲကျသွားမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

သူမသည် ပါးစပ်ကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားခဲ့ပြီး သူမ၏ အေးစက်ပြီး မာကျောသော နှလုံးသားကပင် သနား ကရုဏာသက်မှုကြောင့် နာကျင်သွားခဲ့ရလေသည်။

“ဒါက...”

သူမသည် စကားပြော၍ သူ့ကို တားဆီးချင်ခဲ့သော်လည်း သီးသန့်စောင့်ကြည့်ရေး လူနာဆောင်အတွင်းရှိ ဖန်းဟန်၏ ရူးသွပ်နေသော ပုံရိပ်နှင့် လူနာကုတင်ပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက်အတွက် အသက်ကို စတေးထားသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း သူမ မည်သည့်စကားတစ်ခွန်းကိုမျှ မဟထွက်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ... အသက်နှင့် စိတ်ဆန္ဒကို အသုံးပြု၍ သေမင်းကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်နေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း နာကျင်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေခဲ့ပြီး သူမ၏ သွားများကို နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် တင်းကျပ်စွာ ဖိကိုက်ထားသဖြင့် သွေးများပင် ထွက်လာခဲ့လေ၏။

သို့သော်လည်း သွေးကြောများနီရဲနေသော သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေဆဲပင်ဖြစ်ပြီး မည်သို့သော တောင်းပန်မှု သို့မဟုတ် ဆုတ်ခွာလိုမှုမျှ မရှိဘဲ ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုသာ ပြသနေခဲ့လေ သည်။

ဤသည်မှာ မျှော်လင့်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းရန်အတွက် မိမိကိုယ်ကို စတေးရန် ပြတ်သားသော လုပ်ရပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

“ဆေးအမှတ်သုံးလည်း ကျရှုံးသွားပြန်ပြီ...၊ ဗိုင်းရပ်စ်လှုပ်ရှားမှုက သုံးရာခိုင်နှုန်း ပြန်တက်လာတယ်...”

“ဆေးအမှတ်လေး ကျရှုံးသွားပြီ...၊ အသက်ရှင်သန်မှု လက္ခဏာတွေက အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အတက်အကျတွေကို ပြသနေတယ်...”

“အမှတ်ငါး...၊ အမှတ်တစ်ဆယ်...၊ အမှတ်နှစ်ဆယ့်သုံး...”

အချိန်များက တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေ၏။

ငါးရက်နှင့် ငါးညတိတိ ဖန်းဟန်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်မျှပင် မအိပ်ခဲ့ရပေ။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးကြောများ ဖြင့် နီရဲနေခဲ့ပြီး သူ၏ မေးစေ့တွင်လည်း မုတ်ဆိတ်မွှေးစိမ်းစိမ်းများ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့လေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လင်းရွှမ်းရွှယ်သည် ထိုငါးရက်အတွင်း ငရဲကဲ့သို့သော သံသရာများစွာကို ခံစားခဲ့ရလေ၏။

သူမတွင် အော်ဟစ်ရန်ပင် ခွန်အားမရှိတော့ပေ။ သူမသည် စုတ်ပြဲနေသော အရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ အိပ်ရာပေါ်တွင် သာ လှဲလျောင်းနေနိုင်ပြီး ဆေးဝါးများကို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ဖျက်ဆီးခွင့်ပြုထားကာ လူသားမဆန်သော စိတ်ဆန္ဒဖြင့်သာ သူမ၏ နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို ဖက်တွယ်ထားခဲ့ရလေသည်။

ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော သမားတော်များအားလုံးမှာ ထုံထိုင်းနေခဲ့ကြလေပြီ။

ကနဦး ကြောက်ရွံ့မှုမှသည် မခံမရပ်နိုင်သော သနားကရုဏာသက်မှုအထိ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ယခုအခါတွင်မူ ထို အမျိုးသမီးအပေါ် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုသာ ကျန်ရှိနေတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ပဉ္စမမြောက်နေ့၏ ညနေခင်းတွင် သုံးဆယ့်ခုနစ်ကြိမ်မြောက် ဆေးကို ဖော်စပ်ပြီးသောအခါ အရာအားလုံးက ပိုမိုကောင်းမွန်သော အခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။

ဤဆေးမှာ အလွန်အေးစက်ပြီး ခါးသက်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်နှစ်မျိုးဖြစ်သည့် ချုံလုံမြစ်နှင့် ဆေးခါးကြီး ပင် တို့မှ ထုတ်ယူထားသော အရည်များကို ရောစပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ဖန်းဟန်သည် အထူးသတ္တုတစ်မျိုးမှ ထုတ်ယူထားသော မှေးမှိန်သော ငွေရောင်အလင်းတန်းလေးများ တောက်ပနေသည့် အမှုန့်တစ်မျိုးကို ထပ်မံထည့်သွင်းထားခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

“ထိုးထည့်လိုက်စမ်း...”

လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ သွေးကြောထဲသို့ ဆေးရည်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ထိုးသွင်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အံ့ဖွယ် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ပြင်းထန်စွာ မြောက်တက်သွားခြင်း မရှိသကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အော်ဟစ်သံများလည်း ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားခဲ့လေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရေပြားမှာ ပြုတ်ထားသော ပုစွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြင်သာသော အမြန်နှုန်းဖြင့် တောက်ပသော အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။ ရုပ်ဆိုးသော အနီရောင်မျဉ်းများမှာ သွေးကြောထဲတွင် စီးဆင်းနေသည့် ချော်ရည်ပူများကဲ့သို့ ဤအချိန်တွင် အတောက်ပဆုံး ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

“ကိုယ်အပူချိန်...၊ ကိုယ်အပူချိန်က သတိပေးမျဉ်းကို ကျော်လွန်သွားပြီ...”

သမားတော်တစ်ဦးက စောင့်ကြည့်ရေး စက်ပစ္စည်းများကို လက်ညှိုးထိုးကာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ် လိုက်လေသည်။

ကိုယ်အပူချိန်ကို ကိုယ်စားပြုသော မျဉ်းကွေးမှာ အရိုင်းအစိုင်းဆန်စွာ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး စက်ကိရိယာမှ ပြသနိုင် သည့် အမြင့်ဆုံးတန်ဖိုးကို ချက်ချင်းပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့လေ၏။

ပြီးဆုံးသွားလေပြီ။ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများမှာ အောက်ခြေအထိ ကျဆင်းသွားခဲ့ရပေသည်။

သို့သော်လည်း ဖန်းဟန်သည် သူ၏ အသက်ရှူသံများပင် ရပ်တန့်လုနီးပါးဖြစ်ကာ အဏုကြည့်မှန်ပြောင်းကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

မြင်ကွင်းထဲတွင် တစ်ချိန်က ပြိုင်ဘက်ကင်းခဲ့သော ကျူးလောင်သွေး ဗိုင်းရပ်စ်များသည် ဆေးဝါးအသစ်၏ ပါဝင်ပစ္စည်းများနှင့် ထိတွေ့လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ သဘာဝရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသကဲ့သို့ အရူးအမူး လိမ်ကောက်လာကာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး တစစီ ကွဲကြေသွားခဲ့ကြလေသည်။

“အောင်မြင်သွားပြီ...၊ အောင်မြင်သွားပြီ...”

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေသော်လည်း ထိန်းချုပ်မရသော ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါးပင်။

စောင့်ကြည့်ရေး စက်ပစ္စည်းများပေါ်တွင် ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သော ကိုယ်အပူချိန်မျဉ်းကွေး မှာ နောက်ဆုံးအကြိမ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင့်တက်မှုကို ခံစားရပြီးနောက် မယုံနိုင်လောက်အောင် ထောင့်မှန်နီးပါးအနေအထားဖြင့် ထိုးဆင်းသွားခဲ့လေသည်။

“လေးဆယ်ဒီဂရီ...၊ သုံးဆယ့်ကိုးဒီဂရီ...၊ သုံးဆယ့်ရှစ်ဒီဂရီခွဲ...”

၎င်းမှာ တည်ငြိမ်စွာ၊ စဉ်ဆက်မပြတ်နှင့် နောက်ကြောင်းပြန်မလှည့်နိုင်ဘဲ ကျဆင်းနေခဲ့လေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားသမားတော်တစ်ဦးသည် အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာခဲ့ပြီး သူ၏ ပိန်ချုံးနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာကာ ဝမ်းသာလွန်း၍ ရှိုက်ငို ရင်း အော်ဟစ်လိုက်လေတော့သည်။

“အောင်မြင်ပြီ...၊ ဗိုင်းရပ်စ်လှုပ်ရှားမှုတွေ... ဗိုင်းရပ်စ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ပြိုကျသွားပြီ...၊ ငါတို့... ငါတို့ အောင်မြင် သွားပြီ...”

သုသာန်တစပြင်တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခုလုံးတွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေတော့သည်။

ဖန်းဟန်သည် တည်ငြိမ်စပြုလာသော အသက်မျဉ်းကွေးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အားစိုက်ထားရလွန်းသဖြင့် ဖြူဖျော့နေသော သူ၏ လက်ဆစ်များမှာ နောက်ဆုံးတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ပြေလျော့သွားခဲ့လေသည်။

သူသည် ခေါင်းကိုလှည့်ကာ မှန်ပြင်မှတစ်ဆင့် နာကျင်စွာဖြင့် သတိလစ်မေ့မြောနေသော်လည်း မိမိ၏ အသွေး အသား ဖြင့် လူတိုင်းအတွက် မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်တစ်ခုကို ပုံသွင်းပေးခဲ့သော အမျိုးသမီးကို စူးစိုက်ကြည့် နေလိုက်လေ၏။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသော ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။