အခန်း ၂၂၉

အခန်း (၂၂၉)

နတ်ဆေးစွမ်းကောင်း သက်ဆင်းခြင်း - သွေးသန့်စင်ဆေးရည်

ရှင်းလင်ထျန်ကုန်း အဆင့်မြင့် ပိုးမွှားကင်းစင်သော သန့်စင်ခန်းအတွင်း၌ ဖြစ်လေသည်။

မှန်ကန်သော လမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီးနောက်တွင်မူ ကျန်ရှိသောအရာများအားလုံးသည် အလိုအ လျောက် အဆင်ပြေချောမွေ့သွားခဲ့ချေပြီဖြစ်လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် အောင်မြင်မှုရရှိခဲ့သော အမှတ် (၃၇) ဆေးဖော်စပ်နည်းကို ယခင်က စနစ်စတိုးဆိုင်မှ လဲလှယ် ထားပြီး အပူချိန်နိမ့်တွင် သိမ်းဆည်းထားခဲ့သော ‘ပင်နီဆလင် မှိုမျိုးစေ့’ နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လေ၏။

လျှပ်စစ်ဗဟိုခွာစက်များ၊ ပေါင်းခံစက်များနှင့် ဤခေတ်ကာလတွင် ဂြိုဟ်သားတို့၏ ဖန်တီးမှုကဲ့သို့ ထူးဆန်းလှ သော အခြားစက်ကိရိယာများ၏ အကူအညီဖြင့် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော် သမိုင်းကြောင်းကို ကျော်လွန်သည့် ဆေးထုတ်လုပ်ခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်သည် တရားဝင် စတင်လာခဲ့လေတော့သည်။

ဆေးဘက်ဝင်အပင်များမှ ထုတ်ယူထားသော အဆီအနှစ်များက အပြင်ဘက်မှ ဗိုင်းရပ်စ်၏ ဖွဲ့စည်းပုံကို ဖြိုဖျက် ရန် တာဝန်ယူထားပြီး အထူးပျိုးထောင်ထားသော ပင်နီဆလင်မှိုများကမူ အထူးချေမှုန်းရေးတပ်ဖွဲ့တစ်ခုကဲ့သို့ ပျက်စီးသွားသော ဗိုင်းရပ်စ်အကြွင်းအကျန်များကို ဝါးမြိုဖျက်ဆီးကာ ၎င်းတို့ နောက်ထပ် ရှင်သန်လာခြင်းကို တားဆီးရန် တာဝန်ယူထားပေသည်။

ဤသို့ နှစ်ဖက်ညှပ် တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြင့်သာ ဤရောဂါဆိုးကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ညတာလုံး ပြင်းထန်စွာ အလုပ်လုပ်ပြီးနောက်တွင်မူ နံနက်ဦး၏ ပထမဆုံး နေရောင်ခြည်တန်းလေးများက ကောင်းကင်ယံကို လင်းလက်စေသည့်အချိန်၌ အလင်းရောင်အောက်တွင် မြင့်မြတ်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည့် ဖျော့တော့သော ရွှေရောင်ဆေးရည် (၁၀) မီလီလီတာခန့်မျှသာ ရှိသော ဆေးပုလင်းလေး တစ်ပုလင်းကို နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်စွာ ထုတ်ယူနိုင်ခဲ့လေပြီဖြစ်ချေ၏။

၎င်းသည် ကြည်လင်သန့်စင်လှပြီး လောကကြီးတစ်ခုလုံး၏ မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို သယ်ဆောင်ထားသည့် အလား ရှိနေပေတော့သည်။

သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်သော ရွှေရောင်ဆေးရည်ပြွန်လေးကို ကြည့်ရင်း ဖန်းဟန်၏ နှလုံးသား ထဲတွင် ရဲရင့်သော စိတ်ဓာတ်များ ပြည့်နှက်လာခဲ့ရလေ၏။

ထိုဗိုင်းရပ်စ်၏အမည်မှာ ‘ကျူးလောင်သွေး’ ဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပေသည်။

ကံကြမ္မာကို ဆန့်ကျင်နိုင်သော ဤနတ်ဆေးစွမ်းကောင်း၏ အမည်မှာမူ... သွေးသန့်စင်ဆေးရည် ပင် ဖြစ်ချေ သည်။

ပထမဆုံးသော ‘သွေးသန့်စင်ဆေးရည်’ ကို ကြည်လင်လှသော ဖန်ဆေးထိုးအပ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် စုပ်ယူလိုက် လေ၏။

ဓာတ်ခွဲခန်းတံခါးကြီးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ဆေးလင်ဗန်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ တစ်လှမ်းချင်းစီ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

စင်္ကြံလမ်း၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသော လူအားလုံးသည် တစ်ခဏမျှ အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့နေကြလျက် ရှိလေ၏။

“ဝေါ...”

မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုက တွန်းထုတ်လိုက်သည့်အလား လူအုပ်ကြီးသည် အလိုအလျောက် ဘေးဘက်သို့ ဖယ်ပေးကြပြီး ဖြောင့်တန်းသော လမ်းတစ်လမ်းကို ဖွင့်ပေးလိုက်ကြလေသည်။

လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ အကြည်ညိုဆုံးသော ဘာသာရေးပုဂ္ဂိုလ်များကဲ့သို့ ရွှေရောင်အလင်းများ ဝင်းပ နေသော ဆေးရည်အပေါ်သို့ စူးစိုက်နေကြပေသည်။

ထိုအရာသည် မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်ပေသည်...။ ထိုအရာသည် အံ့ဖွယ်အမှု ဖြစ်ပေသည်...။

ဤအချိန်တွင် ဖန်းဟန်သည် သူတို့၏ မျက်စိထဲ၌ သူတို့၏ အရှင်သခင်တစ်ဦး မဟုတ်တော့ပေ။

ထို့ထက် သေခြင်းရှင်ခြင်းကို လက်ဝယ်ပိုင်စိုးထားသော... သက်ရှိအင်မော်တယ်တစ်ပါး ဖြစ်နေချေပြီဖြစ်၏။

ဖန်းဟန်သည် ဘေးဘီသို့ ဝေ့ဝဲမကြည့်ဘဲ လျူရူမေရှိရာ သီးသန့်စောင့်ကြည့်ရေး လူနာဆောင်ဆီသို့ တည့်တည့် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့လေသည်။

လူနာဆောင်၏ အတွင်းနှင့် အပြင်ဘက်ရှိ လေထုမှာ အလွန်ပင် လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေခဲ့၏။

နန်ကုန်းယွင်ရှု၊ ပိုင်ကျီရိုနှင့် ပိုင်ရွှီကျန်းတို့သည် ဤနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး လှပသော မျက်ဝန်းများတွင်လည်း သွေးကြောမျှင်များ ယှက်သန်းနေကာ ရက်ပေါင်းများစွာ အိပ်စက်ခြင်းမရှိခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ရွှေရောင်အလင်းများ ဖြာထွက်နေသော ဆေးရည်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ လျောက်လာသည့် ဖန်းဟန်ကို မြင်လိုက် ရသောအခါ သူတို့၏ နှလုံးသားများမှာ ရင်ဘတ်ထဲမှ ခုန်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။

“ခင်ပွန်း...”

ပိုင်ကျီရို၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ကောင်းကင်ဘုံရှိ နတ်ဗြဟ္မာအားလုံးကို ဆုတောင်းနေသည့်အလား ရင်ဘတ်တွင် အလိုအလျောက် ဆုပ်ကိုင်ထားမိလျက်ရှိလေ၏။

ဖန်းဟန်သည် သူတို့ကို စိတ်အေးစေရန် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်ပြီးနောက် လူနာဆောင်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်လေသည်။

လျူရူမေသည် ဆေးခုတင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေခဲ့ချေပြီ။ သူမ၏ အသက်ရှူသံမှာ မည်သည့် အချိန်တွင်မဆို ငြိမ်းသတ်ခံရနိုင်သည့် လေထဲမှ မီးအိမ်ငယ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်က သူ၏ နှလုံးသားကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ခံစား လိုက်ရပြီး အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲလှသည့် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး နှလုံးသားထဲမှ ခါးသီးမှုများကို အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှား မှုနှင့် စိုးရိမ်မှုတို့ကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော လက်များကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်လေသည်။

သူသည် ခုတင်ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ ငုံ့လိုက်ပြီး လျူရူမေ၏ အင်္ကျီလက်ကို ညင်သာစွာ ပင့်တင်လိုက်၏။

တစ်ချိန်က ဖြူဖွေးဝင်းပပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့ခဲ့သော လက်မောင်းလေးပေါ်တွင် ယခုအခါ ကြောက် မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရဲရဲနီသည့် အစင်းကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ ဖန်းဟန်သည် ဆေးထိုးအပ်ကို မြဲမြံစွာ ကိုင်လိုက်ပြီး ချွန်ထက်သော အပ်ဖျား ကို လျူရူမေ၏ သွေးကြောဆီသို့ ချိန်ရွယ်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ထိုးသွင်းလိုက်လေတော့သည်။

ဖျော့တော့သော ရွှေရောင်ဆေးရည်များသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တစ်စက်ချင်းစီ စီးဝင်သွားခဲ့လေ တော့သည်။

အချိန်များမှာ တစ်စက္ကန့်ပြီး တစ်စက္ကန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့၏။

*(၁) မိနစ်...*

*(၂) မိနစ်...*

*(၅) မိနစ်...*

လျူရူမေသည် ဆေးခုတင်ပေါ်တွင် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိဘဲ ငြိမ်သက်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အလင်းရောင်များမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားခဲ့ရလေပြီ။ နန်ကုန်းယွင်ရှုသည် ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် ယိုင်နဲ့သွားပြီး မတ်တပ်ပင် မရပ်နိုင်တော့မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရလေ၏။

ပိုင်ကျီရို၏ မျက်ဝန်းများတွင်လည်း မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော မျက်ရည်များ ထပ်မံ ပြည့်လျှံလာခဲ့ပြန်လေသည်။

“ငါ့ခင်ပွန်း ဖန်တီးထားတဲ့ နတ်ဆေးစွမ်းကောင်းကတောင်... ကျရှုံးသွားခဲ့ပြီလား...”

“ဝါး...”

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် နောက်ထပ် အောင့်အည်းမထားနိုင်တော့ဘဲ ငိုသံကို မျိုသိပ်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလိုက်မိ လေတော့သည်။

ဤမျှော်လင့်ချက်မဲ့သော လေထုကြီးက လူတိုင်းကို ဝါးမြိုတော့မည့်အချိန်၌ပင်၊

“ကျသွားပြီ...”

ပြာယာခတ်ပြီး တုန်ယင်နေသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုက သာယာသော ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက် သည့်အလား ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့လေသည်။

ခုတင်ဘေးတွင် ရပ်ကာ အပူချိန်တိုင်းကိရိယာကို စူးစိုက်ကြည့်နေသော သမားတော်သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ရူးသွပ်မတတ် အော်ဟစ်လိုက်လေတော့၏။

“ကျသွားပြီ... ကျသွားပြီ... သခင်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်... စပြီး ကျသွားပြီ...”

“ဘာ...”

ထိုဟိန်းဟောက်သံမှာ မှောင်မိုက်သော ချောက်နက်ကြီးထဲတွင် နေမင်းတစ်စင်းကို ထွန်းညှိလိုက်သည့်အလား ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။

နန်ကုန်းယွင်ရှု အပါအဝင် လူတိုင်းသည် ရူးသွပ်သွားကြသည့် လူများကဲ့သို့ တိုးဝှေ့ပြေးဝင်လာကြတော့၏။

လျူရူမေ၏ ဂျိုင်းအောက်တွင် ထည့်ထားသော အပူချိန်တိုင်းကိရိယာပေါ်ရှိ သေခြင်းတရားကို ကိုယ်စားပြု သည့် ပြဒါးတိုင်မှာ သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်တွေ့နိုင်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အောက်သို့ တရွေ့ရွေ့ ကျဆင်းနေခဲ့ချေ ပြီဖြစ်လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြင့်မားသောအဖျားဒဏ်ကြောင့် နီမြန်းနေသော လျူရူမေ၏ မျက်နှာမှာလည်း သာမန် မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အရှိန်ဖြင့် နီမြန်းမှုများ လျော့ပါးသွားပြီး ဖြူဖျော့သော အသားအရေသို့ ပြန်လည်ရောက် ရှိလာခဲ့လေသည်။

သူမ၏ ပြင်းထန်ပြီး အားနည်းနေသော အသက်ရှူသံမှာလည်း တဖြည်းဖြည်းချင်း တည်ငြိမ်ပြီး ရှည်လျားလာခဲ့ ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

*အာနိသင် ရှိတယ်... *

*နတ်ဆေးစွမ်းကောင်းက တကယ်ပဲ အာနိသင်ရှိတယ်…*

“အောင်မြင်ပြီ... ကောင်းကင်ဘုံက မျက်နှာသာပေးတာပဲ... တကယ်ကို အောင်မြင်သွားပြီ...”

နန်ကုန်းယွင်ရှုသည် သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုကို နောက်ထပ် မထိန်းထားနိုင်တော့ဘဲ ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ ဝမ်းသာ မျက်ရည်များ ဝိုင်းစက်စွာ စီးကျလာခဲ့လေတော့သည်...။

ပိုင်ကျီရိုနှင့် ပိုင်ရွှီကျန်းတို့သည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖက်လှည့်ကာ ရယ်မောရင်း ငိုကြွေး ရင်းနှင့် စကားလုံးများပင် မပီမသ ဖြစ်နေကြလျက် ရှိလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ကုန်းလိုက်ပြီး လက်ကို ဆန့်ကာ လျူရူမေ၏ ပါးပြင်လေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်လေ၏။

လူကို လောင်မြှောက်မတတ် ပူပြင်းနေသော အပူရှိန်များသည် တဖြည်းဖြည်း ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဆုံးရှုံးလုနီးပါးဖြစ်ပြီးမှ ပြန်လည်ရရှိလာခဲ့သော နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည့်အခါ ရက်ပေါင်းများစွာ အစွမ်း ကုန် တင်းကြပ်နေခဲ့သော အာရုံကြောများသည် ယခုအချိန်တွင်မှ လုံးဝ ဖြေလျှော့သွားခဲ့ရလေတော့သည်။

ကြီးမားလှသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့်အတူ အတိုင်းအဆမရှိသော ဝမ်းမြောက်မှုတို့သည် သူ၏ နှလုံးသားထဲသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း စီးဝင်လာခဲ့လေသည်။

သူ အောင်မြင်ခဲ့ပြီဖြစ်၏...။

သူသည် မိမိချစ်ရသော အမျိုးသမီးကို သေမင်း၏ လက်ထဲမှ အမှန်တကယ်ပင် လုယူနိုင်ခဲ့ချေပြီ။