အခန်း ၂၃၀

အခန်း (၂၃၀)

မေနျန် နိုးထလာခြင်း၊ သေသည်အထိ မယိမ်းယိုင်သော ယုံကြည်မှု

နတ်ဆေးစွမ်းကောင်း၏ အာနိသင်မှာ ချက်ချင်းပင် သိသာလှပြီး အံ့ဖွယ်ကောင်းလွန်းလှပေသည်။

တစ်ညတာအတွင်း၌ပင် လျူရူမေ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ထူးဆန်းလှသော အနီ ရောင်အစင်းကြောင်းများသည် နေရောင်ခြည်ကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားသော အရိပ်များကဲ့သို့ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။

ဖန်းဟန်သည် လူနာဆောင်ထဲမှ တစ်ခဏမျှပင် ထွက်ခွာသွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

အပြင်လူများ၏ အမြင်တွင် ရက်စက်ပြီး ကောက်ကျစ်သည်ဟု ထင်ရသော ဖန်းမိသားစုခေါင်းဆောင်သည် ယခုအခါ ဖျားနာနေသော ဇနီးသည်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်နေသည့် သာမန်ခင်ပွန်းတစ်ဦးသာ ဖြစ်နေလေ၏။

သူသည် ရေနွေးကို ကိုယ်တိုင်ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး မျက်နှာသုတ်ပဝါကို အသုံးပြုကာ လျူရူမေ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သုတ်သင်ပေးခဲ့လေသည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်ပင် ညင်သာလှပြီး အနည်းငယ်မျှ အားသုံးလိုက်ပါက သူ ယခုလေးတင် ပြန်လည် ရရှိထားသော အဖိုးတန်ရတနာလေး ကျိုးပဲ့သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် မီးဖိုချောင်သို့ ကိုယ်တိုင်သွားကာ မီးမွှေးပြီး မွှေးကြိုင်ကာ နူးညံ့လှသော ယာဂု တစ်အိုးကို ချက်ပြုတ်ခဲ့လေ၏။

ပိုင်ကျီရို၊ ပိုင်ရွှီကျန်းနှင့် နန်ကုန်းယွင်ရှုဟူသော အမျိုးသမီးသုံးဦးစလုံးမှာ မည်သည့် သဝန်တိုမှုမျိုးကိုမျှ မခံစား ရဘဲ သူတို့၏ နှလုံးသားများမှာ ကျေးဇူးတင်မှုနှင့် နွေးထွေးမှုတို့ဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

သူတို့သည် ဖန်းဟန်ကို အဖော်ပြုပေးရန် လူနာဆောင်ထဲသို့ တစ်လှည့်စီ ဝင်ရောက်လာကြပြီး ကူညီလုပ်ကိုင် ပေးခြင်း သို့မဟုတ် ခုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ အိပ်မောကျနေသော လျူရူမေကို တီးတိုးစကားပြောပေးခြင်းများ ပြုလုပ်ပေးခဲ့ကြလေသည်။

ခြံဝင်းအနောက်ဘက် တစ်ခုလုံးမှာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က မှိုင်းညို့နေမှုများမှ လွတ်ကင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယခင်က မကြုံဖူးသော နွေးထွေးပြီး သဟဇာတဖြစ်လှသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုအဖြစ် ပေါ်လွင်နေခဲ့ပေသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် ဖြစ်လေသည်။

ပထမဆုံးသော ရွှေရောင် နေရောင်ခြည်တန်းလေးသည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ရှိ အက်ကြောင်းများမှတစ်ဆင့် ဆော့ကစားလိုစွာ ခုန်ပေါက် ဝင်ရောက်လာခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ခုတင်ဘေးတွင် စောင့်နေခဲ့ရာ ယခုအခါ သူ၏ မေးစေ့ကို လက်ဖြင့် ထောက် ထားရင်း မှေးငိုက်နေခဲ့ချေပြီဖြစ်လေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ဆေးခုတင်ပေါ်ရှိ လျူရူမေ၏ လိပ်ပြာတောင်ပံများကဲ့သို့ ရှည်လျားလှသော မျက်တောင်လေးများ မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်လာခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် သူမသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေ၏။

သူမ၏ အမြင်အာရုံမှာ အစပိုင်းတွင် ဝေဝါးနေသော်လည်း အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ တဖြည်း ဖြည်း ကြည်လင်လာခဲ့ပေသည်။

သူမ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့်အခါ ပထမဆုံး မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ သူမ၏ ခုတင်ဘေးတွင် ရှိနေသော ရင်းနှီး နေသော်လည်း စိမ်းသက်နေသည့် ထိုပုံရိပ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူမ၏ အရှေ့ရှိ ဖန်းဟန်၏ မေးစေ့တွင် မည်းနက်သော မုတ်ဆိတ်မွေးကြမ်းများ ပေါက်နေပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် နက်ရှိုင်းလှသော သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ယခုအခါ တင်းကြပ်စွာ မှိတ်ထားလျက် မျက်တွင်းများလည်း ဟောက် ပက်ဖြစ်နေကာ မျက်နှာမှာလည်း ချိုင့်ဝင်နေခဲ့လေသည်။ သူသည် သေမင်းတံခါးဝမှ ယခုလေးတင် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသော သူမထက်ပင် ပို၍ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ရလေ၏။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် လျူရူမေသည် နွေးထွေးသော လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ နှလုံးသားကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ် ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။ ခါးသီးမှု၊ ကြင်နာယုယမှု၊ ချိုမြိန်မှုနှင့် စိတ်သက်သာရာရမှု စသည့် ခံစားချက်ပေါင်းစုံတို့သည် ရောယှက်သွားကြပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြင်းထန်ကာ မယိမ်းယိုင်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

သူမသည် လောကကြီးတစ်ခုလုံး လည်ပတ်နေပြီး နတ်ဆိုးများ နေရာအနှံ့အပြားတွင် ရှိနေကာ အဆုံးမရှိသော အမှောင်ချောက်နက်ကြီးထဲသို့ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေရသည့် အလွန်ရှည်လျားလှသော အိပ်မက်ဆိုးကြီး တစ်ခုကို မက်နေရသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရလေသည်။

သူမ မည်မျှပင် နက်ရှိုင်းစွာ ကျဆင်းသွားပါစေ၊ သူမကို တစ်ခဏမျှပင် လွှတ်မပေးဘဲ တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင် ထားသည့် ခိုင်မာအားကောင်းသော လက်တစ်ဖက် အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့ပေသည်။

“သခင်ကြီး...”

သူမသည် အားနည်းစွာ ခေါ်လိုက်လေရာ သူမ၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေသော်လည်း အဆုံးမရှိသော ကြင်နာယုယ မှုများနှင့် တမ်းတမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေတော့သည်။

ထိုတိုးညင်းသော ခေါ်သံလေးသည် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား ဖန်းဟန်၏ နားထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့လေ တော့သည်။

သူသည် လန့်နိုးသွားခဲ့ပြီး မှေးငိုက်နေခြင်းမှ ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူတို့၏ အကြည့်များ ဆုံတွေ့သွားခဲ့ကြလေသည်။

ရင်းနှီးပြီး ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုများ ပြည့်နှက်နေသော ထိုမျက်ဝန်းများကို ဖန်းဟန် မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အားလုံးသည် ထိုစက္ကန့်မှာပင် လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ချေပြီဖြစ်တော့၏။

ထို့အစား ဆုံးရှုံးသွားသောအရာကို ပြန်လည်ရရှိလိုက်သည့် ကြီးမားလှသော ဝမ်းမြောက်မှုက သူ၏ နှလုံးသားကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့လေတော့သည်။

“မေအာ... မင်း နိုးလာပြီပဲ... မင်း တကယ်ပဲ နိုးလာပြီပေါ့...”

ဖန်းဟန်သည် ရုတ်တရက် ခုတင်ဘေးသို့ ပြေးသွားကာ အနည်းငယ် အေးစက်နေသော သူမ၏ လက်ကောက် ဝတ်လေးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်လေ၏။

သူ၏ အသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဆို့နင့်လျက်ရှိနေခဲ့လေသည်။

လီမိသားစုနှင့် ဝမ်မိသားစုကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းပြီး လေနက်ခံတပ်ကို တစ်ကိုယ်တော် ချေမှုန်းခဲ့သည့်အချိန် ကပင် မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်ခဲ့သော ဤမားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေသည့် အမျိုးသားကြီးသည် ယခု အခါတွင် သူ၏ အားအနည်းဆုံးသော ဘက်ခြမ်းကို ထုတ်ဖော်ပြသနေခဲ့ချေပြီဖြစ်လေ၏။

သူ၏ ညှိုးနွမ်းနေသော ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို ကြည့်ရင်း လျူရူမေ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နာကျင်မှုတစ်ရပ်ကို ခံစား လိုက်ရလေ၏။

သူမသည် ကိုယ်ပိုင် အားအနည်းငယ်ကို အသုံးပြုကာ သူ၏ လက်ဖဝါးကြီးကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက် ပြီးနောက် ကြည်လင်လှသော မျက်ရည်တစ်ပေါက်သည် သူမ၏ ပြည့်စုံလှပသော ပါးပြင်ပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ စီးကျလာခဲ့လေတော့သည်။

“သခင်ကြီး... အရှင့်ကို စိတ်ပူသွားစေမိခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်…”

သူမသည် စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီကို ခက်ခက်ခဲခဲ ပြောလိုက်လေ၏။

“ကျွန်မ... ကျွန်မ အရမ်းရှည်လျားတဲ့ အိပ်မက်ဆိုးကြီးတစ်ခုကို မက်ခဲ့တယ် ထင်တယ်... အိပ်မက်ထဲမှာ အရမ်း ကို မှောင်မိုက်ပြီး အေးစက်နေခဲ့တာပဲ... ကျွန်မ အောက်ကို ဆက်တိုက် ပြုတ်ကျနေခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ အိပ်မက် ထဲမှာ ရှင်က အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့တယ်... ရှင်က ကျွန်မကို အမြဲတမ်း ဆွဲထားပေးပြီး လွှတ်မပေးခဲ့ဘူးလေ...”

“အရူးမလေး...”

ဖန်းဟန်သည် ကုန်းလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ရည်များကို လက်ချောင်းထိပ်လေးများဖြင့် သုတ်ပေးလိုက်ကာ အက် ကွဲနေသော်လည်း ညင်သာလှသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

“ကိုယ်က မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် လွှတ်ပေးနိုင်မှာလဲ... ကိုယ့်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မရဘဲ ငရဲမင်းကြီးတောင် မင်းကို ခေါ်သွားရဲမှာ မဟုတ်ဘူး...”

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ ချောမွေ့သော နဖူးလေးပေါ်သို့ အနမ်းတစ်ပွင့်ကို ညင်သာစွာ ခြွေချလိုက်လေတော့သည်။

နွေးထွေးသော အထိအတွေ့နှင့် အစစ်အမှန်ဖြစ်သော အပူချိန်တစ်ခုပင် ဖြစ်လေ၏။

ဤဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာခြင်း၏ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရင်းနှင့် သူ၏ စိတ်ချရသော ကိုယ်သင်းနံ့လေး က သူမ၏ နှာခေါင်းဝတွင် စွဲထင်နေမှုကြောင့် လျူရူမေသည် သူမ၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး အရည်ပျော်ကျသွား သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူမသည် သူမ၏ အရှေ့ရှိ အမျိုးသားကို စူးစိုက်ကြည့်နေမိလေတော့၏။

သူ၏ ညှိုးနွမ်းနေသော မျက်နှာ၊ သွေးကြောမျှင်များ ယှက်သန်းနေသော မျက်ဝန်းများနှင့် ထိုအထဲမှ ကြီးမားလှ သော ဝမ်းမြောက်မှုတို့ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ လက်ဖဝါးမှ ထွက်ပေါ်လာသော ခွန်အားများကို ခံစားနေမိလေသည်။

ဤအချိန်တွင် သူမ၏ နှလုံးသားထဲရှိ နက်ရှိုင်းလှသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ပြင်းပြလှသော မြတ်နိုးမှုတို့သည် သေခြင်းရှင်ခြင်း၏ စမ်းသပ်မှုမှတစ်ဆင့် အပြည့်အဝ ပိုမိုခိုင်မာလာခဲ့လေတော့သည်။

ယခင်က ဖန်းဟန်သည် သူမ ချစ်မြတ်နိုးရသော ခင်ပွန်းဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဘေးကင်းရာ ခိုလှုံရာနေရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ ပေသည်။

ယခုအချိန်မှစ၍ ဤသူသည် သေမင်း၏ လက်တွင်းမှ သူမကို လုယူကယ်တင်ခဲ့သော အမျိုးသားပင် ဖြစ်ပေ တော့သည်။

သူသည် သူမ ဘဝ၏ တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်ပင် ဖြစ်လေ၏။

၎င်းသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ သူမ သေသည်အထိ တန်ဖိုးထား မြတ်နိုးရမည့် တစ်ခုတည်းသော ယုံကြည်မှု ပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။