အခန်း ၁၇၂

အခန်း(၁၇၂) အစပိုင်းမှာတင် အရှက်ခွဲခံရခြင်းလော၊ ကွင်းထဲတွင်သာ တွေ့ကြမည်

ပြည်နယ်မြို့တော်၏ အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းရှိ ပစ္စည်းကိရိယာ ဖြန့်ဝေရေးနေရာဖြစ်၏။

ကြီးမားသော ယာယီတဲကြီးအတွင်း လူများ ကြိတ်ကြိတ်တိုးစည်ကားနေပြီး နည်းဗျူဟာသုံး ကိရိယာအမျိုးမျိုးကို သပ်ရပ်စွာ စီရီထားသည်ကို တွေ့ရပေသည်။ လေထုထဲတွင် သေနတ်ဆီနှင့် ချွေးနံ့များ ပြည့်နှက်နေ၏။

ကျန်းချန်အဖွဲ့ ရောက်ရှိလာခြင်းက ယခင်က ဆူညံနေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့သည်။

လူတစ်ရာကျော်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ဝင်ရောက်လာကြပြီး သူတို့၏ ခြေလှမ်းများမှာ လေးလံကာ ညီညာနေပေသည်။

ချူးရှန့် လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးထားသော သူတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသည့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လူမိုက်အငွေ့အသက်များသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြားအဖွဲ့များ၏ အထက်တန်းလွှာအသွင်အပြင်နှင့် သိသာထင်ရှားစွာ ကွဲပြားနေချေသည်။

အခြားအဖွဲ့များသည် ပြိုင်ပွဲဝင်ရန် လာကြခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူတို့အဖွဲ့ကမူ ဆက်ကြေးကောက်ရန် လာကြသည့်ပုံ ပေါက်နေပေသည်။

"ဟေး သူက ကပ္ပတိန်ရှီ မဟုတ်လား... အခုနှစ် ပြည်နယ်မြို့တော်ကို ဘာကိစ္စနဲ့များ ရောက်လာတာလဲ..."

ကျယ်လောင်စူးရှသော အသံတစ်သံက လူအုပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ကျန်းချန်အဖွဲ့ဝင်များက အသံလာရာဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရေတပ်ပြာရောင် လေ့ကျင့်ရေးဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်စုက တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ရပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ အရပ်နှစ်မီတာနီးပါးရှိသော ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် ကြွက်သားအမြွှာမြွှာ ထွက်နေသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လည်ပင်းတွင် ချွေးသုတ်ရန် တဘက်တစ်ထည်ကို ပတ်ထားကာ မျက်နှာပေါ်တွင် အတင်းအကျပ် ဖန်တီးထားသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထား၏။

ထိုသူကား လန်ဟိုင်မြို့ အထူးရဲတပ်ဖွဲ့၏ ကပ္ပတိန်လဲ့ကျန်းပင်ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ပြည်နယ်အဆင့် အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ စွမ်းရည်ပြိုင်ပွဲတွင် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ချန်ပီယံဆုကို ဆွတ်ခူးထားသူဖြစ်၏။

လဲ့ကျန်းက ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လာပြီး သူ၏ ယပ်တောင်သဖွယ် ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးဖြင့် ရှီလဲ့၏ ပခုံးကို အားကုန် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

"မနှစ်က အရိုက်ခံရမှာကြောက်လို့ မင်းတို့ ကျန်းချန်အဖွဲ့ ဖျက်သိမ်းသွားပြီလို့ ငါ ထင်နေတာ..."

ရှီလဲ့သည် တုန်လှုပ်သွားခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"တပ်ဖွဲ့မှူးလဲ့ကတော့ နောက်နေပြန်ပါပြီ... လေ့ကျင့်ရေးအစီအစဉ်တွေ များနေလို့ နည်းနည်း နောက်ကျသွားတာပါ..."

"လေ့ကျင့်ရေး..."

လဲ့ကျန်းက အလွန်အကျွံ ဟားတိုက်ရယ်မောလိုက်ရာ သူ၏နောက်ရှိ လန်ဟိုင်အဖွဲ့ဝင်များကလည်း ပွဲကျသွားကြပေသည်။

သူ၏အကြည့်များက ကျန်းချန်အဖွဲ့ဝင်များအပေါ်သို့ မိမိ၏ တိုက်ပွဲဝင်သိမ်းဆည်းရမိသော ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးနေသည့်အလား ဝေ့ဝဲသွားပြီးနောက် အဖွဲ့၏ အနောက်ဘက်အကျဆုံး နေရာရှိ အနက်ရောင်လေ့ကျင့်ရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးထံတွင် အဆုံးသတ်သွား၏။

ချူးရှန့်သည် ထိုနေရာတွင် ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲ လက်နှိုက်ကာ ခေါင်းကို အနည်းငယ်ငုံ့လျက် မြေကြီးပေါ်ရှိ ပုရွက်ဆိတ်များကို လေ့လာနေဟန်ဖြင့် မတ်တတ်ရပ်နေလေသည်။

"ရှီလဲ့... ဒါက ကျန်းချန်ရဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက်လား..."

လဲ့ကျန်းက အခြားသူများ မကြားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်အလား ချူးရှန့်ကို လက်ညိုးထိုးပြကာ ရုတ်တရက် အသံကို မြှင့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"အခုနှစ် မင်းတို့အဖွဲ့က ပြင်ပအကူအဖြစ် စုံထောက်တစ်ယောက်ကို ငှားထားတယ်ဆို... နည်းဗျူဟာသုံးအင်္ကျီတောင် မဝတ်နိုင်လောက်အောင် ပျင်းရိနေတဲ့ စုံထောက်တစ်ယောက်ပေါ့..."

သူက ရှီလဲ့အနီးသို့ တိုးကပ်သွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ ကြားနိုင်သော လေသံဖြင့် တီးတိုးပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏လေသံတွင် လှောင်ပြောင်သရော်မှုများ အပြည့်အဝ ပါဝင်နေ၏။

"ဘာလဲ... အခု မင်းတို့ ကျန်းချန်အဖွဲ့က နည်းဗျူဟာတွေ ပြောင်းလိုက်ပြီလား... သူ့ရုပ်ကြီးနဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေကို ကြောက်သေအောင် လုပ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား..."

ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျန်းချန်အဖွဲ့ဘက်ရှိ လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားကြပေသည်။

ကျွမ်းယန်၏ နွားလားကဲ့သို့ ကြီးမားသော မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် သွေးကြောများ ယှက်သန်းသွားပြီး သူ၏ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်သီးများဆီမှ အရိုးအဆစ်မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

သူတို့ကို စော်ကားခြင်းက သည်းခံနိုင်စရာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့၏ နည်းပြအရာရှိဖြစ်ကာ သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ တည်ရှိနေသော ထိုအမျိုးသားကို စော်ကားခြင်းအား မည်သို့မျှ လက်မခံနိုင်ပေ။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ..."

ကျွမ်းယန်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဒေါသထွက်နေသော နွားလားတစ်ကောင်အလား ရှေ့သို့ ပြေးဝင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေလေသည်။

ရှီလဲ့က လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်မောင်းမှ သွေးကြောများ ထောင်ထလာသည်အထိ ကျွမ်းယန်၏ ပခုံးကို အားကုန် ဖိချထားလိုက်၏။

"ရပ်လိုက်စမ်း..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းချန်အဖွဲ့၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ရာကျော်လုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလာကြပေသည်။

သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ပြီးပြည့်စုံစွာ ညီညာနေပြီး ခြေချသံများမှာ ဗုံတီးသံကဲ့သို့ လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေ၏။

ဒြပ်ရှိအရာတစ်ခုကဲ့သို့ ခဲသွားသော လူသတ်ချင်သည့် အငွေ့အသက်များကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုအပူချိန်မှာ အနည်းငယ်ခန့် ကျဆင်းသွားစေခဲ့သည်။

လဲ့ကျန်း၏ အပြုံးမှာ အေးခဲသွားလေသည်။

သူ၏နောက်ရှိ လန်ဟိုင်အဖွဲ့ဝင်များကလည်း ရယ်မောခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး ကာကွယ်ရန် အသင့်အနေအထားသို့ ပြောင်းလဲလိုက်ကြ၏။

စကားအနည်းငယ်ပြောရုံမျှဖြင့် ဤလူများက အသေအကြေ တိုက်ခိုက်မည့်ပုံစံ ဖမ်းနေကြခြင်းကို သူတို့ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြပေသည်။

ဤကဲ့သို့ တင်းမာနေသော အခြေအနေတွင် မုန်တိုင်း၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်သော ချူးရှန့်က နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားလာခဲ့၏။

သူသည် ခေါင်းမော့မလာသလို ငြင်းခုံခြင်းလည်း မပြုဘဲ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကိုပင် အနည်းငယ်မျှ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။

လဲ့ကျန်း၏ အသံက ကျယ်လောင်လွန်းကာ ဆူညံနေပြီး အားအစိုက်ရဆုံးဖြင့် ချန်ပီယံဆုကို မည်သို့ရယူမည်နည်းဟူသော အရေးကြီးသည့် မေးခွန်းကို တွေးတောနေခြင်းအား နှောင့်ယှက်နေသည်ဟုသာ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့ကြောင့် လူတိုင်း၏ အကြည့်များအောက်တွင် သူက ဘေးဘက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်းခန့် တိတ်ဆိတ်စွာ ရွှေ့လိုက်လေသည်။

ဆူညံသံများရှိရာမှ ဝေးဝေးသို့ ရှောင်ထွက်သွားခြင်းဖြစ်၏။

တစ်ကွင်းလုံး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြပေသည်။

ဤသည်က မည်သို့သော လုပ်ရပ်မျိုးနည်း။

လဲ့ကျန်းသည် စက္ကန့်ဝက်ခန့် မှင်သက်သွားပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အံ့ဩမှုများမှာ ပိုမိုပြင်းထန်သော ရွံရှာမုန်းတီးမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။

သူ နားလည်လိုက်သည်။

ဤသည်က ထိုသူက ကြောက်ရွံ့သွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"မြင်တယ်မလား အဘိုးကြီးရှီ..."

လဲ့ကျန်းက ရှီလဲ့အား လှောင်ပြောင်သရော်သည့်ဟန်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက မင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက်လား... အသံလေးတောင် မထွက်ရဲပါလား..."

သူက ကျန်းချန်အဖွဲ့ကို လျစ်လျူရှုကာ လှည့်ထွက်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကစားသမားများကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရာ သူ၏ မာနထောင်လွှားမှုမှာ ပိုမိုကြီးထွားလာလေသည်။

"အခု မင်းတို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရပြီမလား... ဒါက ကျန်းချန်ရဲ့ အဆင့်အတန်းပဲ..."

"အခုနှစ်မှာလည်း ငါတို့ လန်ဟိုင်က ချန်ပီယံဆုကိုယူမယ်... သူတို့ကိုတော့ အဲ့ဒီ နှစ်သိမ့်ဆုလေးအတွက်ပဲ ဆက်ပြီး တိုက်ပွဲဝင်ခိုင်းလိုက်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လဲ့ကျန်းသည် သူ၏ အဖွဲ့ဝင်များ၏ မောက်မာသော ရယ်မောသံများနှင့်အတူ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

"သောက်ခွေးမသားတွေ..."

ဒေါသထွက်နေသော ကျွမ်းယန်က သူ၏ ဘေးရှိ ပစ္စည်းထည့်ထားသော သေတ္တာကို လက်သီးဖြင့် ထုချလိုက်ရာ တုံးတိတိ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"နည်းပြအရာရှိ... ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ကို တိုက်ခိုက်ခွင့် မပေးရတာလဲ... ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် ကြိတ်မှိတ်ပြီး မခံနိုင်ဘူး..."

အဖွဲ့ဝင်များအားလုံးမှာလည်း မကျေမနပ်ဖြစ်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ မျိုသိပ်ထားရသော ဒေါသများကြောင့် နီမြန်းနေကြပေသည်။

မလှမ်းမကမ်းရှိ အခြားအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့၏ စခန်းချရာ နေရာတွင်ဖြစ်၏။

ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် သပ်ရပ်သော ဆံပင်အနီးကပ်ညှပ်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ထိုမြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူမသည် တောက်ပသော အနီရောင် အထူးလေ့ကျင့်ရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေသော မီးတောက်တစ်ခုနှင့် တူနေပေသည်။

"ကပ္ပတိန်... ဟိုကျန်းချန်ကလူက ကြောက်လွန်းလို့ အကြောသေသွားတဲ့ပုံပဲ..."

သူမ၏ လက်ထောက်ဖြစ်သူက တီးတိုးပြောလိုက်၏။

"မဟုတ်ဘူး..."

မီးနှင်းဆီဟု လူသိများသော အမျိုးသမီး စုမေ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

သူမက နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါက ကြောက်ရွံ့မှု မဟုတ်ဘူး..."

"ဒါက လဲ့ကျန်းဆိုတဲ့ နွားမိုက်ကြီးကို သူတို့ လုံးဝ အရေးမစိုက်လို့ပဲ..."

"အဲ့လူက စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်..."

ကျန်းချန်အဖွဲ့၏ စခန်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ အလွန်အမင်း တင်းမာနေ၏။

ရှီလဲ့က မလှမ်းမကမ်းတွင် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ကာ လောကကြီးနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေပုံရသော ထိုပုံရိပ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ထဲမှ ဒေါသများကို မြိုသိပ်ထားလိုက်သည်။

သူက ပြီးပြည့်စုံသော အသွင်ကူးပြောင်းမှုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် သူ၏ စစ်သည်တစ်ရာကျော်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး အသံကိုနှိမ့်ကာ စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို အက်ကွဲနေသော လေသံဖြင့် ဟိန်းဟောက်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဒီကိစ္စကို မှတ်ထားကြစမ်း..."

"ဒီဒေါသတွေနဲ့ နာကြည်းမှုတွေကို မင်းတို့ရဲ့ လည်ချောင်းထဲမှာပဲ မြိုချထားလိုက်..."

"နည်းပြရဲ့ အလုပ်လုပ်တဲ့ ပုံစံကို မင်းတို့ နားမလည်ကြဘူးလား..."

"ကွင်းထဲရောက်ရင် ဘယ်သူက အကောင်းဆုံးလဲဆိုတာ တွေ့ကြတာပေါ့..."