အခန်း ၁၇၃
Vol. 18 Ch. 173
အခန်း(၁၇၃) စစ်သည်တော်များ၏ဘုရင် ရောက်ရှိလာခြင်းနှင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားရခြင်း
ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနား ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ပဏာမအဆင့် ပြိုင်ပွဲများကို ချက်ချင်း စတင်လိုက်၏။
ပထမဆုံးယှဉ်ပြိုင်ရမည့် အမျိုးအစားမှာ လက်နက်ကိုင်ဆောင်လျက် အတားအဆီးများကို ကျော်ဖြတ်ကာ ပစ်မှတ်ကို ပစ်ခတ်ရသည့် ပြိုင်ပွဲဖြစ်ပေသည်။
ပြိုင်ပွဲဝင်ရမည့် လမ်းကြောင်းမှာ ငါးကီလိုမီတာ ရှည်လျားပြီး မြင့်မားသော နံရံများ၊ လျှပ်စစ်ခြံစည်းရိုးများ၊ မီးကွင်းများနှင့် ရွှံ့ဗွက်အိုင်များ စသည့် အတားအဆီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ နောက်ဆုံးတွင် နှလုံးခုန်နှုန်းများ ပြင်းထန်စွာ မြန်ဆန်နေချိန်၌ ရွေ့လျားနေသော ပစ်မှတ်ကို တိကျစွာ ပစ်ခတ်ရမည် ဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ ဘက်စုံအရည်အသွေးများကို စမ်းသပ်သည့် အကြမ်းတမ်းဆုံးသော စစ်ဆေးမှုပင် ဖြစ်ပေသည်။
မဲနှိုက်ရွေးချယ်မှု ရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ လန်ဟိုင်မြို့ အထူးရဲတပ်ဖွဲ့က ပထမဆုံး ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။
“လန်ဟိုင်အဖွဲ့ ရှေ့ဆက်သွား…”
“မိုးကြိုးအဖွဲ့က ရှုံးနိမ့်ခြင်းမရှိဘူး…”
ကွင်းဘေးမှနေ၍ စိတ်အားထက်သန်သော အားပေးသံများက ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပေသည်။
လဲ့ကျန်းသည် သူ၏ လက်နက်ကိရိယာများကို သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ စတင်မည့်နေရာသို့ သွားရောက်ခဲ့၏။
သူက နောက်သို့လှည့်ကာ လူအုပ်ကြီးကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး ကျန်းချန်အဖွဲ့ရှိရာဘက်သို့ ရန်စလိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပေသည်။
စတင်သည့် သေနတ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။
လဲ့ကျန်းနှင့် သူ၏ လန်ဟိုင်အဖွဲ့သည် လေးကြိုးမှ လွတ်ထွက်သွားသော မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားကြပေသည်။
သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများက တိကျသေချာနေပြီး သူတို့၏ အဖွဲ့လိုက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမှာလည်း အပြစ်ဆိုဖွယ်ရာ မရှိအောင် ပြီးပြည့်စုံနေကာ နည်းဗျူဟာပိုင်းဆိုင်ရာ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် ဖတ်စာအုပ်ထဲမှ ထုတ်နုတ်ထားသကဲ့သို့ပင် ရှိနေ၏။
သူတို့သည် မြင့်မားသော နံရံကြီးကို တညီတညွတ်တည်း ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြပေသည်။
သူက မီးကွင်းကို အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့၏။
သူတို့သည် လျှပ်စစ်ခြံစည်းရိုးကို တွားသွားဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြရာ သူတို့၏ အရှိန်အဟုန်မှာလည်း ပြီးပြည့်စုံစွာ ညီညာနေခဲ့ပေသည်။
အကဲဖြတ်အဖွဲ့မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က မနေနိုင်ဘဲ အာမေဍိတ်သံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။
“လှလိုက်တာ…”
“သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ချန်ပီယံဆုကို ရရှိထားတဲ့ အဖွဲ့ပီသပါပေတယ် သူတို့ရဲ့ အရည်အချင်းကတော့ မေးခွန်းထုတ်စရာကို မလိုတော့ဘူး…”
နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ရွှံ့ဗွက်အိုင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ပန်းတိုင်ရှိ ပစ်ခတ်ရမည့် ဧရိယာသို့ ရောက်ရှိသွားကြပေသည်။
အဖွဲ့ဝင်ဆယ်ဦးသည် ပစ်ခတ်ရမည့် နေရာများတွင် အလျင်အမြန် နေရာယူလိုက်ကြပြီးနောက် အသက်ရှူနှုန်းကို ထိန်းညှိကာ သေနတ်များကို မြှောက်၍ ချိန်ရွယ်လိုက်ကြ၏။
ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း…
သေနတ်သံများက တစ်ဆက်တည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။
အဝေးမှ ရွေ့လျားနေသော ပစ်မှတ်များမှာ ချက်ချင်းပင် လဲကျသွားခဲ့တော့၏။
ရလဒ်များက အလျင်အမြန် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“လန်ဟိုင်မြို့အဖွဲ့က အချိန် ကိုးမိနစ်နဲ့ သုံးဆယ့်နှစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာ ပစ်မှတ်အားလုံးကို ထိမှန်အောင် ပစ်ခတ်နိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် စုစုပေါင်း ရမှတ်က ကိုးမိနစ်နဲ့ သုံးဆယ့်နှစ်စက္ကန့် ဖြစ်ပါတယ်…”
ပရိသတ်တစ်ခွင်လုံးမှ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော လက်ခုပ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။
ဤသည်မှာ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်လှသော ရလဒ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ပဏာမအဆင့်တွင် ထိပ်ဆုံးနေရာကို ရယူနိုင်ရန် သေချာသလောက် ရှိနေခဲ့၏။
လဲ့ကျန်းသည် သူ၏ ဦးထုပ်ကို ချွတ်ကာ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာထက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိသော ကျေနပ်ဂုဏ်ယူမှုများ အပြည့်ရှိနေပေသည်။
သူက အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ ကွင်းထဲမှ ထွက်ခွာလာစဉ် ကျန်းချန်အဖွဲ့၏ အနားယူရာနေရာကို ဖြတ်သန်းသွားချိန်၌ ခြေလှမ်းများကို တမင်တကာ နှေးကွေးလိုက်၏။
“လောင်ရှီ မင်း မြင်လိုက်လား…”
“အဲဒါကမှ အစစ်အမှန် စွမ်းအားပဲ…”
“မင်းတို့ကတော့ အကောင်းဆုံးသာ ကြိုးစားကြပါ နောက်ဆုံးအဆင့်တော့ မရစေနဲ့ အရမ်းရှက်စရာကောင်းလိမ့်မယ်…”
ကျန်းချန်အဖွဲ့ဝင်များသည် သွားများကို ကျိုးမတတ် ကြိတ်ထားကြပြီး သူတို့၏ ရင်ဘတ်များမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေကြပေသည်။
ရှီလဲ့ကမူ မျက်နှာတွင် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်၏။
မကြာမီမှာပင် ကျန်းချန်အဖွဲ့၏ အလှည့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပေသည်။
ရှီလဲ့သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး လူတန်း၏ ရှေ့ဆုံးသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။
“ညီအစ်ကိုတို့ ခုနက ရသွားတဲ့ ရမှတ်တွေကို မေ့ထားလိုက်ကြ လူတိုင်းရဲ့ လှောင်ရယ်သံတွေကိုလည်း မေ့ထားလိုက်ကြပါ…”
“ငါတို့မှာ ရည်မှန်းချက် တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်…”
သူက ချန်ပီယံ ဟူသော စကားလုံးကို ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အဖွဲ့ဝင်အားလုံး၏ နားကြပ်များထဲမှ ပျင်းရိပျင်းတွဲ အသံတစ်ခုက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။
ထိုအသံမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး မည်သည့် ခံစားချက်မျှ ပါဝင်ခြင်းမရှိသော ချူးရှန့်၏ အသံပင် ဖြစ်၏။
“ရွှံ့ဗွက်အိုင်က အရမ်းညစ်ပတ်တယ် အဲဒီအနားကနေ ပတ်သွားကြ…”
“ဘာ…”
ရှီလဲ့နှင့် အဖွဲ့ဝင်အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြရပေသည်။
အတားအဆီးကို ပတ်သွားခြင်းက နှစ်မိနစ်တိတိ ပြစ်ဒဏ်ပေးခံရမည်ဖြစ်၏။
“ဒါက... ဒါက ဘယ်လို နည်းဗျူဟာမျိုးလဲ…”
သူတို့ တုံ့ပြန်မှု မလုပ်နိုင်သေးမီမှာပင် ချူးရှန့်က သူ၏ ဒုတိယမြောက် အမိန့်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်ပေသည်။
“အဲဒီနံရံက အရမ်းမြင့်တယ် ကျော်တက်ဖို့က အရမ်းဒုက္ခများလိမ့်မယ်…”
“ဝင်တိုက်လိုက်…”
လူတစ်ရာကျော်ရှိသော ကျန်းချန်အဖွဲ့တစ်ခုလုံးမှာ နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားကြတော့၏။
“ဝင်တိုက်... ဝင်တိုက်ရမယ်…”
ထိုအရာက အမြင့်နှစ်မီတာကျော်ပြီး အထူ မီတာဝက်ခန့်ရှိသော ဘိလပ်မြေနံရံကြီး ဖြစ်ပေသည်။
၎င်းကို ပြိုင်ပွဲအတွက် ယာယီ တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သော်ငြား သာမန်ခန္ဓာကိုယ်ဗလာဖြင့် ဝင်တိုက်နိုင်သော အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။
ကွင်းဘေးတွင် ရှိနေသော လဲ့ကျန်းသည်လည်း အသံချဲ့စက်မှတစ်ဆင့် ထိုအမိန့်နှစ်ခုကို ကြားလိုက်ရ၏။ သူက ခဏတာမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ခါးမတ်၍မရသည်အထိ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။
“ဟားဟားဟား ဒါက ရူးသွပ်နေတာပဲ ကျန်းချန်အဖွဲ့က အရူးတစ်ယောက်ကို သူတို့ရဲ့ နည်းပြအဖြစ် ငှားထားတာလား…”
“ရွှံ့ဗွက်အိုင်ကို ပတ်သွားရမယ် နံရံကို ဝင်တိုက်ရမယ် သူတို့ ငါ့ကို နောက်နေတာလား…”
စင်မြင့်ထက်ရှိ အကဲဖြတ်အဖွဲ့မှာလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြပြီး ဤသည်မှာ ရယ်စရာကောင်းလွန်းလှသည်ဟု ခံစားလိုက်ကြရပေသည်။
သို့သော်လည်း ကွင်းထဲတွင်မူ အခြေအနေက တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ဖြစ်နေခဲ့၏။
အချိန်တိုတောင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုအပြီးတွင် ကျွမ်းယန်က ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လာခဲ့၏။
နွားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားသော သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်မှု အလင်းတန်းတစ်ခုက ချက်ချင်းပင် လင်းလက်သွားခဲ့ပေသည်။
“ဟုတ်ကဲ့…”
ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံအထိ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့၏။
“နည်းပြက ဝင်တိုက်ဖို့ ပြောတယ်ဆိုရင် ငါတို့ ဝင်တိုက်ရမှာပဲ…”
ချူးပညာရပ်၏ အဓိက အနှစ်သာရမှာ လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။