အခန်း ၁၇၄
Vol. 18 Ch. 174
အခန်း(၁၇၄) အကြမ်းဖက်၍ နံရံကိုချိုးဖျက်ခြင်း၊ နည်းပြကသာလျှင် စည်းမျဉ်းဖြစ်၏
ဟိန်းဟောက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။
ကျန်းချန်အဖွဲ့တစ်ခုလုံးသည် ဒေါသတကြီးရူးသွပ်နေသော သားရဲတစ်ကောင်၏ သွေးများ ထိုးသွင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ သူတို့၏ အငွေ့အသက်များက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပေသည်။
သူတို့သည် ပုံမှန်ပြေးလမ်းပေါ်ရှိ ပထမဆုံး အတားအဆီးဆီသို့ ပြေးဝင်သွားမည့်အစား တကယ်တမ်းတွင်မူ ရွှံ့ဗွက်အိုင်ကို ပတ်သွားခဲ့ကြပြီး ထိုမြင့်မားသော နံရံကြီးဆီသို့ အသေသတ်ဖြတ်လိုသည့် ပြေးဝင်မှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်ကြ၏။
“သောက်ကျိုးနည်း သူတို့က တကယ်လုပ်နေတာပဲ…”
“သူတို့ ရူးနေကြပြီ သူတို့အားလုံး ရူးနေကြပြီ…”
ပရိသတ်တစ်ခွင်လုံး၊ ပြိုင်ပွဲဝင်အဖွဲ့များအားလုံးနှင့် အကဲဖြတ်အဖွဲ့ဝင်များပါမကျန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။
ကျွမ်းယန်က ရှေ့မှ ပြေးထွက်သွားပြီး သူနှင့်ဆင်တူသော တောင့်တင်းခိုင်မာသည့် ခန္ဓာကိုယ်ရှိသော အဖွဲ့ဝင်နှစ်ဦးက နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြ၏။
လူသုံးဦးသည် နံရံနှင့် ငါးမီတာအကွာသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ရုတ်တရက် ဘေးဘက်သို့ လှည့်လိုက်ကြပေသည်။
ပခုံးများ၊ တံတောင်ဆစ်များနှင့် မာကျောသော အစိတ်အပိုင်းအားလုံးကို ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လိုက်ကြပြီး အသက်ရှင်နေသော လူသားတံခါးဖွင့်တုံးကြီးအဖြစ် ပုံဖော်လိုက်ကြ၏။
“ငါ့အတွက် ပွင့်စမ်း…”
ကျွမ်းယန်က သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပေသည်။
“ဝုန်း…”
ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။
ထောင်ပေါင်းများစွာသော အံ့အားသင့်နေသည့် မျက်လုံးများရှေ့တွင် မာကျောသော ဘိလပ်မြေနံရံကြီးကို ဖြတ်သန်းကာ ဧရာမ အပေါက်ကြီးတစ်ခု ပွင့်ထွက်သွားခဲ့ပေသည်။
ကျောက်စရစ်ခဲများက နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားပြီး ဖုန်မှုန့်များက လေထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားတော့၏။
နံရံကြီးမှာ တကယ်ပင် ပွင့်ထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“သောက်ကျိုးနည်း…”
“ငါ့လခွမ်း..”
လဲ့ကျန်း၏ အပြုံးမှာ လုံးဝ အေးခဲသွားတော့၏။
တစ်ရာကျော်ပါဝင်သော ကျန်းချန်အဖွဲ့သည် အနည်းငယ်မျှ ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ အပေါက်ထဲမှ တန်းစီထွက်ခွာလာကြပြီး ဖြတ်လမ်းမှသွားကာ အတားအဆီးများစွာကို နောက်တွင် ချန်ထားရစ်ခဲ့ကြပေသည်။
ဒိုင်လူကြီးများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး သူတို့၏ ပါးစပ်များမှာ ဟောင်းလောင်းပွင့်နေကာ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်တော့ချေ။
“ဒါက... ဒါက စည်းမျဉ်းချိုးဖောက်တာ မဟုတ်ဘူးလား…”
“အတားအဆီးတွေကို မဖျက်ဆီးရဘူးလို့ စည်းကမ်းချက်တွေထဲမှာ မပါဘူးလေ…”
ပြည်နယ်ခေါင်းဆောင်သည် စင်မြင့်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ထိုင်နေ၏။ သူက မှန်ပြောင်းကို အောက်ချလိုက်ပြီး သူ၏ပေါင်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ပေသည်။
“ကောင်းတယ်…”
“တကယ့်တိုက်ပွဲမှာ ရန်သူက စည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာမှာတဲ့လား ဘယ်သူက နံရံတွေကို ကျော်တက်ရုံပဲရမယ် ဝင်မတိုက်ရဘူးလို့ ပြောထားလို့လဲ…”
ခေါင်းဆောင်က စကားပြောလိုက်သည်နှင့် ဒိုင်လူကြီးများမှာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟရဲတော့ချေ။
ကျန်းချန်အဖွဲ့သည် အကြမ်းတမ်းဆုံးသော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုကာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အဆင်အခြင်မဲ့ ပြေးဝင်သွားကြပြီး ပန်းတိုင်ရှိ ပစ်ခတ်ရမည့် ဧရိယာသို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိသွားကြပေသည်။
သူတို့ ကြာမြင့်ချိန်မှာ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိုတောင်းလှ၏။
အဖွဲ့ဝင်များသည် သူတို့၏ နေရာများကို အလျင်အမြန် ယူလိုက်ကြပြီး သေနတ်များကို မြှောက်လိုက်ကြသည်။
လူတိုင်းက အသက်ကို အောင့်ထားလိုက်ကြပြီး ဤလူရိုင်းများ မည်မျှ ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်နိုင်စွမ်းရှိသည်ကို မြင်တွေ့ချင်နေကြ၏။
ချူးရှန့်၏ အသံက နည်းဗျူဟာသုံး နားကြပ်ထဲတွင် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။
သူက အခုမှ အိပ်ရာကနိုးလာသည့်ပုံစံမျိုး ရှိနေဆဲပင်ဖြစ်၏။
“ချိန်ရွယ်နေစရာ မလိုဘူး ငါ့အမိန့်တွေကိုပဲ နားထောင်…”
“မင်းတို့ ညွှန်ပြတဲ့နေရာတိုင်းကို ပစ်…”
အဖွဲ့ဝင်များသည် သူတို့၏ မျက်လုံးများကို ပစ်မှတ်နှင့် အပြည့်အဝ ချိန်ရွယ်ထားခြင်းပင် မရှိကြချေ။
ချူးရှန့်ကိုယ်တိုင်ကလည်း သစ်ပင်ကို မှီလျက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး ခေါင်းကိုပင် မမော့လာခဲ့ပေ။
“ဘယ်ဘက်က တတိယမြောက် အပေါ်က ဒုတိယမြောက်…”
ဒိုင်း ဒိုင်း...
အဖွဲ့ဝင်နှစ်ဦးက ခလုတ်ကို ဆွဲလိုက်ကြ၏။
“ညာဘက် အလယ်…”
ဒိုင်း...
“အားလုံး တစ်ဆက်တည်း သုံးချက်ပစ်…”
ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း…
သိပ်သည်းလှသော သေနတ်သံများက ပဲပေါက်ပေါက်များကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။
အဖွဲ့ဝင်များသည် တိကျစွာ ထိန်းချုပ်ခံထားရသော စက်ရုပ်တစ်စုကဲ့သို့ဖြစ်နေပြီး ချူးရှန့်၏ အမိန့်နှင့် သူတို့၏ ပစ်ခတ်မှုကြားတွင် မည်သည့် နှောင့်နှေးမှုမျှ မရှိခဲ့ချေ။
သေနတ်သံများ ရပ်တန့်သွားပြီး ယမ်းငွေ့များလည်း လွင့်စင်သွားတော့၏။
ရမှတ်သင်ပုန်းတွင် ပစ်မှတ်အားလုံးကို ထိမှန်ကြောင်း ပြသနေပေသည်။
မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံး သုဿန်တစပြင်အလား တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။
လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြပေသည်။
“သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ…”
“မချိန်ရွယ်ဘဲနဲ့ ကျပန်းရွေ့လျားနေတဲ့ ပစ်မှတ်ကို ဘယ်လိုလုပ် ထိနိုင်မှာလဲ…”
“အဲဒီနည်းပြက ပစ်ကွင်းကိုတောင် လှည့်မကြည့်ဘူး သူက နတ်ဘုရားတစ်ပါးများလား…”
နောက်ဆုံးရလဒ်များက မျက်နှာပြင်ကြီးပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။
“ကျန်းချန်အဖွဲ့ အချိန် ခြောက်မိနစ်နဲ့ ဆယ့်နှစ်စက္ကန့် ပစ်မှတ်အားလုံးကို ထိမှန်ပါတယ်…”
“အတားအဆီး ရွှံ့ဗွက်အိုင်ကို ရှောင်ကွင်းသွားတဲ့အတွက် နှစ်မိနစ် ပြစ်ဒဏ်ပေးခံရပါတယ်…”
“နောက်ဆုံးအချိန်က ရှစ်မိနစ်နဲ့ ဆယ့်နှစ်စက္ကန့်ပါ…”
“ရှစ်မိနစ်နဲ့ ဆယ့်နှစ်စက္ကန့်တဲ့လား…”
၎င်းမှာ လန်ဟိုင်အဖွဲ့၏ စံချိန်ထက် တစ်မိနစ်နှင့် စက္ကန့်နှစ်ဆယ်တိတိ ပိုမြန်နေခဲ့ပေသည်။
ပရိသတ်တစ်ခွင်လုံး အစပိုင်းတွင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော ဆူညံသံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့၏။
“ဘုရားရေ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…”
“နှစ်မိနစ် ပြစ်ဒဏ်ပေးခံရတာတောင် ပထမရသွားတယ်ပေါ့ သူက နတ်ဆိုးကြီးပဲ…”
လဲ့ကျန်းသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရင်း သူ၏မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းရာမှ ခရမ်းရင့်ရောင်သို့ ပြောင်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည် ပြာနှမ်းသွားတော့သည်။
မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်က သူ၏မျက်နှာကို အကြိမ်မရေတွက်နိုင်အောင် ရိုက်ချနေသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရ၏။
နာကျင်မှုနှင့် အရှက်ရမှု နှစ်မျိုးစလုံးကို ခံစားနေရပေသည်။
စင်မြင့်ထက်တွင် ပြည်နယ်ခေါင်းဆောင်များက မတ်တတ်ရပ်ကာ ဦးဆောင်၍ လက်ခုပ်တီးလိုက်ကြ၏။
“ငါ မင်းတို့ကို ပြောခဲ့ပါတယ် ဒါက စစ်ပွဲအတွက် ဇာတ်တိုက်လေ့ကျင့်မှုပဲ…”
“သူ ဘယ်လိုနည်းလမ်းကိုသုံးသုံး ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး ရန်သူကို အမြန်ဆုံး ရှင်းထုတ်နိုင်သရွေ့ အဲဒါက နည်းလမ်းကောင်းပဲ…”
“ကျန်းချန်အဖွဲ့ မင်းတို့ရဲ့ ရလဒ်က အကျုံးဝင်တယ်…”
နောက်ဆုံးရလဒ်များကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျန်းချန်အဖွဲ့ဝင်များသည် သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ကောင်းကင်ယံသို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြတော့သည်။
သူတို့က နောက်သို့လှည့်ကာ အရေးမပါသော ကိစ္စတစ်ခုကို လုပ်ခဲ့သည့်အလား သစ်ပင်ကို မှီနေဆဲဖြစ်သော အမျိုးသားကို အပြင်းပြဆုံးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။
“အဲဒါက နည်းပြမဟုတ်ဘူး…”
“အဲဒါက နတ်ဘုရားပဲ…”
နောက်ဆုံးဗိုလ်လုပွဲကို နှစ်ပေါင်းများစွာ စွန့်ပစ်ထားခဲ့သော မြို့နယ် တတိယမြောက် ဆေးရုံတွင် ကျင်းပခဲ့ပေသည်။
မီးခိုးဖြူရောင် အင်္ဂတေများ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ကွာကျနေပြီး အတွင်းမှ အနီရင့်ရောင် အုတ်ခဲများကို မြင်တွေ့နေရ၏။ ပြတင်းပေါက်အတော်များများမှာ ကွဲကြေနေပြီး ညနေခင်းနေရောင်အောက်တွင် ဖရိုဖရဲ အလင်းတန်းများကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေပေသည်။
လေထဲတွင် ဖုန်မှုန့်များနှင့် ရောနှောနေသော ပိုးသတ်ဆေးအဟောင်းများ၏ မှိုစော်နံသော အနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။
ပြိုင်ပွဲစည်းကမ်းများအရ ပဏာမအဆင့်တွင် ထိပ်ဆုံးရရှိသော အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့သည် နောက်ဆုံးဗိုလ်လုပွဲသို့ တက်ရောက်ရမည် ဖြစ်သည်။
လန်ဟိုင်အဖွဲ့က ဒုတိယနေရာတွင်ရှိနေ၏။
ကျန်းချန်အဖွဲ့ကမူ လွှမ်းမိုးနိုင်သော အောင်ပွဲဖြင့် ပထမနေရာကို ရရှိခဲ့ပေသည်။
နောက်ဆုံးပြိုင်ပွဲမှာ ခေါင်းဖြတ်စစ်ဆင်ရေး ဖြစ်ပေသည်။
အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့သည် ဆေးရုံတွင်းသို့ မြောက်ဘက်နှင့် တောင်ဘက်တို့မှ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝင်ရောက်စီးနင်းရမည်ဖြစ်ပြီး အကြမ်းဖက်သမားများ ပြန်ပေးဆွဲထားသော သိပ္ပံပညာရှင်ချုပ်ကို ကယ်တင်ကာ အပေါ်ဆုံးထပ်ရှိ ခွဲစိတ်ခန်းသို့ ရောက်ရှိရန်မှာ သူတို့၏ ရည်မှန်းချက်ဖြစ်၏။
တစ်ဦးတည်းသော အကြမ်းဖက်သမားအဖြစ် သရုပ်ဆောင်မည့်သူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ စစ်သည်တော်များ၏ဘုရင်ဟု ခေါ်ဆိုကြသော ချင်ရှန်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
“ကျန်းချန်အဖွဲ့က တောင်ဘက်တံခါးကနေ ဝင်ရမယ် လန်ဟိုင်အဖွဲ့က မြောက်ဘက်တံခါးကနေ ဝင်ရမယ်…”
“စစ်ဆင်ရေးက တစ်နာရီကြာမြင့်မယ် အကယ်၍ မင်းတို့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ဘယ်အစိတ်အပိုင်းကိုမဆို နည်းပြချင်ရှန်းရဲ့ အထူးပြုလုပ်ထားတဲ့ မြေဖြူကျည်ဆန် ထိမှန်ခဲ့ရင် သေဆုံးသွားပြီလို့ သတ်မှတ်ပြီး စစ်မြေပြင်ကနေ ချက်ချင်း နုတ်ထွက်ရမယ်…”
“အခု နောက်ပြန်ရေတွက်ခြင်း စတင်ပါပြီ…”
ဒိုင်လူကြီး၏ ဝီစီသံနှင့်အတူ နောက်ဆုံးဗိုလ်လုပွဲက တရားဝင် စတင်သွားခဲ့ပေသည်။
မြောက်ဘက်တံခါး။
လဲ့ကျန်းသည် သံချေးတက်နေသော သံတံခါးကြီးကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏ ကျန်ရှိနေသေးသော အထက်တန်းစား လန်ဟိုင်အဖွဲ့ဝင် ငါးဆယ်ကို ဦးဆောင်ကာ ဆေးရုံအဆောက်အအုံထဲသို့ ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။
“အေအဖွဲ့က ဒုတိယထပ် ဘီအဖွဲ့က တတိယထပ် စီအဖွဲ့နဲ့ ဒီအဖွဲ့က ငါ့နောက်ကလိုက်ခဲ့ပြီး အလယ်ကနေ ရှေ့ဆက်သွား အလှည့်ကျ အကာအကွယ်ပေး…”
လဲ့ကျန်း၏ အမိန့်မှာ ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး စံချိန်မီကာ တိုက်ခိုက်ရေးနည်းဗျူဟာများအတွက် ဖတ်စာအုပ်ထဲမှ ဥပမာတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။
“မြန်မြန် မြန်မြန် မြန်မြန် အခန်းတိုင်းကို ရှာဖွေ…”
သို့သော်လည်း သူတို့သည် ပထမထပ်ရှိ ဧည့်ခန်းမထဲသို့ ပြေးဝင်သွားချိန်မှာပင် ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးနေသော အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက ရုတ်တရက် ခလုတ်တိုက်မိသွား၏။
နီးပါးမျှ မမြင်ရလောက်အောင် သေးငယ်သော ငါးမျှားကြိုးတစ်ချောင်း ပြတ်တောက်သွားပေသည်။
ဖောင်း...
မျက်နှာကြက်ပေါ်တွင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ပလတ်စတစ်အိတ်တစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားပြီး ဂျုံမှုန့်ဖြူများက အဖွဲ့ဝင်၏ အပေါ်သို့ ဖုံးလွှမ်းကျဆင်းလာတော့၏။
“နံပါတ်တစ် သေဆုံးသွားပါပြီ…”
ဒိုင်လူကြီး၏ အေးစက်စက်အသံက အသံချဲ့စက်မှတစ်ဆင့် အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့ပေသည်။
လဲ့ကျန်း၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်သွား၏။
“ကျစ် မင်းတို့ ခြေလှမ်းတွေကို သတိထားကြ နေရာတိုင်းမှာ ထောင်ချောက်တွေ ရှိနေတယ်…”
အဖွဲ့သည် အလျင်အမြန် အရှိန်လျှော့လိုက်ပြီး အဖွဲ့ဝင်များမှာလည်း သတိထားလာကြကာ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် ဓားသွားပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေရသကဲ့သို့ ခံစားနေကြရပေသည်။
သို့သော်လည်း ချင်ရှန်း ချထားသော ထောင်ချောက်များမှာ ထို့ထက်မက များပြားလှပေသည်။
အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးသည် လူနာခန်း၏ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ တံခါးနောက်ကွယ်မှ အရုပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူက အလိုအလျောက် သေနတ်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
ဒိုင်း...
တိုးညင်းသော အသံတစ်သံနှင့်အတူ ဘာဖြစ်သွားသည်ကိုပင် သူ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်းမရှိမီ သူ၏ ဦးထုပ်ဘေးဘက်သို့ တစ်စုံတစ်ခု ထိမှန်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။
သူက လက်လှမ်း၍ စမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏လက်တွင် မြေဖြူမှုန့်ဖြူဖြူများ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။
သူက ဗလာကျင်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာကြက်ပေါ်ရှိ လေဝင်လေထွက်ပေါက် အဖုံးကို အပေါက်ငယ်လေးတစ်ခု ပွင့်နေအောင် တွန်းဖွင့်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“စနိုက်ပါက... လေဝင်လေထွက်ပြွန်ထဲမှာ ရှိနေတယ်…”
ထိုစကားလုံးများကို သူ ပြောရုံလေးသာ ရှိသေးချိန်တွင် ဒိုင်လူကြီးက သူ့ကို ကွင်းထဲမှ ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့ပေသည်။