အခန်း ၁၇၅

အခန်း(၁၇၅) စစ်သည်တော်များရဲ့ဘုရင်ဆိုတာဘာလဲ၊၊ ငါအမိန့်ပဲနာခံ

ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုက စတင်ပျံ့နှံ့လာခဲ့၏။ ချင်ရှန်းသည် ခေါင်မိုးထက်၌ သူတို့ကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း လုံးဝမရှိပေ။ သူသည် အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးတွင် လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့သည်ပင်။ ဤစွန့်ပစ်ထားသော ဆေးရုံသည် သူ၏အမဲလိုက်ကွင်းဖြစ်ပြီး ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသူအားလုံးမှာ သူ၏ သားကောင်များသာဖြစ်ကြ၏။ လဲ့ကျန်းသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားပြီး သူ၏နဖူးထက်၌ သွေးကြောများ ထောင်ထလာခဲ့သည်။

"လူစုခွဲလိုက်... တစ်ဖွဲ့ကို နှစ်ယောက်စီခွဲပြီး နံရံတွေကို ကပ်ထား... မျက်နှာကြက်နဲ့ လေဝင်လေထွက်ပေါက်တွေ အားလုံးကို စစ်ဆေးစမ်း..."

သူ၏ အမိန့်ပေးသံများက ပိုမို၍ အလျင်စလိုဖြစ်လာပြီး မူလအရှိန်အဟုန်ကို လုံးဝ ပျက်စီးသွားစေခဲ့၏။ လန်ဟိုင်အဖွဲ့သည် ချက်ချင်းပင် ခံစစ်အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သေဆုံးဒဏ်ရာရသူ အရေအတွက်မှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နှုန်းထားဖြင့် မြင့်တက်လာတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆေးရုံ၏ တောင်ဘက်တံခါးဝ၌ ဖြစ်၏။

လူတစ်ရာကျော် ပါဝင်သော ကျန်းချန်အဖွဲ့သည် တံခါးနောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြပြီး မည်သူကမျှ အလျင်စလို လှုပ်ရှားခြင်း မပြုကြချေ။ လူတိုင်း၏ နည်းဗျူဟာသုံး နားကြပ်များအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးနေ၏။ သူတို့ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ ကီလိုမီတာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသော နေရာမှ မျက်စိမှိတ်၍ အနားယူနေပုံရသော ထိုအသံကို စောင့်ဆိုင်းနေကြခြင်းဖြစ်၏။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ချူးရှန့်၏အသံက နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ထိုပျင်းရိပျင်းတွဲ လေသံအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ရပ်လိုက်..."

ရှေ့သို့ တက်ရန် ပြင်နေသော ကျွမ်းယန်သည် အလိုအလျောက်ပင် သူ၏ ခြေလှမ်းကို နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်လိုက်၏။

"နည်းပြအရာရှိ..."

"တံခါးနောက်ဘက် သုံးမီတာအကွာ ကြမ်းပြင်အောက်မှာ စင်္ကြံတစ်ခုလုံးရဲ့ အချက်ပေးစနစ်နဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ ခလုတ်တစ်ခု ရှိတယ်..."

အဖွဲ့ဝင်အားလုံးသည် နားကြပ်မှတစ်ဆင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။

"ညာဘက်ပြတင်းပေါက်ကနေ ဝင်သွား..."

ချူးရှန့်၏ ညွှန်ကြားချက်များက ဆက်လက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ အဖွဲ့ဝင်နှစ်ဦးက ချက်ချင်း ရှေ့သို့တက်ကာ ပထမထပ်ရှိ ပြတင်းပေါက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဖွင့်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် လူတိုင်းက တန်းစီဝင်ရောက်သွားကြပြီး သေမင်းတမန် ထောင်ချောက်ကို အပြည့်အဝ ရှောင်ကွင်းနိုင်ခဲ့ကြ၏။ အဆောက်အအုံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် သူတို့သည် လှေကား သို့မဟုတ် ပင်မစင်္ကြံလမ်းကို အသုံးမပြုခဲ့ကြပေ။

ချူးရှန့်၏ ကွပ်ကဲမှုအောက်တွင် ဤလူတစ်ရာကျော်ပါဝင်သော အဖွဲ့သည် အလွန်ထူးဆန်းသော ပုံစံဖြင့် လှုပ်ရှားနေကြသည်။

"ရှေ့ကနေ ဘယ်ဘက်ကိုကွေ့ပြီး သိုလှောင်ခန်းထဲကို ဝင်သွားကြ..."

"အထဲမှာ ခြံဝင်းတစ်ခုရှိတယ် အဲဒီအပြင်ဘက်နံရံက ပိုက်လိုင်းတွေအတိုင်း တတိယထပ်ကို တက်သွားလို့ရတယ်..."

"ဟုတ်တယ် အဲဒီဟာပဲ အဲဒါက တော်တော်လေး ခိုင်မာတယ်..."

လူတစ်စုသည် အိမ်မြှောင်များကဲ့သို့ အပြင်ဘက်နံရံမှတစ်ဆင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ဖြတ်သန်းသွားကြပြီး ဒုတိယထပ်ရှိ ထောင်ချောက်ဧရိယာတစ်ခုလုံးကို ရှောင်ကွင်းသွားခဲ့ကြ၏။ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးကို မလိုအပ်သော အသံတစ်သံမျှ ထွက်ပေါ်ခြင်းမရှိစေဘဲ ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

စောင့်ကြည့်ရေး ကွပ်ကဲမှုစင်တာအတွင်း၌ဖြစ်၏။ ပြည်နယ်ခေါင်းဆောင်များအားလုံးနှင့် မြို့နယ်ဗျူရိုအသီးသီးမှ ကိုယ်စားလှယ်များသည် ၎င်းတို့ရှေ့ရှိ ဧရာမ မျက်နှာပြင်ခွဲပြကွက်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ ပါးစပ်များမှာ ကြက်ဥတစ်လုံး ဆံ့လောက်သည်အထိ ပြဲလန်ပွင့်ဟနေကြသည်။

ဘယ်ဘက်မျက်နှာပြင်တွင်မူ လန်ဟိုင်အဖွဲ့၏ သနားစရာကောင်းလှသော အခြေအနေကို တွေ့မြင်နိုင်၏။ ပေါက်ကွဲသံများ အချက်ပေးသံများနှင့် အဖွဲ့ဝင်များ မသေဆုံးမီ အော်ဟစ်သံများက အခန်းတစ်ခုလုံး၌ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။ လဲ့ကျန်းသည် သူ၏အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ တိုက်ခိုက်မှုများ ဆက်တိုက်ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခု၏ နှာခေါင်းကြိုးတပ် ဆွဲခေါ်ခြင်းကို အစဉ်မပြတ်ခံနေရပြီး အသေအပျောက် များပြားခဲ့ရသည်။

ညာဘက်မျက်နှာပြင်တွင်မူ အသွင်အပြင်မှာ လုံးဝ ကွဲပြားနေ၏။ ကျန်းချန်အဖွဲ့သည် တစ္ဆေတစ်စုကဲ့သို့ စွန့်ပစ်ထားသော ဆေးရုံအတွင်း၌ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်နေကြသည်။ သူတို့သည် စောင့်ကြည့်ကင်မရာများ၏ မြင်ကွင်းကွယ်နေသော နေရာများမှ လမ်းကြောင်းများကိုသာ အသုံးပြုခဲ့ကြပြီး ချင်ရှန်း သေချာပေါက် တပ်ဆင်ထားသော ထောင်ချောက်အားလုံးကို ရှောင်လွှဲသွားနိုင်ခဲ့ကြ၏။

"သတင်းပို့ပါတယ် လန်ဟိုင်အဖွဲ့မှာ ထိခိုက်သေဆုံးသူ ၃၇ ယောက် ရှိသွားပါပြီ..."

"သတင်းပို့ပါတယ် ကျန်းချန်အဖွဲ့ကတော့ ထိခိုက်သေဆုံးသူ သုညပါပဲ..."

ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးသည် နောက်ဆုံးတွင် ဆက်လက် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူက မျက်နှာပြင်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ ပုံပျက်နေခဲ့၏။

"ကျန်းချန်အဖွဲ့က ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ... သူတို့က ရှုခင်းကြည့်ဖို့ လာတာလား..."

"သူတို့ရဲ့ လမ်းကြောင်းက...အဲ့တာက မဖြစ်နိုင်ဘူး... အဲ့လမ်းက ငါတို့ဆီမှာရှိတဲ့ ဘယ်ဗိသုကာပုံစံမှာမှ မပါဘူးလေ... သူက ဘယ်လိုလုပ် သိနေရတာလဲ..."

ကျိုးကျန်ကော်သည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ကိုင်ထားသော သူ၏လက်က တောင်တန်းတစ်ခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားမှုက သူ၏ အတွင်းစိတ်မှ ကျေနပ်ဂုဏ်ယူနေမှုကို ဖော်ပြနေခဲ့သည်။

အားကစားကွင်းအတွင်း၌ ဖြစ်၏။

ကျန်းချန်အဖွဲ့သည် စတုတ္ထထပ်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ခဏရပ်လိုက်ဦး..."

ချူးရှန့်၏အသံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။

"စတုတ္ထထပ် ဓာတ်မှန်ခန်း ဓာတ်ရောင်ခြည်ကို ကာကွယ်ပေးတဲ့ ဘယ်ဘက်က ခဲပြားကြီးနောက်မှာ..."

အဖွဲ့ဝင်များက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း လူနှစ်ယောက်ကို ထိုနေရာသို့ စေလွှတ်လိုက်ကြသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် အဖွဲ့ဝင်များ၏ ထိန်းချုပ်ထားသော စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်သံများက နားကြပ်မှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"နည်းပြအရာရှိ... နေရာမှာ အပိုကျည်အိမ်တွေနဲ့ သောက်ရေတွေ ရှိတယ်..."

အဖွဲ့အတွင်း၌ သေးငယ်သော ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်မှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်သွားခဲ့သည်။

"တတိယထပ်က သားဖွားမီးယပ်ရပ်ကွက် ဘယ်ဘက်ကနေ တတိယမြောက် အခန်းထဲက ကုတင်အောက်မှာ တစ်ကိုယ်ရေ စားနပ်ရိက္ခာ တစ်ဖာ ရှိတယ်..."

"..."

ကျန်းချန်အဖွဲ့ဝင်များသည် လုံးဝ ထုံအသွားကြတော့၏။ သူတို့၏ နည်းပြအရာရှိတွင် X-ray အမြင်အာရုံ မရှိပေ။ သူသည် ဤအဆောက်အအုံကို ဒီဇိုင်းဆွဲသူဖြစ်ရမည်ပင်။ သူသည် ချင်ရှန်း ဖျောက်ထားသော ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်း သိုလှောင်ရုံအားလုံးကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု တူးဖော်ရှာဖွေပေးခဲ့သည်။

လန်ဟိုင်အဖွဲ့သည် ထောင်ချောက်များကို ရှောင်ရှားရန် ရုန်းကန်နေရဆဲဖြစ်ပြီး ဗိုက်ဆာလောင်နေကြ၏။ ကျန်းချန်အဖွဲ့ကမူ သူတို့၏ စွမ်းအင်များကို ဖြည့်တင်းကာ ပစ္စည်းကိရိယာများကို စတင်ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ စင်တီမီတာအထိ တိကျသော ချူးရှန့်၏ ကွပ်ကဲမှုအောက်တွင် ကျန်းချန်အဖွဲ့သည် မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မရှိဘဲ အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြ၏။

ခွဲစိတ်ခန်းသို့ သွားရာ စင်္ကြံလမ်းအဆုံးရှိ လေးလံသော တံခါးနှစ်ချပ်မှာ သူတို့၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။ အောင်ပွဲသည် လက်တစ်ကမ်းတွင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ အဖွဲ့ဝင်များသည် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေကြပြီး သူတို့၏ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဖိနှိပ်ထားသော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများက ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ် ရှိနေခဲ့၏။ ကျွမ်းယန်က လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် အချက်ပြလိုက်ပြီး ဝင်ရောက်စီးနင်းရေးအဖွဲ့မှ အဖွဲ့ဝင်နှစ်ဦးက ချက်ချင်း ရှေ့သို့တက်ကာ တံခါးကိုချိုးဖျက်ရန် တံခါးဖွင့်ကိရိယာကို အသုံးပြုရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

"အသင့်ပြင်ထားကြ..."

ကျွမ်းယန်က အသံကို နှိမ့်၍ နောက်ဆုံး ညွှန်ကြားချက်ကို ပေးရန် ပြင်လိုက်၏။ ထိုစဉ်မှာပင်ဖြစ်သည်။ လူတိုင်း၏ နားကြပ်များထဲတွင် ချူးရှန့်၏အသံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ ပျင်းရိပျင်းတွဲ နိုင်မနေတော့သလို အေးချမ်းမနေတော့ပေ။ ထိုအသံသည် ရေခဲတမျှ အေးစက်နေပြီး မည်သည့် နွေးထွေးမှုမျှ မပါဝင်ချေ။

"ရပ်လိုက်..."

လူတိုင်း၏ လှုပ်ရှားမှုများက ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားကြသည်။

"နည်းပြအရာရှိ..."

ကျွမ်းယန်သည် ကြက်သေ သေသွားခဲ့၏။

"သူ တံခါးနောက်မှာ ရှိတယ်..."

ဤစကားလုံးများသည် ရေခဲခွဲသည့် ကိရိယာတစ်ခုကဲ့သို့ လူတိုင်း၏ နားစည်များကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုစကားများ ပြောဆိုပြီးဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်ဖြစ်၏။

"ဝုန်း..."

ကြီးကျယ်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သံမဏိ ခွဲစိတ်ခန်းတံခါးကြီးသည် ခုခံ၍မရနိုင်သော အင်အားတစ်ခုဖြင့် အတွင်းဘက်မှ ရုတ်တရက် ကန်ဖွင့်ခံလိုက်ရ၏။ တံခါးချပ်နှစ်ခုသည် ဘောင်မှ ကျွတ်ထွက်သွားပြီး ချွန်ထက်သော လေခွင်းသံနှင့်အတူ လည်ထွက်လာကာ စင်္ကြံလမ်းထဲသို့ ဝင်တိုက်သွားတော့သည်။

လွင့်စင်လာသော ဖုန်မှုန့်များနှင့်အတူ ရောနှောနေသည့် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တစ်ခုက တံခါးအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျန်းချန်အဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားတော့၏။