အခန်း ၁၇၆

အခန်း(၁၇၆) သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်း ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်၍ ငါ့အလှည့်ရောက်ပြီ။

ဖုန်မှုန့်များက ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်းသွား၏။

စင်္ကြံ၏ ဘယ်ညာနှစ်ဖက်ရှိ နံရံများတွင် လေးလံသော သံမဏိတံခါးကြီး နှစ်ချပ်မှာ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်ဝင်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်နံရံများတွင် ပင့်ကူအိမ်သဏ္ဌာန် အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်လာသည်။ တံခါးဝရှိ အလင်းနှင့် အရိပ်ကြားတွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေ၏။

ချင်ရှန်း…။

သူသည် ထိုနေရာတွင် ရိုးရှင်းစွာ ရပ်နေပြီး အရောင်လွင့်နေသော ရှေးဟောင်းလေ့ကျင့်ရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် သဘာဝအတိုင်း တွဲလောင်းချထား၏။ သို့သော် သူတစ်ယောက်တည်းကပင် စင်္ကြံတစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး ကျန်းချန်အဖွဲ့မှ လူတိုင်း၏ နှလုံးခုန်သံများကိုပါ ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။

သူသည် အပြည့်အဝသတိထားနေသော ကျန်းချန်အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိသော်လည်း သူ၏လေသံတွင်မူ စစ်မှန်သော အသိအမှတ်ပြုမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေ၏။

"ကောင်းတယ်..."

"မင်းတို့က ငါ့ဆီကို အသက်ရှင်လျက် ရောက်လာနိုင်တဲ့ ပထမဆုံးအဖွဲ့ပဲ..."

ဤသည်မှာ လှောင်ပြောင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အမှန်တရားကို ပြောဆိုခြင်းသာဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤချီးကျူးစကားက မည်သည့် လှောင်ပြောင်မှုထက်မဆို ပို၍ စိတ်ပျက်အားငယ်စရာ ကောင်းနေ၏။

"အား..."

ကျွမ်းယန်က အသက်ရှူကျပ်မတတ် ဖိအားကို မခံနိုင်တော့ချေ။ သူ၏ အမည်ပြောင်မှာ တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ် ရက်စ်ဖြစ်ပြီး သူ၏ သွေးကြောများထဲတွင် ရိုင်းစိုင်းပြီး မဆင်မခြင် ပြုမူတတ်သော မျိုးဗီဇများ ပြည့်နှက်နေသည်။ အရိုင်းဆန်သော ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ သူ စတင်လှုပ်ရှားလိုက်၏။ သူသည် အရှိန်လွန်နေသော ကုန်တင်ကားကြီးတစ်စီးကဲ့သို့ ချင်ရှန်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

ဤသည်မှာ ချူးရှန့် သူတို့ကို သင်ပေးခဲ့သော အရာပင်ဖြစ်သည်။ ရှုပ်ထွေးလှပသော နည်းစနစ်အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ကာ သူ၏ခွန်အား၊ အလေးချိန်နှင့် စိတ်ဆန္ဒအားလုံးကို တစ်ချက်တည်းသော တိုက်ခိုက်မှုအဖြစ် စုစည်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ အသက်စွန့်ကာ အကုန်အစင် ပုံအောထားသော တိုက်ခိုက်ရေးဟန်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကမ္ဘာမြေကြီးကိုပင် တုန်လှုပ်စေနိုင်သော ဤတိုက်ခိုက်မှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ချင်ရှန်းက လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုသာ ပြုလုပ်ခဲ့၏။ သူက လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ရိုးရှင်းသော ဆန့်ထုတ်မှုနှင့်အတူ သူက လက်ဝါးကိုဖြန့်ကာ ပြေးဝင်လာသော ကျွမ်းယန်၏ ပခုံးပေါ်သို့ တည့်မတ်စွာ တင်လိုက်၏။

ဘုန်းခနဲ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

တုံးတိတိ မြည်ဟည်းသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။ ကျွမ်းယန်သည် တောင်ကြီးတစ်လုံးကို ဝင်တိုက်မိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏လက်မှာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေသော်လည်း သူ၏ ခွန်အားများအားလုံးမှာ ပင်လယ်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသော ရွှံ့နွားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အရိပ်အယောင်မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အတွေ့အကြုံ နုနယ်လွန်းသေးတယ်..."

ချင်ရှန်းက ဖြည်းညင်းစွာ မှတ်ချက်ချလိုက်၏။

သူ၏ အခြားတံတောင်ဆစ်ဖြင့် နှေးကွေးပုံရသော်လည်း ရှောင်တိမ်းရန် မဖြစ်နိုင်သော ထောင့်တစ်ခုမှနေ၍ အပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တွန်းတင်လိုက်သည်။ ၎င်းက ကျွမ်းယန်၏ နံရိုးများကို တိကျစွာ ထိမှန်သွား၏။ ကျွမ်းယန်၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ တောင့်တင်းသွားသည်။ သူက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ လေ့ကျင့်ရေးဝတ်စုံ ဘေးဘက်တွင် ဖြူလွှလွှ မြေဖြူရာတစ်ခုကို ရှင်းလင်းစွာ တွေ့လိုက်ရ၏။

"ကျန်းချန်အဖွဲ့ ကစားသမားတစ်ယောက် ကျဆုံးသွားပြီ..."

ကွင်းပြင်ပရှိ ဒိုင်လူကြီး၏ အေးစက်သော အသံက အသံချဲ့စက်မှတစ်ဆင့် အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ကျွမ်းယန်မှာ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေကာ နောက်ဆုံးတွင် ဝန်ထမ်းများက သူ့ကို စစ်မြေပြင်မှ ဆွဲထုတ်သွားကြ၏။ သူ ပြေးဝင်သွားချိန်မှစ၍ သေဆုံးသွားသည့် အချိန်အထိ စက္ကန့်သုံးစက္ကန့်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ တစ်ကြိမ်တည်းသော ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုတွင် ကျန်းချန်၏ အင်အားအကောင်းဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးကစားသမားမှာ ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

"လူစုခွဲလိုက် ချူးနည်းဗျူဟာကို သုံးကြ..."

ရှီလဲ့၏ ဟိန်းဟောက်သံက ကြက်သေ သေနေသော အဖွဲ့ဝင်များကို သတိဝင်လာစေသည်။ လူတိုင်းက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်ကြပြီး နည်းဗျူဟာ ဖွဲ့စည်းပုံမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ရှုပ်ထွေးပြီး ထူးဆန်းသွားတော့၏။ သူတို့က တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်ရန် မကြိုးစားကြတော့ချေ။

"ငါ့ဖိနပ်ကို ယူလိုက်စမ်း..."

အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးဖိနပ်များကို ချွတ်ကာ ချင်ရှန်း၏ မျက်နှာဆီသို့ အစွမ်းကုန် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ ထိုစဉ်အခြားတစ်ဖက်ရှိ အဖွဲ့ဝင်များက နံရံထောင့်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ တွားသွားသွားကြပြီး လေ့ကျင့်ရေးတွင်အသုံးပြုသော အလင်းဗုံးတစ်လုံးကို လှိမ့်ချလိုက်၏။ အချို့က မြေကြီးပေါ်တွင် လှဲချကာ ချင်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းဆီသို့ ငါးရှဉ့်များကဲ့သို့ လျှောတိုက်သွားကြပြီး သူ၏ခြေထောက်များကို ဖမ်းဆွဲရန် ကြိုးစားကြသည်။

နည်းဗျူဟာလော။ ၎င်းက မရှိပါချေ။

ဖွဲ့စည်းပုံလော။ တစ်ခုမျှ မရှိပေ။

ဤသည်မှာ ချူးရှန့် သူတို့ကို သင်ပေးခဲ့သော အရာ၏ အနှစ်သာရပင်ဖြစ်သည်။ အစွမ်းအထက်ဆုံး ရန်သူကို အကောက်ကျစ်ဆုံး၊ အယုတ္တိအကင်းဆုံးနှင့် မမျှော်လင့်ထားဆုံး နည်းလမ်းဖြင့် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန်ဖြစ်၏။ တရားဝင် နည်းဗျူဟာလက်စွဲစာအုပ်များတွင် တားမြစ်ထားသော ဤနည်းဗျူဟာများသည် ယခုအခါတွင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ရလဒ်များကို ထုတ်ဖော်ပေးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ပျံသန်းလာသော ဖိနပ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ချင်ရှန်းက ရှောင်တိမ်းရန် သူ၏ခေါင်းကို အလိုအလျောက် လှည့်လိုက်၏။ သူ၏ခြေရင်းရှိ အလင်းဗုံးက မျက်စိကျိန်းမတတ် ဖြူလွှလွှ အလင်းရောင်နှင့်အတူ ပေါက်ကွဲသွားသည်။ သူပင်လျှင် မျက်စိမှိတ်ထားရပြီး အလင်းရောင်ကို ယာယီ ရှောင်တိမ်းခဲ့ရ၏။

ဤသည်မှာ ကွာဟချက်ပင် ဖြစ်သည်။

သွေးနံ့ရသွားသော ဝံပုလွေများကဲ့သို့ ကျန်ရစ်နေသော ကျန်းချန်အဖွဲ့ဝင်များသည် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။ သို့သော် သူတို့ ရင်ဆိုင်နေရသည်မှာ စစ်သည်တော်များ၏ဘုရင် ချင်ရှန်းဖြစ်နေ၏။ အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ လုံးဝ မပျောက်ကွယ်သွားမီမှာပင် ချင်ရှန်း စတင်လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က မည်သူမျှ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်အောင် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့၏။

သူက ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်သော ထောင့်တစ်ခုဖြင့် လည်ထွက်သွားသည်။ လက်မောင်းများ၊ တံတောင်ဆစ်များ၊ ဒူးများနှင့် ခြေချောင်းများ စသည့် ခန္ဓာကိုယ်၏ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းသည် အသေအပျောက်အများဆုံး လက်နက်များ ဖြစ်လာတော့၏။ နောက်ထပ် စက္ကန့်သုံးဆယ်သည် ကျန်းချန်အဖွဲ့မှ လူတိုင်းအတွက် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဘုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာချိန်တွင် သူ၏လည်ပင်းကို တိကျသော လက်ဝါးရိုက်ချက်တစ်ခု ထိမှန်သွားပြီး သူ၏အမြင်အာရုံများ မှောင်မိုက်သွားကာ လဲကျသွား၏။

ဖြန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ အနောက်မှ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားသော အခြားအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးမှာ ချင်ရှန်း၏ လည်ထွက်နေသော ခြေကန်ချက်ဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ထိမှန်ကာ လွင့်ထွက်သွားသည်။

တုံးတိတိ ထိမှန်သံများနှင့်အတူ ဒိုင်လူကြီး၏ အကြိမ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်ကြောင်း ကြေညာသံများက စင်္ကြံတစ်ခုလုံးတွင် လျင်မြန်စွာ ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။ အဖွဲ့ဝင်များသည် ဖက်ထုပ်များကဲ့သို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လဲကျသွားကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များပေါ်တွင် သေမင်း၏ အဖြူရောင်ပန်းပွင့်များ ပွင့်လန်းလာကြသည်။ သပ်ရပ်ပြီး ထိရောက်လှသည်။ ၎င်းကို ကျက်သရေရှိလှသည်ဟုပင် ဖော်ပြနိုင်၏။ ဤသည်မှာ တစ်ဖက်သတ် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးအဖွဲ့ဝင် လဲကျသွားချိန်တွင် စင်္ကြံတစ်ခုလုံး၌ လူနှစ်ယောက်သာ ရပ်လျက် ကျန်ရစ်တော့၏။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ရှီလဲ့နှင့် အဖွဲ့၏ တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသမီး အထူးရဲအရာရှိ လီချန်တို့ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျောချင်းကပ်လျက် ရပ်နေကြပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေကြကာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ချွေးအေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေသည်။

ချင်ရှန်းသည် သူတို့နှင့် သုံးမီတာအကွာတွင် ရပ်နေပြီး အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော သူ၏ကော်လာကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်ရာ သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိပေ။ သူက သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်၏။

"ပြီးသွားပြီ..."

သူက လှုပ်ရှားတော့မည်ဖြစ်သည်။ ရှီလဲ့နှင့် လီချန်တို့က အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်၏ တုံ့ပြန်မှုတွင် နောက်တစ်ယောက်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရကာ သူတို့သည် နောက်ဆုံးအကြိမ် ခုခံရန် ပြင်ဆင်နေကြ၏။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် မြှောက်ထားသော ချင်ရှန်း၏လက်မှာ လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိသည့်အလား သူက အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီး ရှီလဲ့နှင့် အခြားတစ်ယောက်ကို ကျော်လွန်၍ သူတို့နောက်ကွယ်ရှိ မှောင်မည်းနေသော စင်္ကြံရှည်ကြီး၏ အဆုံးကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ ရှီလဲ့နှင့် လီချန်တို့လည်း မသိစိတ်အရ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက် ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

အရိပ်များထဲမှ အလျင်စလိုမရှိသော ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူတစ်ယောက်က အမှောင်ထုထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူသည် အနက်ရောင် လေ့ကျင့်ရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏လက်များကို အိတ်ကပ်ထဲတွင် ထည့်ထားကာ သူ၏မျက်နှာမှာ မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေသည်။ သူကား ချူးရှန့်ပင် ဖြစ်၏။

ထိုနေရာရှိ လူတိုင်း၏ စောင့်ကြည့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် သူက စစ်မြေပြင်၏ အစွန်းသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ဟန်ပန်တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်၏။ သူက နည်းဗျူဟာအကြံပေး ဟု ရိုက်နှိပ်ထားသော သူ၏အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ သူသည် အတွင်း၌ အနက်ရောင် လက်ပြတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ ကြွက်သားများပေါ်တွင် တင်းကြပ်နေ၏။

သူက သူ၏လည်ပင်းကို ချိုးလိုက်ရာ ကြွပ်ခနဲ မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး တံခါးဝရှိ ချင်ရှန်း၏ အကြည့်နှင့် ဆုံတွေ့လိုက်၏။

"သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်း ပြီးသွားပြီ..."

"ငါ့အလှည့်ရောက်ပြီ..."