အခန်း ၁၇၇

အခန်း(၁၇၇) စစ်သည်တော်များ၏ဘုရင်ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ကြေမွသွားပြီ

စောင့်ကြည့်ကွပ်ကဲရေးစင်တာတစ်ခုလုံး သုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေ၏။

ပြည်နယ်ခေါင်းဆောင်၏ ရေနွေးဘူးသည် လေထဲတွင် တန့်နေပြီး ရေသောက်ရန်ပင် မေ့လျော့နေပေသည်။

ကျိုးကျန်ကော်၏ အပြုံးသည် မျက်နှာပေါ်တွင် အေးခဲသွားပြီး အံ့ဩထိတ်လန့်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားချေသည်။

စောင့်ကြည့်လေ့လာနေကြသော ကိုယ်စားလှယ်များအားလုံးသည် ထိုင်ခုံများမှ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို လက်လွတ်သွားမည်စိုးသဖြင့် ကြီးမားလှသော စောင့်ကြည့်ကင်မရာ နံရံကြီးထံသို့ ကပ်သွားကြ၏။

"သူ ဘာ... ဘာလုပ်မလို့လဲ..."

"ခင်ဗျား ရူးနေပြီလား အကြံပေးအရာရှိတွေက ဝင်ပါလို့ရမလား ဒါက ပြိုင်ပွဲတစ်ခုလေ..."

ဒိုင်လူကြီးတစ်ဦးက အလိုအလျောက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ရှေ့ရှိ စည်းမျဉ်းစာအုပ်ကို ချက်ချင်း လှန်လှောရှာဖွေလိုက်ရာ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ တုန်ယင်နေ၏။

"တွေ့ပြီ..."

"နောက်ဆက်တွဲစည်းမျဉ်းများ၏ အပိုဒ် ၃ အပိုင်း ၇ တွင် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်သော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် အဖွဲ့ဝင်အားလုံး ထုတ်ပယ်ခံရမည့် အစွန်းရောက်အခြေအနေမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက ထိုအဖွဲ့၏ နည်းဗျူဟာအကြံပေးသည် ပြိုင်ပွဲတွင် တစ်ကြိမ်နှင့် တစ်ကြိမ်သာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခွင့် ရှိသည်ဟု ပါရှိသည်..."

စည်းမျဉ်းများကို ဤသို့ ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပြိုင်ပွဲအတွင်း မတော်တဆမှုများကို ကာကွယ်ရန် ဘေးကင်းရေးကွန်ရက်တစ်ခုအဖြစ် ရေးဆွဲထားသော ဤစည်းမျဉ်းသည် တစ်နေ့တွင် တကယ်တမ်း အကောင်အထည်ဖော်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ တွေးမထားခဲ့ကြပေ။

ဤကဲ့သို့ ဘုရင်နှင့်ဘုရင် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသည့် အခြေအနေမျိုးတွင် ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြချေ။

စွန့်ပစ်ထားသော ဆေးရုံတစ်ခု၏ ခေါင်မိုးထပ် စင်္ကြံလမ်း။

လေထုကား အေးခဲသွား၏။

ရှီလဲ့နှင့် လီချန်တို့သည် သူတို့ဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားသော လူရိပ်ကို ငေးမောစွာ ကြည့်နေမိကြသည်။

ချင်ရှန်း၏ မျက်နှာအမူအရာက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားချေသည်။

ယခင်ကဲ့သို့ ကစားချင်စိတ်ရှိသော ကြောင်နှင့်ကြွက် ကစားပွဲမျိုး မဟုတ်တော့သလို ကျန်းချန်အဖွဲ့၏ အရှက်မရှိသော နည်းဗျူဟာများကို ရင်ဆိုင်ရစဉ်က ပြသခဲ့သော အသိအမှတ်ပြုမှုမျိုးလည်း မဟုတ်တော့ပေ။

၎င်းသည် အလွန်လေးနက်ပြီး အင်အားတူညီကာ အနည်းငယ် အန္တရာယ်များသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျိုးပင် ဖြစ်နေ၏။

သူ ခံစားသိရှိနိုင်ပေသည်။

မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ အမျိုးသားထံမှလည်း အလားတူအရာမျိုး ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အလောင်းတောင်များနှင့် သွေးပင်လယ်များထဲတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ ပုံသွင်းထားသော စစ်မှန်သည့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ပင် ဖြစ်၏။

မဟုတ်သေးပေ။

သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ထက်ပင် ပိုမို စူးရှပြီး ပိုမို စစ်မှန်နေသေးသည်။

"မင်းက တော်တော်သန်မာတာပဲ..."

ချင်ရှန်းက အံကြိတ်လျက် စကားလုံးအနည်းငယ်ကို ညှစ်ထုတ်ပြောလိုက်၏။

ချူးရှန့်က ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။

သူက ရှေ့သို့ နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံသာဖြစ်သည်။

ဤခြေလှမ်းပင်ဖြစ်၏။

လူနှစ်ဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။

မည်သည့် သတိပေးချက်မျှ မရှိသလို မည်သည့် စမ်းသပ်မှုမျှလည်း မရှိခဲ့ပေ။

ရှီလဲ့နှင့် လီချန်တို့၏ အမြင်အာရုံတွင် လွန်ခဲ့သော တစ်စက္ကန့်က ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့သော လူနှစ်ဦးသည် ဝေဝါးနေသော အနက်ရောင် အရိပ်နှစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အချင်းချင်း ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်မိသွားကြတော့သည်။

"ဝုန်း..."

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးဖြစ်ပြီး လက်သီးနှင့် ခြေထောက်တို့ ရိုက်ခတ်သံ မဟုတ်ချေ။

လူရိပ်နှစ်ခုသည် အချင်းချင်း ဖြတ်ကျော်သွားကြပြီး သူတို့နောက်ရှိ နံရံကြီးမှာ တစ်ဦး၏ ပြင်းထန်လှသော အင်အားကြောင့် ကြီးမားသော ချိုင့်ခွက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ကြေမွသွားရတော့သည်။

အုတ်ခဲများနှင့် ကျောက်တုံးများ အစအနဖြစ်သွားကာ ဖုန်မှုန့်များ နေရာအနှံ့ လွင့်ပျံသွား၏။

စောင့်ကြည့်ရေးခန်းအတွင်းရှိ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မည်သူမဆို မြင်နိုင်သည်မှာ ရှုပ်ထွေးနေသော လှိုင်းအစင်းများနှင့် အရိပ်များသာ ဖြစ်ပေသည်။

ဒါရိုက်တာက ကင်မရာအနေအထားများကို အလျင်စလို ပြောင်းလဲခဲ့သော်လည်း ကင်မရာ၏ ဖမ်းယူနိုင်စွမ်းမှာ ထိုလူနှစ်ဦး၏ အမြန်နှုန်းကို လုံးဝ မမီနိုင်ခဲ့ချေ။

"ဝုန်း… ဒုန်း… ဘုန်း..."

ထိုင်းမှိုင်းပြီး ဟိန်းထွက်နေသော ရိုက်ခတ်သံများသည် စင်္ကြံလမ်းအတွင်း သိပ်သည်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။

ရိုက်ခတ်မှုတိုင်းက ရှီလဲ့နှင့် လီချန်တို့၏ နှလုံးသားများကို ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

သူတို့ ဘာကိုမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရချေ။

ဖုန်မှုန့်များ ပြည့်နှက်နေသော စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် မြင်နိုင်သမျှမှာ လူသားများ နားလည်နိုင်စွမ်းမရှိသော အမြန်နှုန်းများနှင့် ထောင့်ချိုးများဖြင့် ရောယှက်နေသော၊ ဝင်တိုက်မိသော၊ ခွဲထွက်သွားသော၊ ထို့နောက် တစ်ဖန် ပြန်လည်ဝင်တိုက်မိသော

အရိပ်နှစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

လေထုက စုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီး စူးရှသော လေချွန်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ခြေအောက်ရှိ မြေပြင်က တုန်ခါနေသည်။

နံရံများ အက်ကွဲနေ၏။

ဤအရာက သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲတစ်ခု မဟုတ်ချေ။

ဤအရာက အဆောက်အအုံ ဖြိုခွင်းခြင်းသာ ဖြစ်တော့သည်။

ကွင်းပြင်အပြင်ဘက်တွင်။

အသံချဲ့စက်မှတစ်ဆင့်အတွင်းမှ ဆူညံသံများကို ကြားနေရသော လဲ့ကျန်းမှာ မျက်နှာ ဖြူရော်သွား၏။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေတော့သည်။

ယခင်က ချူးရှန့်၏ လျစ်လျူရှုခံခဲ့ရမှုကြောင့် ရရှိသော အရှက်ရမှုနှင့် အကြိုပြိုင်ပွဲတွင် ကြေမွသွားခဲ့ရသော နာကြည်းမှုများအားလုံးသည် ဤအချိန်တွင် သူ၏ ဝိညာဉ်နက်ရှိုင်းရာမှ ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားချေပြီ။

ယခုမှသာ သူ နားလည်သွားတော့၏။

သူတို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူ့ကို အလေးမထားခဲ့ခြင်းလည်း မဟုတ်ချေ။

သူ့ကို လူတစ်ယောက်အဖြစ်ပင် သတ်မှတ်မထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုမိစ္ဆာကောင်ကြီး၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူ၏ ချန်ပီယံအဆင့် ခွန်အားဆိုသည်မှာ လမ်းဘေးရှိ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်နှင့် ခြားနားဖွယ် မရှိပေ။

စင်္ကြံလမ်းအတွင်း၌။

"ဝုန်း..."

နောက်ထပ် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

မီးခိုးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များ အနည်းငယ် ကင်းစင်သွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လူရိပ်နှစ်ခုသည် ကွဲကွာသွားကြပြီး စင်္ကြံလမ်း၏ တစ်ဖက်စီတွင် ရပ်နေကြ၏။

သူတို့၏ ခြေအောက်ရှိ ကွန်ကရစ်ကြမ်းပြင်သည် သူတို့၏ ခြေချရာနေရာကို ဗဟိုပြု၍ ပင့်ကူအိမ်သဏ္ဌာန် အက်ကွဲကြောင်းနှစ်ခုအဖြစ် အက်ကွဲသွားချေသည်။

ချင်ရှန်း၏ ရင်ဘတ်သည် ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်နေပြီး အသက်ကို လုရှူနေရသည်။

အရောင်လွင့်နေသော သူ၏ လေ့ကျင့်ရေးဝတ်စုံတွင် စုတ်ပြဲရာများစွာ ရှိနေ၏။

သို့သော် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းပြီး ရူးသွပ်သော တိုက်ခိုက်လိုစိတ် အသွင်အပြင် ရှိနေပေသည်။

"ပျော်စရာကောင်းလိုက်တာ..."

သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

အနားယူပြီးကတည်းက နှစ်ပေါင်းများစွာကြာသည်အထိ ဤကဲ့သို့ မခံစားခဲ့ရပေ။

ကြွက်သားတိုင်းနှင့် အာရုံကြောတိုင်းကို အဆုံးစွန်အထိ ဆွဲဆန့်ထားကာ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်း အစွန်းပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေရသော ဤခံစားချက်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။

မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်မူ။

ချူးရှန့်သည် မျက်နှာအမူအရာကင်းမဲ့စွာ မှန်မှန်အသက်ရှူလျက် ယခင်အတိုင်းပင် ရှိနေ၏။

သို့သော် ထိုအနက်ရောင် အင်္ကျီလက်ပြတ်ပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်အနည်းငယ် ရှိနေပေသည်။

သူက စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ချင်ရှန်းကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဒင်းက အလွန်ဒုက္ခများလှ၏။

အချိန်မည်မျှ ကြာဦးမည်နည်း။

အစီရင်ခံစာပြန်ရေးနိုင်ရန်အတွက် ချန်ပီယံဆုကို အမြန်ဆုံး ရယူချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

သူ၏ စိတ်အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားမှုကို ချင်ရှန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ၎င်းက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု မဟုတ်ဘဲ... စိတ်မရှည်မှုပင် ဖြစ်နေ၏။

သူ၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်သည် ဤစိတ်မရှည်မှုကြောင့် လုံးဝ မီးတောက်သွားတော့သည်။

"နောက်တစ်ကြိမ် လာခဲ့စမ်း..."

သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ခြေထောက်များကို အားပြုကာ အမြောက်ဆံတစ်လုံးကဲ့သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ အလုံခြုံဆုံး လျှို့ဝှက်စွမ်းရည်များကို အသုံးပြုခဲ့၏။

လက်သီးတိုင်းနှင့် ခြေကန်ချက်တိုင်းသည် ကောက်ကျစ်ပြီး ရက်စက်ကာ လူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ အထိခိုက်အလွယ်ဆုံး အစိတ်အပိုင်းများကို တိုက်ရိုက် ဦးတည်နေပေသည်။

သို့သော်လည်း။

ဤကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်မှုမုန်တိုင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ချူးရှန့်က လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုသာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

သူက ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်၏။

ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် နှိမ့်ချလိုက်ပြီး ညာဘက်လက်မောင်းကို နောက်သို့ ဆွဲလိုက်သည်။

ရိုးရှင်းပြီး အလှဆင်မထားကာ ကျွမ်းကျင်မှုမရှိသော တည့်တည့်ထိုးမည့် လက်သီးအတွက် အစပြုသည့် အနေအထားပင် ဖြစ်၏။

ချင်ရှန်း သူ၏ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာမည့် အချိန်တွင်ပင်။

ချူးရှန့်က လက်သီးတစ်ချက် ထိုးချလိုက်သည်။

၎င်းက အလွန်နှေးကွေးလှ၏။

ကြည့်ရှုနေသူများအတွက် ဤလက်သီး၏ အမြန်နှုန်းမှာ ပန်းခြံထဲတွင် မနက်ခင်း လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နေသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးထက်ပင် ပို၍ နှေးကွေးနေပေသည်။

လေကို ခုတ်ပိုင်းသွားသော အသံပင် မရှိချေ။

လေတစ်ချက်မျှပင် မတိုက်ခတ်သွားပေ။

သို့သော် ပထမဆုံး ထိခိုက်ခံရမည့် ချင်ရှန်း၏ မျက်နှာမှာ အေးခဲသွား၏။

ထိုခဏတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွေးအမျှင်တိုင်းက ထောင်မတ်သွားတော့သည်။

ရေခဲဒီရေကဲ့သို့ ဖော်ပြ၍မရသော နီးကပ်လာသည့် သေမင်း၏ ခံစားချက်က သူ၏ အာရုံအားလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားချေသည်။

"ပြေး..."

ဤသည်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုပင်ဖြစ်၏။

သို့သော် သူ ဖောက်ထွက်လာခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ဆုတ်ခွာရန် နေရာမရှိတော့ပေ။

"ပုန်းမလား..."

သူ၏ လွတ်မြောက်ရာလမ်းကြောင်းအားလုံးကို ဤလက်သီးက လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဤလက်သီးက အမှတ်တစ်နေရာတည်းကို ဦးတည်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဖြည်းညင်းစွာ ဖိချလာသော နံရံကြီးတစ်ခုအဖြစ် ရည်ရွယ်ထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေ၏။

"ယား..."

ချင်ရှန်းက သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး လက်မောင်းများကို ကြက်ခြေခတ်ကာ ရင်ဘတ်ကို ကာကွယ်ရန် ခွန်အားအားလုံးကို စုစည်းလိုက်၏။

ဤသည်မှာ သူ၏ ဘဝတွင် ပြုလုပ်ဖူးသမျှ အသန်မာဆုံးသော ကာကွယ်မှုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့နောက်။

သာမန်ဟုထင်ရသော ထိုလက်သီးက သူ၏ လက်မောင်းကို ထိတွေ့သွားသည်။

ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေမည့် ဆူညံသံများ မရှိခဲ့ချေ။

"ဂျွတ်..."

မကြားတကြား အသံတစ်ခု ဖြစ်၏။

ကျည်ဆန်များကို ကာကွယ်နိုင်လောက်အောင် သန်မာသော ချင်ရှန်း၏ လက်မောင်းများသည် စက္ကူဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာ တွန်းဖယ်ခံလိုက်ရပေသည်။

လက်သီးက သူ၏ ကာကွယ်မှုအားလုံးကို ထိုးဖောက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့သွား၏။

ဤအချိန်တွင် အချိန်က ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

ချင်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာသော အနေအထားကို ထိန်းသိမ်းထားလျက် နေရာတွင် အေးခဲသွားချေသည်။

ချူးရှန့်၏ လက်သီးက သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် ရပ်တန့်သွားပြီး နောက်ထပ် ထိုးဖောက်မသွားတော့ပေ။

"တီ...တီ..တီ…တီ"

စူးရှပြီး မြန်ဆန်သော အချက်ပေးသံတစ်ခုက အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးတွင် ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

၎င်းမှာ စစ်ဆင်ရေးတွင် သေဆုံးခြင်းကို ညွှန်ပြသော ချင်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အချက်ပေးသံပင် ဖြစ်သည်။

ပြိုင်ပွဲကွင်းတစ်ခုလုံး သုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေတော့သည်။