အခန်း ၁၇၈

အခန်း(၁၇၈) စစ်သည်တော်များရဲ့ဘုရင်ဆိုတာ ဘာလဲ၊ တစ်ပြည်နယ်လုံး ငါ့ဆီကနေ သင်ယူသင့်တယ်

စူးရှသော အချက်ပေးသံကြီးက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။

စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် ဖုန်မှုန့်များသည် လေထဲ၌ ဖြည်းညင်းစွာ လွင့်မျောနေဆဲဖြစ်ပြီး အပေါက်မှ ဝင်ရောက်လာသော အလင်းရောင်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွား၏။

ဗဟိုထိန်းချုပ်ရေးခန်းမထဲတွင် အပ်ကျသံကိုပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ လူတိုင်းသည် မတ်တတ်ရပ်လျက် ရှေ့သို့ကိုင်းကာ သူတို့ရှေ့ရှိ မော်နီတာစခရင်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများက တောင့်တင်းနေကြ၏။ ပြည်နယ်ခေါင်းဆောင်၏ လက်ထဲရှိ ဓာတ်ဘူးအဖုံးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အသံမြည်လျက် လိမ့်ကျသွားသော်လည်း သူကမူ လုံးဝ သတိမထားမိချေ။

အချိန်များသည် တစ်စက္ကန့်ပြီးတစ်စက္ကန့် ကုန်ဆုံးသွား၏။

အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာတွင် ရှိနေသော ရှီလဲ့နှင့် လီချန်တို့သည် စိတ်ထဲတွင် လုံးဝ ဗလာကျင်းနေပြီး ရှေ့သို့ ငေးမောကြည့်နေကြသည်။

ချင်ရှန်းသည် ချူးရှန့်၏ လက်သီးကို ရင်ဘတ်ဖြင့် ဖိထားလျက် မလှုပ်မယှက် ရှိနေ၏။

ချူးရှန့်သည် သူ၏လက်သီးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ သူ၏အင်္ကျီပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ဤသည်က အလွန်ဒုက္ခများလွန်းလှသည်။ သူတို့ တိုက်ခိုက်ပြီးပြီဖြစ်၍ အဆုံးသတ်ရန် အချိန်တန်ပြီ ဖြစ်၏။

ထိုစဉ် ချင်ရှန်း၏ တောင့်တင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အချက်ပေးကိရိယာမှ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသော အနီရောင်မီးလင်းရောင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ကာ ချူးရှန့်၏ ကျောပြင်ကို မော့ကြည့်လိုက်၏။

သူက ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ အက်ကွဲကာ ခြောက်ကပ်နေသည်။

"ငါ အရှုံးကို အပြည့်အဝ လက်ခံတယ်..."

ချူးရှန့်သည် လမ်းလျှောက်ခြင်းကို မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

"မင်းရဲ့လက်သီးတွေက ဒီနေရာနဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူး..."

ချင်ရှန်းက နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်း ထပ်ပြောလိုက်ပြီး သူ၏လေသံသည် ရှုံးနိမ့်ခြင်းနှင့် စိတ်ပျက်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ လေးလံသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှ သက်သာရာရသွားသည့် အကြွင်းမဲ့ ရိုသေလေးစားမှုမျိုး ဖြစ်နေ၏။

ချူးရှန့်သည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။

ဤလူသည် စကားအရမ်းများလွန်း၏။

ဤထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုကြားတွင် ကျန်းချန်အဖွဲ့၏ တန်းစီနေရာမှ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ မျက်ရည်များဖြင့် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ငါတို့ နိုင်ပြီ…”

"ငါတို့ နိုင်ပြီ..."

ထိုသူမှာ ကျွမ်းယန်ဖြစ်၏။ သူသည် ဘေးဖယ်ထားခြင်း ခံခဲ့ရပြီး ထိုအချိန်တွင် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဝန်ထမ်းများထံမှ ရုန်းထွက်ကာ စင်္ကြံလမ်းဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလျက် အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ထိုအသံက မီးတောက်ကို စတင်လောင်ကျွမ်းစေခဲ့၏။

"ငါတို့နိုင်ပြီ ငါတို့ ချန်ပီယံဆုကိုရပြီ..."

"ဝေး..."

ဘာဖြစ်သွားသည်ကို နားလည်သွားပြီးနောက် သေဆုံးသွားသူများရော မသေဆုံးသေးသူများပါ ကျန်းချန်အဖွဲ့ဝင်အားလုံးသည် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အားပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာကြတော့သည်။ သူတို့သည် အရူးများကဲ့သို့ အပေါ်ဆုံးထပ်ရှိ ရှုပ်ပွနေသော စင်္ကြံလမ်းဆီသို့ ပြေးတက်သွားကြ၏။

ရှီလဲ့သည် ပထမဆုံး ပြေးထွက်သွားသူဖြစ်ပြီး ချူးရှန့်၏ ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်ကာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် စကားများပင် ကမောက်ကမ ဖြစ်နေသည်။

"နည်းပြနတ်ဘုရား ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ နတ်ဘုရားပဲ..."

ထိုနောက်ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းသန်စွမ်းသော အမျိုးသား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် ရာပေါင်းများစွာသည် တစ်ယောက်ပေါ်တစ်ယောက် ထပ်ကာ ချူးရှန့်ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြ၏။

"လမ်းဖယ်ကြစမ်း..."

ကျွမ်းယန်သည် လူအုပ်ကြားထဲမှ တိုးထွက်လာပြီး သူ၏ ယပ်တောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားသော လက်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"နည်းပြကို လေထဲမြှောက်တင်လိုက်ကြ..."

"တစ် နှစ် သုံး..."

ချူးရှန့်အနေဖြင့် ဤသည်က အလွန် ဒုက္ခများလွန်းလှသည်ဟုပင် မပြောနိုင်မီ သူသည် ကြီးမားသော ခွန်အားဖြင့် မတင်ခံလိုက်ရပြီး လေထဲသို့ ပစ်တင်ခံလိုက်ရ၏။ သူသည် အောက်ဘက်ရှိ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေသဖြင့် နီမြန်းနေကာ ချွေးများနှင့် မျက်ရည်များ ရောထွေးနေသော မျက်နှာများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်ခုံးများ ပို၍ တွန့်ကွေးသွားတော့သည်။

ဆုချီးမြှင့်ခြင်း အခမ်းအနား။

ကျန်းချန်အဖွဲ့သည် အဖွဲ့ဝင်အားလုံး လည်ပင်းတွင် တောက်ပနေသော ရွှေတံဆိပ်များကို ဆွဲထားလျက် အမြင့်ဆုံးစင်မြင့်ပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေကြ၏။ ဤသည်မှာ သမိုင်းတစ်လျှောက် ကျန်းချန်ရဲတပ်ဖွဲ့သည် ဤနေရာတွင် ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သော ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

လန်ဟိုင်အဖွဲ့မှ လဲ့ကျန်းသည် ဒုတိယဆုရ စင်မြင့်ပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး အချိန်တစ်လျှောက်လုံး ခေါင်းငုံ့ထားသဖြင့် မည်သူမျှ သူ၏မျက်နှာအမူအရာကို မမြင်နိုင်ကြချေ။ ပြည်နယ်ဌာန၏ အကြီးအကဲသည် ကျန်းချန်အဖွဲ့ဝင်များကို ဆုချီးမြှင့်ရန် စင်ပေါ်သို့ ကိုယ်တိုင် တက်ရောက်လာခဲ့သည်။

ချူးရှန့်၏ အလှည့်သို့ ရောက်သောအခါ ပုံမှန်အားဖြင့် တင်းမာသော ဤခေါင်းဆောင်သည် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ကြင်နာသော အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဖန်တီးနိုင်ခဲ့၏။ သူသည် ချူးရှန့်၏ ရင်ဘတ်တွင် အထူးပြုလုပ်ထားသော အကောင်းဆုံးအကြံပေးအရာရှိ တံဆိပ်ကို ကိုယ်တိုင် တပ်ဆင်ပေးလိုက်ပြီးနောက် မိုက်ခရိုဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

"ဒီပြိုင်ပွဲမှာ အံ့ဩစရာတွေ အများကြီးကို ငါတို့ တွေ့မြင်ခဲ့ရတယ်..."

"အထူးသဖြင့် ကျန်းချန်အဖွဲ့က တကယ့်တိုက်ပွဲဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာနဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကတစ်ဆင့် ငါတို့ကို ပြသခဲ့တယ်..."

ခေါင်းဆောင်၏ အသံသည် ကျယ်လောင်သွားပြီး အခမ်းအနားကျင်းပရာ နေရာတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွား၏။

"သူတို့ရဲ့ နည်းဗျူဟာတွေက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ ဆန္ဒကလည်း ကျောက်ဆောင်တစ်ခုလို ခိုင်မာတယ်..."

"သူတို့ရဲ့ နည်းဗျူဟာအကြံပေး ရဲဘော်ချူးရှန့်ကို ကျွန်တော် အထူးချီးကျူးဂုဏ်ပြုချင်ပါတယ်..."

ဝှစ်…

အခမ်းအနားကျင်းပရာ နေရာရှိ မီးရောင်များအားလုံးနှင့် လူထောင်ပေါင်းများစွာ၏ အာရုံစိုက်မှုသည် ချူးရှန့်ထံသို့ ချက်ချင်း စုပြုံကျရောက်သွားသည်။

ချူးရှန့်ကမူ မျက်နှာတွင် မည်သည့်အမူအရာမျှမရှိဘဲ ပျက်စီးသွားသော စူပါကားအတွက် လျော်ကြေးငွေ အနည်းဆုံးဖြစ်စေရန် အစီရင်ခံစာကို မည်သို့ရေးရမည်ကိုသာ စဉ်းစားနေ၏။

"စီစဉ်ရေးကော်မတီနဲ့ ငါတို့ ဆွေးနွေးဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပါပြီ..."

ခေါင်းဆောင်သည် အသံကို မြှင့်လိုက်ရာ ထိုအသံတွင် ငြင်းပယ်၍မရသော အာဏာစက် ပါဝင်နေသည်။

"နောက်လကစပြီး ကျန်းချန်အဖွဲ့ရဲ့ ချူးစတိုင် လေ့ကျင့်ရေးနည်းလမ်းကို အကောင်းဆုံးစံပြအဖြစ် အသုံးပြုသွားမှာဖြစ်ပြီး တစ်ပြည်နယ်လုံးက ရဲတပ်ဖွဲ့စနစ်တစ်လျှောက် ရှေ့ပြေးစီမံကိန်းအဖြစ် မြှင့်တင်သွားပါမယ်..."

“ဝိုး…”

ပရိသတ်များကြားတွင် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ကျိုးကျန်ကော်သည် ကြည့်ရှုရေးနေရာ၏ ပထမတန်းတွင်ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားပြီး ပူနေသော လက်ဖက်ရည်ကို ဖြည်းညင်းစွာမှုတ်နေလျက် သူ၏ပါးစပ်မှာ နားရွက်အထိ တက်ချိတ်နေ၏။

ချူးရှန့်၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်သွားသည်။

တစ်ပြည်နယ်လုံးတွင် မြှင့်တင်မည်တဲ့လား။

ဤသည်မှာ အနာဂတ်တွင် ရေတွက်၍မရနိုင်သောလူများ သူ၏ထံသို့ လာရောက်ကာ မေးခွန်းမျိုးစုံ မေးကြတော့မည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤသည်က ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဧရာမ ပြဿနာကြီးတစ်ခု ဖြစ်၏။

မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ လက်ခုပ်တီးသံများနှင့် တီးတိုးရေရွတ်သံများကြားတွင် ချူးရှန့်တစ်ယောက်သာ ကြားနိုင်သော လေးနက်သည့် ခေါင်းလောင်းထိုးသံတစ်ခုက သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

[ဒင်…]

[ပိုင်ရှင် ပထမအဆင့် အတွေ့အကြုံသစ်ကာလ၏ နောက်ဆုံးစိန်ခေါ်မှုဖြစ်သော အမြင့်ဆုံးတိုက်ပွဲကို အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်သည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်…]

[စိန်ခေါ်မှု ရည်မှန်းချက် - လက်ရှိကမ္ဘာ့အမြင်တွင် သမားရိုးကျ လူသားများ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား အမြင့်ဆုံးကို ကိုယ်စားပြုသော စစ်သည်တော်များ၏ဘုရင် ချင်ရှန်းကို အနိုင်ယူရန်…]

[ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်ပါသည် အဆင့် တွက်ချက်မှု လုပ်ဆောင်နေပါသည်…]

[အဆင့်သတ်မှတ်ထားသော တိုးတက်မှု မစ်ရှင် ကျန်းနန်ဒေသကို ကြီးစိုးခြင်းသည် ကျော်လွန်သွားပါပြီ ပိုင်ရှင်၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်သည် လက်ရှိကမ္ဘာ့အမြင်တွင် လူသားများ၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါပြီ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်များသည် ဂရန်းမာစတာအဆင့်သို့ အမြဲတမ်း အခိုင်အမာ ရောက်ရှိသွားပါပြီ…]

[စနစ် အဆင့်မြှင့်တင်နေပါသည်…]

[ဒင်… အသစ်စက်စက် အမြဲတမ်း လှုပ်ရှားရန်မလိုသော စွမ်းရည်ဖြစ်သည့် “တိုက်ခိုက်ရေးအလိုလိုသိစိတ်”ကို ဖွင့်လိုက်ပါပြီ…]

[တိုက်ခိုက်ရေးအလိုလိုသိစိတ် - မည်သည့် တိုက်ခိုက်ရေးအခြေအနေတွင်မဆို သင့်ခန္ဓာကိုယ်သည် ဦးနှောက်ထက်စော၍ တုံ့ပြန်မည်ဖြစ်ပြီး သေစေနိုင်သော အန္တရာယ်များကို အလိုအလျောက် ရှောင်ရှားကာ ရန်သူ၏ အသေးငယ်ဆုံးသော အားနည်းချက်ကို အလိုအလျောက် ပစ်မှတ်ထားမည် ဖြစ်သည်…]

ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာသော အသိပေးသံများကြောင့် ချူးရှန့်မှာ အနည်းငယ် ကြက်သေ သေသွား၏။

[ဒင် ပထမအဆင့် အတွေ့အကြုံသစ်ကာလသည် တရားဝင် ပြီးဆုံးသွားပါပြီ…]

[သင့်အတွက် ဒုတိယအဆင့် တိုးတက်မှုလမ်းကြောင်းကို စီစဉ်နေပါသည် လမ်းကြောင်းစီစဉ်မှု ပြီးစီးပါပြီ…]

[အဓိက ဇာတ်လမ်းသွား၏ ဒုတိယအဆင့်ဖြစ်သော လျှို့ဝှက်မုန်တိုင်းသည် မကြာမီ လာမည်ဖြစ်၍ ဆက်လက်စောင့်မျှော်ပေးပါ…]

ချူးရှန့်သည် မည်သည့် လျှို့ဝှက်စစ်ဆင်ရေး များကိုမျှ လုံးဝ စိတ်မဝင်စားချေ။ သူ လုပ်ချင်သည်မှာ ဤကျိန်ဆဲချင်စရာကောင်းသော ဆုချီးမြှင့်ပွဲ အခမ်းအနားကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ပြီးဆုံးစေပြီး အိမ်ပြန်အိပ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

အခမ်းအနား ပြီးဆုံးသွားပြီး လူအုပ်ကြီးက စတင် လူစုကွဲသွားကြ၏။

မည်သူမျှ သတိမထားမိသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ချူးရှန့်သည် အဖွဲ့၏ နောက်ကျောမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားပြီး ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ သူသည် အခမ်းအနားနေရာ၏ ထွက်ပေါက်သို့ ရောက်ခါစတွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့် လူရိပ်တစ်ခုက သူ၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်၏။

ထိုသူမှာ ပြည်နယ်ဌာနမှ ထိပ်တန်းအရာရှိ ဖြစ်သည်။ သူ၏အနောက်တွင် ကျိုးကျန်ကော်က ကျေနပ်နေသော အမူအရာဖြင့် လိုက်ပါလာသည်။

"ရဲဘော်ရှောင်ချူး ထွက်သွားဖို့ သိပ်မလောပါနဲ့ဦး..."

ခေါင်းဆောင်သည် ချူးရှန့်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး အားမှာ အတော်လေး ပြင်းထန်သည်။

ချူးရှန့်သည် တစ်လက်မမျှပင် မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။

"ဘာကိစ္စများရှိလို့လဲ..."

ချူးရှန့်၏ စကားများသည် တိုတောင်းပြီး လိုရင်းကိုသာ ပြောခြင်း ဖြစ်၏။

"ကိစ္စတစ်ခု ပေါ်လာလို့ပါ..."

ခေါင်းဆောင်၏ အပြုံးသည် ပြောင်းလဲမသွားသော်လည်း သူ၏လေသံက များစွာ ပို၍ လေးနက်လာသည်။

"ဒါက ထိပ်တန်းလျှို့ဝှက် မစ်ရှင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး မင်းနဲ့ လူချင်းတွေ့ပြီး ဆွေးနွေးဖို့ လိုအပ်တယ်..."