အခန်း ၁၈၀

အခန်း(၁၈၀) ဒီတာဝန်က မင်းအတွက် အသင့်တော်ဆုံးပဲ

ညစာစားပွဲခန်းမအတွင်းရှိ ဆူညံနေသော တေးဂီတနှင့် စကားပြောသံများသည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူနှစ်ဦး ပေါ်လာမှုကြောင့် တိတ်ဆိတ်သွားပုံရ၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေစီးဆင်းမှုမှာလည်း နှေးကွေးသွားလေသည်။

လွန်ခဲ့သောအချိန်အနည်းငယ်က အချင်းချင်း အကြိတ်အနယ်ဖြစ်နေခဲ့ကြသော အမျိုးသမီးသုံးဦးလုံးသည်လည်း သူတို့လုပ်နေသည့်အရာများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြ၏။

ချင်ယွိပင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရာထူးမြင့်နေရာတွင် နေလာခဲ့သူဖြစ်သဖြင့် သာမန်သက်တော်စောင့်တစ်ဦးနှင့် သူမရှေ့ရှိလူတို့၏ ကွာခြားချက်ကို အလွယ်တကူ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်လေသည်။

ဤလူနှစ်ဦးတွင် နိုင်ငံတော်ယန္တရားများနှင့်သာ သက်ဆိုင်သည့် အေးစက်ပြီး ခိုင်မာတောင့်တင်းသော အရည်အသွေးမျိုး ရှိနေ၏။

စုမေ့၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မက်မွန်ပွင့်သဏ္ဌာန် မျက်လုံးများမှာလည်း ၎င်းတို့၏ ညှို့ငင်နိုင်စွမ်းကို ဆုံးရှုံးသွားပြီး စူးစမ်းလေ့လာလိုစိတ်များဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာလေသည်။

လင်းဝမ်ချင်သည် ချူးရှန့်အနီးသို့ မသိစိတ်မှ ခြေတစ်ဝက်ခန့် တိုးကပ်သွားပြီး သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူက အခြားလူများကို လျစ်လျူရှုကာ ချူးရှန့်ကိုသာ စိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏စကားကို ထပ်မံပြောဆိုလိုက်သည်။

"မစ္စတာချူး... ကျွန်တော်တို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ... ကျွန်တော်တို့မှာ အရေးပေါ် မစ်ရှင်တစ်ခု ရှိတယ်..."

သူ၏အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း ခန်းမအတွင်းရှိ နောက်ခံဆူညံသံအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။

"အိမ်သာ ဘယ်မှာလဲ..."

ချူးရှန့်က မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်၏။

"ကျွန်တော်တို့ ခေါ်သွားမယ့်နေရာမှာ သီးသန့်အိမ်သာရှိပါတယ်..."

ထိုလူက မျက်နှာသေဖြင့် ပြန်ဖြေလေသည်။

ချူးရှန့်က ဘာမျှထပ်မပြောတော့ဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

သူသည် ချင်ယွိပင်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ လင်းဝမ်ချင့်ကို ကွေ့ပတ်သွားပြီး စုမေ့ကို လျစ်လျူရှုလျက် တံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

"ချူးရှန့်..."

ချင်ယွိပင်းက မအောင့်နိုင်ဘဲ အော်ခေါ်လိုက်၏။

ချူးရှန့်က ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်မသွားပေ။ သူက ကျောခိုင်းထားရင်းဖြင့်သာ သူတို့ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီးနောက် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူနှစ်ဦးနှင့်အတူ ညစာစားပွဲခန်းမ အဝင်ပေါက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ ထူးဆန်းစွာ ရှုပ်ထွေးနေသော မြင်ကွင်းတစ်ခုနှင့် ခဲရာခဲဆစ်သာ ထိတွေ့ထားရသေးသော အစားအသောက်များ အပြည့်ရှိနေသည့် စားပွဲတစ်လုံးသာ ဖြစ်လေသည်။

စင်္ကြံလမ်းမှာ လင်းထိန်နေပြီး အထူစား အနီရောင်ကော်ဇော ခင်းထားကာ ခြေသံအများစုကို စုပ်ယူထားလေသည်။

ချူးရှန့်သည် လူအုပ်ကြားထဲမှ ကွေ့ပတ်ကာ ညစာစားပွဲခန်းမ၏ ဆူညံရှုပ်ထွေးမှုများမှ ဝေးကွာသွားစေရန် ထိုလူနှစ်ဦးနောက်သို့ လိုက်ပါသွား၏။

သူတို့သည် အောက်ထပ်ရှိ ဧည့်ခန်းများသို့ မသွားဘဲ အသုံးပြုရန် အထူးခွင့်ပြုချက်လိုအပ်သော သီးသန့်ဓာတ်လှေကားတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ တက်သွားကြလေသည်။

ဓာတ်လှေကားတံခါးပွင့်သွားသောအခါ လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော အလှဆင်ထားသည့် စင်္ကြံလမ်းတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

ထိုနေရာတွင် ကော်ဇောများ မရှိသလို အလှဆင်ပန်းချီကားများလည်းမရှိဘဲ အေးစက်သော သတ္တုနံရံများနှင့် မျက်စိကျိန်းမတတ် ဖြူလွှနေသော မီးချောင်းများသာ ရှိလေသည်။

ဆယ်မီတာတိုင်းတွင် အနီရောင်အစက်ကလေး လင်းလက်နေသော စောင့်ကြည့်ကင်မရာတစ်လုံးစီ ရှိ၏။

စင်္ကြံလမ်း၏အဆုံးတွင် လေးလံသော သတ္တုစပ်တံခါးတစ်ခုရှိပြီး အဝင်ပေါက်တွင် လက်နက်ကိုင် အစောင့်နှစ်ဦး ရပ်နေလေသည်။

လာသူများကို မြင်သောအခါ အစောင့်များက သတိဆွဲကာ အလေးပြုလိုက်ကြ၏။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူတစ်ဦးက ရှေ့သို့ထွက်ကာ လက်ဗွေနှင့် မျက်ဝန်းများကို စစ်ဆေးအတည်ပြုပြီးနောက် သတ္တုစပ်တံခါးမှာ အသံတိတ်စွာ ပွင့်သွားလေသည်။

တံခါးနောက်ကွယ်တွင် အခန်းငယ်တစ်ခုရှိ၏။

သို့မဟုတ် စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်းဟု ခေါ်ဆိုခြင်းက ပို၍ သင့်လျော်ပေလိမ့်မည်။

အခန်းထဲတွင် ရှည်လျားသော သတ္တုစားပွဲတစ်လုံး၊ ကုလားထိုင်အနည်းငယ်နှင့် နံရံပေါ်တွင် ဧရာမ တစ်ဖက်မြင်မှန်ပြတင်းပေါက်တစ်ခုတို့ဖြင့် ရိုးရှင်းစွာ ပြင်ဆင်ထားလေသည်။

အခန်းထဲတွင် လူသုံးဦး ထိုင်နေနှင့်ပြီ ဖြစ်၏။

ပြည်နယ်ဌာန၏ ထိပ်တန်းအရာရှိ၊ ကျန်းချန်စည်ပင်သာယာ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရို၏ ညွှန်ကြားရေးမှူး ကျိုးကျန်ကော်နှင့် ချူးရှန့်၏ ယခင်အထက်လူကြီး ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။

ပြည်နယ်ဌာနမှ ခေါင်းဆောင်များ၏ မျက်နှာထားများမှာ လေးနက်နေ၏။

ကျိုးကျန်ကော်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လက်ထဲတွင် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားသော်လည်း တစ်စက်မျှ မသောက်ခဲ့ချေ။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ အသွင်အပြင်မှာ အဆိုးရွားဆုံးဖြစ်နေ၏။ သူ၏လက်များကို ဒူးပေါ်တင်ကာ ဘောင်းဘီကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် လက်ဆစ်များပင် ဖြူလျော့နေလေသည်။

ချူးရှန့် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုသုံးဦးမှာ မတူညီသော ပုံစံများဖြင့် တုံ့ပြန်ကြ၏။

ပြည်နယ်ဌာန ခေါင်းဆောင်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ သူ့ကို ထိုင်ရန် အမူအရာပြလေသည်။

ကျိုးကျန်ကော်သည် တစ်စုံတစ်ခု ပြောလိုဟန်ဖြင့် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချသံတစ်ခုအဖြစ်သာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာပြီး နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်ကာ မျက်လုံးများ နီရဲနေလျက် ဂုဏ်ယူမှု၊ မလိုလားမှုနှင့် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ ရှုပ်ထွေးစွာ ရောယှက်နေလေသည်။

"ထိုင်ပါ... ရှောင်ချူး..."

ကျိုးကျန်ကော်က သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ကုလားထိုင်ကို ညွှန်ပြလိုက်၏။

ချူးရှန့်က ကုလားထိုင်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် အခန်းတွင်း ထပ်မံတိတ်ဆိတ်သွားပြန်လေသည်။

ဖိနှိပ်မှု။

လွန်ကဲသော ဖိနှိပ်မှုပင်။

နောက်ဆုံးတွင် ပြည်နယ်ဌာန အကြီးအကဲက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်လေသည်။

မည်သည့် ယဉ်ကျေးဖွယ်ရာ စကားကိုမျှ မပြောဘဲ ချူးရှန့်ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်မှ အနက်ရောင် အခွံမာဖိုင်တွဲတစ်ခုကို တွန်းပေးလိုက်၏။

ဖိုင်တွဲပေါ်တွင် မည်သည့်စာသားမျှ မပါရှိဘဲ အမြင့်ဆုံးလုံခြုံရေးအဆင့်ကို ညွှန်ပြသော အနီရောင်တံဆိပ်တုံးတစ်ခုသာ ပါရှိလေသည်။

"ရဲဘော်ချူးရှန့်... ငါတို့ လူတစ်ယောက်ကို ရှာနေခဲ့တာ..."

ခေါင်းဆောင်၏အသံမှာ ပိတ်လှောင်နေသော အခန်းထဲတွင် နက်ရှိုင်းပြီး ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။

"ကျန်းနန်ဒေသက အကြီးဆုံး နိုင်ငံဖြတ်ကျော် ရာဇဝတ်ဂိုဏ်းကြီးဖြစ်တဲ့ နဂါးနက်အဖွဲ့ထဲကို အမှန်တကယ် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်မယ့် လူတစ်ယောက်ကိုပေါ့..."

နဂါးနက်အဖွဲ့ဟူသော စကားလုံးကို ကြားသောအခါ ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သိသိသာသာ တုန်ယင်သွားလေသည်။

"အဲ့အဖွဲ့က တင်းကျပ်စွာ ဖွဲ့စည်းထားပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကာ သူတို့ရဲ့ စီးပွားရေးက အရှေ့တောင်အာရှတစ်ခုလုံးရဲ့ မီးခိုးရောင်နယ်ပယ်ကို လွှမ်းခြုံထားတယ်... လက်နက်တွေ... မူးယစ်ဆေးဝါးတွေ... လူကုန်ကူးမှုတွေ... သူတို့က မကောင်းမှုမှန်သမျှ အကုန်လုပ်ကြတယ်..."

"ပိုအရေးကြီးတာက သူတို့မှာ နိုင်ငံခြားသူလျှိုအဖွဲ့အစည်း အများအပြားနဲ့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတွေရှိနေပြီး ငါတို့ရဲ့ အမျိုးသားလုံခြုံရေးကို ဆိုးရွားစွာ ခြိမ်းခြောက်နေတယ်ဆိုတာကို ပြသနေတဲ့ ထောက်လှမ်းရေးသတင်းတွေ ငါတို့ရထားတယ်..."

ခေါင်းဆောင်က ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးနောက် စားပွဲပေါ်ရှိ ရေခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်၏။

"သူတို့ရဲ့ အဓိက ပြစ်မှုကျူးလွန်ကြောင်း သက်သေအထောက်အထားတွေကို ရယူဖို့အတွက် ငါတို့ရဲ့ ထိပ်တန်း လျှို့ဝှက်အေးဂျင့် သုံးယောက်ကို စေလွှတ်ခဲ့တယ်..."

သူက ခွက်၏အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သော်လည်း ရေတစ်စက်မျှ မသောက်ဘဲ ခွက်ထဲတွင် ယိမ်းထိုးနေသော ရေကိုသာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"သူတို့အားလုံး အသက်စွန့်သွားခဲ့ရတယ်..."

နောက်ဆုံးစကားလုံးအနည်းငယ်မှာ ပေါ့ပါးပုံရသော်လည်း လူတိုင်း၏နှလုံးသားထဲသို့ လေးလံသော တူချက်သုံးချက် ရိုက်ချလိုက်သကဲ့သို့ ထိမှန်သွား၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ အသက်ရှူသံများမှာ လေးလံလာလေသည်။

"သူတို့က ရဲတွေကို မယုံကြည်ကြဘူး... သူတို့ဆီ ချဉ်းကပ်လာဖို့ ကြိုးစားတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို သူတို့ မယုံကြည်ဘူး..."

ခေါင်းဆောင်က ဆက်ပြောလေသည်။

"ဒါပေမဲ့ သူတို့ ယုံကြည်တဲ့လူတစ်မျိုးတော့ ရှိတယ်..."

သူက ခေါင်းမော့ကာ ချူးရှန့်ကို တိုက်ရိုက် ကြည့်လိုက်၏။

"ခွန်အားကြီးတဲ့သူ... ပြီးတော့... သူတို့နဲ့ အမျိုးအစားတူတဲ့သူ..."

ကျိုးကျန်ကော်က စကားဝိုင်းကို လွှဲယူလိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ကွဲနေလေသည်။

"ချူးရှန့်... ငါတို့အနေနဲ့ ဘယ်ရာဇဝတ်ကောင်ထက်မဆို ပိုပြီး ကြမ်းကြုတ်တဲ့ရုပ်ရည်မျိုးရှိတဲ့... ဘယ်လူဆိုးထက်မဆို ပိုပြီး အကြောက်အလန့်ကင်းကင်းနဲ့ တိုက်ခိုက်တတ်တဲ့... ပြီးတော့ အစစ်အမှန် လူမိုက်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ရဲ့ အငွေ့အသက်မျိုးရှိတဲ့ လူတစ်ယောက် လိုအပ်နေတယ်..."

"...ရဲအရာရှိ ဖြစ်လာခဲ့တဲ့ လူမျိုးပေါ့..."

"လျှို့ဝှက်အေးဂျင့်သွားလုပ်ဖို့..."

ဤစကားကို ပြောအပြီးတွင် ကျိုးကျန်ကော်သည် သူ၏ခွန်အားများအားလုံး ကုန်ခမ်းသွားသကဲ့သို့ ကုလားထိုင်နောက်မှီကို မှီချလိုက်လေသည်။

"ဒီပြည်နယ်တစ်ဝန်း ကျွမ်းကျင်မှုပြိုင်ပွဲအပြီးမှာ မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေ... မင်းရဲ့ အရည်အချင်းတွေနဲ့ မင်းရဲ့... ထူးခြားတဲ့ စိတ်နေသဘောထားတွေကို ပြည်နယ်ဌာနနဲ့ အထက်အဆင့် ဌာနတွေက ထပ်ခါတလဲလဲ အကဲဖြတ်ခဲ့ကြပြီး အားလုံးက တညီတညွတ်တည်း သဘောတူခဲ့ကြတယ်..."

သူက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာနှင့် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြောလိုက်၏။

"မင်းတစ်ယောက်တည်းကသာ ဒီတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နိုင်မယ်ဆိုတာကိုပေါ့..."

တစ်ဦးတည်းသော ကိုယ်စားလှယ်လောင်း။

ဤစကားလုံးများမှာ ချီးကျူးစကား မဟုတ်ဘဲ ငြင်းဆန်၍မရနိုင်သော အမိန့်တစ်ခုသာ ဖြစ်လေသည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် ထပ်မံ၍ အောင့်အည်းမထားနိုင်တော့ချေ။ သူသည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေ၏။

"အကြီးအကဲ... ဒီကိစ္စက အရမ်းအန္တရာယ်များလွန်းတယ်... ချူးရှန့်က..."

"အဘိုးကြီးဝမ်..."

ကျိုးကျန်ကော်က အသံနှိမ့်ကာ အော်လိုက်ရင်း သူ့ကို ဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းမှာ ပြင်းထန်စွာ အမောတကောဖြစ်နေပြီး ရင်ဘတ်မှာလည်း အပြင်းအထန် နိမ့်ချီမြင့်ချီ ဖြစ်နေ၏။ သူက ချူးရှန့်သည် ကလေးတစ်ယောက်သာ ရှိသေးကြောင်း ပြောချင်သော်လည်း သူ၏မျက်နှာထက်ပင် ပို၍ ရင့်ကျက်နေသော ချူးရှန့်၏ မျက်နှာကိုကြည့်ကာ မပြောထွက်နိုင်ခဲ့ပေ။

ချူးရှန့်သည် ရဲတပ်ဖွဲ့အတွက် ရတနာတစ်ပါးဖြစ်ပြီး ကျန်းချန်မြို့၏ အစောင့်အရှောက်ဖြစ်ကာ ဝံပုလွေဂူထဲသို့ မပစ်ချသင့်ကြောင်း သူ ပြောချင်နေခဲ့၏။

သို့သော် အမျိုးသားလုံခြုံရေးရှေ့မှောက်တွင် ဤအကြောင်းပြချက်များအားလုံးမှာ ဖြူရော်ပြီး အားနည်းလွန်းကြောင်းကို သူ သိနေခဲ့လေသည်။

သူက လက်မလွှတ်နိုင်ရုံမျှသာဖြစ်၏။

ဖခင်တစ်ယောက်က မိမိ၏ကလေးကို အန္တရာယ်များသော လမ်းပေါ်သို့ မလျှောက်လှမ်းစေချင်သကဲ့သို့ပင်။

နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ဆန့်ကျင်မှုအားလုံးမှာ စွမ်းအားမဲ့သော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

သူက ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ကျဆင်းသွား၏။ စည်ပင်သာယာ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုတွင်ပင် စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ထုရိုက်ဝံ့သော ဤအမျိုးသား၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာလေသည်။

ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးတစ်လျှောက်တွင် ချူးရှန့်မှာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေသည်။

သူက တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေရုံသာ ဖြစ်၏။

လူတိုင်း စကားပြောအပြီး အခန်းတွင်း ထပ်မံတိတ်ဆိတ်သွားသောအခါ သူက လက်လှမ်းကာ အနက်ရောင်ဖိုင်တွဲကို ကောက်ကိုင်လိုက်လေသည်။

သူက တံဆိပ်ကိုခွာကာ စာရွက်အနည်းငယ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

ပထမတစ်ရွက်မှာ အတုပြုလုပ်ထားသော ကိုယ်ရေးရာဇဝင် တစ်ခုဖြစ်လေသည်။

အမည် - ချန်လုံ။

မွေးရပ်မြေ - အမည်မသိ။

နောက်ခံသမိုင်း - အရှေ့တောင်အာရှ ရွှေတြိဂံဒေသမှ လွတ်လပ်သော ကြေးစားစစ်သားတစ်ဦး။ ပစ်ခတ်မှုတစ်ခုတွင် လွန်ကဲစွာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ခဲ့မှုကြောင့် သူ့ကို အဖွဲ့အစည်းများစွာက ပူးပေါင်းလိုက်လံဖမ်းဆီးခဲ့ပြီး နိုင်ငံတွင်းသို့ တရားမဝင် ဝင်ရောက်လာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး - ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ခြင်း၊ သွေးဆာခြင်း၊ စကားနည်းခြင်းနှင့် အကြမ်းဖက်မှုကို ယုံကြည်သူ။

ဒုတိယစာရွက်မှာ ဝရမ်းပြေးပိုစတာတစ်ခုနှင့်တူသော ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ဖြစ်လေသည်။

ဓာတ်ပုံထဲမှလူမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင်ဖြစ်၏။

မည်သည့် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်က ဤဓာတ်ပုံကို ပြုပြင်ထားသည်ကို မသိရသော်လည်း ဓာတ်ပုံထဲတွင် သူ၏မျက်နှာပေါ်၌ အရုပ်ဆိုးသော အမာရွတ်ကြီးတစ်ခုရှိနေပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ သားရဲတစ်ကောင်၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ သူထုတ်လွှတ်နေသော အငွေ့အသက်မှာ လက်တွေ့ထက် ဆယ်ဆမျှ ပိုမို ကြမ်းကြုတ်နေလေသည်။

ထိုမျက်နှာမျိုးနှင့် လျှို့ဝှက်အေးဂျင့် လုပ်ရန်ပင် အသာထား။

သူ့ကို နဂါးနက်အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ဟုပင် လူတွေက ယုံကြည်ကြပေလိမ့်မည်။

ချူးရှန့်သည် စာရွက်စာတမ်းကို စိုက်ကြည့်ကာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

သူသည် စနစ်မှ ယခုလေးတင် စတင်လိုက်သည့် အဓိကမစ်ရှင်၏ ဒုတိယအဆင့်ဖြစ်သော လျှို့ဝှက်မုန်တိုင်းကို တွေးတောလိုက်လေသည်။

အစကတည်းက ဒုက္ခရောက်ရန် ကံပါလာခဲ့ပုံရ၏။

ထွက်ပြေးစရာလမ်း မရှိတော့ချေ။

သူက စာရွက်စာတမ်းများကို ဖိုင်တွဲထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ ခေါင်းဆောင်သုံးဦးကို မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက စကားလုံးအနည်းငယ်ကို ရေရွတ်လိုက်၏။

"စိတ်ရှုပ်စရာပဲ..."