အခန်း ၂၉၉

အပိုင်း(၂၉၉)

လူတစ်စုသည် အတူတကွ ထိုင်ကာ အစားအသောက်များကို အလုအယက် စားသောက်နေကြပြီး အလွန်ကောင်းမွန်သော ပတ်ဝန်းကျင် အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ဖန်တီးနေကြ၏။ အစားအသောက်များ၏ ကိုယ်ပိုင်အရသာ ရှိမှုနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ဤထမင်းဝိုင်းသည် နီကျားအတွက် အလွန် ကျေနပ်စရာကောင်းသော အစားအစာတစ်နပ် ဖြစ်လာတော့သည်။

"ငါ ဗိုက်မဝသေးသလိုပဲ ခံစားနေရတယ်... ထျန်းဖုန်း တစ်ယောက်တည်း စားတာတင် အနည်းဆုံး လူတစ်ဒါဇင်စာလောက် ရှိတယ်..."

ဗိုက်ကိုပုတ်ရင်း နီကျားက ကျူးပါကျဲအား ကူကယ်ရာမဲ့သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

သို့သော် တကယ်တမ်း ပြန်တွေးကြည့်လိုက်လျှင် လုယက်စားသောက်နေသည့်ကြားမှပင် သူကိုယ်တိုင်လည်း ပန်းကန်လုံးကြီး နှစ်လုံးစာမျှ စားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

ထိုပမာဏသည် သူ ပုံမှန် အချိန်မရွေး စားလေ့ရှိသည်ထက် ပိုများနေပေရာ သူ အဘယ်ကြောင့် ဗိုက်မဝသေးသကဲ့သို့ ခံစားနေရပါသနည်း။

ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိစဉ်က တစ်ချိန်လုံးနီးပါး ဟင်းလျာများ အပြည့်တင်ထားသော စားပွဲတစ်လုံးကို သူ တစ်ယောက်တည်းသာ ရင်ဆိုင်စားသောက်နေရသဖြင့် စားရသည်မှာ ပျော်စရာမကောင်းလှကြောင်းကို သူ တွေးမိသွားလေသည်။

အမှန်တကယ်ပင် ဤနေရာ၌ စားသောက်ရသည်မှာ အရသာရော၊ ပတ်ဝန်းကျင် အငွေ့အသက်ပါ သူတစ်ယောက်တည်း စားသောက်ရသည်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ ကောင်းမွန်နေပေသည်။

"ဆရာတော်... ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဘယ်လို လုပ်ဆောင်မှုမျိုးမဆို အကျိုးအမြတ် မရှိဘဲ မနေသင့်ဘူးလေ... ဒီနေ့ ဆရာတော် ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ထားတဲ့ အစားအစာကို စားသုံးခဲ့ရတဲ့အတွက် ကျားလေးမှာ ပြန်လည်ပေးဆပ်စရာ ဘာမှမရှိပါဘူး... ဒါကြောင့် ဆရာတော် သဘောကျမယ်လို့ မျှော်လင့်ပြီး လက်ဆောင်လေးတစ်ခုလောက် ပေးပါရစေ..."

ဗိုက်မဝသေးဟု ခံစားနေရသော်လည်း ယနေ့ အစားအစာမှာ နီကျားအတွက် အလွန်ပင် ကျေနပ်စရာကောင်းလှပြီး ထပ်မံစားသုံးချင်စိတ်များကိုပင် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့၏။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် နီကျားက ကျန်းလျိုအား ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

စကားပြောရင်း နီကျားသည် သူ၏ လက်ကို ဟန်အမူအရာ တစ်ခု လုပ်လိုက်ရာ သေသပ်လှပစွာ ဖန်တီးထားသော အိမ်ငယ်လေး တစ်လုံး သူ၏ လက်ဝါးထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျန်းလျိုထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါက လက်မှုပစ္စည်းလေးလား..."

နီကျား၏ လက်ထဲရှိ အိမ်ငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း ကျန်းလျိုသည် ရင်ထဲ၌ အံ့အားသင့်နေမိ၏။

သူသည် လက်လှမ်းကာ ထိုအိမ်ငယ်လေးကို ယူလိုက်လေသည်။

ခေါင်းငုံ့၍ ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျန်းလျို၏ အကြည့်များ ရပ်တန့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သက်ဆိုင်ရာ ဂုဏ်သတ္တိ အချက်အလက်များက သူ၏ မျက်စိရှေ့၌ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်...

နတ်စံအိမ်တော် (အထူးအသုံးအဆောင်) - အဆင့်သတ်မှတ်ချက် မလိုအပ်ပါ။ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို အသက်သွင်းနိုင်ပြီး အိမ်တော်ကို ပရိဘောဂ အပြည့်အစုံ ပါဝင်သော အိမ်တစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ကာ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်း၍လည်း ရပါသည်။ ကြံ့ခိုင်မှု - ၈၀၀/၈၀၀။

"ဒါကြီးက ဘာကြီးလဲ..."

မိမိ၏ လက်ထဲရှိ အနုပညာလက်ရာ တစ်ခုကဲ့သို့ လှပနေသော အိမ်လေးကို ကြည့်ရင်း ကျန်းလျို၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားကာ သူတော်စင်လေးပါး ဇင်နှလုံးသားကို စမ်းသပ်စဉ်က လီရှန်း မယ်တော်ကြီးသည် ကျားစံအိမ်ကြီး တစ်ခုလုံးကို လက်ဝါးအရွယ် အိမ်လေးတစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး သူမ၏ လက်ထဲသို့ ယူဆောင်သွားခဲ့သည့် အချိန်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားတော့သည်။

ဤ နတ်စံအိမ်တော် နှင့် ယခင်က လီရှန်းမယ်တော်ကြီး ကိုင်ဆောင်ခဲ့သော အိမ်တို့သည် အမျိုးအစားတူ ပစ္စည်းတစ်ခုတည်း ဖြစ်ရမည် မဟုတ်ပါလော။

"နတ်စံအိမ်တော်တဲ့လား... မိတ်ဆွေ... မင်းက တကယ်ကို လက်ပေါက်ကြီးတာပဲ... ကောင်းကင်ဘုံမှာတောင်မှ တာလော့ရွှေနတ်မင်းတိုင်းက ဒီလို မှော်ရတနာမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်တာ မဟုတ်ဘူးကွ..."

ကျန်းလျိုသည် ဂုဏ်သတ္တိ အချက်အလက်များကို မြင်ခဲ့ရသောကြောင့်သာ ၎င်းမှာ နတ်စံအိမ်တော် မှန်း သိရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျူးပါကျဲကမူ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိရှိသွားကာ အားကျသဘောကျစွာဖြင့် အာမေဍိတ်သံ ထွက်ပေါ်သွားလေသည်။

"ကဲ... မျောက်... ငါ သွားတော့မယ်... အခွင့်အရေးရရင် ထမင်းလာစားဦးမယ်ကွာ..."

ပစ္စည်းကို ပေးအပြီးတွင် နီကျားသည် စွန်းဝူခုန်းအား လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ ပြောလိုက်ပြီး တိမ်တိုက်များကို စီးနင်းကာ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"အစ်ကိုကြီး... မင်းရဲ့ ဒီသူငယ်ချင်းက ဘယ်သူလဲဟ... နတ်စံအိမ်တော် လို မှော်ရတနာမျိုးကိုတောင် ပေးပစ်ရလောက်အောင် သူက တကယ်ကို လက်ဖွာတာပဲ..."

နီကျား၏ ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ကျူးပါကျဲသည် စွန်းဝူခုန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"သူငယ်ချင်းပါ... သာမန် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ပါပဲ... ဘာလဲ... နတ်စံအိမ်တော်က အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ မှော်ရတနာမျိုး မို့လို့လား..."

ကျူးပါကျဲ၏ အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ စွန်းဝူခုန်းက ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့... မှော်ရတနာ အစစ်ပဲပေါ့..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျူးပါကျဲက ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညိတ်ပြလိုက်၏။

"နတ်စံအိမ်တော် က တိုက်ခိုက်ရေးအတွက် အသုံးပြုတဲ့ မှော်ရတနာ မဟုတ်ပေမယ့် နေရာလွတ် ဥပဒေသတွေရဲ့ စွမ်းအားတွေ ပါဝင်နေတယ်လေ... ဒီလို မှော်ရတနာမျိုးကို ဖန်တီးဖို့ဆိုတာ ဗုဒ္ဓ နဲ့ ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် တို့တောင် မတတ်နိုင်ဘူး... ဘယ်လောက်တောင် တန်ဖိုးကြီးမလဲ စဉ်းစားသာ ကြည့်တော့..."

"ဗုဒ္ဓ နဲ့ ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် တို့တောင် မဖန်တီးနိုင်ဘူးတဲ့လား... ကြည့်ရတာ သူတော်စင် တစ်ပါးပါးကပဲ ဖန်တီးနိုင်မှာ ထင်တယ်... ဒီလိုဆိုရင်တော့ ဒါက တကယ်ကို ရှားပါးလှတဲ့ မှော်ရတနာ တစ်ပါးပဲ..."

ကျူးပါကျဲ၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျို၏ ရင်ထဲတွင် အံ့သြမှုနှင့် အားကျမှုတို့ တစ်ပြိုင်နက် ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး နတ်စံအိမ်တော် ၏ တန်ဖိုးကို နက်ရှိုင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

‘နေရာလွတ် ဥပဒေသတွေတဲ့လား...’

နေရာလွတ် ဥပဒေသများနှင့် ဆက်စပ်နေမည်မှာ သေချာလှသော ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်၏ 'အင်္ကျီလက်အိုးအတွင်းမှ စကြာဝဠာ' နတ်စွမ်းအင်ကို သူ တွေးမိလိုက်၏။ ထို့ကြောင့်လည်း ၎င်းကို အသုံးပြုလိုက်ချိန်တွင် စွန်းဝူခုန်း အပါအဝင် မည်သူကမျှ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ကြဘဲ ဆရာကြီး ကျန်းယွမ်၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ချက်ချင်းဆိုသလို ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နတ်စံအိမ်တော် အတွင်း၌ နေရာလွတ် ဥပဒေသများကို ထည့်သွင်းမြှုပ်နှံထားခြင်းကို ကြည့်လျှင် နေရာလွတ် ဥပဒေသများအပေါ် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်မှုမှာ ပို၍ပင် နက်နဲနေသေးပုံရပေသည်။

ဤသို့ ကြည့်မည်ဆိုပါက အမှန်တကယ်ပင် သူတော်စင် တစ်ပါးပါးကသာလျှင် ၎င်းကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

‘ချမ်းသာလိုက်တာ... တကယ်ကို နီကျားဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ထိုက်တန်တာပဲ မဟုတ်လား... သူက ထိုက်ရိ အစစ်အမှန်နတ် အထွတ်အထိပ်အဆင့် မှာပဲ ရှိသေးတယ် ဆိုပေမယ့် ရက်ရောမှုအပိုင်းမှာတော့ သူက ဘယ်သူ့နောက်မှ မလိုက်ဘူး…’

"ကဲ တပည့်တို့... နည်းနည်းလောက် ဘေးဖယ်နေကြစမ်း... ဆရာတော်က ဒီနတ်စံအိမ်တော် ကြီးက ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲဆိုတာ စမ်းကြည့်ရအောင်..."

ကျန်းလျိုသည် အံ့အားသင့်နေသော်လည်း အလွန် သိချင်စိတ်ပြင်းပြကာ မျှော်လင့်နေမိ၏။ နတ်စံအိမ်တော် ၏ အသုံးဝင်ပုံကို သိရှိပြီးနောက် သူက စွန်းဝူခုန်းတို့ကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

ကျန်းလျို၏ စကားများအဆုံးတွင် အားလုံးက နောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားကြပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် နတ်စံအိမ်တော် ကို လေထဲသို့ ပစ်တင်လိုက်ကာ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအင်များကို စီးဆင်းစေ၍ အသက်သွင်းလိုက်လေသည်။

သာမန်မျက်စိဖြင့်ပင် မြင်တွေ့နိုင်သည်အထိ လက်ဝါးအရွယ်မျှသာရှိသော နတ်စံအိမ်တော် သည် လေထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာပြီး မကြာမီမှာပင် အိမ်တစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

၎င်းကို ခြုံငုံကြည့်လိုက်လျှင် စတုရန်းပုံ ခြံဝင်းကြီးသည် စတုရန်းမီတာ တစ်ထောင်ကျော်မျှ ကျယ်ဝန်းပြီး အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဘေးဘက်သုံးဘက်စလုံးတွင် အခန်းများ ရှိနေပေသည်။

ရှေ့ဘက်တွင်မူ ဧည့်သည်များ လက်ခံတွေ့ဆုံရန်နှင့် ထမင်းစားရန် သေချာပေါက် ရည်ရွယ်တည်ဆောက်ထားသော ပင်မခန်းမဆောင်ကြီး ရှိ၏။ ဘယ်ဘက်ခြမ်းသည် တည်းခိုနေထိုင်ရန်အတွက် အဆောင်များဖြစ်ပြီး အခန်းလေးခန်း၊ ငါးခန်းခန့် ပါဝင်ရာ လူအတော်များများ တည်းခိုနိုင်လောက်ပေသည်။

ညာဘက်တွင်ကော... သန့်စင်ခန်းများ၊ မီးဖိုချောင်၊ မြင်းတင်းကုပ်နှင့် အခြားသော အသုံးအဆောင် အဆောက်အအုံများ ရှိနေလေသည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် ရိုးရိုးသာမန်မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှသော သစ်ပင်အိုကြီး တစ်ပင်ရှိပြီး ၎င်း၏ ကြီးမားလှသော အရွယ်အစားနှင့် နက်ရှိုင်းသော အမြစ်များက သက်တမ်းရှည်ကြာမှုကို ပြသနေ၏။ ထိုအပင်ကြီး၏ အောက်တွင် ရှေးဟောင်း ရေတွင်းတစ်တွင်း ရှိပြီး ကြည်လင်ချိုမြသော ရေများ ရှိနေလေသည်။

"တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ နေရာလေးပဲ... ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အိမ်ကြီးဆိုတော့ လူတစ်ဒါဇင်လောက်တောင် အေးဆေး နေလို့ရတယ်..."

နတ်စံအိမ်တော် ကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အရွယ်အစား ပမာဏအရ လီရှန်း မယ်တော်၏ ကျားစံအိမ်ကြီး နှင့် မယှဉ်သာသော်လည်း ကျန်းလျိုအတွက်တော့ ရှားပါးသော မှော်ရတနာ တစ်ပါးဖြစ်နေဆဲပင်။ အနည်းဆုံးတော့ အနာဂတ်တွင် ကွင်းပြင်၌ အိပ်ရမည့် ဒုက္ခမှ ကင်းဝေးသွားစေမည် မဟုတ်ပါလော။

"ကဲ... အချိန်လည်း နှောင်းနေပြီဆိုတော့ ဒီည ဒီမှာပဲ ဝင်အိပ်ကြတာပေါ့..."

နတ်စံအိမ်တော် ကို သေချာကြည့်ရှုပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် အလွန် ကျေနပ်သွားကာ စွန်းဝူခုန်းတို့ကို ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီဗျာ... ဟားဟားဟား... အစ်ကိုကြီး... မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းက တကယ်ကို ရက်ရောတာပဲ... ဒီ နတ်စံအိမ်တော် ကြီးသာ ရှိရင် ငါတို့တွေ အပြင်ဘက်မှာ အိပ်ပြီး လေတိုက်မိုးရွာတဲ့ ဒဏ်တွေကို ခံစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့..."

ကျူးပါကျဲသည် ထိုသတင်းကို ကြားသောအခါ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး စွန်းဝူခုန်းကိုလည်း မြှောက်ပင့်ပေးလိုက်လေသည်။

"အင်း... တကယ်လည်း မဆိုးပါဘူးကွာ... နောက်ဆိုရင် ငါတို့မှာ စားစရာ၊ နေစရာ နေရာလေး ရှိသွားပြီဆိုတော့ မဆိုးဘူးပေါ့..."

စွန်းဝူခုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ ကျူးပါကျဲ၏ မြှောက်ပင့်စကားများကို ကြားသောအခါ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပို၍ပင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သော အပြုံးများ ထွက်ပေါ်လာကာ အလွန်ဂုဏ်ယူနေမိတော့သည်။

နဂါးမြင်းဖြူကတော့ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ကျန်းလျို၏ အမိန့်ကို လိုက်နာကာ မြင်းတင်းကုပ်ဆီသို့ သတိတရားဖြင့် ကိုယ်တိုင် လျှောက်သွားပြီး ကောင်းစွာ အနားယူရန် လှဲလျောင်းနေလိုက်လေသည်။

***