အခန်း ၃၀၀

အပိုင်း(၃၀၀)

"ဪ... ဟုတ်သားပဲ... လေဝါမိစ္ဆာ..."

အားလုံးက ကိုယ်ပိုင်အခန်းများကို ရှာဖွေ၍ အနားယူရန် ပြင်ဆင်နေကြစဉ် ကျန်းလျိုက ရုတ်တရက် လေဝါမိစ္ဆာကို လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

"ဆရာတော်... တပည့်တော် လုပ်ပေးရမယ့် ကိစ္စရှိရင်သာ မိန့်လိုက်ပါ..."

လေဝါမိစ္ဆာသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ငရုတ်သီးတွေ ရှာဖွေတဲ့နေရာမှာ ဒီတစ်ခေါက် မင်း အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တယ်... ဒီအချိန်ကစပြီး မင်းနဲ့ ငါ့ကြားက အငြိုးတွေ ပြေလည်သွားပြီလို့ မှတ်လိုက်တော့..."

ကျန်းလျိုက လေဝါမိစ္ဆာအား ပြောလိုက်၏။

နှစ်ဝက်ခန့်မျှ မမောနိုင်မပန်းနိုင် ရှာဖွေပေးခဲ့ပြီးနောက် လေဝါမိစ္ဆာသည် သူ၏ အပြစ်များကို ချေဖျက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ကြားမှ အငြိုးများ ပြေလည်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ကြားရသောအခါ သူ အလွန်ဝမ်းသာရမည် ဖြစ်သော်လည်း အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် သူ ဝမ်းမသာနိုင်ဘဲ ထူးဆန်းစွာ ခံစားနေရလေသည်။

‘ပြေလည်သွားပြီဆိုကတည်းက ငါ ထွက်သွားရတော့မည် ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့… ဒါဆိုရင် ဆရာတော်ရဲ့ အစပ်ဟော့ပေါ့နဲ့ အကင်တွေကို ငါ စားရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့လေ…’

"ဆရာတော်... တပည့်တော်... တပည့်တော်..."

လေဝါမိစ္ဆာသည် သူ၏ ရင်ထဲ၌ တွန့်ဆုတ်နေမိသော်လည်း သူ၏ အနေဖြင့် အနောက်ဘက် ကောင်းကင်ဘုံ ခရီးစဉ်တွင် လိုက်ပါရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်းကိုလည်း သိရှိထားပြီး မည်သည့် ပတ်သက်မှုမျှ မရှိတော့ပါက ထမင်းလာစားရန် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ကြောင်းကိုလည်း ကောင်းစွာ သဘောပေါက်ထားပေသည်။

"နောင်တစ်ချိန် ငါတို့ လမ်းခရီးမှာ ပြန်ဆုံကြရင် မင်းကို ငါ ထမင်းကျွေးပါ့မယ်..."

လေဝါမိစ္ဆာ၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူ ဘာတွေးနေသည်ကို ကျန်းလျိုက အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိသွားပြီး ဦးစွာ စတင်ပြောလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာတော်... နောင်တစ်ချိန် အခွင့်အရေးရရင် ဆရာတော့်ဆီ မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး လာရောက် အနှောင့်အယှက် ပေးပါရစေ..."

ကျန်းလျို၏ စကားများကြောင့် လေဝါမိစ္ဆာက ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အေး ဟုတ်ပြီ... အကင်တွေ၊ ဟော့ပေါ့တွေ ဘယ်လိုလုပ်ရလဲဆိုတာ မင်း မြင်ဖူးတယ်မလား... မင်းကို အကူအညီတစ်ခုလောက် ထပ်တောင်းချင်သေးတယ်... လေမည်းတောင်က ဝက်ဝံနက် မိစ္ဆာ နဲ့ ငါနဲ့က နည်းနည်းပါးပါး ပတ်သက်မှုရှိတယ်... သူတို့ဆီကို ငရုတ်သီးတွေ၊ ငရုတ်ပင်တွေ နည်းနည်း ယူသွားပေးပြီး ဟော့ပေါ့နဲ့ အကင်တွေရဲ့ အရသာကို မြည်းစမ်းကြည့်ဖို့ သူတို့ကိုပါ သွားသင်ပေးလိုက်စမ်းပါ..."

ကျန်းလျိုက တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားပုံရကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"စိတ်ချပါ... သေချာပေါက် ပို့ပေးလိုက်ပါ့မယ်..."

ကျန်းလျို၏ စကားများကို ကြားသောအခါ လေဝါမိစ္ဆာ၏ မျက်လုံးများ သိသိသာသာ အရောင်လက်သွားပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ချက်ချင်းပင် ကျန်းလျိုသည် စွန်းဝူခုန်းအား ငရုတ်သီးနှင့် ငရုတ်ပင်အချို့ကို ခွဲဝေပေးစေလိုက်ပြီး လေဝါမိစ္ဆာကို ဤညအတွက် အနားယူကာ နောက်နေ့တွင် လေမည်းတောင် သို့ ထွက်ခွာရန် ပြောလိုက်လေသည်။

လေဝါမိစ္ဆာ၏ နတ်စွမ်းအင်လေပွေမှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နည်းစနစ်တစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။ သတိမထားမိပါက စွန်းဝူခုန်းပင်လျှင် ၎င်း၏ ဒဏ်ကို အလူးအလဲ ခံခဲ့ရဖူးလေသည်။ ဤသို့သော သတ္တဝါမျိုးကို မိမိ၏ လက်အောက်သို့ သိမ်းသွင်းနိုင်မည်ဆိုပါက အလွန် ကောင်းမွန်လှပေမည်။

သို့ရာတွင် ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သူ ခရီးစဉ်တွင် သူ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။ သို့ဖြစ်၍ ကျန်းလျိုသည် သူ့ကို လေမည်းတောင် သို့ သွားရောက်စေရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှာဖွေပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

အကယ်၍ လေမည်းတောင်တွင် ဟော့ပေါ့နှင့် အကင်များ ရှိနေမည်ဆိုပါက သူ သွားစရာ နေရာမရှိလျှင် ထိုနေရာတွင်ပင် အခြေချနေထိုင်သွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

သူသည် အနောက်ဘက် ကောင်းကင်ဘုံ ခရီးစဉ်တွင် မလိုက်ပါနိုင်လျှင်တောင်မှ လေမည်းတောင်တွင် ဆက်လက် နေထိုင်နိုင်သေးသည် မဟုတ်ပါလော။

ဤမျှ ကောင်းမွန်သော အရာများကို ရရှိခဲ့သော်လည်း လေမည်းတောင် ကို သူ မေ့မထားခဲ့ချေ။ ဝက်ဝံနက် မိစ္ဆာ နှင့် ကျင်းချီ တို့သည်လည်း သူတို့ကို သတိရနေပေးသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်ကြမည်ဟု သူ ယုံကြည်ပေသည်။

ဤလုပ်ရပ်သည် မြားတစ်စင်းတည်းဖြင့် ငှက်နှစ်ကောင်ကို ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။

လူမှုရေးစနစ်များကို မဖွင့်ရသေးသောကြောင့် ဂိုဏ်းတည်ထောင်ခြင်း တိုကင် ကို အသုံးပြုရန် နည်းလမ်း မရှိသေးသော်လည်း ကျန်းလျိုသည် လေမည်းတောင် ကို သူ၏ ယာယီအခြေစိုက်စခန်းအဖြစ် မှတ်ယူထားပြီး ဖြစ်လေသည်။

ခရီးဆက်ရန် အလောတကြီး မရှိသဖြင့် အားလုံးက နတ်စံအိမ်တော် အတွင်း၌ ကိုယ်ပိုင်အခန်းများကို ရှာဖွေကာ အသီးသီး နေရာယူ အနားယူလိုက်ကြ၏။

အချိန်ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ကျူးပါကျဲ၏ ဟောက်သံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ စွန်းဝူခုန်းမှာမူ သူ၏ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ ရှိနေပေသည်။

စွန်းဝူခုန်းသည် နီကျားအတွက် ကြည်နူးထိရှမိသော်လည်း တစ်ဖက်တွင် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရ၏။

ကြည်နူးရခြင်းမှာ သေချာပေါက်ပင် နီကျားက သူ့အား နတ်စံအိမ်တော် ကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး အပြစ်ရှိသလို ခံစားရခြင်းမှာ နီကျားက သူ့အပေါ် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဆက်ဆံခဲ့သော်လည်း သူ အဘယ်ကြောင့် အနောက်ဘက် ကောင်းကင်ဘုံ ခရီးစဉ်ကို သွားနေရသနည်းဆိုသည်ကို သူ့အား မပြောပြနိုင်ခဲ့သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်အပေါ် ကျေးဇူးတင်စရာ အကြွေးတင်နေရသည့် ဤခံစားချက်က စွန်းဝူခုန်းအား အလွန် နေရခက်စေခဲ့ပေသည်။

အနောက်အရပ်သို့ ခရီးသွား မှတ်တမ်း ကမ္ဘာကြီးတွင် ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ် ကဲ့သို့သော ထင်ရှားကျော်ကြားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ လက်ထဲရှိ အကျော်ကြားဆုံး ပစ္စည်းများသည် ကျောက်စိမ်းရေပုလင်းနှင့် မိုးမခကိုင်းတို့မျှသာ ဖြစ်သည်။ ကျူးပါကျဲ၏ အကောင်းဆုံး ရွှေရောင်ထွန်ခြစ်ကြီး၊ စွန်းဝူခုန်း၏ ရွှေတင်းပုတ်နှင့် အာလန်နတ်မင်း၏ အသွားနှစ်ဖက်ပါ သုံးခွလှံ စသည်တို့သာ ဖြစ်သည်ဟု လူအများက ထင်မှတ်ထားကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော် နီကျားကို ကြည့်လိုက်ပါဦး…

ချီယန်ခွန်း လက်ကောက်၊ ဟွန်ထျန်းဖဲကြိုး၊ မီးတောက်လှံ၊ လေမီးဘီးများ၊ ရွှေအုတ်ချပ်များနှင့် ယင်ယန် ဓား...

နီကျား၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ လက်နက်ကိရိယာတိုင်းသည် အရည်အသွေးမြင့် မှော်ရတနာများချည်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်ပြီး ခေါင်းမှစ၍ ခြေဖျားအထိ အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ဤချမ်းသာကြွယ်ဝမှုမျိုးကို သာမန်လူများနှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်ချေ။

ခေတ်သစ်အသုံးအနှုန်းဖြင့် သူ့ကို ဖော်ပြရမည်ဆိုလျှင် ဒဏ္ဍာရီလာ ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသားလေး တစ်ဦး၏ ပုံစံမျိုးပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

"နီကျားက တကယ်ကို ရက်ရောတာပဲ..."

ကျူးပါကျဲ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ စွန်းဝူခုန်းသည်လည်း နတ်စံအိမ်တော် ၏ တန်ဖိုးကြီးမားမှုကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီး ရင်ထဲ၌ လှုပ်ရှားသွားလေသည်။

အပေါ်ယံကြည့်လျှင် နတ်စံအိမ်တော်ကို သူ၏ ဆရာတော်အား ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ၎င်းက သူ့အတွက် ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း စွန်းဝူခုန်း ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ထားပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောဆိုနေကြစဉ် အမိုးအကာမရှိဘဲ အပြင်ဘက်၌ အိပ်ရသည့်အကြောင်းကို ပြောပြခဲ့ချိန်က နှင်းကိုအိပ်ရာလုပ်ရသည့် အပိုင်းရှိသော်လည်း လေကိုစားရသည့် အပိုင်းတော့ မရှိကြောင်းကို သူ နီကျားအား ပြောပြခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

ထို့ကြောင့် ဤ နတ်စံအိမ်တော် ကို ပေးလိုက်ခြင်းသည် သူ၏ စကားများကို တိုက်ရိုက် တုံ့ပြန်ဖြေရှင်းပေးလိုက်ခြင်းပင် မဟုတ်ပါလော။

ကျန်းလျိုကတော့ ထုံးစံအတိုင်း တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ သူ၏ ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ကို ဆက်လက် ကျင့်ကြံနေလေသည်။

သူ၏ အဆင့်မှာ ၃၄ သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး အဆင့် ၃၅ သို့ တက်လှမ်းရန်အတွက် ယခုအခါ အတွေ့အကြုံမှတ် ၁.၄ သန်း လိုအပ်နေပြီ ဖြစ်၏။

အဆင့်တက်ရန် ခရီးကြမ်းမှာ ရှည်လျားပြီး ပင်ပန်းခက်ခဲလှသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

ရှားဝူကျင်းသည်လည်း ကိုယ်ပိုင်အခန်းထဲတွင် လှဲလျောင်းနေရင်း အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ ရှိနေပေသည်။

"အောမိတော်ဖော… ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ... ငါတော့ ဖောက်ပြန်ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီလား..."

ရှားဝူကျင်းသည် သူ၏ လတ်တလော လုပ်ရပ်များကို ပြန်လည်တွေးတောမိပြီး ရင်ထဲ၌ နောင်တတရားများ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့၏။

မူလက ရှားဝူကျင်းသည် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် တပည့်တစ်ဦး၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် မကိုက်ညီဟု ခံစားရသောကြောင့် မာဂျောင် မကစားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

မူလက ရှားဝူကျင်းသည် အသားစားခြင်းနှင့် အရက်သောက်ခြင်းတို့ကို ငြင်းဆန်ခဲ့ပြီး မုန့်စားကာ ရေသောက်မည့် သူ၏ မူဝါဒများကိုသာ စွဲကိုင်ထားခဲ့သော်လည်း ယင်းကိုလည်း သူ ဆက်လက် မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ယခုအခါ အနောက်ဘက် ကောင်းကင်ဘုံ ခရီးစဉ်သည် အရက်သောက်၊ အသားစားကာ အပျော်ခရီး ထွက်နေခြင်းနှင့် ပိုတူနေပြီး ဤမျှ ကောင်းမွန်သော အိမ်ကြီးများတွင်ပင် နေထိုင်ရသေးရာ ရှားဝူကျင်းက မသင့်တော်ဟု တွေးမိသော်လည်း သူ မငြင်းဆန်နိုင်ခဲ့ချေ။

ရှားဝူကျင်းသည် သူ၏ ဆရာတော်နှင့် နောင်တော်များ၏ ဖျက်ဆီးမှုကို ခံနေရသကဲ့သို့ အမြဲခံစားနေရပြီး ရင်ထဲ၌ တိတ်တဆိတ် နောင်တရနေမိတော့သည်။

ထိုညက အားလုံး ကောင်းစွာ အနားယူနိုင်ခဲ့ကြပေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နတ်စံအိမ်တော် ကြီးထဲတွင် နေထိုင်ရသည်က အပြင်ဘက်တွင် အိပ်ရသည်ထက် အများကြီး ပိုကောင်းသည် မဟုတ်ပါလော။

ညဘက်တွင် မည်သည့်စကားမျှ မပြောဖြစ်ကြဘဲ နောက်နေ့နံနက်တွင် အားလုံး ထကြကာ မျက်နှာသစ်၊ ကိုယ်လက်သန့်စင်ကြပြီးနောက် ကျန်းလျိုက ဆန်ပြုတ်ကျဲကျဲနှင့် ပေါက်စီအနည်းငယ်ကို ချက်ပြုတ်လိုက်၏။ ရိုးရှင်းသော အစားအစာ ဖြစ်သော်လည်း အရသာကတော့ အတော်လေး ကောင်းမွန်လှပေသည်။

ထို့နောက် ကျန်းလျိုသည် နတ်စံအိမ်တော် ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူတို့၏ ခရီးကို ဆက်လက် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

တောင်တန်းကြီးများကြားထဲမှ ဖြတ်သန်းသွားရသဖြင့် တောင်တက်လမ်းများမှာ ကြမ်းတမ်းလှသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျန်းလျိုသည် ခရီးဆက်ရန် အလောတကြီး မရှိသောကြောင့် သူတို့တစ်စုမှာ တောင်ပေါ်ရှုခင်းများကို ခံစားရင်း အပျော်ခရီး ထွက်နေရသကဲ့သို့ ခံစားနေကြရ၏။

ဤကဲ့သို့ ခရီးသွားလာခဲ့သည်မှာ ရက်အတော်ကြာပြီးနောက် တောင်ခြေရင်းရှိ သက်ငယ်မိုး တဲအိမ်လေး တစ်လုံးကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရ၏။ အသက် ခြောက်ဆယ်ခန့်အရွယ် အဘွားအိုတစ်ဦးက တဲအိမ်အပြင်ဘက်တွင် ကျောခိုင်းရပ်ကာ အဝေးသို့ မျှော်ကြည့်နေလေသည်။

"မင်္ဂလာပါ ဒကာမကြီး..."

ကျန်းလျိုသည် တဲအိမ်လေးဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားကာ သူမ၏ မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေသော အကြည့်ကို သတိပြုမိပြီးနောက် အဘွားအိုအား နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"အို... ရှင်... ရှင်တို့တွေက မိစ္ဆာတွေလား..."

အဘွားအိုက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျူးပါကျဲနှင့် ရှားဝူကျင်းတို့၏ ကြမ်းကြုတ်ရုပ်ဆိုးသော အသွင်အပြင်များကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားလေသည်။

ကျန်းလျိုက လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။ သူက အဘွားအို မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျမသွားစေရန် ဖမ်းဆွဲကာ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"ဒကာမကြီး... ခင်ဗျား အထင်လွဲနေပါပြီ... ကျုပ်ရဲ့ တပည့်တွေက ရုပ်ဆိုး ပေမယ့် သူတို့က ကျုပ်ရဲ့ နောက်လိုက်တွေ အစစ်အမှန်ပါ... ကျုပ်က ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားဆီကနေ ကျမ်းစာတွေ ပင့်ဆောင်ဖို့ အနောက်ဘက် ကောင်းကင်ဘုံ ကို ဘုရားဖူးထွက်လာတဲ့ ရဟန်းတစ်ပါးပါ..."

***