အခန်း ၃၀၅

အပိုင်း(၃၀၅)

မိစ္ဆာနယ်မြေတွင် စွန်းဝူခုန်းက ငရုတ်သီးများကို ရှာတွေ့ခဲ့သည့် နေ့မှစ၍ ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း အစပ်အရသာသည် သူတို့၏ အစားအစာများတွင် မရှိမဖြစ် ပါဝင်လာခဲ့လေသည်။ ထို့အပြင် ဤခေတ်ကာလတွင် ကြီးစိုးနေသော ပေါင်းခြင်းနှင့် ပြုတ်ခြင်းနည်းလမ်းများနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသည့် ကျန်းလျို၏ ချက်ပြုတ်မှု စွမ်းရည်များနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ အရိုးဖြူ မိစ္ဆာ၏ အမြင်တွင် ဤအစားအစာမှာ သူမ တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသေးသော အရသာရှိလှသည့် ဟင်းလျာတစ်ပွဲ ဖြစ်နေတော့သည်။

"အရမ်းစားလို့ကောင်းတာပဲ..."

သူမ ထမင်းစားသည့် အရှိန်မှာ ပို၍ပင် မြန်ဆန်လာပြီး အရိုးဖြူ မိစ္ဆာ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း အရောင်လင်းလက်လာလေသည်။

မူလက အရိုးဖြူ မိစ္ဆာသည် အထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် ဆင်ခြေတစ်ခုအနေဖြင့် အစားအစာ အနည်းငယ်ကိုသာ တောင်းဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူမ၏ အစစ်အမှန် ပစ်မှတ်မှာ သူမ အမှန်တကယ် လိုလားတောင့်တနေသော နုနယ်ပြီး ရုပ်ရည်ချောမောသည့် ကိုရင်လေး ကျန်းလျိုသာလျှင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ခေတ္တမျှ စိတ်လွင့်သွားပြီးနောက် အရိုးဖြူ မိစ္ဆာက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ပန်းကန်လုံးထဲရှိ အစားအစာများအားလုံးကို စားပစ်လိုက်မိပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် အရိုးဖြူ မိစ္ဆာသည် ပန်းကန်များကို သွားဆေးရန် အလောတကြီး မလုပ်သေးဘဲ ထမင်းစားမကုန်သေးသည့်ဟန် ဆောင်ကာ ပန်းကန်လုံးကို ကိုင်ထားလျက် ကျန်းလျို၏ အနောက်ဘက်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လျှောက်သွားလိုက်၏။

‘ဒီကိုယ်တော်လေးတွေ ဘာတွေများ ကစားနေကြတာလဲ...’

မာဂျောင်ကစားခြင်းသည် ရိုးရှင်းသော ကစားနည်းတစ်ခုဟု ထင်ရသော်လည်း ၎င်းအကြောင်းကို ပိုမိုလေ့လာပြီးနောက်တွင် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းကြောင်း တွေ့ရှိလာနိုင်ပြီး စွဲလမ်းသွားသည်အထိပင် ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

ကျန်းလျို၏ အတိတ်ဘဝတွင် မာဂျောင်သည် အမျိုးသားယဉ်ကျေးမှု၏ မရှိမဖြစ် အရေးပါသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံခဲ့ရပြီး ၎င်းသည်ကိုယ်ပိုင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေခဲ့၏။ မာဂျောင်ကစားနည်းများကိုလည်း နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ပုံစံအမျိုးမျိုး တီထွင်ဖန်တီးထားခဲ့ကြသည်။

အတိတ်ကာလက အမျိုးသမီးများ လုပ်စရာမရှိဘဲ အားလပ်နေချိန်တွင် စုဝေးကာ မာဂျောင် အလှည့်အနည်းငယ်လောက် ကစားခြင်းက အကောင်းဆုံး အချိန်ဖြုန်းနည်းတစ်ခု မဟုတ်ပါလော။

ကျန်းလျိုနှင့် သူ၏ တပည့်များသည် အလှည့်အနည်းငယ်ခန့် ကစားရန် သဘောတူထားခဲ့ကြပြီး ၎င်းအပေါ် အလွန် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့ကြ၏။ သူတို့သည် မာဂျောင်ကို တစ်နာရီခန့်မျှ ကစားဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

အရိုးဖြူ မိစ္ဆာ ပင်လျှင် ပန်းကန်အလွတ်ကို ကိုင်ကာ အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

သူမသည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ လာရောက်ရသည့် သူမ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်ကိုပင် မေ့လျော့သွားပုံရပြီး ကျန်းလျိုနှင့် သူ၏ တပည့်များ ကစားနေသော မာဂျောင်ကစားနည်းကို အတော်လေး စိတ်ဝင်စားနေခဲ့ပေသည်။

"ကဲ... အချိန်လည်း နှောင်းနေပြီ... ငါ သွားနားတော့မယ်..."

ကျန်းလျိုသည် အချိန်မှာ ည ၉ နာရီ ဝန်းကျင်ခန့် ရှိလောက်ပြီဟု ရင်ထဲမှနေ၍ ခန့်မှန်းလိုက်ပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။

ပထမအချက်အနေဖြင့် သူ ကျင့်ကြံရမည့် အချိန်ရောက်နေပြီဖြစ်ကာ လောကီအာရုံ ကာမဂုဏ်များထဲတွင် နစ်မြောမနေသင့်ပေ။ ဒုတိယအချက်မှာ အရိုးဖြူ မိစ္ဆာသည် ဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့သည်မှာ အတော်ကြာပြီဖြစ်ရာ သူမ အမှန်တကယ် ဘာကို လိုချင်နေသနည်းဆိုသည်ကို သူ စစ်ဆေးကြည့်သင့်သည် မဟုတ်ပါလော။

သူမသည် အဘယ်ကြောင့် ဘေးတွင်ရပ်ကာ သူတို့ မာဂျောင်ကစားနေသည်ကို ဤမျှ အချိန်ကြာမြင့်စွာ စောင့်ကြည့်နေပြီး အခြား မည်သည့်လုပ်ရပ်ကိုမျှ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ရသနည်း။

"ဆရာတော်... ဒီတိုင်းကြီး ထသွားတော့မလို့လား... စိတ်ပျက်စရာကြီးဗျာ..."

ကျူးပါကျဲနှင့် အခြားသူများသည် အားမရသေးကြဘဲ ကျန်းလျို၏ စကားကို ကြားသောအခါ နှမြောတသ ဖြစ်သွားကြလေသည်။

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ဆရာတော်... နောက်ထပ် အလှည့်နည်းနည်းလောက် ထပ်ကစားရအောင်ပါ..."

စွန်းဝူခုန်းကလည်း သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောလိုက်၏။

သူတို့လေးတွေ အခုမှ ကစားလို့ ကောင်းနေတုန်း ရှိသေးတာကို ဆရာတော်က ထသွားတော့မည်တဲ့လား…။

"အောမိတော်ဖော..."

ရှားဝူကျင်းသည် နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟတော့ချေ။ ပြောစရာရှိသမျှကို သူ၏ နောင်တော်နှစ်ပါးက ပြောပြီးသွားပြီ ဖြစ်ရာ သူ ထပ်ပြောနေရန် အကြောင်းမရှိတော့ပေ။

သေချာပေါက် ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ လောင်းကစားခြင်းသည် မှားယွင်းကြောင်း ရှားဝူကျင်းက အမြဲတမ်း ခံစားနေရသော်လည်း သူမငြင်းဆန်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ဆက်ကစားရန် တောင်းဆိုဖို့ သူ ဘယ်လိုလုပ် မျက်နှာပြောင်တိုက်ရဲပါမည်နည်း။

"ငါတို့ စောစောကတည်းက သဘောတူထားပြီးသားလေ... အလှည့်နည်းနည်းလောက်ပဲ ကစားမယ်ဆို..."

ကျန်းလျိုက စွန်းဝူခုန်းနှင့် ကျူးပါကျဲတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းခါယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ကျွန်မ ဘေးကနေ စောင့်ကြည့်နေတာ အတော်လေးကြာပြီဆိုတော့ အကြမ်းဖျင်းတော့ နားလည်နေပါပြီ... ဆရာတော်က အနားယူတော့မယ်ဆိုတော့ ဆရာတော့်နေရာမှာ ကျွန်မ ဝင်ပြီး အလှည့်နည်းနည်းလောက် ကစားပေးရမလား..."

ထိုအချိန်တွင် အရိုးဖြူ မိစ္ဆာက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်ပြီး သူမကိုယ်တိုင် ကစားရန် ကမ်းလှမ်းလိုက်လေသည်။

"မင်းလား..."

သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ စွန်းဝူခုန်းက အရိုးဖြူ မိစ္ဆာအား သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"ကောင်းတာပေါ့... အရမ်းကောင်းတာပေါ့... ဝင်ထိုင်ပါဗျာ..."

ကျူးပါကျဲကမူ သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာကြီး ဝင်းလက်သွားပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

ဆရာတော် ထွက်သွားတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း စားပွဲဝိုင်းတွင် လှပသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးနှင့် အစားထိုးနိုင်မည်တဲ့လား… ယင်းက မမျှော်လင့်ထားသော အံ့သြဝမ်းသာစရာလေး မဟုတ်ပါလော…။

"ရတာပေါ့..."

ကျူးပါကျဲ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အရိုးဖြူ မိစ္ဆာသည် အားနာနေခြင်း မရှိတော့ဘဲ သူမ၏ ပန်းကန်အလွတ်ကို ဘေးသို့ချကာ ကျန်းလျို ထသွားသော နေရာတွင် ချက်ချင်းပင် ဝင်ထိုင်လိုက်တော့၏။

မာဂျောင်အုတ်ချပ်များကို မွှေနှောက်ရွှေ့ပြောင်းနေသော တရှပ်ရှပ်အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မကြာမီမှာပင် လူတစ်စုသည် စားပွဲဝိုင်းတွင် ဂိမ်းကစားခြင်း၌ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်မြောသွားကြလေသည်။

"ငါ တစ်ခုခုများ အထင်လွဲနေတာလား..."

ကျန်းလျိုသည် အလျင်စလို ထွက်မသွားဘဲ မာဂျောင်ခုံတွင် သူ၏ တပည့်သုံးယောက်နှင့် အရိုးဖြူ မိစ္ဆာ တို့ အကြိတ်အနယ် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားလေသည်။

သူ၏ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာ အစဉ်အလာကို ဖောက်ဖျက်နေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

"ဒါကိုလည်း 'အရိုးဖြူမိစ္ဆာကို တိုက်ခိုက်ခြင်း' လို့ သတ်မှတ်လို့ရနိုင်မလား..."

မာဂျောင်ခုံ၌ သူ၏ တပည့်များနှင့် အရိုးဖြူ မိစ္ဆာ တို့ကြားမှ ပြင်းထန်သော အားပြိုင်မှုကို ကြည့်ရင်း ကျန်းလျို၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

ဤအရာကို 'အရိုးဖြူမိစ္ဆာကို တိုက်ခိုက်ခြင်း' ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ်တော့ အဓိပ္ပာယ်ရှိနေပုံရသည် မဟုတ်ပါလော။

ကျန်းလျိုသည် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲရှိ ရှုပ်ထွေးနေသော အတွေးများကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ကာ အနားယူရန် သူ၏ အခန်းထဲသို့ မပြန်တော့ဘဲ ပင်မခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်း၌ပင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံနေလိုက်တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် အရိုးဖြူ မိစ္ဆာ ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကိုလည်း မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့၏။

စွန်းဝူခုန်းနှင့် အခြားသူများသည် အရိုးဖြူ မိစ္ဆာ ၏ အစစ်အမှန် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ရိပ်မိခြင်း ရှိ မရှိကို ကျန်းလျို မသိသော်လည်း သူကတော့ သိထားပြီဖြစ်ရာ အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေရန် လိုအပ်ပေသည်။

စွန်းဝူခုန်း၏ မီးလျှံမျက်လုံးများနှင့် ရွှေရောင်အကြည့်တို့သည် အစွမ်းထက်ပြီး မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ အစစ်အမှန်ကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်စွမ်း ရှိသင့်သော်လည်း သူသည် ထိုအခြေအနေကို အချိန်တိုင်း ထိန်းသိမ်းထားမည်တော့ မဟုတ်နိုင်ချေ။

သူ၏ ဇာတ်ကောင် အချက်အလက်ပြဘုတ် ကဲ့သို့ပင် သံသယအချို့ ရှိလာပြီး ထိုစနစ်ကို အသက်သွင်းမှသာ အရိုးဖြူ မိစ္ဆာ ၏ အစစ်အမှန်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ အကယ်၍ သူ့တွင် မည်သည့် သံသယမျှ မရှိခဲ့ပါက သူသည်လည်း အရိုးဖြူ မိစ္ဆာ ၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရမည် မဟုတ်ပါလော။

ဒင် - အတွေ့အကြုံမှတ် +၆

ဒင် - အတွေ့အကြုံမှတ် +၆

ဒင် - အတွေ့အကြုံမှတ် +၆

…

အရိုးဖြူ မိစ္ဆာ အား စောင့်ကြည့်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ကျန်းလျိုသည် သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်ဘဲ နက်ရှိုင်းသော ကျင့်ကြံခြင်းအတွင်းသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် တရားထိုင်ခြင်း အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့၏။

ထိုညက တပည့်သုံးဦးနှင့် အရိုးဖြူ မိစ္ဆာ တို့ တိုက်ပွဲဝင်နေကြသည့် အသံများသာ တစ်ခန်းလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့ပြီး မိုးလင်း၍ အရုဏ်ဦး အလင်းရောင်များ စတင်ထွက်ပေါ်လာချိန်အထိ တစ်ညလုံးတိုင်တိုင် ကြာမြင့်ခဲ့လေသည်။ ထိုအချိန်ကျမှသာ အရိုးဖြူ မိစ္ဆာ သည် မတ်တပ်ရပ်ကာ စွန်းဝူခုန်းနှင့် အခြားသူများကို နှုတ်ဆက်လိုက်တော့သည်။

"ဟီး ဟီး ဟီး... မင်း ဒီည တစ်ညလုံး ငါ ဝက်ကြီးဆီမှာ တော်တော်လေး ရှုံးသွားတယ်နော်... ဒီမှာ မင်းရဲ့ အကြွေးခံဝန်ကတိစာချုပ်... လက်ဗွေလေး နှိပ်ပေးပါဦး..."

သို့သော်လည်း ကျူးပါကျဲသည် တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး အကြွေးခံဝန်ကတိစာချုပ် တစ်စောင်ကို ထုတ်ယူကာ အရိုးဖြူ မိစ္ဆာ အား ပြောလိုက်၏။

မာဂျောင်ကစားရာတွင် ကျူးပါကျဲသည် ဘယ်တုန်းကမှ မရှုံးဖူးကြောင်း ကြေညာထားပြီး အကြိမ်တိုင်းတွင် အမြဲတမ်း အမြတ်ကြီးစား နိုင်လေ့ရှိပေသည်။

"ဟွန့်..."

ကျူးပါကျဲ၏ ကျေနပ်ဂုဏ်ယူနေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ အရိုးဖြူ မိစ္ဆာ သည် အလွန် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပြီး အထူးသဖြင့် တစ်ညလုံးနီးပါး ရှုံးထားရသောကြောင့် သူ့ကို ပို၍ပင် ကြည့်မရအောင် ဖြစ်လာတော့၏။

သို့တိုင်အောင် လောင်းကစားကို ဆန္ဒအလျောက် လုပ်ခဲ့ပြီး သူမ၏ အရှုံးများကို လက်ခံရမည့်သူ ဖြစ်ရာ အရိုးဖြူ မိစ္ဆာ သည်လည်း အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် အကြွေးခံဝန်ကတိစာချုပ်ပေါ်တွင် သူမ၏ လက်ဗွေကို နှိပ်ပေးလိုက်ရလေသည်။

"အေး ဟုတ်ပြီ... အခု မင်း သွားတော့မယ်ဆိုတော့... ပြီးတော့ နောက်ထပ် ပြန်လာဦးမလား ဆိုတာကိုလည်း ဘယ်သူက သိမှာလဲ... အဲဒီတော့ အာမခံပစ္စည်းအနေနဲ့ တစ်ခုခု ချန်ထားခဲ့ချင်ဘူးလား... မင်းရဲ့ ဖိနပ်တွေပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အတွင်းခံအဝတ်အစားတွေပဲဖြစ်ဖြစ်... တစ်ခုခုပေါ့လေ..."

အကြွေးခံဝန်ကတိစာချုပ်ကို ရရှိပြီးနောက် ကျူးပါကျဲသည် အရိုးဖြူ မိစ္ဆာ အား အရောင်လက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်၏။

ကြည့်ရသည်မှာ သူသည် အာမခံအဖြစ် သူမ၏ အဝတ်အစား တစ်ပိုင်းတစ်စကို ရယူရန် မစောင့်နိုင်တော့သည့်ပုံ ပေါ်နေလေသည်။

"နင့်လို ညစ်ပတ်တဲ့ဝက်... ငါက အကြွေးတင်တာကို ငြင်းမယ့်လူစားမျိုးလို့ ထင်နေလား... ဟွန့်..."

ကျူးပါကျဲ၏ စကားများမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသော်လည်း အရိုးဖြူ မိစ္ဆာကိုတော့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေခဲ့ကာ သူမသည် ဒေါသတကြီး နှာမှုတ်လိုက်ပြီးနောက် တံခါးဆီသို့ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

တတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အာမခံပစ္စည်း တစ်ခုခု ချန်ထားခဲ့ရန်မှာ အရိုးဖြူ မိစ္ဆာ စဉ်းစားခဲ့ဖူးသောအရာ ဖြစ်သော်လည်း တစ်ညလုံး ကစားပြီးနောက် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရာအားလုံးနီးပါးကို ရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သူမ အာမခံထားခဲ့ချင်လျှင်တောင်မှ ပေးစရာ ဘာမှမကျန်တော့ချေ။ သူမ တကယ်ကြီး အဝတ်အစားများ ချွတ်ပေးခဲ့၍တော့ မရနိုင်ပါချေ။

"ဟူး... နှမြောစရာကြီးကွာ..."

အရိုးဖြူ မိစ္ဆာ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျူးပါကျဲက နှမြောတသဖြစ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။

ဆရာတော် နိုးလာပြီးနောက် နံနက်စာ စားကြပြီးလျှင် ခရီးဆက်ကြရမည် ဖြစ်ပေသည်။ တကယ်တမ်းဆိုရလျှင် ကျူးပါကျဲသည် အရိုးဖြူ မိစ္ဆာက ငွေလာဆပ်မည်ဟု အမှန်တကယ် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ ယင်းမှာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အဝတ်အစား တစ်ပိုင်းတစ်စကို သိမ်းထားနိုင်ရန် ဆင်ခြေပေးခဲ့ခြင်းမျှသာ ဖြစ်၏။

***