အခန်း ၃၀၆

အပိုင်း(၃၀၆)

နေထွက်လာချိန်တွင် ကျန်းလျိုသည်လည်း တစ်ညလုံး ကျင့်ကြံခြင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဇာတ်ကောင် အချက်အလက်ပြဘုတ်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူ၏ အတွေ့အကြုံမှတ်များ အနည်းငယ် တက်လာသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဟင်... မနေ့ညက ဒကာမကြီးရော ဘယ်ရောက်သွားလဲ..."

တပည့်များအားလုံး ရှိနေသော်လည်း အရိုးဖြူ မိစ္ဆာကို မတွေ့ရသဖြင့် ကျန်းလျိုက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။

"သူလား... သူက ကျွန်တော်တို့နဲ့ တစ်ညလုံး မာဂျောင်ကစားပြီးတော့ မိုးလင်းတာနဲ့ ထွက်သွားပြီလေ..."

ကျန်းလျို၏ အမေးစကားကို ကြားသောအခါ ကျူးပါကျဲက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"တစ်ညလုံး မာဂျောင်ကစားပြီးတော့ ထွက်သွားပြီတဲ့လား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျို၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားလေသည်။

‘ဒါဆိုရင် မနေ့ညက အရိုးဖြူ မိစ္ဆာ လာရောက်ရတဲ့ အစစ်အမှန် ရည်ရွယ်ချက်က ဘာကြီးလဲဟ…’

...

အခြားဂူတစ်ခု၌ လှပသော အစေခံမလေး နှစ်ကောင်သည် အတူတကွ ထိုင်ကာ စကားပြောနေကြပြီး နှစ်ဦးစလုံးမှာ တွေဝေရှုပ်ထွေးကာ စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရလေသည်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ... ငါတို့ရဲ့ သခင်မက မနေ့ညက တောင်အောက်ဆင်းသွားပြီး အဲဒီအိမ်ကြီးရဲ့ အိမ်ရှင်က လူလား မိစ္ဆာလားဆိုတာ သွားစစ်ဆေးမလို့ ပြောသွားတာလေ... သူ ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲဟင်..."

အစေခံမလေး တစ်ကောင်က သူမ၏ အသံတွင် ရှုပ်ထွေးတွေဝေမှုများ အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေလျက် ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်နော်... အဲဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကောင်များ ပုန်းအောင်းနေလို့ ငါတို့သခင်မ ပြန်မလာနိုင်တော့တာများလား..."

အခြား အစေခံမလေးကလည်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အရိုးဖြူ မိစ္ဆာ တစ်ညလုံး ပြန်မလာခြင်းက သူတို့ကို အထိတ်တလန့် ဖြစ်စေခဲ့ပေသည်။ ဤသို့သော ကိစ္စမျိုး တစ်ခါမျှ မဖြစ်ဖူးခဲ့ချေ မဟုတ်ပါလော။

"ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ... မိစ္ဆာလေးတွေအတွက် အချက်ပေးမီးထွန်းပြီး အဲဒီအိမ်ကြီးဆီ သွားစစ်ဆေးကြည့်ရမလား..."

အစေခံမလေး တစ်ကောင်က အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် အကြံပြုလိုက်၏။

"မလုပ်တာ ပိုကောင်းမယ်... သခင်မက သာမန်ကိစ္စ တစ်ခုခုကြောင့် ကြန့်ကြာနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်လေ... ပြီးတော့ ငါတို့ သခင်မတောင် ဒုက္ခရောက်ရလောက်အောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ် တစ်ခုခုသာ တကယ်ရှိနေမယ်ဆိုရင် ငါတို့သွားတာက သေတွင်းထဲ သွားတိုးသလို ဖြစ်မနေဘူးလား..."

အခြား အစေခံမလေးသည် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပို၍ တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ပြသကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

အစေခံမလေး နှစ်ကောင် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြစဉ်မှာပင် ဂူအတွင်းသို့ ပုံရိပ်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။

ကျော့ရှင်းသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှအပကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူမှာ အရိုးဖြူ မိစ္ဆာပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေပုံရပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို နက်နက်နဲနဲ တွေးတောနေပုံ ပေါ်လေသည်။

"သခင်မ... ပြန်ရောက်လာပြီလား... အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲဟင်... အဲဒီအိမ်ကြီးအကြောင်း ဘာတွေများ သိခဲ့ရလဲ..."

အရိုးဖြူ မိစ္ဆာ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အစေခံမလေး နှစ်ကောင်သည် သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ပြီး အနားသို့ ချဉ်းကပ်ကာ မေးမြန်းလိုက်ကြ၏။

"အော်... အဆင်ပြေပါတယ်... စုံစမ်းရတာ အတော်လေး အခြေအနေကောင်းပါတယ်..."

အရိုးဖြူ မိစ္ဆာသည် အတွေးလွန်နေရာမှ အစေခံမလေး၏ မေးခွန်းကြောင့် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားကာ စိတ်မပါ့တပါဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် လန့်နိုးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ...

'ဟင်... နေပါဦး... ငါ မနေ့ညက အဲဒီအိမ်ကြီးမှာ ဘာသွားလုပ်တာလဲ... ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘဲ တစ်ညလုံး မာဂျောင် ဝင်ကစားနေမိတာ ဘာလို့လဲဟ...'

သူမသည် ထိုမိစ္ဆာများ၏ စွမ်းရည်ကို စမ်းသပ်ရမည် မဟုတ်ပါလော။

သခင်မ၏ စိတ်လွင့်နေသော ဟန်ပန်ကို မြင်သောအခါ အစေခံမလေး နှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

"သခင်မ... မနေ့ညက အဘိုးအိုနဲ့ မိန်းကလေးကို သန့်စင်ဆေးကြောပြီးပါပြီ... ကျွန်မတို့ စားကြတော့မလား..."

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အစေခံမလေး တစ်ကောင်က သတိထားကာ မေးလိုက်၏။

"လောစရာ မလိုပါဘူး... ငါ တစ်ညလုံး အကြိတ်အနယ် တိုက်ခိုက်ထားရလို့ နည်းနည်း ပင်ပန်းနေပြီ... အိပ်လိုက်ဦးမယ်... ငါ နိုးလာမှပဲ အဲဒီနှစ်ယောက်ကို ရှင်းကြတာပေါ့..."

အရိုးဖြူ မိစ္ဆာက သမ်းဝေရင်း လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။

စကားပြောရင်း သူမသည် ပလ္လင်ပေါ်တွင် နောက်သို့မှီချကာ မှေးခနဲ အိပ်ပျော်သွားလေသည်။

အစေခံမလေး နှစ်ကောင်သည် သူမ၏ ဘေးတွင် သစ္စာရှိစွာ မတ်တပ်ရပ်၍ စောင့်ကြပ်နေကြ၏။

သို့သော် ယနေ့တွင်တော့ သူတို့၏ သခင်မသည် နားလည်ရခက်သော အိပ်မက်ယောင်ယောင် စကားများကို ရေရွတ်နေပုံရလေသည်။

“ချမ်းသာပြီ... စားတယ်... နိုင်ပြီဟေ့... ဟားဟားဟား...”

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် ကျန်းလျိုသည် မိစ္ဆာများနှင့် ကြုံတွေ့ရသည့်အခါ တစ်ဖက်လူက မိမိအပေါ် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက် ရှိ၊ မရှိကို မသေချာပါက သူက အရင်စတင်၍ တိုက်ခိုက်လေ့ မရှိချေ။

ဆရာ လင်းရွှီနှင့် ဖြစ်ရပ်မှာ ထိုသို့ပင် ဖြစ်၏။

အလားတူပင် ကွမ်ယင် ဇင်ကျောင်းတော်၌ ကျန်းလျိုသည် ကျင်းချီကို သူ၏ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုများ ထုတ်ကြွားလာစေရန် မြှူဆွယ်ကာ ပဋိပက္ခတစ်ခု ဖန်တီးခဲ့ခြင်းမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

တကယ်တမ်းဆိုရလျှင် ကျင်းချီသည် သူ့အား တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့သည့်အပြင် သူ့အပေါ်၌ပင် အတော်လေး ကြင်နာခဲ့သောကြောင့် ကျန်းလျိုအနေဖြင့် သူ့ကို အန္တရာယ်ပြုရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပေ။

အလားတူပင် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အရိုးဖြူ မိစ္ဆာက သူ့ထံသို့ အထူးတလည် ရောက်ရှိလာချိန်၌ ကျန်းလျိုသည် သူမတွင် မကောင်းသော အကြံအစည်များ ရှိနေနိုင်သည်ဟု ခံစားရသော်လည်း သူမက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြသခြင်း မရှိသောကြောင့် သူက လှုပ်ရှားရန် အလောတကြီး မလုပ်ခဲ့ချေ။ သူမ မည်သည့် လှည့်ကွက်များကို အသုံးပြုရန် စီစဉ်နေသနည်း ဆိုသည်ကို သူ စောင့်ကြည့်ချင်နေခဲ့၏။

မူလဇာတ်လမ်းထဲတွင် သူမသည် အဘိုးအို၊ အဘွားအိုနှင့် မိန်းကလေးငယ် အဖြစ် အသွင်ပြောင်းကာ သူ့ကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဆက်တိုက် လှည့်စားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော်လည်း ကျန်းလျို လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့သည့် အရာမှာ အရိုးဖြူ မိစ္ဆာက တစ်ညလုံး မာဂျောင် ဝင်ကစားနေပြီးနောက် တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူက တကယ်ကြီး ဘာပြဿနာမှ မရှာခဲ့ဘူးလား...

သူက မနေ့က စွန်းဝူခုန်းနဲ့ အခြားသူတွေကို မြင်ပြီး ကြောက်သွားတာများလား... ဒါကြောင့် မလှုပ်ရှားရဲတာလား...

ဒါမှမဟုတ် မနေ့ညက မာဂျောင်ကစားရတာ အရမ်းကောင်းနေလို့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ရည်ရွယ်ချက်ကိုပဲ မေ့သွားတာများလား...

အရိုးဖြူ မိစ္ဆာနှင့် ပတ်သက်၍ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားခန်း ဝင်ပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် အကြောင်းရင်းကို စဉ်းစား၍ မရနိုင်တော့သဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ကာ သူမအား ထပ်မံ ဂရုမစိုက်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

နတ်စံအိမ်တော်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းပြီးနောက် ကျန်းလျိုနှင့် သူ၏ အဖော်များသည် ခရီးဆက်ခဲ့ကြ၏။

သေချာပေါက် သူတို့သည် အနောက်ဘက် ကောင်းကင်ဘုံ သို့ ခရီးဆက်ရန် အလောတကြီး မရှိကြဘဲ အဘိုးအိုနှင့် သူ၏ မြေးမလေးတို့ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသနည်းဆိုသည်ကို ရှာဖွေရန် တောင်တန်းများအတွင်း၌ ဆက်လက် လှည့်လည်နေကြပေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် အဘွားအိုကို ကတိပေးထားခဲ့ပြီး အလိုအလျောက် တာဝန်တစ်ခုကိုလည်း လက်ခံထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ အကယ်၍ တာဝန် မပြီးမြောက်ပါက အတွေ့အကြုံမှတ် ဆုလာဘ်များကို မရရှိနိုင်ရုံသာမက အတွေ့အကြုံမှတ် တစ်သိန်းကိုပါ ဆုံးရှုံးရမည်ဖြစ်ရာ ယင်းကို သူ လုံးဝ အဖြစ်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"ဆရာတော်... မနေ့ညက အဲဒီ မိစ္ဆာမကို ငါတို့ လွှတ်မပေးလိုက်သင့်ဘူး..."

တောင်တန်းများအတွင်း အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ဘာမှမတွေ့ရသောအခါ စွန်းဝူခုန်းက နှမြောတသစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဟင်... အစ်ကိုကြီးမျောက်... မနေ့ညက အမျိုးသမီးက မိစ္ဆာလို့ မင်းက ပြောနေတာလား..."

အနီးနားတွင် ရပ်နေသော ကျူးပါကျဲမှာ ခေတ္တမျှ တန့်သွားပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"အင်း... အဲဒီ မိစ္ဆာမက အသွင်ပြောင်းတဲ့ နည်းစနစ်ကို ကျွမ်းကျင်ပေမယ့် ငါ့ရဲ့ မီးလျှံမျက်လုံးများနှင့် ရွှေရောင်အကြည့်ကိုတော့ မလှည့်စားနိုင်ပါဘူးကွာ... ညဘက်ကြီး မိန်းမတစ်ယောက်က တံခါးလာခေါက်ပြီး စားစရာ လာတောင်းတာကို မင်းက မထူးဆန်းဘူး ထင်နေလို့လား ငတုံးရဲ့..."

စွန်းဝူခုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"အာ... အဲဒါကို ကျွန်တော် သိပ်မတွေးမိဘူး... အစ်ကိုကြီးမျောက်ကတော့ တကယ် ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ..."

ကျူးပါကျဲက သူ၏ နောက်စေ့ရှိ ဆံပင်ကြမ်းများကို ကုတ်ကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်ပြီး စွန်းဝူခုန်းအား မြှောက်ပင့်ရန်လည်း သေချာပေါက် မမေ့လျော့ခဲ့ချေ။

အချိန်အတော်ကြာ အတူတကွ ဖြတ်သန်းလာခဲ့ပြီးနောက် ဆရာတော်အား စကားကောင်းများ ပြောရန် လိုအပ်သော်လည်း နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည်ဆိုပါက ထိုမျောက်စုတ်ကို ကျေနပ်အောင် လုပ်ရသည်က ပို၍ လွယ်ကူကြောင်းကို ကျူးပါကျဲ သဘောပေါက်ထားပေသည်။

သူ့အကြောင်း ကောင်းကောင်းပြောပေးသရွေ့ ကျန်တာအားလုံးက လွယ်ကူနေပြီ ဖြစ်၏။

အမှန်တကယ်ပင် ကျူးပါကျဲ၏ မြှောက်ပင့်စကားများကို ကြားသောအခါ စွန်းဝူခုန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အတော်လေး ကျေနပ်နေပုံရလေသည်။

"အင်း... ဝူခုန်းမှာ ကြီးမားတဲ့ ဉာဏ်ပညာနဲ့ အမြော်အမြင် မျိုး မရှိပေမယ့် သူ့ရဲ့ ပါးနပ်မှုကတော့ အတော်လေး လုံလောက်ပါတယ်..."

စွန်းဝူခုန်း၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျိုသည် သဘောတူညီစွာဖြင့် ရင်ထဲမှနေ၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ယမန်နေ့ညက အချည်းနှီး စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရသော်လည်း စွန်းဝူခုန်းသည် အရိုးဖြူ မိစ္ဆာ၏ အစစ်အမှန် ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို အမှန်တကယ်ပင် သိရှိနေခဲ့ပေသည်။

"ကဲ... ဒီလိုဆိုမှတော့ သူ့ဆီ တိုက်ရိုက် သွားရှာကြတာပေါ့..."

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ ပြောလိုက်လေသည်။

အဘိုးအိုနှင့် မြေးမလေးတို့ ပျောက်ဆုံးနေသည်မှာ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေနိုင်မည်နည်း။ ကျန်းလျို၏ အမြင်တွင် သူတို့သည် အရိုးဖြူ မိစ္ဆာ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေရန် ရာခိုင်နှုန်း အများဆုံးပင် ဖြစ်၏။

ထို့ပြင် အရိုးဖြူ မိစ္ဆာသည် လူသားများကို စားသုံးသော မိစ္ဆာသတ္တဝါ တစ်ကောင် ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြန့်ကြာနေပြီး သူတို့ အစားခံလိုက်ရပါက သူ၏ တာဝန်လည်း ကျရှုံးသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ကျန်းလျို၏ ရင်ထဲ၌ အချိန်ကို ဆက်လက်ဆွဲထားချင်သော်လည်း ယမန်နေ့က တွေ့ခဲ့ရသော အဘွားအိုသည် တံခါးဝတွင် တစ်ယောက်တည်းရပ်ကာ အဝေးသို့ အဆက်မပြတ် မျှော်ကြည့်နေသည့် မြင်ကွင်းကို တွေးမိသောအခါ ရင်နာစရာ ကောင်းလှပေသည်။

ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သူမ၏ ခင်ပွန်းနှင့် မြေးမလေးကို အမြန်ဆုံး ရှာဖွေကူညီပေးပြီး သူတို့ သုံးယောက်ကို ပြန်လည်ပေါင်းစည်းပေးခြင်းက အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်၏။

ဝူမြို့ ရှိ တာဝန်အတွင်းက ရွာရှိ လူအားလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီးနောက် အဘိုးအိုသည် တစ်ယောက်တည်း ဆက်လက် အသက်မရှင်နိုင်တော့ဘဲ သေမင်းကိုသာ ရွေးချယ်သွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

အကယ်၍ အဘွားအို တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့မည်ဆိုပါက သူမ၏ အခြေအနေသည်လည်း ထိုကဲ့သို့ပင် အဖြစ်ဆိုးနေမည် မဟုတ်ပါလော။

***