အခန်း ၆၇၉

အပိုင်း (၆၇၉)

သွေးစွန်းဘုရင်မက ယွင်ယောင်ကို ဖက်ထားရင်း သူ့မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သွေးစွန်းဘုရင်မက တုန်ယင်စွာ ပြောလိုက်၏။ “တောင်းပန်ပါတယ် ကလေးရယ်...”

ယွင်ယောင် မျက်ရည်များ ဒလဟော ကျလာသော်လည်း အံကို တင်းတင်းကြိတ်၊ ငိုသံကို ထိန်းထားရင်း ပြောလိုက်သည်။ “သားအဖေ သေချာပေါက် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ သူက ဒီလောကမှာ ဉာဏ်အကောင်းဆုံးလူပဲ၊ သေချာပေါက် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။”

“သွားကြစို့… အဒေါ် မင်းကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးမယ်။”

သွေးစွန်းဘုရင်မက ပြောလိုက်၏။ “အဒေါ် မင်းကို မင်းရဲ့အဘိုးနဲ့ အမေဆီ အရင်လိုက်ပို့ပေးမယ်။ တကယ်လို့ မတွေ့ခဲ့ရင် မင်း အဒေါ်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ။ ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက အဒေါ်ရဲ့ သားအရင်းပဲ။”

တာယင်အမှောင်သခင်ကြီးက သူ့နောက်ကို လိုက်လာပြီဖြစ်သောကြောင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားမိ၏။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သားဖြစ်သူ ယွင်ယောင် ဘေးကင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ခေါင်းစိုက်ကာ ရူးသွပ်စွာ ပြေးလွှားတော့သည်။ ရှေ့တွင် မှောင်မည်းနေပြီး ဘာမှ မမြင်ရသော်လည်း သူ ဆက်တိုက် ပြေးနေခဲ့၏။

ရုတ်တရက် သူ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။ အကြောင်းမူ ဤမြေအောက်လျှို့ဝှက်လမ်းက လမ်းဆုံးသွားသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ရှေ့တွင် ဘာမှမရှိတော့ဘဲ နက်ရှိုင်းလှသော ချောက်ကမ်းပါးကြီးသာ ဆီးကြိုနေသည်။

တာယင်အမှောင်သခင်ကြီးသည် မီးတောက်နေသော ဓားကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာသည်။ ထိုခြေလှမ်းသံများက အမှန်တကယ်ပင် သေမင်း၏ တီးတိုးသံကဲ့သို့ပင်။

မီးတောက်နေသော ဓားကြီးက သူ၏ပုံရိပ်ကို လင်းထိန်စေပြီး သူ တစ်လှမ်းလျှောက်တိုင်း မျက်နှာနှင့် ခန္ဓာကိုယ်တွင် သိသာသော အပြောင်းအလဲအချို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူသည် စောစောက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမှောင်သခင်ကြီး၏ ပုံစံမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ တဖြည်းဖြည်း မူလပုံစံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်၏။

ယခင်က မျိုးဗီဇပြောင်းလဲမှု လက္ခဏာများကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး ဖောင်းကားနေပြီး မျက်လုံးများက သွေးရောင်လွှမ်းနေကာ ကြက်သီးထဖွယ် ကောင်းခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူသည် ယခင်ကဲ့သို့ ပိန်သွယ်သွယ် ပုံစံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုနူးညံ့ယဉ်ကျေးလှသော တာယင်ဧကရာဇ် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည့် အတိုင်းပင်။ သို့သော်ငြား ယခုအချိန်တွင် သူ၏လက်ထဲ၌ ဤဓားကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားခြင်းက ပို၍ပင် ထူးဆန်းကျောချမ်းဖွယ် ကောင်းနေ၏။

တာယင်ဧကရာဇ်က တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ယွင်ကျုံးဟဲ့… ခင်ဗျားရဲ့လမ်းကတော့ အဆုံးသတ်သွားပြီ။ လာ… ကျုပ်နဲ့ လိုက်ခဲ့တော့။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က အသံကို ထိန်းရင်း မေးလိုက်၏။ “အရှင်မင်းမြတ်… ကျုပ်က အရှင်မင်းမြတ်အတွက် အသုံးဝင်သေးလို့လား။”

တာယင်ဧကရာဇ်က အေးဆေးစွာ ပြန်ဖြေ၏။ “ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို တာ့ကျိုးအင်ပါယာကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကူညီပေးခဲ့တယ်၊ ဒါကို ထားလိုက်ပါအုံး။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို ပိုင်ယင်မြို့စားကို အနိုင်ယူဖို့ပါ ကူညီပေးခဲ့တယ်၊ ဒါကမှ ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုစစ်စစ်ပဲ။ တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံတော်မှာ ဧကရာဇ် တစ်ပါးတည်းပဲ ရှိနိုင်တယ်။ ကျုပ် သူနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်လာတာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီ။ အခု နောက်ဆုံး အဆုံးသတ်ရတော့မယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းမြတ်… အရှင်မင်းမြတ်အတွက် ကျုပ်ရဲ့တန်ဖိုးက အဲဒီစိတ်ကူးယဉ်ဆန်တဲ့ သန့်စင်သောကျောင်းတော်ရဲ့ သဲလွန်စလောက်ပဲ ရှိတာ မဟုတ်လား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျုပ်က ဒဏ္ဍာရီထဲက သန့်စင်သောကျောင်းတော်ရဲ့ သွေးကြောရှိသူလေ။”

“ဒီလောက်တင်မကဘူး။” တာယင်ဧကရာဇ်က ပြောလိုက်၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်သားပဲ… ကျုပ်မှာ ကြီးမားတဲ့ အသုံးဝင်မှု နောက်တစ်ခု ရှိသေးတာပဲ။ အဲဒါက အရှင်မင်းမြတ်ကို တကယ့်နုဧကရာဇ်ရဲ့ ဂူဗိမာန်ကို ရှာတွေ့ဖို့ ကူညီပေးတာပဲ။ အရှင်မင်းမြတ်က အစွမ်းကုန်ကြိုးစားပြီး နုဧကရာဇ်ရဲ့ အလောင်းကို ရှာချင်နေတာ အရှင်မင်းမြတ် သူ့ကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်ချင်လို့ မဟုတ်လား။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီလောကမှာ တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံတော်ရဲ့ ဧကရာဇ် တစ်ပါးတည်းပဲ ရှိရမယ်။ ဘယ်သူမှ အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ ထီးနန်းကို လာလုလို့မရဘူး။ နုဧကရာဇ်တောင်မှ ခြွင်းချက် မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက သေသွားခဲ့ပါပြီ။ ဒီလောကမှာ ဒဏ္ဍာရီတွေ မရှိဘူး၊ ဘယ်သူမှ တကယ် သေရာကနေ ပြန်မရှင်လာနိုင်ပါဘူး။”

တာယင်ဧကရာဇ်က ဘာမှ ထပ်မရှင်းတော့ဘဲ ယွင်ကျုံးဟဲ့ထံသို့ လက်ကမ်းပေးကာ ပြောလိုက်၏။ “လာ… ကျုပ်နဲ့ လိုက်ခဲ့။ အားလုံး အရင်တိုင်းပဲ။ ခင်ဗျားက ကျုပ်တို့ တာယင်အင်ပါယာရဲ့ မြို့စားယွင် ပဲ။ ခင်ဗျားကို ယင်းမျိုးရိုးနာမည်ပါ ပေးသနားမယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ “ပြီးတော့ ကျုပ်ကို အရှင်မင်းမြတ်က အကျဉ်းချထားပြီး လက်နှစ်ဖက်၊ ခြေနှစ်ဖက်လုံးကို ဖြတ်ပစ်ကာ ခေါင်းနဲ့ကိုယ်လုံးပဲကျန်အောင် လုပ်ပြီး အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ အမှောင်ဓာတ်ခွဲခန်းထဲက စမ်းသပ်ခံပစ္စည်းတစ်ခု လုပ်ပစ်မှာ မဟုတ်လား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျုပ်ရဲ့ သွေးက အရမ်းထူးခြားနေတာကိုး။”

တာယင်ဧကရာဇ်က သက်ပြင်းချဟန်ပြုရင်း ပြောလိုက်၏။ “အခုအချိန် ရောက်နေတာတောင် ခင်ဗျား စိတ်ထဲမှာ မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးတာလား။ ခင်ဗျားတို့မှာ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူးဆိုတာကို သေသွားတဲ့ ထျန်းကျိုးဧကရာဇ်တောင်မှ သေချာသိနေတယ်။ တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံတော်က ဒီလောကကြီးတစ်ခုလုံးကို သေချာပေါက် အုပ်စိုးလိမ့်မယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းမြတ်… ကျုပ် မေးခွန်းတစ်ခုပဲ မေးချင်ပါတယ်။”

တာယင်ဧကရာဇ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ပြောလေ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံတော်က လောက တစ်ခုလုံးကို အုပ်စိုးနိုင်ပြီဆိုရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ။ ဒီလောကကြီးကို ဘာတွေ ယူဆောင်လာပေးနိုင်မှာလဲ။”

တာယင်ဧကရာဇ်က ရယ်မောကာ ဖြေလိုက်၏။ “ယွင်ကျုံးဟဲ့… ခင်ဗျားက အရမ်းဉာဏ်ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတွေးတာ အရမ်းများလွန်းတယ်။ ဒီလောကတစ်ခုလုံးကို စည်းလုံးဖို့ဆိုတာ ကြီးမားတဲ့ စံပြရည်မှန်းချက် တစ်ခုပါပဲ။

ဒီလောကကို စည်းလုံးပြီးရင် ဘာစံပြရည်မှန်းချက်၊ ဘာရည်မှန်းချက် ရှိအုံးမလဲဆိုရင်… ဥပမာ သန့်စင်သောကျောင်းတော်ကို ရှာတွေ့ပြီး အဲဒါကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်တာမျိုးပေါ့။ ကျုပ် တကယ်ကို ကြည့်ချင်တယ်၊ ဒီလောကယဉ်ကျေးမှုရဲ့ အရင်းအမြစ်ဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲလို့ပေါ့။

ယွင်ကျုံးဟဲ့… ဒီလောကရဲ့ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာအတွင်းမှာ အကြီးကျယ်ဆုံးလူက ဘယ်သူလဲ။ တာ့ယန် မင်းဆက်ရဲ့ တည်ထောင်သူဧကရာဇ် ဖြစ်ရမယ်။ ထျန်းကျိုးကလည်း တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ဧကရာဇ်ဆိုတဲ့ နာမည်ကို သူ့ကိုယ်သူ လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။ နုဧကရာဇ်က ဒီနေရာကို စိန်ခေါ်ချင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ ကျရှုံးသွားခဲ့တယ်။

ဒီလောကရဲ့ ပိရမစ်ထိပ်စွန်းက အရမ်းကျဉ်းမြောင်းတယ်၊ လူတစ်ယောက်ပဲ ရပ်လို့ရတယ်။ အခု ကျုပ်က အဲဒီထိပ်စွန်းကို ရောက်သွားပြီဆိုတော့ အဲဒီထိပ်စွန်းကနေ ဤလောကတစ်ခုလုံးကို ကြည့်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ဘယ်လိုကွာခြားလဲဆိုတာကို ခံစားကြည့်ချင်တယ်။

ပြီးတော့ ဒီလိုခမ်းနားတဲ့ အောင်မြင်မှုမျိုးက မျက်မြင်သက်သေ တစ်ယောက် လိုအပ်တယ်။ ဒီလောကမှာ မျက်မြင်သက်သေအဖြစ် အရည်အချင်းပြည့်မီတဲ့သူ အရမ်းနည်းတယ်၊ ခင်ဗျားက အဲဒီထဲက တစ်ယောက်ပဲ။

ယွင်ကျုံးဟဲ့… ခင်ဗျားကို စစ်မှန်တဲ့ မျက်မြင်သက်သေတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးမယ်။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားရဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ နားတွေကို ချန်ထားပေးမယ်။ ကျုပ်ရဲ့ ကြီးကျယ်တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့နိုင်အောင်ပေါ့။ ဒါက… မကောင်းဘူးလား။”

တာယင်ဧကရာဇ်၏ အသံက ပိုမိုနူးညံ့လာသော်လည်း နားထောင်ရသည်မှာ ငရဲပြည်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

ထို့နောက် သူ၏လက်ထဲရှိ ဓားကြီးမှ မီးတောက်များ ငြိမ်းသွားခဲ့လေသည်။ အကြောင်းမှာ လောင်စာကုန်သွားသောကြောင့်ပင်။

သူက ယွင်ကျုံးဟဲ့ထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာပြီး လက်ကမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ “လာပါ… ကျုပ်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က တာယင်ဧကရာဇ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အေးဆေးစွာ ပြုံးပြလိုက်၏။ “အရှင်မင်းမြတ်… အရှင်မင်းမြတ်အနေနဲ့ တစ်ယောက်တည်းပဲ ခရီးစဉ်အဆုံးအထိ သွားလိုက်ပါ။ ကျုပ်ကတော့ မလိုက်တော့ဘူး။”

ထို့နောက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က နောက်သို့ ရုတ်တရက် ပက်လက်လန်ကျသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး နက်ရှိုင်းလှသော ချောက်ကမ်းပါးကြီးအတွင်းသို့ ခုန်ချသွားတော့သည်။

................

အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည်မသိချေ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ တစ်ယောက် သတိပြန်လည်လာခဲ့၏။

သူသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် သတိမေ့မြောနေခဲ့ပုံရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး သေမင်း၏အစွန်းတစ်ဖက်တွင် လွင့်မျောနေခဲ့ရသည်။

အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ သေလုမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ အသက်ရှင်သန်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး သေးလေးတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်အသက်ဝင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံးမှာ လုံးဝအာရုံခံစားမှုမရှိသေးဘဲ ဦးနှောက်တစ်ခုတည်းသာ သီးသန့်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

‘ငါ အသက်ရှင်နေသေးတာလား… ဒါ ဘယ်နေရာလဲ…’

ယခုအချိန်တွင် သူသည် လုံးဝမမြင်ရ၊ ဘာမှလည်းမကြားရဘဲ မိမိကိုယ်မိမိ အသက်ရှင်နေသေးကြောင်းကိုသာ ဝေဝေဝါးဝါး သိရှိနေရပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက သူ့အပိုင် မဟုတ်တော့သကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ ဤထုံထိုင်းဆန်းပြားသော ခံစားချက်မှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် တည်ရှိနေခဲ့၏။

တဖြည်းဖြည်းချင်းဖြင့် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အာရုံခံစားမှုများ ပြန်လည်နိုးကြားလာခဲ့သည်။ လုံးဝ မမြင်ရသေးသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခံစားသိရှိလာနိုင်ပြီး အသံများကိုလည်း ကြားလာရပြီဖြစ်သည်။

လူတစ်ယောက်က သူ့ကို အဆက်မပြတ် နည်းလမ်းမျိုးစုံသုံးကာ ကြိုးစားကယ်တင်နေကြောင်း သိလိုက်ရ၏။

နေ့စဉ် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဆေးဝါးများစွာ တိုက်ကျွေးခြင်း၊ အပ်စိုက်ကုသပေးခြင်းနှင့် အတွင်းအားနှင့် ဆင်တူသော စွမ်းအင်တစ်ခုက သူ၏သွေးကြောများကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းစေခြင်းတို့ဖြင့် ဆက်လက်ကုသပေး နေခဲ့သည်။

ဤသို့ဖြင့် အချိန်အတန်ကြာသောအခါ သူ၏အကြောများနှင့် သွေးကြောများက တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ရှင်သန်လာပြီး တစ်နေ့တွင်မူ သူ မျက်လုံးပွင့်လာခဲ့တော့သည်။

‘ဒါ… နတ်ပြည်လား…’

ယွင်ကျုံးဟဲ့ အံ့ဩမှင်တက်သွား၏။ ‘ဒီလောက်လှပတဲ့ မြင်ကွင်းမျိုး ရှိသေးတယ်လား…’

သူသည် တဲအိမ်လေးတစ်လုံးထဲတွင် လဲလျောင်းနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် စိမ်းလန်းကြည်လင် နေသော ရေပြင်များ ဝိုင်းရံထားရာ သူရောက်နေသည်မှာ ရေကန်တစ်ခုအတွင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ တစ်သက်တွင် မြင်ဖူးသမျှ အလှပဆုံးရေကန်ဖြစ်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော ကျောက်စိမ်းတုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ စီးဆင်းနေသော ကျောက်စိမ်းရည်များနှယ် ရှိနေ၏။

ရေကန်၏အဆုံးတွင် အလွန်မြင့်မားသော တောင်တန်းတစ်ခုရှိပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ မြင်ကွင်းမှကြည့်လျှင် တောင်တန်း၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုသာ မြင်ရ၏။ ထိုတောင်တန်းထက်တွင် ငှက်ကလေးများ မြည်ကြွေးကာ ပန်းပေါင်းစုံ ပွင့်လန်းလျက်ရှိရာ အလွန်လှပလွန်းလှသည်။

ဤလောကသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ဤမျှလှပသော မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

သူသည် တစ်ကိုယ်လုံး လှုပ်ရှား၍မရသေးဘဲ မျက်လုံးသာ ကစားနိုင်သေးသောကြောင့် ဤမျှသာ မြင်နိုင်သေး၏။

ထိုစဉ် လူတစ်ယောက် လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုသူသည် ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်များ ဖြူဖွေးနေသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာကမူ ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ချောမွေ့ကာ နီရဲနေသောကြောင့် အသက်အရွယ်ကို လုံးဝခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ချေ။

ထို့အပြင် ဤလူ၏ သိုင်းပညာအဆင့်အတန်းကိုလည်း လုံးဝခန့်မှန်း၍မရဘဲ ပုံမှန်အားဖြင့် ဤသို့သော လူများသည် သိုင်းပညာအလွန်မြင့်မားတတ်ကြသည်။

“ယွင်ကျုံးဟဲ့… ခင်ဗျား နောက်ဆုံးတော့ သတိရလာပြီပဲ။ ခင်ဗျားကို ငရဲပြည်ကနေ ဆွဲထုတ်လာနိုင်ဖို့ ကျုပ် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ရတယ်။” ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုက ပြောလိုက်၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့ စကားပြောချင်သော်လည်း ပါးစပ်ပင် လှုပ်၍မရသောကြောင့် လုံးဝပြော၍ မရချေ။

‘အဲဒီတုန်းက ဘာတွေ ဖြစ်သွားခဲ့တာလဲ… ငါ ချောက်ကမ်းပါးကြီးထဲကို ခုန်ချသွားပြီးနောက် ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ…’

တကယ်ကို ဘာမှတ်ဉာဏ်မှ မရှိတော့ဘဲ အားလုံးက အဖြူရောင်လွင်ပြင်ကြီး ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ပင်။ သို့ပေမည့် တာယင်ဧကရာဇ်၏ သိုင်းပညာက အလွန် မြင့်မားလှရာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ချောက်ထဲခုန်ချသွားလျှင်ပင် သူ့လက်ထဲမှ လွတ်မြောက်ရန် အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ သူ မည်ကဲ့သို့ လွတ်မြောက်လာခဲ့ရသနည်း။

‘ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ၊ မျက်စိရှေ့က အဘိုးကြီးကရော ဘယ်သူလဲ။’

ထိုလူကြီးက ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အကြည့်များကို နားလည်ဟန်ဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။ “ဒီနေရာက မီတျဲချိုင့်ဝှမ်းပါ၊ ကျုပ်နာမည်က ရှောင်ယောင်ဇီ။ ခင်ဗျား ဘာလို့ဒီနေရာကို ရောက်လာလဲ ဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ကျုပ်လည်း ဘာလို့လဲဆိုတာ မသိဘူး။ တစ်နေ့ကျတော့ ခင်ဗျားက ဒီရေကန်အောက်ခြေကနေ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာပဲ။ အသက်လည်း မရှူတော့ဘူး၊ နှလုံးလည်း မခုန်တော့ဘူး။”

သက်ကြီးရွယ်အိုက ဆက်ပြော၏။ “ကျုပ်တို့ ရှိသမျှဆေးဝါးတွေ၊ ရှိသမျှနည်းလမ်းတွေအကုန်သုံးပြီး နောက်ဆုံးတော့ ခင်ဗျားကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တာပါ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပို၍အံ့ဩသွားရသည်။ ‘ဒီနေရာက မီတျဲချိုင့်ဝှမ်းလား။’

သူ မီတျဲချိုင့်ဝှမ်းသို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ရောက်ဖူးသော်လည်း တစ်ခါမှ အထဲသို့ မဝင်ဖူးဘဲ အလင်းရောင် မရှိသော ကျောက်ဂူများထဲတွင်သာ နေခဲ့ရ၏။

သို့ပေမည့် ကျောက်ဂူများကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဆီးနှင်းတောင်များ ဝိုင်းရံထားသော ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်မှသာ အစစ်အမှန် မီတျဲချိုင့်ဝှမ်းဖြစ်ကြောင်း သူသိရှိထားသည်။

ယခု သူရောက်နေသောနေရာသည် မီတျဲချိုင့်ဝှမ်း၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ နတ်ပြည်ကဲ့သို့သော ကျောက်စိမ်းရေကန်နှင့် အဝေးမှ ပန်းပေါင်းစုံ ပွင့်လန်းနေသော တောင်တန်းများ အားလုံးမှာ မီတျဲချိုင့်ဝှမ်း၏ နယ်မြေများ ဖြစ်၏။

အပြင်ဘက်တွင် ဆီးနှင်းတွေ ဖုံးလွှမ်းနေပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာတွင် ရေလှိုင်းများ တလက်လက် တောက်ပကာ သစ်ပင်များ စိမ်းလန်းပြီး ပန်းများ ပွင့်နေရသနည်း။

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အရမ်းဝေးကွာလှသည့် သဲကန္တာရ၏ အလယ်ဗဟိုက ချောက်ကမ်းပါးကြီးထဲကို ပြုတ်ကျသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု အဘယ့်ကြောင့် ဤနေရာကို ရောက်လာရသနည်း။ ထို့အပြင် ဤရေကန်အလယ်ကနေ မည်ကဲ့သို့ ပေါ်လာရသနည်း။

ယွင်ကျုံးဟဲ့ သိထားသည်မှာ သဲကန္တာရအချို့၏ အလယ်ဗဟိုတွင် မြေအောက်မြစ်များ ရှိတတ်ပြီး ဤမြေအောက်မြစ် ရေကွန်ရက်များသည် နေရာအနှံ့သို့ ဆက်သွယ်နေတတ်ကြောင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်ငြား ထိုပိရမစ်ရှိသည့် သဲကန္တာရနယ်မြေနှင့် ဤနေရာက အလွန်ဝေးကွာလှသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့က မြေအောက်မြစ်အတိုင်း မျောပါလာပြီး မီတျဲချိုင့်ဝှမ်းကို ရောက်လာခြင်းလား။ ဤမျှအထိ တိုက်ဆိုင်ပါ့မည်လား၊ မြေအောက်မြစ်က ဤမျှအထိ ရှည်လျားပါ့မည်လား။

သို့ပေမည့် သူ၏ဦးနှောက်ထဲတွင် ဘာမှတ်ဉာဏ်မှ မကျန်ရှိတော့ဘဲ ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ပြုတ်ကျပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်သမျှကို ဘာမှ မမှတ်မိတော့ချေ။

ဤကိစ္စများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်လျှင်တောင်မှ ယွင်ကျုံးဟဲ့တွင် မေးချင်သော မေးခွန်းများစွာ ရှိနေသည်။

‘အဖေ ဘယ်လိုနေလဲ၊ ယွမ်ထျန်းရှဲ့ ဘယ်လိုနေလဲ၊ အပြင်ဘက် အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ။ အရေးအကြီးဆုံးက တာရှအင်ပါယာ ဘယ်လိုနေလဲ။ တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံတော်က ဤလောကတစ်ခုလုံးကို လုံးဝ အုပ်စိုးသွားပြီလား။’

……………….