အခန်း ၇၁၅

အပိုင်း (၇၁၅) ပင်လယ်ထွက်ပြီ။ အနောက်တိုင်းဆီသို့။

ခါလဲ့မီ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော်သွားပြီး ခြေလှမ်းမခိုင်တော့ဘဲ နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်း ဆုတ်သွားသည်။

တုန်ယင်သော အသံဖြင့် သူက မေးလိုက်၏။ "မမှန်ပါဘူး။ ရှေးဟောင်းအရှေ့အရပ်မှာ နဂါးတစ်ကောင်ရှိတယ်လို့ ကျုပ် မှတ်မိပါသေးတယ်။ ဒီသီချင်းက ဘယ်တုန်းက သင်ပေးလိုက်တာလဲ။"

ဖိုပေါ်လဲ့က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းပြောတာက လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်ရက်က သင်ပေးတာလေ။ ဒီသီချင်းက လွန်ခဲ့တဲ့ လေးရက်က သင်တာ။ မင်းတို့နှစ်ယောက် အတန်းလစ်သွားတယ်။"

ရှောင်ရွှိုက်နှင့် ခါလဲ့မီတို့သည် ခေါင်းကို ဆက်တိုက် ခါယမ်းလိုက်ကြ၏။ "မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ကျုပ်တို့နှစ်ယောက်က အတန်းထဲမှာ အမြဲတမ်း သေချာနားထောင်တာ။ အတန်းလစ်တာ မမှတ်မိပါဘူး။"

ရှောင်ရွှိုက်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "မမှတ်မိဘူးဆိုရင်လည်း ဒီသီချင်းကို မမှတ်မိတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အတန်းလစ်တာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

ဖန်ကျန်းရီက ပြောလိုက်၏။ "လာ ... အဲနေ့က မင်းတို့ ဘာတွေ ထပ်သင်ခဲ့ရသေးလဲဆိုတာ သူတို့ကို ပြောပြလိုက်စမ်း။"

တာ့ကျွမ်းက ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။ "အဲနေ့က ဇာတ်လမ်းသစ်တစ်ခု ပြောပြတယ်။ သခင်လေးဖန်ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက လူတွေကို ရေစုပ်စက် ပြင်ပေးတဲ့အကြောင်းပဲ။ အနှစ်ငါးဆယ် ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ ရေစုပ်စက်က ပျက်သွားတယ်။ လယ်သမားတွေက အပိုပစ္စည်း မရှိလို့ ပြင်လို့မရဘူး။ အဲအရာနဲ့ သခင်လေးဖန်ကို လာရှာကြတယ်။ သခင်လေးဖန်က ရေစုပ်စက်ရဲ့ အနီးအနား ဆယ်ပေအကွာအဝေးအတွင်းမှာ သေချာပေါက် အပိုပစ္စည်း ရှိလိမ့်မယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်။"

တာ့ကျွမ်းက ဆက်ပြောလိုက်၏။ "လယ်သမားတွေက အနီးအနားမှာ သေချာ ရှာဖွေကြည့်တော့ တကယ်ပဲ ဆီစိမ်စက္ကူထုပ် တစ်ထုပ်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။ အထဲက အပိုပစ္စည်းတွေကလည်း ပြောင်လက်တောက်ပနေတုန်းပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ လယ်သမားတွေက ရေစုပ်စက်ကို အောင်မြင်စွာ ပြင်ဆင်နိုင်ခဲ့တယ်။"

တာ့ကျွမ်းက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီဇာတ်လမ်းက ကျုပ်တို့ကို ဘာပြောပြလဲဆိုတော့ အလုပ်လုပ်ရင် ဖန်မိသားစုလိုမျိုး စေ့စပ်သေချာရမယ်၊ အလေးအနက်ထားရမယ်၊ တာဝန်ယူမှု ရှိရမယ်ဆိုတာကိုပဲ။"

ဖန်ကျန်းရီသည် လက်ခုပ်တီးကာ ရယ်မောလိုက်၏။ "ပြောတာ ကောင်းတယ်။ မင်းတို့က တကယ်ပဲ အာရုံစိုက်ပြီး သင်ယူခဲ့တာပဲ။ နောက်ပိုင်းကျရင် ဒီဇာတ်လမ်းကို မင်းတို့ရဲ့ နောက်လာမယ့် မျိုးဆက်တွေကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးရမယ်။"

တာ့ကျွမ်းနှင့် ဖိုပေါ်လဲ့တို့က ရင်ကော့ကာ ပြောလိုက်ကြသည်။ "ဟုတ်ကဲ့။ သခင်လေးဖန်ရဲ့ ဆုံးမစကားကို တစ်သက်လုံး ရင်ဘတ်ထဲမှာ မှတ်ထားပါ့မယ်။"

ဘေးဘက်တွင် အမြဲတမ်း နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သော လုဖာက ဝင်ပြောလိုက်၏။ "မင်းတို့ တကယ်ပဲ အတန်းလစ်ခဲ့တာ။ ငါ လူလွှတ်ပြီး မင်းတို့ကို ရှာခိုင်းသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မတွေ့ဘူး။"

အတန်းလစ်သည်ဆိုသည်မှာ သဘာဝကျစွာပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့ပေမည့် ထိုနှစ်ဦး စိတ်ထဲမှ လက်ခံလာစေရန်နှင့် နောက်ပိုင်း အလုပ်လုပ်ရာတွင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ကောင်းမွန်စေရန် ညှိနှိုင်းထားခြင်းပင်။

ဖန်ကျန်းရီသည် တာ့ကျွမ်းနှင့် ဖိုပေါ်လဲ့တို့အတွက် ယာယီ အတန်းချိန် ထပ်တိုးပေးခဲ့ပြီး ထိုနှစ်ဦးကို လုံးဝ အကြောင်းမကြားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့ပေမည့် လုဖာ၏စကားသည် ရှောင်ရွှိုက်တို့နှစ်ဦး၏ နားထဲသို့ ရောက်သွားသောအခါ လွင်ပြင်ထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြ၏။

တကယ် အတန်းလစ်သွားတာပဲ။ ကိုယ်တိုင်က တကယ်ပဲ အတန်းလစ်သွားခဲ့တာပဲ။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို အောက်တန်းကျတဲ့ အမှားမျိုးကို ကျူးလွန်မိရတာလဲ ...

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရှောင်ရွှိုက်တို့ နှစ်ဦးသည် နောင်တတရားများဖြင့် မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာကြသည်။

အိမ်က ယခု ဘယ်နေရာမှာရှိမှန်းတောင် မသိရသေးပေ။ အသွားအပြန် နှစ်ခေါက်စလုံးက အသက်ရှင်မလား သေမလား မသိရသည့် ခရီးစဉ်များ ဖြစ်သည်။

ဖေးခါတွင် သူတို့သည် အနိမ့်ကျဆုံး အမှိုက်သရိုက်များဖြစ်ပြီး အသိဉာဏ်မဲ့စွာ နေ့ရက်များကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။ သို့ပေမည့် ဤနေရာတွင်မူ သူတို့သည် ယခု ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော လူသားများဖြစ်ပြီး လူတိုင်း ကြည်ညိုလေးစားရသည့် ကျင်းယီဝေများပင် ဖြစ်နေသေး၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ... သင်္ဘောပေါ် တက်၍ မဖြစ်ပေ။

ထိုအချက်ကို တွေးမိသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် ထွက်ပြေးရန် ဟန်ပြင်လိုက်ကြသည်။

လုဖာသည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ အသံမထွက်ဘဲ သူတို့နှစ်ဦး၏ နောက်သို့ တိုးကပ်သွားပြီး သူတို့ ထွက်ပြေးမည်ကို ကာကွယ်လိုက်၏။

လီယွမ်ကျောက်သည် သူတို့၏ ဤတုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ အတော်လေး အံ့ဩသွားသည်။ ဤဖေးခါနိုင်ငံသည် မည်မျှပင် ဆိုးရွားနေသနည်း။ အိမ်ပြန်ရသည်မှာ ပြစ်ဒဏ်ခံရသည်နှင့် တူနေသည်။

ရှောင်ရွှိုက်သည် နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ဆန့်ကျင်ကန့်ကွက်လိုက်၏။ "သခင်လေးဖန် ... ကျေးဇူးပြုပြီး တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျုပ်တို့ မပြန်ချင်ဘူး။"

ကျန်ရစ်လိုသော ဆန္ဒက ဤမျှ ပြင်းပြနေလိမ့်မည်ဟု ဖန်ကျန်းရီလည်း မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်တင်းသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျုပ်တို့ တာ့ကျင်းမှာ ရှေးစကားတစ်ခွန်းရှိတယ်။ အခြေအနေကို နားလည်တဲ့သူက ... သူရဲကောင်းပဲတဲ့။"

ဖန်ကျန်းရီက ဆက်ပြောလိုက်၏။ "ကျုပ်တို့က အရင်ကတည်းက သဘောတူညီချက် ရှိထားပြီးသားဆိုတော့ ရှုံးရင် အရှုံးကို လက်ခံရမယ်။ ပြီးတော့ မင်းတို့က အခု ကျင်းယီဝေ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ ကျုပ်ရဲ့ အမိန့်ကို ဖီဆန်ချင်သေးတာလား။"

ဖန်ကျန်းရီက ထပ်ပြောလိုက်၏။ "မင်းတို့က မူလတည်းက တာ့ကျင်းလူမျိုးတွေ မဟုတ်ဘူး။ အခုလို အပြုအမူမျိုး ပြနေတော့ မင်းတို့ ဘာသာပြန် လမ်းပြလုပ်နေစရာ မလိုတော့ဘူးလို့ ကျုပ် ထင်တယ်။ တိုက်ရိုက်ပဲ မင်းတို့ကို အိမ်ပြန်ပို့လိုက်မယ်။"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အလိုအလျောက် အားပျော့သွားလေသည်။

သူတို့ ထွက်မပြေးချင်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ ဖန်ကျန်းရီသည် အပြုံးတစ်ခုကို ပြန်လည် ဖော်ဆောင်လိုက်၏။ "မင်းတို့ သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လို့ ရပါတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် ပင်လယ်ထွက်တာက ကျင်းယီဝေကို ကိုယ်စားပြုတာပဲ။ ဒါက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားတဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေလဲဆိုတာ မင်းတို့ စဉ်းစားဖူးရဲ့လား။

အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် မင်းတို့လေးယောက်က ကျင်းယီဝေတွေ ဖြစ်ပေမဲ့ တာ့ကျင်းရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်း မရှိသေးဘူး။ တကယ့် တာ့ကျင်းလူမျိုးလို့ မသတ်မှတ်နိုင်သေးဘူး။"

ဖန်ကျန်းရီက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "တာ့ကျွမ်းနဲ့ ဖိုပေါ်လဲ့တို့ နှစ်ယောက်က တာ့ကျင်းလူမျိုး ဖြစ်လာဖို့ နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်ကျော်လောက် ကြိုးစားရအုံးမယ်။ မင်းတို့ကရော။ ပင်လယ်ထွက်တာ အောင်မြင်ပြီး ပြန်လာနိုင်တာနဲ့ မင်းတို့က တကယ့် တာ့ကျင်းလူမျိုး ဖြစ်သွားမယ်လို့ ကျုပ် အာမခံတယ်။ နောင်တစ်ချိန်ကျရင် စစ်သူကြီးလုပ်ချင်သလား၊ အမတ်လုပ်ချင်သလား။ ရုံးတော်မှာ အရာရှိဝင်လုပ်ဖို့ဆိုတာလည်း မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။"

ဖန်ကျန်းရီ ဤသို့ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်ရွှိုက်တို့ နှစ်ဦး၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ အနည်းငယ် သက်သာသွားသည်။

ဖန်ကျန်းရီက ဆက်ပြောလိုက်၏။ "မင်းတို့နှစ်ယောက်က ကျုပ်တို့ တာ့ကျင်းရဲ့ ဘယ်အချက်ကို အတိအကျ သဘောကျတာလဲဆိုတာ သိချင်တယ်။"

ရှောင်ရွှိုက်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပြီး ခါလဲ့မီကလည်း နောက်မှ လိုက်၍ ခေါင်းညိတ်ပြ၏။ "သဘာဝကျကျပဲ ဒီက နေထိုင်မှုဘဝကို သဘောကျတာပါ။"

ဖန်ကျန်းရီက ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ မြို့တော်ရဲ့ နေထိုင်မှုဘဝက တကယ်ကို မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ မြင်ရတာက အပေါ်ယံ အသွင်အပြင်လေး သတ်သတ်ပဲ။"

ဖန်ကျန်းရီက ဆက်ပြောလိုက်၏။ "ဘာဖြစ်လို့ တာ့ကျင်းရဲ့ အရပ်သားတွေက အေးချမ်းတည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်နိုင်ကြတာလဲ။ ဒါက ကျုပ်တို့ တာ့ကျင်းရဲ့ အထက်အောက် အားလုံးမှာ တန်းတူညီမျှတဲ့ လူသားချင်း စာနာထောက်ထားမှု စိတ်ဓာတ်ရှိလို့ပဲ။ ရုံးတော်ပေါ်က အရာရှိတွေအားလုံးက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးအတွက် စိတ်ထားတည်ဆောက်ပြီး အရပ်သားတွေအတွက် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ရှာဖွေပေးဖို့ကို သူတို့ရဲ့ တာဝန်အဖြစ် ခံယူထားကြလို့ပဲ။ ပြီးတော့ ကျုပ်တို့ တာ့ကျင်းရဲ့ အရပ်သားတွေအားလုံးကလည်း မဆုတ်မနစ် ကြိုးစား အားထုတ်မှုကနေတစ်ဆင့် ကိုယ့်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲနိုင်တယ်လို့ ယုံကြည်ကြလို့ပဲ။"

ဖန်ကျန်းရီက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "လူတိုင်းက ခိုင်မာတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်၊ ကြိုးစားအားထုတ်မှု၊ တီထွင် ဖန်တီးမှုတွေကနေတစ်ဆင့် ကြီးပွားတိုးတက်တဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်ကို လျှောက်လှမ်းနိုင်တယ်။ တခြားလူတွေရဲ့ ပေးကမ်းစွန့်ကြဲမှုအပေါ် မှီခိုနေရတာ မဟုတ်ဘူး။"

ရှောင်ရွှိုက်နှင့် ခါလဲ့မီတို့သည် မနေနိုင်ဘဲ ခေါင်းမော့လာကာ သေချာစွာ နားထောင်နေကြ၏။

ဖန်ကျန်းရီက တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျုပ်တို့ တာ့ကျင်းရဲ့ အရပ်သားတွေက နတ်ဘုရားတွေကို မယုံကြည်ဘူး။ လူသားတွေက ကောင်းကင်ကို သေချာပေါက် အနိုင်ယူနိုင်တယ်ဆိုတာကိုပဲ ယုံကြည်တယ်။ လူသားတွေက ကိုယ့်ရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို အားကိုးပြီး သာယာလှပတဲ့ ဘဝကို ဖန်တီးနိုင်တယ်။

အခု မင်းတို့ တာဝန်ယူထားရတဲ့ ကြီးမားတဲ့ တာဝန်ကတော့ တာ့ကျင်းရဲ့ သင်္ဘောအုပ်စုကို ကူညီပြီး ကျုပ်တို့ တာ့ကျင်းရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေကို ကမ္ဘာပေါ်က ထောင့်တိုင်းကို ဖြန့်ဝေပေးဖို့ပဲ။ လူတိုင်းကို ပျော်ရွှင်တဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းနိုင်အောင် လုပ်ပေးဖို့ပဲ။

ဒါက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးအတွက် စိတ်ထားတည်ဆောက်တာ၊ အရပ်သားတွေအတွက် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ရှာဖွေပေးတာ၊ မျိုးဆက်ပေါင်း သောင်းနဲ့ချီပြီး ငြိမ်းချမ်းရေးကို ဖန်တီးပေးတာပဲ။

အကယ်၍ ဒီခရီးစဉ်သာ အောင်မြင်သွားခဲ့ရင် မင်းတို့က ရှေ့ဆောင်လမ်းပြတွေပဲ။ တွေးခေါ်ပညာရှင်တွေပဲ။ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ သမိုင်းဝင် ရှေ့ဆောင်လမ်းပြကြီးတွေပဲ။"

ဖန်ကျန်းရီက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ သင်္ဘောပေါ် ခြေချလိုက်တဲ့ ပထမဆုံးခြေလှမ်းမှာတင် တာ့ကျင်းလူမျိုး ဖြစ်သွားပြီ။ တစ်ခုလုံးသော ရုံးတော်နဲ့ တာ့ကျင်းရဲ့ အရပ်သားအားလုံးက မင်းတို့အတွက် ဂုဏ်ယူကြလိမ့်မယ်။"

ရှောင်ရွှိုက်တို့ နှစ်ဦး၏ နှုတ်ခမ်းများ အထက်အောက် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူတို့၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေ၏။

တာ့ကျွမ်းတို့ နှစ်ဦး၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း မျှော်လင့်တောင့်တမှုများ ပေါ်ထွက်လာပြီး သင်္ဘောပေါ် တက်ချင်သော စိတ်ဆန္ဒမျိုးကိုပင် ခပ်ရေးရေး ခံစားနေရသည်။

ဖန်ကျန်းရီသည် သံပူနေတုန်း ထုလိုက်ပြီး လက်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ သင်္ဘောပေါ်သို့ အဆက်မပြတ် တက်ရောက်နေကြဆဲဖြစ်သော ရေတပ်စစ်သည်များကို လက်ညှိုးထိုးလျက် ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်၏။ "ကျုပ်တို့ တာ့ကျင်းရဲ့ စစ်သည်တော်တွေကို ကြည့်လိုက်စမ်း။

သူတို့က ပင်လယ်ပြင်မှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ မုန်တိုင်းတွေနဲ့ အန္တရာယ်တွေ ရှိတယ်ဆိုတာကို မသိလို့လား။ သူတို့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ကိုယ့် မိသားစုကို မလွမ်းဆွတ်ကြဘူးလား။ သူတို့က သက်သောင့်သက်သာရှိတဲ့ နေထိုင်မှုဘဝကို မခံစားချင်ကြဘူးလား။"

ဖန်ကျန်းရီက ထပ်မေးလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့ သူတို့ တစ်ယောက်စီတိုင်းက ညည်းညူသံ တစ်ခွန်းမှ မရှိဘဲ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ပင်လယ်ထွက်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေကြတာလဲ။

ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒါက ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ရည်မှန်းချက်၊ အရပ်သားတွေအတွက် ကောင်းကျိုးဖြစ်စေမဲ့ လုပ်ငန်းဖြစ်နေလို့ပဲ။ ဒါက အရည်အချင်းပြည့်မီတဲ့၊ အောက်တန်းကျတဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုတွေကနေ ကင်းကွာသွားတဲ့၊ ကိုယ့်မိသားစုလေးကို စွန့်လွှတ်ပြီး အားလုံးအတွက် လုပ်ဆောင်ပေးမယ့် တာ့ကျင်းလူမျိုးပဲ။ မင်းတို့က ... ဒီလို လူမျိုး မဖြစ်ချင်ကြဘူးလား။"

ရှောင်ရွှိုက်က လက်ကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်ပြီး နောင်တတရားများဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ကျုပ် ဖြစ်ချင်ပါတယ်။ သခင်လေး ထပ်မပြောပါနဲ့တော့ ... ကျုပ်ရဲ့ အသိဉာဏ်က တိမ်ကောလွန်းနေလို့ပါ။ ကျုပ် သွားပါ့မယ်။"

ခါလဲ့မီက တိုးတိုးလေး ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ... ကျုပ်လည်း သွားပါ့မယ်။"

အရမ်းကောင်းတယ်။ ကိုယ့်အသိဉာဏ်နဲ့ကိုယ် ပွင့်လင်းလာကြပြီပဲ။

ဖန်ကျန်းရီသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြုံးလိုက်၏။ "ကောင်းတယ်။ အရမ်းကောင်းတာပေါ့။ လမ်းလွဲနေတဲ့သူ ပြန်လှည့်လာတာကို ရွှေနဲ့တောင် လဲလို့မရဘူးဆိုတဲ့ စကားရှိတယ်။ မင်းတို့အားလုံးက အသိဉာဏ်ရှိပြီး ရည်မှန်းချက်ရှိတဲ့ လူတွေဆိုတာ သိသာပါတယ်။ ဒါဆိုရင် ထပ်ပြီး တုံ့ဆိုင်းမနေနဲ့တော့။ သင်္ဘောပေါ် တက်ကြတော့။ တာ့ကျင်းရဲ့ တံခါးပေါက်က မင်းတို့အတွက် အမြဲတမ်း ဖွင့်ဟထားမယ်လို့ ကျုပ် အာမခံတယ်။"

ရှောင်ရွှိုက်တို့ နှစ်ဦးသည် လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ရင်တွင်း၌ လေးလံလှပြီး တောက်ပသော တာဝန်ဝတ္တရားတစ်ခု ထပ်တိုးလာခဲ့သည်။

လုဖာသည် အခြေအနေကောင်းနေတုန်း အလျင်အမြန်ပင် လူများကို သင်္ဘောပေါ်သို့ မောင်းတင်လိုက်၏။

ယခုအချိန်တွင် ရေတပ်စစ်သည်များ အားလုံး သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး ကျိန့်ဟွေ့သည် အမြင့်မှ ဆင်းလာသည်။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် အိမ်ရှေ့စံနှင့် သူ့ကို အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။ "အိမ်ရှေ့စံ ... သခင်လေးဖန် ... ဒီခရီးစဉ်အတွက် အားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးသွားပါပြီ။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ အခုချက်ချင်းပဲ ပင်လယ်ထွက်ပါတော့မယ်။ ကျွန်တော်မျိုးက နှုတ်ဆက်ဖို့ အထူးလာခဲ့တာပါ။"

ဖန်ကျန်းရီက ပြောလိုက်သည်။ "တပ်မှူးကျိန့် ... အပိုစကားတွေ မပြောတော့ပါဘူး။ အဲဒီ နိုင်ငံခြားသား နှစ်ယောက်ကို မြင်တယ် မဟုတ်လား။ သူတို့က အနောက်တိုင်း ဘာသာစကားကို ကျွမ်းကျင်တယ်။ အကယ်၍ အနောက်တိုင်း တိုက်ကြီးကို ရှာတွေ့ခဲ့ရင် သူတို့က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လမ်းပြတွေပဲ။

သင်္ဘောပေါ်မှာ သူတို့ကို သေချာပေါက် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံပြီး အဖွဲ့အစည်းထဲကို ဝင်ဆံ့အောင် လုပ်ပေးပါ။ ကျုပ်တို့ တာ့ကျင်းအတွက် စိတ်ရင်းနဲ့ အလုပ်လုပ်ပေးဖို့ ဂရုတစိုက် လုပ်ဆောင်ပါ။ မပေါ့ဆပါနဲ့။"

ကျိန့်ဟွေ့က တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။ "သခင်လေး စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော်မျိုး သေချာပေါက် စနစ်တကျ စီစဉ်ပေးပါ့မယ်။"

ဖန်ကျန်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း ... ဒီခရီးစဉ်အတွက် ခင်ဗျားကို လက်ဆောင်တစ်ခုလည်း ပြင်ဆင်ပေးထားသေးတယ်။"

ပြောရင်းနှင့် ခြေရင်းရှိ သေတ္တာငယ်လေး တစ်လုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ "ဒီထဲမှာ ထည့်ထားတာက တောက်ယွမ်ခရိုင်က သေချာ ဂရုတစိုက် ပြုလုပ်ထားတဲ့ နေကာမျက်မှန်တွေပဲ။ နေရောင်ခြည်က မျက်လုံးကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ်၊ ကိုယ့်ရဲ့ မျက်လုံးကို သေချာ ကာကွယ်ပါ။"

ကျိန့်ဟွေ့သည် ရှေ့သို့တိုးကာ သေတ္တာကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အထဲတွင် မျက်မှန်အလက်ပေါင်း ဒါဇင်ချီကာ ထည့်ထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေးဖန် တွေးထားတာ တကယ်ကို ပြည့်စုံလှပါတယ်။"

ဖန်ကျန်းရီက ဆက်ပြောလိုက်၏။ "နောက်ထပ် တာဝန်တစ်ခု ရှိသေးတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ပင်လယ်ရပ်ခြားမှာ ထူးခြားတဲ့ စက်ကိရိယာ ဒါမှမဟုတ် မျိုးစေ့တွေကို ရှာတွေ့တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အကုန်လုံးကို သယ်လာဖို့ မှတ်ထားပါ။ ကြီးမားတဲ့ တန်ဖိုးတစ်ခု ရှိလာနိုင်တယ်။"

ကျိန့်ဟွေ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး သိရှိပါပြီ။ သခင်လေးမှာ တခြား မှာကြားစရာ ရှိပါသေးလား။"

ဖန်ကျန်းရီက ပြောလိုက်၏။ "ကော်အာ့ကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးပါ။ တခြားကိစ္စတော့ မရှိတော့ပါဘူး။"

ကျိန့်ဟွေ့သည် လက်သီးဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်၏။ "သခင်လေး စိတ်ချပါ။ ဒီခရီးစဉ်မှာ ကော်အာ့ကို သေချာပေါက် ဂရုစိုက်ပေးပါ့မယ်။ အိမ်ရှေ့စံ ... ကျွန်တော်မျိုး နှုတ်ဆက်ပါတယ်။"

လီယွမ်ကျောက်က ပြောလိုက်သည်။ "ခရီးစဉ်တစ်လျှောက် ဘေးကင်း အဆင်ပြေ ချောမွေ့ပါစေ။"