အခန်း ၇၂၀

အပိုင်း (၇၂၀) မီးဖွားရ ခက်ခဲခြင်း။

"မိန်းမ ... ဝက်နံရိုး တစ်တုံးလောက် စားလိုက်ပါ။"

မင်းသမီးစံအိမ်တော်အတွင်း၌ ဖန်ကျန်းရီသည် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်နေ၏။ သူ၏ ဘေးတွင် အထူး ပြုလုပ်ထားသော ကလေးကုတင်တစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုအပေါ်တွင် ကြီးမားသော လင်ပန်းတစ်ခုကို ကန့်လန့်ဖြတ် တင်ထားကာ လင်ပန်းပေါ်တွင် အလွန်လှပသော ဟင်းလျာ ခုနစ်မျိုး၊ ရှစ်မျိုးခန့်ကို ခင်းကျင်းထားပေသည်။ အသားဟင်း၊ ငါးဟင်း အစုံအလင်အပြင် သစ်သီးနှင့် လတ်ဆတ်သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များလည်း အစုံအလင် ပါဝင်သည်။

သနားစရာကောင်းသော ဖန်ချန်ယွိလေးမှာမူ လင်ပန်းအောက်တွင် ဟောက်သံပေးကာ အိပ်မောကျနေ၏။ ယခုလေးတင် ချက်ပြုတ်ထားသော ဝက်နံရိုးပေါင်းမှာ နီရဲသော အရောင်အဆင်းရှိပြီး နူးအိနေအောင် ပေါင်းထားကာ တူကြားတွင် တုန်ယင်နေပြီး အငွေ့များ ထောင်းထောင်းထနေဆဲဖြစ်၏။

မင်းသမီးမြောင်ဟန်သည် ဘေးတိုက်လှဲလျောင်းကာ အနားယူနေစဉ် ဖန်ကျန်းရီ၏ စကားသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်ကို အားယူထူမလိုက်၏။

ဝက်နံရိုးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "မစားတော့ဘူး။ သမားတော်က ပြောတယ်။ အဆီအဆိမ့် လျှော့စားရမယ်တဲ့။"

ဖန်ကျန်းရီက ပြန်ပြောလိုက်၏။ "သမားတော်က ဆေးပညာအကြောင်း ဘာသိလို့လဲ။ အဆီနည်းနည်းပါတာ စားမှ အားရှိမှာပေါ့။"

ဖန်ကျန်းရီသည် မလျှော့တမ်းဖြင့် ဝက်နံရိုးကို ညှပ်ကာ မင်းသမီးမြောင်ဟန်၏ ပါးစပ်နားသို့ တေ့ပေးလိုက်သည်။

မင်းသမီးမြောင်ဟန်က သူ့ကို စိတ်မရှည်စွာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အလိုလိုက်စွာ စားလိုက်သည်။ ပြီးနောက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလျက် မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်သော အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာ၏။

ဖန်ကျန်းရီက မေးလိုက်သည်။ "အရသာရှိတယ် မဟုတ်လား။"

မင်းသမီးမြောင်ဟန်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "အရသာရှိတယ်။"

ဖန်ကျန်းရီက ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါမှ မှန်တာပေါ့။ ယုန်တွေမှပဲ အဆီအဆိမ့် လျှော့စားတာ။"

ပြောရင်းနှင့် ဖန်ကျန်းရီသည် ကမာကောင် တစ်ကောင်ကို ထပ်ညှပ်လိုက်ပြန်သည်။ မင်းသမီး မြောင်ဟန်သည်လည်း ငြင်းမရသဖြင့် နောက်ထပ် တစ်လုတ် ထပ်စားလိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။ "ကိုယ်လုပ်တော်ဝေ့ လည်း မွေးတော့မယ်လို့ ကြားတယ်။ နန်းတော်ထဲကနေ သတင်းရပြီလား။"

ဖန်ကျန်းရီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အင်း ... ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူတို့ကို မီးဖွားခန်း ပြင်ဆင်ပေးဖို့ လူတွေကို ကြိုလွှတ်ထားလိုက်ပြီဆိုတော့ မကြာခင် သတင်းရလောက်ပါတယ်။ အိမ်ရှေ့စံကတော့ မကြာသေးခင် က ကိုယ့်ကို အမြဲတမ်း တစ်တွတ်တွတ် လာပြောနေတယ်။"

မင်းသမီးမြောင်ဟန်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။ "ကျွန်မ ကိုယ်လုပ်တော်ဝေ့ကို တွေ့ဖူးတယ်။ သူက ကျွန်မထက်တောင် ပိုပိန်သေးတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်မ တမလွန်ကို ရောက်သွားသလိုပဲ ခံစားရတယ်။ သူလည်း ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်ပါစေလို့ မျှော်လင့်မိတယ်။"

ဖန်ကျန်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ် ကြာရင် ကလေးမွေးရတာ ဒီလောက် ပင်ပန်းတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်။ တောက်ယွမ်ဆေးခန်းက အမျိုးသမီး သမားတော်တွေကို ပိုခေါ်ပြီး ခွဲစိတ်မှုတွေကို လေ့ကျင့်ခိုင်းထားမယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဆေးရည်တစ်ခွက် သောက်လိုက်တာနဲ့ လူက မေ့မြောသွားမယ်။ ပြီးတော့ ဝမ်းဗိုက်ကို တိုက်ရိုက် ခွဲထုတ်ပြီး ကလေးကို ယူထုတ်လိုက်ရုံပဲ။"

မင်းသမီးမြောင်ဟန်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွား၏။ "ဒါဆို လူသေသွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား။"

ဖန်ကျန်းရီက ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မသေပါဘူး။ အဖုအကျိတ်တွေကို ခွဲထုတ်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ အခုလေးတင် မွေးလာတဲ့ ကလေးဆိုတာ အသားတုံးလေး တစ်တုံး မဟုတ်ဘူးလား။"

မင်းသမီးမြောင်ဟန်က ဟန့်တားလိုက်၏။ "လျှောက်မပြောနဲ့။"

လင်မယား နှစ်ယောက် နောက်ပြောင်ပြောဆိုနေကြစဉ် တံခါးပြင်ပမှ သတင်းပို့သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ လင်ပန်းအောက်ရှိ ဖန်ချန်ယွိသည် ဝါး ကနဲ အော်ငိုလိုက်သည်။

မင်းသမီးမြောင်ဟန်သည် ချက်ချင်းပင် လောတကြီး ဖြစ်သွားပြီး နေရာအနှံ့ လိုက်ကြည့်ကာ အလန့်တကြား မေးလိုက်၏။ "ကလေးရော။"

ဖန်ကျန်းရီက လင်ပန်းကို မတင်လိုက်ပြီး ဖန်ချန်ယွိကို ပြသလိုက်သည်။ "ဒီမှာလေ။"

မင်းသမီးမြောင်ဟန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ကလေးကို တခြားလူ လာခေါ်သွားပြီလို့တောင် ထင်နေတာ။ ဘာလို့ အုပ်ထားရတာလဲ။ ရှင်က အဖေတစ်ယောက်နဲ့ တောင် မတူတော့ဘူး။"

ဖန်ကျန်းရီသည် ချောင်းနှစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး လင်ပန်းကို ကိုင်လျက် အလျင်အမြန် အပြင်ထွက်သွားကာ ပြောလိုက်၏။ "အာ ... အပြင်မှာ လူခေါ်နေလို့ သွားကြည့်လိုက်အုံးမယ်။"

ကလေးရလာတော့ မိန်းမတွေက ကြမ်းတမ်းလာတာပဲ ...

ဖန်ကျန်းရီသည် ရင်ထဲတွင် ညည်းတွားနေစဉ် တံခါးအဖွင့်၌ ရင်းနှီးသော မျက်နှာတစ်ခုနှင့် တိုးမိသည်။ လာသူမှာ အရှေ့နန်းဆောင်မှ လျိုကျင်း ပင်ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ချွေးများ ရွှဲရွှဲစိုနေပြီး ပြောလိုက်၏။ "သခင်လေးဖန် ... အရှေ့နန်းဆောင်ဘက်မှာ ... ကိုယ်လုပ်တော်ဝေ့ ကလေးမွေးနေပြီ။ အိမ်ရှေ့စံက သခင်လေးကို လာခိုင်းနေပါတယ်။"

ဖန်ကျန်းရီက အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။ "မွေးနေပြီ။ မွေးပြီးပြီလား။"

လျိုကျင်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "မွေးနေတုန်းပဲ။"

ဖန်ကျန်းရီက ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ဘာလို့ လောနေရတာလဲ။"

လျိုကျင်းသည် တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး ချွေးများ ရွှဲရွှဲစိုနေလျက် ပြောလိုက်၏။ "လက်သည်က အခြေအနေ သိပ်မမှန်ဘူးလို့ ပြောတယ်။ တကယ်တော့ မနေ့ည သန်းခေါင်ကတည်းက စမွေးနေတာ။ အိမ်ရှေ့စံက စိတ်ထဲမှာ အရမ်းစိုးရိမ်နေလို့ ကျုပ်ကို လာအကြောင်းကြားခိုင်းတာပါ။"

ဖန်ကျန်းရီ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ယခုအခါ နေ့လယ်ခင်းသို့ပင် ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဤမျှ အချိန်အကြာကြီး မမွေးနိုင်သေးဘူးဆိုလျှင် အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေနှင့် တကယ် ကြုံတွေ့နေရသည်လား။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဖန်ကျန်းရီ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားပြီး လက်ထဲမှ လင်ပန်းကို ပစ်ချလိုက်သည်။ ဖန်ကျန်းရီက အော်ပြောလိုက်၏။ "သွားမယ်။ နန်းတော်ထဲကို လိုက်ခဲ့။"

သူတို့နှစ်ဦးသည် မြင်းကို အပြင်းနှင်ကာ နန်းတော်အတွင်းသို့ အလျင်စလို ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ ယခုအချိန်တွင် အရှေ့နန်းဆောင်၏ အနောက်ဘက်ဆောင်ရှိ မီးဖွားခန်းအပြင်ဘက်၌ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေလေသည်။

ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ် သည် ခုံပေါ်တွင် အသံမထွက်ဘဲ ထိုင်နေ၏။ သူ၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အသက်ရှူနှုန်းမှာ ပုံမှန်ထက် အနည်းငယ် မြန်ဆန်နေ၏။ လီယွမ်ကျောက်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူလျော်နေပြီး အခန်းတွင်းမှ အော်ဟစ်သံများကို နားထောင်ရင်း လက်သီးကို ပိုမို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားမိ၏။

သမားတော်ဟူ ဦးဆောင်သော တော်ဝင်သမားတော် တစ်စုမှာလည်း သူ၏ဘေးတွင် အဆက်မပြတ် ဖြေသိမ့်ပေးနေကြ၏။ လူအများစု၏ အဓိက အထူးပြုဘာသာရပ်မှာ သားဖွားမီးယပ် မဟုတ်သော်လည်း အနည်းငယ်မျှ ကူညီပေးနိုင်ခြင်းက ကောင်းသောအရာပင်။

တော်ဝင်သမားတော် တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ "အိမ်ရှေ့စံ ... မလောပါနဲ့။ အမျိုးသမီးတွေ ကလေးမွေးရင် နာရီနှစ်ဆယ်လောက် ကြာတာက ပုံမှန်ပါပဲ။"

လီယွမ်ကျောက်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။ "ပုံမှန် ဟုတ်လား။ အထဲမှာ ကလေးမွေးပေးနေတဲ့ လူတွေက အခြေအနေ မကောင်းဘူးလို့ အော်နေကြတာကို ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို ပုံမှန်လို့ လာပြောနေတာလား။ နည်းလမ်း ရှာစမ်းပါ။ ဒီမှာ ဒီအတိုင်း ရပ်နေပြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ။ ခင်ဗျား ကျုပ်ကို အလကား စကားတွေ လာပြောနေလို့ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။ မြန်မြန် ဆေးညွှန်းတစ်ခု ရေးပေးစမ်းပါ။"

သမားတော်ဟူ၏ မျက်နှာမှာ အခက်တွေ့နေသည့်ပုံစံ ပေါ်ထွက်လာသည်။ "ဆေး ... ဆေးညွှန်း။"

ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ဘာဆေးညွှန်း ထပ်ရေးရဦးမည်နည်း။ ထို့အပြင် သူကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက် စစ်ဆေး၍လည်း မရနိုင်ပေ။ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေစဉ် ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ် က ထရပ်ကာ သမားတော်ဟူအား လက်ယမ်းပြပြီး ထောင့်ဘက်သို့ ခေါ်သွားသည်။ ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ် က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။ "ခုနက အခန်းထဲမှာ သန္ဓေသား အနေအထား မမှန်ဘူး၊ ခေါင်းကြီးလွန်းတယ်လို့ ပြောတယ်။ သေချာမှု ဘယ်လောက်ရှိလဲ။"

သမားတော်ဟူ၏ မျက်လုံးထောင့်များ တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်သွားပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး ... သက်တော်ရင့် ကျွန်တော်မျိုး အရည်အချင်း မရှိပါဘူး ... ခန့်မှန်းလို့ မရနိုင်လောက်ပါဘူး။ သန္ဓေသား အနေအထား မမှန်တာက မူလတည်းက အသက်ရှင်နိုင်ဖို့ အရမ်းခက်ခဲပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖြေရှင်းလို့ ရနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ ရှိပါသေးတယ်။ နန်းတော်တွင်းက လက်သည်တွေရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက ခန္ဓာကိုယ် အပြင်ဘက်ကနေ ချိန်ညှိပေးနိုင်ကောင်း ချိန်ညှိပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ခေါင်းကြီးနေတာကတော့ ... ကိုယ်လုပ်တော်ဝေ့ ရဲ့ ကံကြမ္မာကိုပဲ ကြည့်ရတော့မှာပါ။"

ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ် သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သက်ပြင်းကို ရှည်လျားစွာ ချလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချသံထဲတွင် တုန်ယင်မှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေ၏။

ငါကိုယ်တော် အရင်ဘဝက ဘာအကုသိုလ်တွေများ လုပ်ခဲ့မိလို့လဲ။ မြေးလေးတစ်ယောက် လိုချင်တာကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အခက်အခဲတွေ များနေရတာလဲ။

ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ် က ပြောလိုက်သည်။ "သိပါပြီ။ မင်း အရင်ဆုံး ဒီမှာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်ပါအုံး။"

အရှေ့နန်းဆောင်၏ အပြင်ဘက်တွင် ဖန်ကျန်းရီတို့ နှစ်ဦးသည် အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိလာကြပြီဖြစ်သည်။ အထဲတွင် အရာရှိများ အများအပြားလည်း စိုးရိမ်တကြီး မျက်နှာထားဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုအထဲတွင် ဝမ်မုန်လည်း ကြီးမားသော ဆေးသေတ္တာကြီးတစ်ခုကို လွယ်ထားပြီး သူ၏ ဘေးတွင် လက်သည် နှစ်ဦးလည်း ရှိနေ၏။

ဖန်ကျန်းရီသည် အလျင်အမြန် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး လူအချို့က နှုတ်ဆက်သည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ဝမ်မုန်၏ အနားသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးသွားလိုက်သည်။

ဖန်ကျန်းရီက မေးလိုက်၏။ "ခင်ဗျားတို့က ဘာလို့ အပြင်မှာ ရောက်နေတာလဲ။ အိမ်ရှေ့စံရော။"

ဝမ်မုန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အနောက်ဘက်ဆောင်မှာပါ။ ကျုပ်တို့ကို ပေးမဝင်ဘူး။ ကျုပ်တို့လည်း ကူညီပေးလို့ မရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သမားတော်ဟူ အထဲမှာ ရှိပါတယ်။"

ဖန်ကျန်းရီက ပြောလိုက်၏။ "သွားမယ်။ ကျုပ်နဲ့ အထဲဝင်မယ်။"

အနောက်ဘက်ဆောင်မှာ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေသော လေထုထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ "အရှင်မင်းကြီး ... သခင်လေးဖန် ဝင်ခွင့်တောင်းပါတယ်။"

"သူ့ကို ပေးဝင်လိုက်။"

လီယွမ်ကျောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပျော့ခွေသွားပြီး အားထားစရာ တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။ သူသည် ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက် ရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဖန်ကျန်းရီနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူနေလာခဲ့သဖြင့် ရင်ထဲတွင် အနည်းနှင့်အများ မှီခိုချင်စိတ် ရှိနေသည်။ ဖန်ကြီးသာ ရှိနေမည်ဆိုလျှင် ပြဿနာများအတွက် ထူးဆန်းသော ဖြေရှင်းနည်းများ အမြဲတမ်း ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ဖန်ကျန်းရီသည် အခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်လာပြီး တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်၏။ "အရှင်မင်းကြီး ... အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ။"

ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ် က ထပ်မံ၍ သက်ပြင်းချလိုက်ပြန်သည်။ "မီးဖွားရ ခက်ခဲနေတယ်။"

ဤအချိန်တွင် ဖန်ကျန်းရီကို ခေါ်လာ၍ ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။ စိုးရိမ်သောကရောက်နေမည့် သူတစ်ယောက် ပိုလာရုံသတ်သတ်သာ ရှိမည်ဟု တွေးကာ လီယွမ်ကျောက်အပေါ် အနည်းငယ် အပြစ်တင်မိသွား၏။

မီးဖွားရ ခက်ခဲခြင်း ဆိုသည့် စကားလုံးနှစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ဖန်ကျန်းရီ၏ နဖူးတွင် ချွေးများ အနည်းငယ် ထွက်လာသည်။ သူ အကြောက်ဆုံးက ဤအခြေအနေမျိုးပင် ဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကလည်း ဤကိစ္စကြောင့် အမြဲတမ်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေခဲ့ရသည်။ မင်းသမီးမြောင်ဟန်ဘက်တွင် အရာအားလုံး ချောမွေ့သွားခဲ့သော်လည်း တော်ဝင်မိသားစုအပေါ်တွင် တိုက်ဆိုင်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ဖန်ကျန်းရီက ပြောလိုက်၏။ "အိမ်ရှေ့စံ မလောပါနဲ့။ မီးဖွားရ ခက်ခဲတယ်ဆိုတာ ... ခဏခဏ ဖြစ်တတ်တဲ့ ကိစ္စပါ။ ခဏနေရင် မွေးလာနိုင်ပါတယ်။"

လီယွမ်ကျောက်သည် ဖန်ကျန်းရီ၏ အနားသို့ အသံမထွက်ဘဲ တိုးကပ်လာကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ဖန်ကြီး... ကျုပ် ရင်ထဲမှာ အလွန် ကြောက်နေတယ်။ မနေ့ည သန်းခေါင်ကတည်းက စပြီး ... တစ်ညလုံး အော်နေတာ။ ကျုပ်လည်း နှလုံးသားတွေ ကွဲထွက်မတတ် နာကျင်နေပြီ ... အခု ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ။ ကျုပ် ပုံမှန်ဆိုရင် ကောင်းတာတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့ပြီး ကုသိုလ်တွေလည်း ရနေပြီပဲ ... ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ။ စောစောကတည်းက ... စောစောကတည်းက ဒီလိုဖြစ်မယ်ဆိုတာ သိရင် ကျုပ် ဒီကလေးကို မလိုချင်ပါဘူး။"

ဖန်ကျန်းရီက အားတင်းပြုံးပြလိုက်၏။ "အိမ်ရှေ့စံ ဒီနေရာမှာ စောင့်နေပါ။ ဝမ်မုန်ကို သွားမေးကြည့်လိုက်အုံးမယ်။"

လီယွမ်ကျောက်သည် အားနည်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး မူလနေရာသို့ ပြန်ထိုင်ကာ မီးဖွားခန်း တံခါးဝကိုသာ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။