အခန်း ၅၀၉

အခန်း(၅၀၉)

ဗစ်ရှ်နာက ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း သူ့သမီးကို လက်လှမ်းပြလိုက်တယ်။ "ဗစ်ရှ်နာ... လာဦးလေ၊ ငါတို့ ဧည့်သည်တွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးရအောင်"

ဒါပေမဲ့ အဲဒီမိန်းကလေးက သူ့အဖေကို လှမ်းကြည့်ပြီး မလာနိုင်ကြောင်း ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။

"အာ... မင်းအနေနဲ့ ငါ့သမီးနဲ့ တွေ့ဖို့ မလွယ်လောက်သေးဘူး ထင်တယ်၊ ဒီရက်ပိုင်း သူက လေ့ကျင့်ရေးတွေနဲ့ သိပ်အလုပ်ရှုပ်နေတာ၊ လေလံပွဲအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် သူများနောက် ပြတ်ကျန်ခဲ့လိမ့်မယ်လို့ ပြောနေတာပဲ"

အောက်ဘက်လမ်းမပေါ်မှာတော့ ရိန်နာဟာ ချိုပါတဲ့ဆင်ကြီးရဲ့ ပိုင်ရှင်ဆီကနေ မြေကြီးပေါ် ပြားပြားဝပ်မတတ် အထပ်ထပ် အခါခါ ကျေးဇူးတင်တာကို ခံနေရတယ်။ ဆင်ကြီးကိုယ်တိုင်ကလည်း သူလုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စအတွက် တောင်းပန်တဲ့အလား သူ့နှာမောင်းလေးနဲ့ ရိန်နာ့ကို လာပြီး ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်နေရှာတယ်။

ရိန်နာက ဆင်ကြီးမှာ ဘာဒဏ်ရာမှ မရတာ သေချာအောင်နဲ့ ဒီမတော်တဆမှုကြောင့် ဘယ်သူမှ ထိခိုက်ဒဏ်ရာမရတာကို အတည်ပြုပြီးတဲ့နောက် အဲဒီလမ်းထဲကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ လုံးဝ ထွက်မသွားခင်မှာ သူ့အဖေရှိနေတဲ့ ပြတင်းပေါက်ဆီကို နောက်တစ်ခေါက် လှည့်ကြည့်လိုက်သေးတယ်။

သူ့အဖေဘေးက လူကိုတော့ မက်စ်ဗန်ဒါဘစ်ဆိုတာ သူ မှတ်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူရဲ့ ဘေးတိုက်တည့်တည့်မှာ ရှိနေတဲ့ ကောင်လေးကိုတော့ သူ လုံးဝ မမှတ်မိဘူး။

သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ပိုသိသာအောင် မျက်မှောင်ကုတ်ပြီး သေချာ အကဲခတ်ကြည့်မိတယ်။

ဘာကြောင့်မှန်းတော့ မသိဘူး၊ ဒီကောင်လေးက အမြင်နဲ့တင် ဆုံးဖြတ်လို့ရတဲ့ သာမန်ကလေးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလို့ သူ ခံစားနေရတယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် သူက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ရပ်တည်ပုံ အနေအထားကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် အဲဒီလူရဲ့ စွမ်းအားကို ခန့်မှန်းနိုင်စွမ်း ရှိတာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတစ်ကြိမ်မှာတော့ အဲဒီကောင်လေးရဲ့ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို သူ အမှန်အတိုင်း မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ဘူး။

'ငါ အတွေးလွန်နေတာ နေမှာပါ၊ သူက ကလေးတစ်ယောက်ပဲဥစ္စာ' လို့ သူ တွေးရင်း ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်တယ်။

* * * * * * * *

ဗစ်ရှ်နာရဲ့ အခန်းထဲမှာတော့ မက်စ်ဟာ အရင်တုန်းက သူမြင်ခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်မလေးက အခုဆို မက်ထရိုပိုလစ်ရဲ့ ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီဆိုတာကို ခုထိ မယုံနိုင်သေးဘူး ဖြစ်နေတယ်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ် ဗစ်ရှ်နာ... မင်းရဲ့ ကုမ္ပဏီကတော့ စိတ်ချရတဲ့ လက်ထဲ ရောက်နေပြီပဲ"

"ဟား ဟား ဟား ငါ့လူရာ... အမှန်ပဲပေါ့" ဗစ်ရှ်နာက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်တယ်။

"အစ်ကို... ငါ့ကုမ္ပဏီက မကြာခင်မှာ လက်ဂါစီ့စ်တွေနဲ့ ရင်ဘောင်တန်းနိုင်တော့မှာ၊ အဲဒါကြောင့် ငါတို့တွေ ကိစ္စလေးတစ်ခုလောက် စီစဉ်ကြရင် ကောင်းမလား ဟင်" သူက မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"ဘာစီစဉ်မှာလဲ"

"ငါ့သမီးကလည်း အရွယ်ရောက်နေပြီလေ၊ မင်းသားနဲ့ ငါ့သမီးနဲ့ စေ့စပ်ပေးလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ၊ ငါတို့ မိသားစုချင်း ပေါင်းစည်းကြတာပေါ့"

ဗစ်ရှ်နာက ရယ်မောလိုက်ပြီး မက်စ်ကလည်း အလိုက်သင့်လေး လိုက်ရယ်ပေးလိုက်တယ်။ ဗစ်ရှ်နာ့အကြောင်း သိနေတော့ ဒီလူက စနောက်နေတာ ဖြစ်ဖို့များတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မက်စ်ရဲ့ သားက ကလေးလေးပဲ ရှိသေးတာကို သူ သိနေလို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဝီလျံ အရွယ်ရောက်လာတဲ့အခါ ဗစ်ရှ်နာက ဒီကိစ္စကို ထပ်ပြောလာရင်လည်း မက်စ်အနေနဲ့ အံ့ဩမိမှာ မဟုတ်ဘူး။

"မြွေသွေးအရက် တစ်ပုလင်းလောက် ဖွင့်ပြီး အရင်တုန်းကလို စကားစမြည် ပြောကြရအောင်လေ" ဗစ်ရှ်နာက ကမ်းလှမ်းလိုက်တယ်။

"နောက်မှပဲ သောက်ကြတာပေါ့ အစ်ကိုရာ၊ အခုလောလောဆယ်တော့ မင်းနဲ့ စီးပွားရေးအကြောင်း ဆွေးနွေးချင်လို့"

"စီးပွားရေးလား... ရတာပေါ့၊ ငါ့သူငယ်ချင်းကောင်းကြီးအတွက် အမြဲတမ်း အဆင်သင့်ပဲ" ဗစ်ရှ်နာက မြွေရေနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ဆိုဖာကြီးပေါ်မှာ ထိုင်ဖို့ လက်ဟန်ခြေဟန်နဲ့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်တယ်။

"ငါ မင်းဆီက ချေးထားတဲ့ အကြွေးတွေ လာဆပ်တာပါ" မက်စ်က ပြောလိုက်တယ်။

ဒါကလည်း မက်စ်အနေနဲ့ စပိုက်စ်ဗိုက်စ်ဆီ လာလည်ချင်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေထဲက တစ်ခုပဲ။ သူ အကျပ်အတည်းဆုံး အချိန်တွေတုန်းက ဗစ်ရှ်နာဟာ ဘာမေးခွန်းမှ မမေးဘဲ လိုသလောက် ငွေတွေကို အမြဲတမ်း ထုတ်ချေးပေးခဲ့တာ။ အခုအချိန်ထိလည်း အဲဒီငွေတွေကို ပြန်ဆပ်ဖို့ မက်စ်ကို တစ်ခါမှ မတောင်းခဲ့ဘူး။

အခုတော့ သူ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ ငွေတွေကို မြို့စားကတော်က ပြန်ပေးလိုက်ပြီဆိုတော့ ဗစ်ရှ်နာ့ကို အကြွေးပြန်ဆပ်ချင်တယ်။

"သူငယ်ချင်း... မင်း သေချာရဲ့လား၊ မင်းရဲ့ စီးပွားရေး အခြေအနေ သိပ်မကောင်းဘူးလို့ ငါ ကြားထားတယ်၊ ဒီငွေတွေကို မင်းဆီမှာပဲ လောလောဆယ် ဆက်ထားထားလည်း ရပါတယ်" ဗစ်ရှ်နာက ရိုးရိုးသားသားပဲ ပြောရှာတယ်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ တရားမျှတမှုက ငါတို့ဘက်မှာ ရှိနေပါပြီ"

ဂျက်က သူ့ဆီကနေ ရွှေဒင်္ဂါးပြား သန်းပေါင်းများစွာကို လိမ်လည်လှည့်ဖြားသွားခဲ့တဲ့အကြောင်း စုံစမ်းသိရှိရတာတွေကို မက်စ်က ဗစ်ရှ်နာ့ကို ပြောပြလိုက်တယ်။

"အဲဒီ ကောင်စုတ်ကြောင့်ကိုး" ဗစ်ရှ်နာက နှာမှုတ်လိုက်တယ်။ "ငါတို့ ဘာလို့ ရှာမတွေ့တာလဲ မဆန်းတော့ဘူး၊ သူက တော်ဝင်မျိုးနွယ် ဖြစ်နေတာကိုး၊ မင်းရဲ့ ငွေတွေ ပြန်ရခဲ့တာ တကယ် ဝမ်းသာစရာပဲ။

မင်း ဗန်ဒါဘစ် စီးပွားရေးကို ပြန်အသက်သွင်းဖို့ နောက်ဆုံးတော့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီပေါ့ ဟုတ်လား၊ မင်းလို ပါရမီရှင်တစ်ယောက်က အဲဒီ လူလိမ်ကောင်ကြောင့် အဟန့်အတား ဖြစ်နေခဲ့ရတာ နှမြောစရာ သိပ်ကောင်းတာပဲ"

မက်စ်က ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။ "ဒီတစ်ခါ စီးပွားရေးက အရင်နဲ့မတူဘူး၊ ငါတို့ မင်းဆီက သကြား လာဝယ်တာ"

ဗစ်ရှ်နာက ခေါင်းညိတ်ပြီး သူ့စာရေးခုံဘေးက ဗီရိုထဲကနေ အိတ်တစ်အိတ် ထုတ်လိုက်တယ်။ "ငါတို့ စတော့အိတ်ထဲမှာ သကြားတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းသိတဲ့အတိုင်း အခုက သကြားရာသီ မဟုတ်တော့ ဈေးက တော်တော်လေး ကြီးနေတယ်"

မိုက်ကယ်ကတော့ ဈေးနှုန်းကို ဂရုမစိုက်ဘူး၊ သူ လိုချင်တာက အများကြီးပဲ။

"မင်းတို့ ဘယ်နှစ်အိတ်လောက် ယူဖို့ စဉ်းစားထားလဲ" ဗစ်ရှ်နာက မေးလိုက်တယ်။ "နှစ်အိတ်လား... ငါးအိတ်လား"

"ငါတို့ ကီလိုဂရမ် တစ်ရာလောက် လိုချင်တာ"

ဗစ်ရှ်နာဟာ ချက်ချင်းပဲ ထိုင်နေရာကနေ ဆတ်ခနဲ ထရပ်လိုက်မိတာကြောင့် အိတ်ထဲက သကြားတွေတောင် ဖိတ်စင်ကုန်တယ်။ "ကီလိုဂရမ် တစ်ရာ ဟုတ်လား... မင်းတို့ တကယ် ပြောနေတာလား"

"ဟုတ်တယ်၊ တစ်ပတ်ကို ကီလိုဂရမ် တစ်ရာ"

အဲဒီစကားက ဗစ်ရှ်နာ့ကို ဆွံ့အသွားစေပုံရတယ်။ သူ ကြားလိုက်ရတဲ့ စကားကို သူ ကိုယ်တိုင်တောင် မယုံနိုင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။ သကြားဈေးက ကြီးလွန်းတော့ သူ့ဆီမှာ လာဝယ်တဲ့ ဖောက်သည် အများစုက အများဆုံးမှ ဂရမ်အနည်းငယ်လောက်ပဲ ဝယ်ကြတာ။ သူ့ဆီကနေ သကြားကို ကီလိုဂရမ်အလိုက် ဝယ်တဲ့သူဆိုလို့ ပိရမစ်ဒစ် ကျူဇင်းလို ကုမ္ပဏီကြီးတွေနဲ့ အခြား အစားအသောက်လုပ်ငန်းကြီးတွေပဲ ရှိတာလေ။

"ဒီလောက်ဆို ဘယ်လောက်တန်ဖိုး ရှိမလဲဆိုတာ မင်းတို့ သဘောပေါက်ရဲ့လား"

မိုက်ကယ်က ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။ "ဟုတ်ကဲ့... သိပါတယ်"

မက်စ်က သူ့ငွေတွေ ပြန်ရရုံပဲ ရှိသေးတာကို၊ ဗစ်ရှ်နာ့အနေနဲ့ မက်စ်က အဲဒီငွေတွေကို သကြားတစ်ခုတည်းအတွက်နဲ့ အကုန်အကျခံလိမ့်မယ်လို့ မထင်မိဘူး။

"ဒီငွေတွေကို သကြားအတွက် သုံးတာ တကယ်ပဲ အကျိုးရှိမယ်လို့ မင်းတို့ ထင်လို့လား၊ သကြားကို ဘာအတွက် သုံးမှာလဲ၊ ငါ သိသလောက်တော့ ဗန်ဒါဘစ် စီးပွားရေးက အစားအသောက် လုပ်ငန်းထဲမှာ မရှိပါဘူး"

"အော်... ငါ ဝယ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ ငါ့တူရဲ့ စီးပွားရေးလေ" မက်စ်က အမှားပြင်ပေးလိုက်တယ်။

"တကယ်လား... မိုက်ကယ်လေး၊ မင်း ဒီသကြားတွေ အကုန်လုံး တကယ် လိုတာ သေချာရဲ့လား"

မိုက်ကယ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ အရိပ်စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုကာ ဒင်္ဂါးပြားတွေ အပြည့်ထည့်ထားတဲ့ သေတ္တာအကြီး သုံးလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်တယ်။ အဲဒီသေတ္တာတွေက ဗစ်ရှ်နာရဲ့ ကော်ဇောပေါ်ကို လေးလံတဲ့ ဒင်္ဂါးပြားချင်း ထိခတ်သံတွေ တဂျင်ဂျင်နဲ့ 'ဘုန်း'ခနဲ မြည်အောင် ကျလာခဲ့တယ်။

ဗစ်ရှ်နာဟာ သူ့ရှေ့က ကလေးတစ်ယောက်မှာ ဒီလောက်အများကြီးရှိတဲ့ ငွေတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်တာကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေရတယ်။ ဒါက သကြား တန်နဲ့ချီပြီး ဝယ်လို့ရတဲ့အထိ လုံလောက်တဲ့ ငွေပမာဏပဲ။

သူက ဗန်ဒါဘစ် မိသားစုဟာ ရုန်းကန်နေရတုန်းပဲလို့ ထင်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သကြားအတွက်နဲ့ ဒီလောက် ငွေအမြောက်အမြားကို အလွယ်တကူ သုံးစွဲနိုင်တယ်ဆိုရင်တော့ လူတွေအားလုံး ဗန်ဒါဘစ် စီးပွားရေးအပေါ် ထင်မြင်ယူဆချက်တွေက မှားယွင်းနေပြီပဲ။ သူတို့က ကျဆုံးနေတာ မဟုတ်ဘူး။

"ကျွန်တော် အချိုရည်လုပ်ငန်းတစ်ခု လုပ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာ၊ ဒါက တစ်မျိုးဆန်းတဲ့ ဖျော်ရည်လိုမျိုးပေါ့" မိုက်ကယ်က ရှင်းပြလိုက်တယ်။

ဗစ်ရှ်နာက သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ငြိမ်အောင် အတင်းထိန်းလိုက်ရတယ်။ "ဖျော်ရည် လုပ်ငန်းလား... မြို့စားကတော်က တစ်မျိုးဆန်းတဲ့ အစားအသောက်တွေနဲ့ ပတ်သက်ရင် စည်းကမ်းချက်တွေ သိပ်တင်းကျပ်တာ၊ လူတွေကို မရောင်းခင်မှာ စားသုံးဖို့ ဘေးကင်းရဲ့လားဆိုတာ အရင်ဆုံး စစ်ဆေးအတည်ပြုချက် ရယူရလိမ့်မယ်"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ တော်ဝင်မိသားစုက ကျွန်တော်တို့ကို ခွင့်ပြုချက် ပေးပြီးသားပါ" မိုက်ကယ်က ပြန်ပြောပြတယ်။

ဗစ်ရှ်နာ့စိတ်ထဲမှာ ကလေးတစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်နေရတာ မဟုတ်ဘဲ လူကြီးတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေရသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ အရင်က ဆက်ဆံခဲ့ဖူးတဲ့ အခြားလူကြီးတွေထက်တောင် ဒီကလေးက စီးပွားရေးမှာ ပိုပြီး အကွက်မြင်နေသေးတယ်။

"မက်စ်... မင်းရဲ့တူက ဘယ်သူလဲ"

"သူက ကင်းစ်နယ်မြေကနေ မက်ထရိုပိုလစ်ကို ရောက်လာတဲ့ ဗန်ဒါဘစ် မိသားစုဝင်တစ်ယောက်ပေါ့" မက်စ်က ရှင်းပြလိုက်တယ်။

"ကင်းစ်နယ်မြေ ဟုတ်လား... ပြီးတော့ အခု မက်ထရိုပိုလစ်မှာ ကုမ္ပဏီတစ်ခု ထောင်နေတာပေါ့" သူက မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလို မေးလိုက်တယ်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ သူက လိုင်စင်ကော အရာအားလုံးကိုပါ ရရှိထားပြီးသားပါ"

မက်စ်က အဲလို ပြောလိုက်တာနဲ့ ဗစ်ရှ်နာ့ခေါင်းထဲမှာ မီးသီးတစ်လုံး လင်းသွားသလို ဖြစ်သွားတယ်။ "နေဦး... လိုင်စင်အသစ်ရထားတဲ့ ကုမ္ပဏီအသစ်တစ်ခုအကြောင်း ငါ ကြားထားမိသား၊ အဲဒါ နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ" သူက မိုက်ကယ့်ကို မေးလိုက်တယ်။

"ရီနေးတား"

ဗစ်ရှ်နာ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားတယ်။ "ဒါဆို မင်းက ရီနေးတားရဲ့ ပိုင်ရှင်ပေါ့ ဟုတ်လား... ပွဲတော်တုန်းက လူပြောအများဆုံး ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကုမ္ပဏီလေ၊ မင်း အောက်ခြေအဆင့် ပြိုင်ပွဲမှာတောင် အနိုင်ရခဲ့တယ်လို့ ငါ ကြားလိုက်သေးတယ်"

စပိုက်စ်ဗိုက်စ်ရဲ့ ဌာနခွဲတစ်ခုက အပ်ပါးဝုဒ်နယ်မြေ ပွဲတော်မှာ ပါဝင်ဆင်နွှဲခဲ့တာကြောင့် ဗစ်ရှ်နာဟာ နောက်ဆုံးရက်မှာ ရီနေးတားကုမ္ပဏီကြောင့် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား သတင်းတွေကို ကောင်းကောင်းကြီး သိပါတယ်။ အဲဒါက တကယ့်ကို ဒဏ္ဍာရီဆန်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပဲ။

အဲဒီကုမ္ပဏီရဲ့ ပိုင်ရှင်က ဗန်ဒါဘစ် မိသားစုဝင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ သူ ဘယ်တုန်းကမှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ဘူး၊ ၎င်းအပြင် ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကိုပေါ့။

ဗစ်ရှ်နာဟာ သူ ရင်ဆိုင်နေရတာ တကယ့် အစစ်အမှန် ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဆိုတာ သဘောပေါက်သွားပြီး စာပွဲပေါ်ကို ကိုယ်ကို ကိုင်းလိုက်တယ်။

"မင်း လိုအပ်မယ့် သကြားအားလုံးကို ငါ ပေးပါ့မယ်" သူက ကတိပေးလိုက်တယ်။ "ဒါပေမဲ့ တစ်ပတ်အတွင်း ဒီလောက်များတဲ့ သကြားတွေကို သယ်ယူပို့ဆောင်ဖို့ ခက်ခဲမှာမို့လို့ ဈေးတော့ နည်းနည်း ပိုပေးရလိမ့်မယ်"

မိုက်ကယ်က ပြုံးလိုက်တယ်။ "အဲဒီအတွက် ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး"

* * * * * * * *

စာစဉ်(၄၃)