အခန်း ၅၁၀

အခန်း(၅၁၀)

ဗစ်ရှ်နာနဲ့ လုပ်ငန်းကိစ္စတွေ အကုန်အခြေကျပြီးတာနဲ့ မိုက်ကယ်နဲ့ မက်စ်တို့ဟာ ဆိုဒါလုပ်ငန်းအတွက် လိုအပ်တဲ့ နောက်ထပ်ပါဝင်ပစ္စည်းတစ်ခုကို ရှာဖို့ သူတို့လမ်းသူတို့ ဆက်လျှောက်ခဲ့ကြတယ်။

ဒီအတောအတွင်းမှာတော့ ဗစ်ရှ်နာဟာ အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ခုနက သူကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့ အဖြစ်အပျက်ကြောင့် အံ့ဩမှင်တက်လို့ မဆုံးသေးဘဲ ရှိနေခဲ့တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ အခန်းတံခါး ပွင့်လာပြီး သူ့သမီးဖြစ်သူက အခန်းထဲဝင်လာပြီး နှုတ်ဆက်စကား ဆိုပါတော့တယ်။

“အဖေ... သမီးကို ခေါ်လိုက်တာလား” လို့ ရိန်နာက သူ့အဖေကို ဦးညွှတ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

အရင်က သူမရဲ့ လှပတဲ့ ကောက်ကြောင်းတွေကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ဝတ်စုံမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ အခုဆိုရင် ရိန်နာဟာ သူမရဲ့ မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် အလှအပတွေကို ပိုပြီးပေါ်လွင်စေတဲ့ ရိုးရာပိုးထည် အစိမ်းရောင်ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားတယ်။ သူမရဲ့ ခေါင်းမှာ ပတ်ထားတဲ့ ပါးလွှာတဲ့ မျက်နှာဖုံးပုဝါကလည်း သူမကို ပိုပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အငွေ့အသက်မျိုး ပေးစွမ်းပါတယ်။

“ဘာလို့ စောစောက ဧည့်သည်တွေကို မတွေ့ခဲ့တာလဲ” လို့ ဗစ်ရှ်နာက စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ မေးလိုက်တယ်။ “အဲဒါ မင်းရဲ့ အဘိုးမက်စ် ဗန်ဒါဘစ် လေ... အချိန်အတော်ကြာမှ ငါတို့ဆီကို အလည်လာတာကို”

ရိန်နာက ရိုရိုသေသေပဲ ဒူးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ရင်း “တောင်းပန်ပါတယ် အဖေ... ဒါပေမဲ့ သမီးမှာ ဒီထက်မက ပိုအရေးကြီးတဲ့ လုပ်ငန်းကိစ္စတွေ လုပ်စရာ ရှိနေလို့ပါ။ အကယ်၍ သမီးသာ လေလံပွဲအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုတွေ မလုပ်ထားရင် သမီးရဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေက သမီးရဲ့ နေရာကို ကျော်တက်သွားကြလိမ့်မယ်။ အဲဒီလိုမျိုးတော့ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။

သမီး အဘိုးမက်စ် ဆီကို စာတစ်စောင် ပို့လိုက်ပါ့မယ်... အဘိုးကို နှုတ်ဆက်တဲ့အကြောင်းနဲ့ မတွေ့ဖြစ်ခဲ့တာကို တောင်းပန်တဲ့အကြောင်း ရေးပြီးတော့ပေါ့” လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ဗစ်ရှ်နာက သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး “အဲဒါတွေ လုပ်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ မင်း သူတို့နဲ့ မကြာခင် တွေ့ရတော့မှာပဲဟာ” လို့ ဆိုတယ်။

ရိန်နာက ဇဝေဇဝါဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ သူ့အဖေကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့အဖေရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ပေါ်နေတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ကြည့်ပြီး တစ်ခုခုကို ကြံစည်နေပြီဆိုတာ သူမ ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။

“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ အဖေ”

“ငါ ပြောတာက မင်း ဗန်ဒါဘစ် တွေနဲ့ မကြာခင် တွေ့ရလိမ့်မယ်... အဲဒါလည်း တခြားနေရာ မဟုတ်ဘူး... လေလံပွဲမှာတင်ပဲ”

ဒါက ရိန်နာအတွက်တော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိသလို ဖြစ်နေတယ်။ “အဖေ... သူတို့ကို စော်ကားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဗန်ဒါဘစ် တွေဟာ လက်ဂါစီ့စ် ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ်ကနေ ရပ်တည်မှု ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရတာ ကြာပါပြီ။ သူတို့ဟာ အသေးစား အဖွဲ့အစည်းတွေ စာရင်းထဲကနေတောင် ဖယ်ထုတ်ခံထားရတာပါ။ သူတို့မှာ လေလံပွဲမှာ ပါဝင်ဆင်နွှဲနိုင်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း ကုမ္ပဏီကြီး ၅၀၀ စာရင်း အဆင့်သတ်မှတ်ချက် မရှိပါဘူး”

ဗစ်ရှ်နာက ရယ်မောလိုက်ပြီး “အဲဒါက ခါတိုင်းဆို မှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းသာ ငါ့လိုမျိုး သူတို့နဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့မယ်ဆိုရင် အနာဂတ်မှာ သူတို့ရဲ့ ရပ်တည်မှု အခြေအနေက မကြာခင် ပြောင်းလဲသွားတော့မယ်ဆိုတာကို မင်း သဘောပေါက်လိမ့်မယ်”

မက်စ် က သူမရဲ့ အဘိုး ဖြစ်ပေမဲ့လည်း ရိန်နာကတော့ သူတို့ရဲ့ အခြေအနေကို အလုံးစုံ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ပြီး လေလံပွဲကို တက်လှမ်းနိုင်လောက်တဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်စွမ်း ဒါမှမဟုတ် ပါရမီမျိုး မက်စ် မှာ ရှိတယ်လို့ မထင်မိဘူး။

“မင်း ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ ငါသိတာပေါ့” လို့ ဗစ်ရှ်နာက ရယ်မောရင်း “ဒါပေမဲ့ ငါပြောနေတာက မင်းရဲ့ အဘိုးအကြောင်း မဟုတ်ဘူး... သူ့ဘေးက ကောင်လေးအကြောင်းကို ပြောနေတာ” လို့ ဆိုတယ်။

သူမကို ငုံ့ကြည့်နေတဲ့ ရွှေရောင်ဆံပင်နဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံရိပ်က ရိန်နာ့ ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာတယ်။

“သူ့ကိုလား”

“ဟုတ်တယ်... သူပဲ။ ငါ့အမြင်ကို ပြောရရင် အဲဒီကောင်လေးမှာ မက်ထရိုပိုလစ် ထဲက ဗန်ဒါဘစ် တွေရဲ့ လမ်းကြောင်းကို အလုံးစုံ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တဲ့ ပါရမီ ရှိတယ်။ သူတို့ လေလံပွဲကို တက်ရောက်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွေ ရဖို့ဆိုတာ သိပ်မကြာတော့ပါဘူး”

ရိန်နာ့ မျက်နှာမှာ အံ့ဩသွားတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာတယ်။ ဖြစ်ပေါ်လာတော့မယ့် အပြောင်းအလဲတွေကို စဉ်းစားမိရင်း သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက အခန်းထဲမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ ဝဲပတ်ကြည့်နေမိတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအရာတွေက သူမအတွက် ဘာမှ အရေးမပါဘူးဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ချက်ချင်းဆိုသလို ပြန်လည်ကြည်လင်သွားပြီး တည်ငြိမ်အေးစက်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။

“သူတို့အတွက် သမီး ဝမ်းသာပါတယ် အဖေ။ ဒါပေမဲ့ သမီး အဓိက အာရုံစိုက်ရမှာက ဘိုး ဖြစ်ရမယ်။ အကယ်လို့ သမီးသာ ဒီလေလံပွဲမှာ သူမကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ရင် သမီးတို့ဟာ မကြာခင်မှာ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွေအရ ပိရမစ်ဒစ် ကျူဇင်း ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ သမီး ယုံကြည်တယ်။

ဒါကြောင့်မို့လည်း သမီးအနေနဲ့ လေ့ကျင့်တာကလွဲလို့ တခြားအရာတွေအတွက် အချိန်အများကြီး မပေးနိုင်တာပါ အဖေ”

ရိန်နာက ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး ထွက်သွားဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။

“ငါတော့ အဲဒီလောက်အထိ ရဲရဲကြီး မပြောရဲဘူး သမီး။ ဒီကောင်လေးက လေလံပွဲကို တက်လှမ်းနိုင်ရုံတင်မကဘဲ အဲဒီပွဲမှာ အောင်မြင်မှုအကြီးကြီးတွေပါ ရရှိဦးမယ့် အရည်အချင်းမျိုး ရှိတာ။ မင်းအနေနဲ့ သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ရှုံးနိမ့်တဲ့ဘက်ကတောင် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်”

ဒီစကားက ရိန်နာ့ ရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ မာန်မာနရဲ့ တောက်လောင်နေတဲ့ မီးလျှံကို ချက်ချင်းပဲ လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားတယ်။ တခြားတစ်ယောက်ယောက်က သူမကို အနိုင်ယူနိုင်တယ်လို့ ပြောလိုက်တဲ့အတွက် စော်ကားခံရသလို ခံစားချက်မျိုးနဲ့ သူမက သူ့အဖေဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

“အဖေ... အဖေ့သမီးကိုယ်တိုင်အပေါ်မှာ ယုံကြည်မှု မရှိဘူးလား။ သမီး စိတ်ပူရမယ့်သူတွေဆိုလို့ တခြားသော ရိုင်းဇင်းဆစ် ပြိုင်ဘက်တွေပဲ ရှိတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သမီးရဲ့ ပြင်ဆင်မှုတွေသာ အဆင်ပြေပြေ ပြီးဆုံးသွားရင် သူတို့တွေတောင် သမီးရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ယှဉ်နိုင်ဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး”

ဗစ်ရှ်နာက သူ့သမီးအနားကို လျှောက်သွားပြီး သူမရဲ့ ပါးပြင်နှစ်ဖက်ကို ကိုင်လိုက်ရင်း “ဒါပေါ့... ငါ မင်းကို ယုံကြည်တာပေါ့ ရိန်နာ။ ဒါပေမဲ့ ငါက အဲဒီကောင်လေးကို လျှော့မတွက်ဖို့ ရိုးရိုးလေး သတိပေးရုံတင်ပါ။ ငါ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်အရဆိုရင် သူဟာ မကြာခင် အနာဂတ်မှာ ရိုင်းဇင်းဆစ် ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်” လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ဒါက ရိန်နာ့ ကို တကယ်ပဲ အံ့အားသင့်သွားစေတယ်။ သူ့အဖေရဲ့ ပင်ကိုယ်သိစိတ် အာရုံက မှားခဲလှတယ်။ အဲဒီအရာကြောင့်ပဲ စပိုက်စ်ဗိုက်စ် ဟာ အခုလိုမျိုး ကုမ္ပဏီအဆင့်အထိ ရောက်ရှိလာနိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။

သူ့အဖေက ဒီကောင်လေးကို ရိုင်းဇင်းဆစ် ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီလို့ ချီးမွမ်းခန်းဖွင့်နေတဲ့ အချက်က သူဟာ အနာဂတ်မှာ အဲဒီအထဲက တစ်ယောက် တကယ်ပဲ ဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ။

“ကောင်းပါပြီ အဖေ... သမီး သူ့အပေါ်ကို အမြဲတမ်း သတိကြီးကြီးထားပြီး စောင့်ကြည့်သွားပါ့မယ်”

“ဒါမှမဟုတ် သမီးလေး... မင်း အဲဒါရဲ့ ပြောင်းပြန်ကို လုပ်နိုင်တာပဲလေ” လို့ ဗစ်ရှ်နာက မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြရင်း လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်တယ်။

ရိန်နာက နောက်ကို ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ပြီး ဇဝေဇဝါမျက်နှာပေးနဲ့ သူ့အဖေကို ကြည့်ကာ “ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ အဖေ” လို့ မေးလိုက်တယ်။

“အဲဒီကောင်လေးက ဗန်ဒါဘစ် တစ်ယောက်ပဲ။ ငါ့စိတ်ထဲမှာ ခံစားနေရတာကတော့ ကြီးမြတ်တဲ့ ခြင်္သေ့ကြီး အိုင်းဇ် ရဲ့ ငုပ်လျှိုးနေတဲ့ မျိုးရိုးဗီဇတွေက နောက်ဆုံးတော့ ပေါ်ထွက်လာပြီ ထင်တယ်။ မကြာခင်မှာပဲ သူ့ရဲ့ ဟိန်းဟောက်သံတွေက မက်ထရိုပိုလစ် တစ်ခွင်လုံးကို တုန်ဟည်းသွားစေလောက်အောင် ကျယ်လောင်လာတော့မှာ။

ငါတို့တွေအနေနဲ့ အဲဒီလှိုင်းလုံးတွေကို ဆန့်ကျင်ပြီး တိုက်ခိုက်မလား... ဒါမှမဟုတ် အဲဒီလှိုင်းလုံးတွေနဲ့အတူ မျောပါစီးမျောသွားမလား ဆိုတာပဲ”

မိုက်ကယ်နဲ့ မက်စ် တို့ မထွက်ခွာခင်မှာ သူတို့ ဖန်တီးမယ့် ဆိုဒါရဲ့ နမူနာကို သူ့ကို ပေးခဲ့ကြသေးတယ်။ သူကတော့ အဲဒါဟာ အင်မတန် အံ့ဩစရာကောင်းပြီး မက်ထရိုပိုလစ် ကို မုန်တိုင်းတစ်ခုလို လွှမ်းမိုးသွားနိုင်တဲ့ အလားအလာ ရှိတယ်လို့ တွေးမိတယ်။

ဒါတင်မကသေးဘူး။ မိုက်ကယ်က သကြားတွေကို ကုန်တင်ကားကြီးတွေနဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်မယ့် ကိစ္စကိုလည်း သူကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူ ဖြေရှင်းမှာဖြစ်ကြောင်း ဖွင့်ဟခဲ့တယ်။

ဗစ်ရှ်နာအနေနဲ့ လူတိုင်းကို ရူးသွပ်သွားစေခဲ့တဲ့ အဲဒီယာဉ်တွေကို မိုက်ကယ် ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်ဆိုတာကို လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရတာ။

အဲဒီအချက်ကို သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာပဲ မိုက်ကယ်ဟာ သာမန်လူတွေနဲ့ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားတဲ့ မျိုးဆက်သစ်တစ်ခုဆိုတာကို သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့တယ်။ သူက ပါရမီရှိတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်တင် မဟုတ်ဘူး... သူကိုယ်တိုင်ကတင်ကို ပါရမီ အစစ်အမှန်ကြီး ဖြစ်နေတာ။

ဒါကြောင့်မို့လည်း ဗစ်ရှ်နာက သူ့ကို သမက်အဖြစ် တော်စပ်ချင်ပါတယ်။

“သမီး ထင်နေတဲ့ အရာကိုတော့ အဖေ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်” လို့ ရိန်နာက လန့်ဖျပ်ပြီး နောက်ဆုတ်သွားတယ်။

“သူ့ကို မင်းရဲ့ ခင်ပွန်းအဖြစ် လက်ခံလိုက်ပါ ရိန်နာ။ ဒါက မင်းအတွက်ရော ငါတို့ ကုမ္ပဏီအတွက်ပါ ကောင်းမွန်လိမ့်မယ်”

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ရိန်နာတစ်ယောက် တကယ်ပဲ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ခြေလှမ်းပြင်းပြင်းတွေနဲ့ အခန်းထဲကနေ ဒေါသတကြီး ထွက်ခွာသွားပါတော့တယ်။ မိမိရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဖခင်ဖြစ်သူက ဒီလိုအရာမျိုးကို အကြံပြုတိုက်တွန်းနေတာကို သူမ ဘယ်လိုမှ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရတယ်။

“အဲဒါကို သေချာ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး ရိန်နာ” လို့ သူ့အဖေရဲ့ အော်သံက စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်ရင်း သူမရဲ့ နောက်ကနေ လိုက်ပါလာတယ်။ “လေလံပွဲက မင်းအတွက် အဲဒီကောင်လေးနဲ့ ရင်းနှီးခွင့်ရမယ့် အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သလို... သူ့ကို မင်းရဲ့ လှပမှုကို မြင်တွေ့စေမယ့် အခွင့်အရေးပဲလေ”

ဒီအတွေးသက်သက်ကတင် ရိန်နာ့ ကို ဒေါသထွက်စေတယ်။ ပထမဆုံးအချက်အနေနဲ့ သူက အသက် တစ်ဆယ့်သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးလေးပဲ ရှိသေးတာ။ သူမကတော့ အသက် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ် ရှိနေပြီ။ သူတို့ချင်း စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းနိုင်တယ်လို့ သူ့အဖေ တွေးမိတာကတင်ကို လုံးဝ မဆီလျော်တဲ့ အရာပဲ။

ဒုတိယအချက်အနေနဲ့ ရိန်နာဟာ သူမနဲ့ သူမတို့ရဲ့ ကုမ္ပဏီက ဗန်ဒါဘစ် တွေရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်တယ်ဆိုတဲ့ အတွေးကို လုံးဝ အမုန်းကြီး မုန်းတယ်။ အနာဂတ်မှာ သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်တွေကို ပြန်လည်ရရှိနိုင်မယ် ဆိုရင်တောင်မှ အဲဒါက သူမအနေနဲ့ သူတို့ရဲ့ အကူအညီကို လိုအပ်တယ်လို့ ဆိုလိုတာမှ မဟုတ်တာ။

သူမဟာ စပိုက်စ်ဗိုက်စ် ကို အဓိက အဖွဲ့အစည်းကြီးတွေ စာရင်းထဲ ဝင်အောင် သူမကိုယ်ပိုင် အစွမ်းအစနဲ့ပဲ လုပ်ဆောင်သွားမှာ ဖြစ်တယ်။ အဲဒီလိုလုပ်ဖို့အတွက် စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုတွေ လုပ်နေဖို့ မလိုပါဘူး။

သူမအနေနဲ့ လေလံပွဲမှာ သူမရဲ့ စွမ်းအားတွေကို မြှင့်တင်ဖို့ အပြင်းအထန် ကြိုးစားနေရတဲ့ အဓိက အကြောင်းအရင်းကတင်ကို သူမဟာ လုပ်ငန်းကို လွှဲပြောင်းရယူနိုင်ပြီဆိုတာကို သူ့အဖေကို သက်သေပြချင်လို့ပဲ ဖြစ်တယ်။

သူမ ရိုင်းဇင်းဆစ် ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာပြီးတာနဲ့ သူ့အဖေရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအရာက မလုံလောက်သေးတဲ့ပုံပဲ။

သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ တော်လှန်ပုန်ကန်လိုတဲ့ စိတ်တစ်ခုတည်းနဲ့ပဲ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိတယ်။

ဒီလေလံပွဲမှာ မက်ထရိုပိုလစ် ထဲမှာ အောင်မြင်မှုရဖို့ တခြားဘယ်သူ့အကူအညီမှ မလိုဘူးဆိုတာကို သူ့အဖေ သိစေရအောင် သူမ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသွားမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူမဟာ အဲဒီ မိုက်ကယ် ဆိုတဲ့ ကောင်လေးကို အနိုင်ယူပြီး သူမအနေနဲ့ သူ့ကိုရော၊ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မလိုအပ်ကြောင်း သက်သေပြရလိမ့်မယ်။

* * * * * * * *

စာစဉ်(၄၃)