အခန်း ၅၁၉

အခန်း(၅၁၉)

မိုက်ကယ်က ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း ကြမ်းပြင်ကို ခြေထောက်နဲ့ တဆတ်ဆတ်တောက်လို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေမိတယ်။ နေကလည်း ဝင်သွားပြီ၊ အစီအစဉ်တွေကလည်း စတင် လည်ပတ်နေပြီဖြစ်လို့ လေလံပွဲက သူ့ကို စောင့်သည်ဖြစ်စေ မစောင့်သည်ဖြစ်စေ စတော့မှာပဲ။

ဒီအခွင့်အရေးကြီးကို လက်လွတ်လိုက်ရပြီလို့ သူ ထင်နေတဲ့အချိန်မှာပဲ သူ့အခန်းတံခါးက ဝုန်းခနဲ ပွင့်ထွက်သွားပြီး ဂျင်မီက မှော်စွမ်းအားတွေ ပါဝင်တဲ့ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကိုင်ပြီး အလောတကြီး ပြေးဝင်လာတယ်။

"ဟူး...ဟား၊ ငါတို့ ရပြီ၊ ၃၉၉ ခုမြောက် နေရာကွ" ဂျင်မီက အောင်ပွဲခံသလို အော်ဟစ်လိုက်ရင်း အသိအမှတ်ပြုလက်မှတ်ကို မိုက်ကယ်ရဲ့ စာရေးခုံပေါ် တွန်းတင်ပေးလိုက်တယ်။

မိုက်ကယ်က စာရွက်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်မိတယ်။ သူတို့ အချိန်အကန့်သတ်အတွင်း ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ကွက်တိရခဲ့တာပဲ။

"ကျေးဇူးပဲ" လို့ သူက ဂျင်မီကို ပြောလိုက်တယ်။ "မင်းကို အားကိုးလို့ရမှန်း ငါ သိသားပဲ"

"ကိစ္စမရှိပါဘူး ဆရာရဲ့" ဂျင်မီက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာနဲ့ အလေးပြုလိုက်တယ်။

အခုတော့ လေလံပွဲတက်ဖို့ လက်မှတ်ကို အပိုင်ရခဲ့ပြီဆိုတော့ လုပ်စရာ တစ်ခုပဲ ကျန်တော့မှန်း မိုက်ကယ် သိလိုက်ပြီ။ အဲဒါက ပြင်ဆင်ဖို့ပဲ။

သူက သူ့ရဲ့ အရိပ်မှော်ကမ္ဘာငယ်လေးထဲကို လက်နှိုက်ပြီး တောက်ပြောင်နေတဲ့ သတ္တုတုံးလေးတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်တယ်။ ဒါက သာမန်သတ္တုတုံးတော့ မဟုတ်တာ သေချာတာပေါ့၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီထဲမှာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အင်အားအကောင်းဆုံးနဲ့ အဆန်းကြယ်ဆုံး သတ္တုတွေထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အပိုင်းအစတွေ ပါဝင်နေလို့ပဲ။

အသာလေး တစ်ချက်လှည့်လိုက်တာနဲ့ အဲဒီသတ္တုတုံးက ပုံသဏ္ဌာန်ပြောင်းလဲသွားပြီး အတွင်းထဲက တောက်လောင်နေတဲ့ သတ္တုရိုင်းအကြမ်းတွေကို ဖော်ပြပေးလိုက်တယ်။

မြို့စားကတော်ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ဦးရီးတော်ဂျက်ကို အနိုင်ယူပြီးနောက် သူ ရသင့်ရထိုက်တာထက် ပိုပြီး ရလာခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ မြို့စားကတော်က သူ့ရဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေအတွက် အပိုဆောင်း ထည့်ပေးလိုက်တာ။ ဒါကြောင့်လည်း အခု သူ့လက်ထဲမှာ သူတစ်ခါမှမမြင်ဖူးတဲ့ အကြီးမားဆုံး နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အပိုင်းအစကြီး ရှိနေရတာပေါ့။ အဲဒါက ကြက်ဥအသေးစားတစ်လုံး အရွယ်လောက်တောင် ရှိတယ်။

ယင်းရဲ့ အဖြူရောင် မီးတောက်တွေက သူ့ကို စိန်ခေါ်နေသလို၊ သူ့ရဲ့ တန်ခိုးကို အနီးကပ် လာရောက်ခံစားကြည့်စမ်းပါလို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လှုံ့ဆော်နေသလိုမျိုး တဖြတ်ဖြတ် တောက်လောင်နေတယ်။

'ငါ ရနိုင်သမျှ တန်ခိုးတွေအကုန်လုံး လိုအပ်လိမ့်မယ်'

ဒီလေလံပွဲက ငွေကြေးတစ်ခုတည်းကိုပဲ အာရုံစိုက်ရမယ့် သာမန်လေလံပွဲမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်လိုကြောင့်လဲ၊ ဘာလို့လဲဆိုတာ သူ မသိပေမဲ့ ဘာနာဘီရဲ့ လေလံပွဲမှာ စျေးပြိုင်ပေးတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ထဲ စိန်ခေါ်တိုက်ခိုက်ပွဲတွေနဲ့ တိုက်ပွဲတွေ ပါဝင်နေတယ်။

အကယ်၍ သူသာ ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်ကို ရချင်တယ်ဆိုရင် မက်ထရိုပိုလစ်မှာ ရှိတဲ့ ဂိုဏ်းကြီး ဂိုဏ်းငယ်တွေအကုန်လုံးကို အနိုင်ယူဖို့ လုံလောက်တဲ့ တန်ခိုး လိုအပ်လိမ့်မယ်။ မှော်မျှော်စင်၊ စစ်သည်တော်များရုံးတော် နဲ့ သူ့ထက် အခြေခံအုတ်မြစ် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းတဲ့ အခြား လက်ဂါစီ့စ် တွေလိုမျိုး ခိုင်ခိုင်မာမာ တည်ဆောက်ထားတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေကို သူ အနိုင်တိုက်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်။

ဒါက ခက်ခဲတဲ့ အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး သူ အောင်မြင်မလား မအောင်မြင်ဘူးလား မသိပေမဲ့ အောင်မြင်အောင်တော့ သူ့အစွမ်းရှိသမျှ အသည်းအသန် ကြိုးစားသွားမယ်ဆိုတာ သူ ကိုယ်တိုင် သိနေတယ်။

သူက လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သေတ္တာထဲက အပိုင်းအစတွေနဲ့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အပိုင်းအစတွေကို အချင်းချင်း ဆက်သွယ်စေလိုက်တယ်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ အဲဒီအပိုင်းအစတွေက တုန်ခါလာပြီး သေတ္တာထဲမှာ ချုပ်နှောင်ထားတဲ့ နေရာကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း လွတ်ထွက်လာကြတယ်။

အဲဒါတွေက သူ့ဆီကို ဆွဲငင်ခံနေရတာဖြစ်ပြီး သူ့အရေပြားနဲ့ နီးကပ်လာလေလေ ပိုပြီးတော့ စိတ်လှုပ်ရှား လာလေလေပဲ။

သတ္တုသေတ္တာက ဆက်ပြီး ထိန်းမထားနိုင်တော့ဘဲ အပိုင်းအစပေါင်း သန်းချီအဖြစ် ပွင့်ထွက်သွားပြီး နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အပိုင်းအစတွေက သေတ္တာဘေးဘက်ကို တိုက်ရိုက်ဖောက်ထွက်ကာ မိုက်ကယ်ရဲ့ နှလုံးသားဆီကို တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးဝင်သွားတော့တယ်။

အဲဒီတွန်းအားကြောင့် မိုက်ကယ် နောက်လန်ထွက်သွားရတယ်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဝင်ရောက်လာတဲ့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အပိုင်းအစတွေရဲ့ ပမာဏကတင် သူ တောင့်ခံနိုင်ဖို့ အတော်လေး လွန်ကဲနေပြီ။ အကယ်၍ သူသာ ခြေထောက်ကို အားပြုပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် ဖိနပ်ဖဝါးနဲ့ တရွတ်တိုက် မရပ်တန့်လိုက်ရင် မှန်လျှောတံခါးကို သူ့ကျောနဲ့ ဝုန်းခနဲ ဆောင့်မိသွားမှာ သေချာတယ်။

သူ့နှလုံးသားအတွင်းထဲမှာတော့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အပိုင်းအစတွေက အရည်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အရေပြား၊ သွေးပြန်ကြော၊ ကြွက်သားတွေနဲ့ အရိုးတွေကို ဖြတ်ကျော်ကာ နောက်ဆုံးမှာတော့ နှလုံးသားဆီကို ရောက်ရှိသွားတယ်။

အဲဒါတွေက သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာဆီကို ဦးတည်ပြေးဝင်ရင်း အလင်းရဲ့ အလျင်နီးပါး မြန်ဆန်လာပြီး သူ့ရဲ့ နှလုံးအဆို့ရှင်တွေထဲကို နေရာယူကာ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖိုရဲ့ အရောင်အသွေးတွေနဲ့ ခြယ်သလိုက်တော့တယ်။

ဒီအပိုင်းအစအသစ်တွေက မိုက်ကယ်ကို တန်ခိုးနဲ့ စွမ်းအင်တွေ အလုံအလောက် ထောက်ပံ့ပေးလိုက်လို့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အဖြူရောင်ဖျော့ဖျော့လေး တောက်ပလာဖို့ စက္ကန့်အနည်းငယ်ပဲ ကြာလိုက်တယ်။

သူ့ရဲ့ ဒီဗာ ဖြစ်တဲ့ ညာလက်မောင်းအပြည့်နဲ့ လက်ကောက်ဝတ်အထိ ရှိတဲ့ ဘယ်လက်သီးက သူ့အပေါ်မှာ ပုံပေါ်လာတယ်။

လေထုထဲကနေ နာနိုမှုန်တွေ ပေါ်ထွက်လာပြီး ဒီဗာရဲ့ မပြည့်စုံသေးတဲ့ ဘယ်လက်မောင်းပေါ်ကို ပျားအုပ်ကြီးလိုမျိုး အုံခဲလာကြတယ်။

အရင်အတိုင်းပဲ နာနိုမှုန်အုပ်ကြီးက ပုံသဏ္ဌာန်ပြောင်းလဲသွားပြီး ဒီဗာရဲ့ သွေးကြောတွေလိုမျိုး လုပ်ဆောင်ပေးမယ့် လျှပ်စစ်ပတ်လမ်းတွေအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားတယ်။ ပြီးနောက် အလင်းကို လုံးဝ စုပ်ယူပစ်တဲ့ အနက်ရောင် သတ္တုစပ်တစ်မျိုးနဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့ အရိုးတွေ ပေါ်လာတယ်။

ဘယ်လက်မောင်းက လက်ကောက်ဝတ်ကနေ တံတောင်ဆစ်အထိ ဆက်ပြီး ကြီးထွားလာတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာတင် ရပ်မသွားဘူး။ သူ ရရှိထားတဲ့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အပိုင်းအစတွေက တံတောင်ဆစ်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ဓာတုချည်မျှင်တွေနဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့ စက်မှုလက်မောင်း ကြွက်သားတွေကို ပိုမိုပုံဖော်ပေးဖို့ လုံလောက်နေပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ပုခုံးဆီကို ရောက်ရှိသွားကာ အပြည့်အစုံ ပြီးဆုံးသွားတော့တယ်။

မိုက်ကယ်ရဲ့ ဒီဗာက နောက်ဆုံးတော့ လက်မောင်းတစ်စုံလုံး ပြည့်စုံသွားပြီ။

သူက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေနဲ့ ပိုပြီး တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့ သူသာ အလိုရှိရင် အဲဒီလက်မောင်းတွေကို သူ့ကိုယ်ပိုင် လက်မောင်းတွေလိုမျိုးတောင် လှုပ်ရှားလို့ ရနေပြီ။

အဲဒါက သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းနောက်ကို လိုက်ပါနေပြီး သူ့နောက်ကွယ်မှာ ဒီဗာက အရိပ်ထိုးပြီး လက်ဝှေ့ထိုးနေသလိုမျိုး ဖြစ်စေတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သူ ကောင်းကောင်းသိတာပေါ့၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီဗာတွေက တကယ့်လက်တွေ့ကမ္ဘာနဲ့ ထိတွေ့လို့မရလို့ပဲ။ အဲဒါတွေက ပုံရိပ်ယောင်ပြသမှုလိုမျိုးပဲ လုပ်ဆောင်နိုင်တာဖြစ်လို့ သူသာ ဒီဗာနဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ထိုးဖို့ ကြိုးစားရင် ပစ်မှတ်ကို ဖောက်ထွက်သွားရုံပဲ ရှိလိမ့်မယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ မိုက်ကယ်ရဲ့ နားတွေက တစ်စုံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသလိုမျိုး လှုပ်ခတ်သွားတယ်။

"ဟင်"

သူက အဲဒီအသံရဲ့ အရင်းအမြစ်ကို လိုက်ရှာရင်း ပတ်ပတ်လည်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ တကယ်ပဲ တစ်ခုခု ကြားလိုက်ရတာ ဟုတ်မဟုတ်တောင် သေချာမသိဘူး။

ပြီးတော့ သူက ဘေးဘက်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ တံခါးကို ခေါက်ဖို့ ပြင်နေတဲ့ ရှီနာ ကို သူ့တံခါးဝတည့်တည့်မှာ တွေ့လိုက်ရတယ်။

ရှီနာက တံခါးကို ဖွင့်ပြီး သူ့ကို ဦးညွှတ်လိုက်တယ်။

"သခင်မိုက်ကယ်၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ အရိပ်ဝံပုလွေတွေ ပြောအရ လေလံပွဲက စတော့မယ်။ ဂိုဏ်းကြီးတွေ အပါအဝင် လူအတော်များများကလည်း ပွဲကျင်းပမယ့်နေရာကို ဝင်နေကြပြီ"

မိုက်ကယ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး လာပြောပြတဲ့အတွက် ရှီနာကို ကျေးဇူးတင်လိုက်တယ်။

'ငါ ဒီလေလံပွဲအတွက် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေမိတာ ထင်တယ်' လို့ သူ ကိုယ်တိုင် တွေးလိုက်မိတယ်။

ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ သူက ပြင်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ အခုဆို သူ့ရဲ့ ဒီဗာက နောက်ဆုံးမှာတော့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာဖွဲ့စည်းခြင်းရဲ့ ၄ ဆင့်မြောက်ကို ရောက်ရှိသွားပြီ။ အခြား သံလိုက်စွမ်းအားရှင်တွေနဲ့ သူ့ရဲ့ အရင် ရင်ဆိုင်မှုတွေအရ ဆိုရင် ဒါက သူနဲ့ အဆင့်တူတဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။

ပြီးတော့ ၅ ဆင့်မြောက်မှာ ရှိတဲ့ သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေအတွက်ဆိုရင်လည်း သူက အကွက်ချပြီး သေသေချာချာ ကစားနိုင်မယ်ဆိုရင် သူတို့အပေါ် အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေး အခိုင်အမာ ရှိနေတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီထက် အများကြီး မြင့်မားတဲ့ နယ်ပယ်ထဲက ပြိုင်ဘက်တွေအတွက်တော့ သူ အဖြေမသိဘူး။ သူက သူ့ထက် နှစ်ဆင့်ပိုမြင့်တဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ တစ်ခါမှ မရင်ဆိုင်ဖူးလို့ပဲ။

'ဒါက ငါ ဂရုစိုက်ရမယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ၊ ပြီးတော့ ငါ တိုက်မယ့်တိုက်ပွဲကို သေချာ ရွေးချယ်ရမယ်'

သူက သူ့အိတ်ကပ်ထဲကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါက်ထားတဲ့ ဒရုန်းရဲ့ သေတ္တာဘောင်ကို စမ်းမိလိုက်တယ်။ သူ့မှာ ဒီလက်နက် ရှိနေသရွေ့တော့ အခြား ဘယ်သံလိုက်စွမ်းအားရှင်မှ မရနိုင်တဲ့ အားသာချက်တစ်ခု သူ့မှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ သူ သေချာပေါက် ယုံကြည်နိုင်တယ်။

"ငါ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ" လို့ သူက ရှီနာကို ပြောလိုက်တယ်။

အဖြူရောင် အကြေးခွံတွေနဲ့ ဒရာဂွန်ဘွန်းမလေးက ပြုံးပြီး သူ့ကို ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။ "ကောင်းပါပြီ အရှင်မိုက်ကယ်။ လေလံပွဲမှာ တွေ့ကြတာပေါ့"

ဘာနာဘီဘဏ္ဍာတိုက်ဆီကို တိုက်ရိုက်သွားဖို့ သူ့ရဲ့ အရိပ်ရွှေ့ပြောင်းခြင်း စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်တဲ့အခါ သူ့ခြေထောက်အောက်မှာ မှော်စက်ဝိုင်းတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဟာလာဟင်းလင်းပြင်ထဲကို လုံးဝ ပျောက်ကွယ်မသွားခင် သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အရိပ်တွေထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နစ်ဝင်သွားတော့တယ်။

* * * * * * * *

မိုက်ကယ်က အရိပ်တွေကလွဲလို့ ဘာမှမရှိတဲ့ မှောင်မိုက်နေတဲ့ လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲကနေ မြေပြင်ပေါ်ကို တက်လာခဲ့တယ်။

သူက နက်ခတိုင်ကို ခပ်လျော့လျော့ ချည်ထားတဲ့ ပွဲတက်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားတယ်။ သူက သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို အရမ်းကြီး အကန့်အသတ် မဖြစ်စေချင်ဘူး။

ပြီးနောက် သူက လမ်းကြားထဲကနေ လျှောက်ထွက်လာပြီး ညဉ့်နက်ပိုင်းမှာ တောက်ပနေတဲ့ ဘာနာဘီဘဏ္ဍာတိုက်ကြီးကို စိုက်ကြည့်နေမိတော့တယ်။

ညဘက်မှာတောင် အရာအားလုံးကို ထင်ထင်ရှားရှား မြင်နိုင်ဖို့အတွက် လေထုထဲမှာ လင်းထိန်စေမယ့် မန္တန်တွေကို အမြဲမပြတ် ရွတ်ဆိုနေကြတဲ့ မှော်ဆရာတွေနဲ့ ကဝေတွေ ရှိနေကြတယ်။

* * * * * * * *

စာစဉ်(၄၄)